(1) ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੇਠਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਪਾਉਣਗੇ:

• ਸਲੀਬ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਕਿਉਂ ਹੈ।

• ਪਾਪੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ।

• ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਸਚਿੱਤ ਦੀ ਜਰੂਰਤ

• ਤੌਬਾ ਦਾ ਅਰਥ।

• ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਤੱਥ।

• ਪ੍ਰਾਸਚਿੱਤ ਸਭਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਿਵੇਂ ਕਾਫੀ ਹੈ।

• ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਭਰੋਸੇ ਦਾ ਆਧਾਰ।

• ਆਮ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਦਾ ਛੁਟਕਾਰਾ।

• ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਮਸੀਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬਿਆਨ।

(2) ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਿਨਾਂ ਤੌਬਾ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗ਼ਲਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣਗੇ।

► ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 85 ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਪੜ੍ਹੋ। ਇਹ ਵਚਨ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ?

ਸਲੀਬ ਮਸੀਹਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਸਲੀਬ ਉਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ। ਇਹ ਮਸੀਹੀ ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਲੇ ਫ਼ਰਕ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਸਲੀਬ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਈ ਭੇਤ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਕਿ ਯਿਸੂ ਕਿਉਂ ਮਰਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਮਰਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਜੇਕਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ?”

ਸਲੀਬ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੁਵਿਧਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨਾ ਅਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ (ਪੜ੍ਹੋ 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 1:22-23)। ਯਹੂਦੀ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਸ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰਤ ਹੈ ਉਹ ਜ਼ੁਲਮ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਸੀ, ਪਰ ਸਲੀਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਅਤੇ ਅਸਫਲਤਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਈ।

ਯੂਨਾਨੀ ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਬੁੱਧ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਸ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰਤ ਹੈ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਸਲੀਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖਤਾ ਅਤੇ ਅਸਫਲਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ।

► ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਠੇਸ ਕਿਉਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ?

ਸਲੀਬ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਧਾਰਮਿਕ ਹੋਣ, ਧਾਰਮਿਕ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨੇ ਪਾਪੀ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਫੀ ਦੇ ਲਈ ਸਲੀਬ ਜਰੂਰੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਤੇ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਲੀਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫੀ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ।

ਸਲੀਬ ਤੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਬਲੀਦਾਨੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਲਈ, ਸਾਨੂੰ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਅ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਦੁਵਿਧਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ ਪ੍ਰਾਸਚਿੱਤ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੰਭਵ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਸਕੇ।

ਆਦਮ ਦੇ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜਨਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 5:12)। ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵੈ-ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਹੀ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਚੋਣਾਂ ਲੈਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਪਾਪੀ ਪਾਪ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਦੋਸ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। (ਪੜ੍ਹੋ ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 3:23।)

ਪਾਪ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਹੈ (ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 3:4; ਯਾਕੂਬ 2:10-11)। ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਉਸਦੇ ਕੰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਆਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ (2 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 5:10; ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 20:12-13)। ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਦੋਸ਼ ਭਾਵਨਾ ਜਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ (ਪੜ੍ਹੋ ਯੂਹੰਨਾ 3:18-19)

[1]ਜਿਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਤੌਬਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਹੈ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 5:10)। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ।

ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਦੇ ਅਯੋਗ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਾਪੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 2:3)। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਾਪ ਦਾ ਗ਼ੁਲਾਮ ਹੈ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਪਾਪੀ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀਹੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ( ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 6:20, ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 7:23।)

ਇਸ ਕਾਰਨ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਪੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੋਸ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਅਰਥ ਮਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਅਰਥ ਮੇਲ ਮਿਲਾਪ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਅਰਥ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਹੀਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਅਰਥ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕੁਝ ਤੱਥ ਮਾਤਰ ਹਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਜਰੂਰਤ ਹੈ।

ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਦੇ ਲਈ ਆਪ ਕੀਮਤ ਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪ ਅਮਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਪਰਾਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਕੀਮਤ ਅਮਰ ਹੈ।

ਲੋਕ ਇਸ ਜਰੂਰਰ ਦੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਅਜਿਹੀ ਕੋਈ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ (ਪੜ੍ਹੋ ਗਲਾਤੀਆਂ ਨੂੰ 3:21) ਜੇਕਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਉਹ ਸਲੀਬ ਤੇ ਮਰਦਾ (ਪੜ੍ਹੋ ਗਲਾਤੀਆਂ ਨੂੰ 2:21)

► ਜੇਕਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਲੀਬ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਮਾਫ਼ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?

ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸਚਿਆਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਨਿਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 2:5-6)। ਪ੍ਰਾਸਚਿੱਤ ਸ਼ਬਦ ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਦਾ ਬਲੀਦਾਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਜ਼ਰੀਆ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮੇਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਜੇਕਰ ਮਸੀਹ ਦਾ ਬਲੀਦਾਨ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਸਚਿੱਤ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਪਾਪ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ?

ਜੇਕਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਣਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਪ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਨਿਆਂਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।

ਜੇਕਰ ਮਾਫ਼ੀ ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵੱਜੋਂ ਅਰਾਧਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਹ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਸਚਿੱਤ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮਿਲੀ ਮਾਫ਼ੀ ਅੰਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਹੀ ਕਰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ।

ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਪਾਪ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਦੇ ਲਈ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਇਸੇ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਸਨ।

ਸਲੀਬ ਤੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਬਲੀਦਾਨ ਨੇ ਅਮਰ ਕੀਮਤ ਵਾਲੇ ਬਲੀਦਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਿਸਦੀ ਜਰੂਰਤ ਸੀ। ਯਿਸੂ (1) ਪਾਪ ਰਹਿਤ (ਸੰਪੂਰਨ ਜਿਸਨੂੰ ਆਪ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਨਾ ਹੋਵੇ) ਹੋਣ ਦੁਆਰਾ 2 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 5:21), ਅਤੇ (2) ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੋਣ ਦੁਆਰਾ ਇਸਦੇ ਯੋਗ ਬਣਿਆ।

ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਲਈ ਆਧਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੌਬਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਇਦੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਕੋਈ ਬਲੀਦਾਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪਾਪ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਅਜਿਹਾ ਜ਼ਰੀਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਜਿਹੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਾਇਦੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। (ਪੜ੍ਹੋ ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 3:26।) ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 3:20-26 ਇੱਕ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਵਿਆਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਬਾਈਬਲ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੁਆਰਾ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜ਼ਰੀਆ ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਜ਼ਰੀਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਚਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ (ਪੜ੍ਹੋ ਮਰਕੁਸ 16:15-16; ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 4:12; ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ 2:3)।

ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਮਾਉਣ ਜਾਂ ਇਸਦੇ ਯੋਗ ਹੋਣ ਦੇ ਲਈ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਾਇਦਿਆਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

► ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦਮ ਕੌਣ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਜਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪ?

ਕਿਸੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵੱਲ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਸਲੀਬ ਤੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਬਲੀਦਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਖਾਈ। ਹੁਣ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਿਸੇ ਪਾਪੀ ਦੇ ਦਿਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਮਨਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਮਾਫੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। (ਪੜ੍ਹੋ ਤੀਤੁਸ ਨੂੰ 2:11; ਯੂਹੰਨਾ 1:9; ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 1:20।) ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਹੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਯੂਹੰਨਾ 6:44)। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਿਸੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬਚਾਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਪਰ ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਜੋ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।

ਯਿਸੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਬਚਾਇਆ ਜਾਏ। (ਪੜ੍ਹੋ ਪਤਰਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 3:9; ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 2:2; ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 4:10।) ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਨਾਲ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤੌਬਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਚੌਣ ਕਰ ਸਕੇ (ਮਰਕੁਸ 1:15)।

► ਤੌਬਾ ਕੀ ਹੈ?

ਤੌਬਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਰਥ ਮੁੜਣਾ ਅਤੇ ਉਲਟ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਦੋਸ਼ੀ ਦੇ ਵੱਜੋਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁੜਣ ਦਾ ਇਛੁੱਕ ਹੈ।

ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤਿਆਗੇ, ਅਤੇ ਬੁਰਿਆਰ ਆਪਣੇ ਖਿਆਲਾਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਯਹੋਵਾਹ ਵੱਲ ਮੁੜੇ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਤੇ ਰਹਮ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲ ਜੋ ਅੱਤ ਦਿਆਲੂ ਹੈ (ਯਸਾਯਾਹ 55:7)।

ਤੌਬਾ ਦਾ ਇਹ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸਹੀ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਧਰਮੀ ਬਣਾਏ ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਜਿਹਾ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਪਰ ਪਾਪੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਇੱਛਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇ।

► ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਰਾਂਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਈ ਤੌਬਾ ਦੀ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ?

ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਹੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ, ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੌਬਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਂਦ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਤੌਬਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਛੁੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।

ਜੇਕਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੌਬਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਨਿਆਂਈ ਦੇ ਵੱਜੋਂ ਉਸਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੌਬਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਤੌਬਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਰਿਹਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਪਾਉਂਦਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪਾਪ ਵੱਲੋਂ ਮੁੜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਪਾਉਂਦਾ ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ਼ੀ ਦੀ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਸਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਦੋਸ਼ੀ ਦੇ ਵੱਜੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੌਬਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਪ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਤੌਬਾ ਅਸੰਪੂਰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਉਸਨੇ ਗੱਲ ਕਹੀ ਸੀ।

► ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ?

ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ:

(1) ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।

ਕਿਉਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਨਿਹਚਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਬਚਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀਸ਼ ਹੈ ਇਹ ਕਰਨੀਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਭਈ ਕੋਈ ਘੁਮੰਡ ਕਰੇ (ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 2:8-9)।

ਉਹ ਇਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕੁਝ ਵੀ (ਕੰਮ) ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।

[1](2) ਮਸੀਹ ਦਾ ਬਲੀਦਾਨ ਉਸਦੀ ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।

ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਡਿਆਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪਰਾਸਚਿੱਤ ਹੈ ਪਰ ਨਿਰੇ ਸਾਡਿਆਂ ਹੀ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵੀ ਹੈ (ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 2:2)।

ਪਰਾਸਚਿੱਤ ਦਾ ਬਲੀਦਾਨ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਵ ਕੀਤਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕੀਏ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਬਲੀਦਾਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

(3) ਯਿਸੂ ਮੌਤ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਕੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠਿਆ।

...ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੁ ਯਿਸੂ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰੇਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਵੇਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਹ ਨੂੰ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਵਾਲਿਆ ਤਾਂ ਤੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਂਗਾ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 10:9)।

ਪਾਪ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਹ ਸੀ ਕਿ ਯਿਸੂ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠੇ। ਯਿਸੂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਈ ਜੀ ਉੱਠਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਦੋਨਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਸਾਬਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

(4) ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣਿਆਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਉਹ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਹੈ ਭਈ ਸਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੇ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਕੁਧਰਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ (ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 1:9)।

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਸ਼ਰਤਾਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬਚਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਕੰਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਚਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਭਰੋਸਾ

► ਲੋਕ ਇਹ ਪੂਰੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਬਚਾਏ ਗਏ ਹਨ?

ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਪਰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਦਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਗ਼ਲਤ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਬਾਈਬਲ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬਚਾਏ ਗਏ ਹਾਂ (ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 5:13)। ਅਸੀਂ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜਿਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਸਾਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਗੋਦ ਲਈ ਹੋਈ ਸੰਤਾਨ ਹਾਂ। ਪੌਲੁਸ ਰਸੂਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਸਾਡੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਾਂ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 8:15-16)।

ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਇੰਨਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਨਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਡਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ (ਪੜ੍ਹੋ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 4:17)। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਭਰੋਸਾ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਚਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਇੱਕ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਬੂਤ ਪਹਿਲੇ ਹੀ ਪਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਤੌਬਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਭਰੋਸੇ ਦਾ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਬਾਰੇ ਪੱਕਿਆਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਈ ਵਚਨ ਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਚੀ ਤੌਬਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਸਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬਿਨਾਂ ਤੌਬਾ ਕੀਤੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਏਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਧੋਖਾ ਦੇ ਦੇਵੇ।

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ (1) ਸੱਚੀ ਤੌਬਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, (2) ਵਚਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਾਇਦੇ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ (3) ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧੋਖੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਚਨ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਇਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪੁਨਰ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ: ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ ਹੁਣ ਉਹ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਪੁਨਰ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸੁਲਾਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ (ਪੜ੍ਹੋ 2 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 5:19; ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 5: ਇਹ ਵਚਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਪੁਨਰ ਮੇਲ-ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ)।

ਚੇਤੇ ਨਾ ਕਰਨਾ: ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਾ ਵੇਰਵਾ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ (ਪੜ੍ਹੋ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ 8:12)।

ਪ੍ਰਾਸਚਿੱਤ: ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਪਿਸ ਮੋੜਣ ਦੇ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਯਿਸੂ ਦਾ ਬਲੀਦਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਧਰਮੀ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਮੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸੀ (ਪੜ੍ਹੋ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 2:2)।

ਛੁਟਕਾਰਾ: ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ (ਪੜ੍ਹੋ ਲੂਕਾ 1:74; ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 6:6, 12-18।)

ਛੁਡਾਏ ਜਾਣਾ: ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਕੀਮਤ ਚੁਕਾਈ ਗਈ ਤਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਯਿਸੂ ਦੀ ਮੌਤ ਉਹ ਕੀਮਤ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾਏ ਗਏ ਹਾਂ (ਪੜ੍ਹੋ ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 1:7; ਤੀਤੁਸ ਨੂੰ 2:14।)

ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣਾ: ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਜਾਂ ਬੇਕਸੂਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣਾ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੋਸ਼ੀ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਯਿਸੂ ਨੇ ਦੁੱਖ ਉਠਾਇਆ ਹੈ। (ਪੜ੍ਹੋ ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 5:1; 2 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 5:19। ਇਹ ਵਚਨ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪੁਨਰ ਮੇਲ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।)

ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ: ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੋਸ਼ੀ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪੱਤ੍ਰੀਆਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ “ਸੰਤ” ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ (ਪੜ੍ਹੋ ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 1:1, ਫ਼ਿਲਿੱਪੀਆਂ ਨੂੰ 1:1, ਕੁਲੁੱਸੀਆਂ ਨੂੰ 1:2)।

ਗੋਦ ਲਏ ਜਾਣਾ: ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸੰਤਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ (ਪੜ੍ਹੋ ਯੂਹੰਨਾ 1:12; ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 8:15)।

ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ/ਨਵਾਂ ਜਨਮ: ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਆਤਮਿਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਜੀ ਉੱਠਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਪੜ੍ਹੋ ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 2:1; ਯੂਹੰਨਾ 3:3, 5)।

ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਣਾ: ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਕੇ ਇਹ ਵਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਮਾਲਿਕ ਕੌਣ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵੱਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹਨ। (ਪੜ੍ਹੋ ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 1:13-14)।

ਕਲਾਸ ਦੇ ਆਗੂ ਲਈ ਸੂਚਨਾ: ਕਲਾਸ ਦਾ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਇਸ ਭਾਗ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਿਸਮ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਰਾਂਹੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਚਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਅਸਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤੌਬਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪਾਪੀ ਦੇ ਵੱਜੋਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਸੀਹਤ ਦੀ ਸਚਿਆਈ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਮਸੀਹੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਵੈ-ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ ਉਸਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਜਿਆਦਾਤਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਤਮਿਕ ਵੇਰਵੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬਚਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ ਹੈ।

► ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੋ ਵਾਰ ਮਿਲ ਕੇ ਪੜ੍ਹੋ।

ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਜੀਵਨ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠਣਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਪ ਦਾ ਦੋਸ਼ੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀਹੀਨ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਪਾਪੀ ਜੋ ਤੌਬਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਆਜਾਦ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੋਸ਼ੀ ਪਾਪੀ ਤੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅਰਾਧਕ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਰਚਨਾ ਸਾਂਝੇ ਤੌਰ ਤੇ ਛੁਡਾਈ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।

ਕਲਾਸ ਦੇ ਆਗੂ ਲਈ ਸੂਚਨਾ: ਇਹ ਭਾਗ ਅਤੇ ਅੱਗਲਾ ਭਾਗ ਦੋਵੇਂ ਵਿਕਲਪ ਦੇ ਵੱਜੋਂ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਮੈਂਬਰ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਕਲਾਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਬਲੀਦਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਰਾਧਨਾ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਬਲੀਦਾਨ ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਬਾਈਬਲ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਅਣਹੋਣਾ ਹੈ ਭਈ ਵਹਿੜਕਿਆਂ ਅਤੇ ਬੱਕਰਿਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ” (ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ 10:4)। ਤਾਂ ਫਿਰ ਬਲੀਦਾਨ ਕਿਉਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ? ਉਹ ਅਰਾਧਨਾ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਸਨ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਬਲੀਦਾਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ (ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ 10:1)।

ਇਸਦਾ ਇਹ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੁਕਤੀ ਉਪਲੱਭਧ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪੌਲੁਸ ਰਸੂਲ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਧਰਮ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਦੀ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਕੇ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 4:1-8)। ਯਿਸੂ ਨੇ ਨਿਕੁਦਿਮੁਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦਾ ਸਿੱਖਿਅਕ ਸੀ (ਯੂਹੰਨਾ 3:10)। ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦਾ ਵਚਨ ਉਸਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਈ ਬੁੱਧਵਾਨ ਬਣਾਏਗਾ (ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 3:15)। ਇਸ ਲਈ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ੁਭਸਮਾਚਾਰ ਉਪਲੱਭਧ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤ ਜਿਆਦਾ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਸਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵੇਰਵੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਇਹ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਆਧਾਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਲੀਦਾਨ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਣ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਅਰਾਧਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ (ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਭੋਜ)। ਜੇਕਰ ਬਲੀਦਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਹ ਅਰਥਹੀਨ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਅਰਾਧਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਅਰਥਹੀਨ ਹਨ ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 51 ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ 1:11-18 ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੌਬਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਰਪੂਰਨ ਸਨ।

ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 85, ਜੋ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਸਚਿੱਤ ਲਿਆਉਣ ਦੇ ਲਈ ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਢੰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਮਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 85:10 ਦੱਸਦਾ ਹੈ, “ਦਯਾ ਅਤੇ ਸਚਿਆਈ ਆਪੋ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈਆਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਏ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ ਹੈ”। ਇਹ ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਦੇ ਦੁਆਆ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਅਦਭੁੱਤ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਦਯਾ ਇਸ ਸਚਿਆਈ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਸੀਮਿਤ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਸ਼ੀ ਹਾਂ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਾਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਯਾ ਵਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਚਾਏ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਸ਼ਬਦ ਕਾਫੀ ਜਿਆਦਾ ਵਰਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਨਿੱਜੀ ਮੁਕਤੀ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਪਾਠ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਅਤੀਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ (ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 2:8), ਵਰਤਮਾਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਕੰਮ ਨੂੰ (1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 1:18), ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ (ਮਰਕੁਸ 13:13)। ਇਹ ਧਾਰਨਾ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ (ਜਿਸ ਤੇ ਇਸ ਪਾਠ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ) ਪਰ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯਹੂਦੀ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 1:16), ਪਰਾਈਆਂ ਕੌਮਾਂ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 11:11), ਇੱਕ ਘਰਾਣਾ (ਲੂਕਾ 19:9), ਜਾਂ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ (ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ 11:7), ਜਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ (ਮੱਤੀ 14:30)।

ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਸਰਾਪੀ ਗਈ (ਉਤਪਤ 3:17)। ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਚਨਾ ਦੀ ਵੀ ਮੁੜ-ਬਹਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਮੁਕਤੀ ਆਤਮਿਕ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਅਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਪਾਪ ਦੇ ਸ਼ਰਾਪ ਦੇ ਭੋਤਿਕ ਤੱਥਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੁਣ ਵੀ ਸਰੀਰ ਹਨ ਜੋ ਬੁੱਢੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਰਦੇ ਹਨ।

ਕੁਦਰਤ ਹੁਣ ਵੀ ਪਾਪ ਦੇ ਸ਼ਰਾਪ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਆਪਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਦੂਸਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਜਿਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਹੋਵੇਗਾ (ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 21:1; ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ 1:10-12)। ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 8:18-25 ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹੀ ਅਜਿਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹਨ ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਸ਼ਰਾਪ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਵੇਗਾ।

(1) ਵਚਨਾਂ ਦੇ ਅਸਾਇਨਮੈਂਟ: ਹਰੇਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਵਚਨਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਅੱਗਲੀ ਕਲਾਸ ਦੇ ਸ਼ੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪੜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰਾਗ੍ਰਾਫ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਪਾਠ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

• ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 51

• ਯਸਾਯਾਹ 1:11-18

• ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 3:20-26

• ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 8:19-25

• ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 2:1-10

(2) ਪ੍ਰੀਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਅੱਗਲੀ ਕਲਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਾਠ 8 ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰੋਗੇ। ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਅਧਿਐਨ ਕਰੋ।

(3) ਸਿਖਾਉਣ ਦਾ ਅਸਾਇਨਮੈਂਟ: ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਸਮੇਂ ਸਾਰਨੀ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਾਰੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।

(1) ਸਲੀਬ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਈ ਠੇਸ ਕਿਉਂ ਹੈ?

(2) ਹਰੇਕ ਬਿਨਾਂ ਤੌਬਾ ਕੀਤੇ ਪਾਪੀ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚਾਰ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੋ।

(3) ਪ੍ਰਾਸਚਿਤ ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਮਾਫ਼ੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਅਦਰ ਕਿਉਂ ਘਟਾ ਦਿੰਦੀ?

(4) ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਲਿਖੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯਿਸੂ ਬਲੀਦਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਲਈ ਵਿਲੱਖਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਯੋਗ ਸੀ।

(5) ਤੌਬਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਪੀ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕੋਣ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?

(6) ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ?

(7) ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ?