(1) ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੇਠਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਪਾਉਣਗੇ:

• ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਦਾ ਨਿਹਚਾ ਦੇ ਬਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਉਪਯੋਗ।

• ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਈਬਲ ਆਧਾਰਿਤ ਉਦਾਹਰਨਾਂ।

• ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨਾਂ ਦਾ ਅਰੰਭ ਅਤੇ ਸਮੱਗਰੀ।

• ਆਧੁਨਿਕ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਮਸੀਹਤ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਫੜੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

• ਪੁਰਾਤਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਬਾਰੇ ਮਸੀਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬਿਆਨ।

(2) ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਰੰਭਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀਆਂ ਮੁੱਫਲੀਆਂ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦੀ ਅਰੰਭਿਕ ਮਸੀਹਤ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਦਰ ਕਰਨਗੇ।

► 2 ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਪੜ੍ਹੋ। ਵਚਨ ਦਾ ਇਹ ਭਾਗ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀਆਂ ਅਰੰਭਿਕ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ?

ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨਾਂ ਦਾ ਅਰੰਭ

ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਸੀਹੀ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦਾ ਜਰੂਰੀ ਸਾਰਾਂਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਰੰਭਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਆਧਾਰਿਤ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾਂਸ਼ ਦੇਣ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

► ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਸੀ? ਕੀ ਬਾਈਬਲ ਹੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ ਸੀ?

ਅਜਿਹੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਲੀਸਿਆ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਆਧਾਰਿਤ ਬਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਅਸਲ ਮਸੀਹਤ ਨੂੰ ਝੂਠੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਸਨ।[1]

ਐਥਨੇਸ਼ੀਅਸ, ਸੀ ਏ. 296-373, ਨੇ ‘ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੋਣ” ਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਕਿ ਯਿਸੂ ਦੀ ਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਈਸ਼ਵਰਤਾਈ ਮਸੀਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਲਈ ਕਿਉਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਈਸੀਨ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜਿਸ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਾਈਸੀਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਨਿੱਕਲਿਆ।

ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਇੱਕ ਪਹਿਲਾ ਬਿਆਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ “ਯਿਸੂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ,” ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਸੀ ਕਿ ਯਿਸੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ। “ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ” ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਇੱਕ ਬਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਮਸੀਹਾ (ਕ੍ਰਿਸਟੋਸ) ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਬਾਅਦ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਮਸੀਹੀ ਸਨ ਜੋ ਮਸੀਹੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਯਿਸੂ ਅਸਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਸੀ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਅਸੀਂ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਦੇ ਬਿਆਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, “ਹਰੇਕ ਆਤਮਾ ਜਿਹੜਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਭਈ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਆਇਆ ਸੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਆਤਮਾ ਜਿਹੜਾ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ ਸੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ” (ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 4:2-3)। ਰਸੂਲ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਸੀਹ ਦੀ ਜਰੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ(2 ਯੂਹੰਨਾ 1:9)।

ਪਹਿਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਜੋ ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 3:16 ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਬਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ:

[ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ] ਉਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ,ਦੂਤਾਂ ਤੋਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਾ ਪਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ,ਜਗਤ ਵਿੱਚ,ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਹਚਾ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਉਤਾਹਾਂ ਉਠਾ ਲਿਆ ਗਿਆ।

ਸਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪੱਤ੍ਰੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਇਹ ਯਿਸੂ ਦੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰਤਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।

[2]ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦੇ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਛੋਟੇ ਬਿਆਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਰੰਭਿਕ ਮਸੀਹੀ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ ਜੋ ਮਸੀਹੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਸੀਹੀ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛ ਸਕਦਾ ਸੀ, “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਯਿਸੂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ?” ਜਾਂ “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਯਿਸੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ ਜੋ ਦੇਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ?” ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ “ਨਾਂਹ”, ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਅਸਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਰਸੂਲਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਜਾਣਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕੁਝ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਕਲੀਸਿਆ ਨੇ ਤ੍ਰਿਏਕਤਾ, ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੋਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਬਿਆਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਜਰੂਰੀ ਸਮਝਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਝੂਠੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁੱਢਲੀਆਂ ਸਚਿਆਈਆਂ ਦੇ ਸਾਰਾਂਸ਼ ਸਨ ਜਿਸਨੂੰ ਹਰੇਕ ਮਸੀਹੀ ਮੰਨਦਾ ਸੀ।

ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਹਰੇਕ ਮੁੱਦੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਮਸੀਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯਤਨ ਸਨ।

ਹੇਠਾਂ ਅਰੰਭਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।

ਰਸੂਲਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਰਸੂਲਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਦੂਸਰੀ ਸਦੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਮੈਂ ਸਰਬ-ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਿਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ,
ਜੋ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰਾ ਹੈ;

ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਇੱਕਲੌਤੇ ਪੁੱਤਰ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਗਰਭ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਕੁਆਰੀ ਮਰੀਅਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਉਸਨੇ ਪੰਤੀਉਸ ਪਿਲਾਤੁਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੌਰਾਨ ਦੁੱਖ ਝੱਲਿਆ,
ਉਸਨੂੰ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੋਇਆ ਅਤੇ ਦਫਨਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਉਹ ਨਰਕ ਤੱਕ ਨੀਵਾਂ ਉੱਤਰਿਆ।
ਤੀਸਰੇ ਦਿਨ ਉਹ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀ ਉੱਠਿਆ।
ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ
ਅਤੇ ਉਹ ਸਬਰਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਿਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਬਿਰਾਜ਼ਮਾਨ ਹੋਇਆ;
ਉੱਥੋਂ ਉਹ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਆਵੇਗਾ।

ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਤੇ,

ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਬ ਵਿਆਪਕ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ,

ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤੀ ਵਿੱਚ,

ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮਾਫ਼ੀ,

ਸਰੀਰ ਦੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਠਾਏ ਜਾਣ

ਅਤੇ ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਆਮੀਨ

ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗ਼ਲਤ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਉਜਾਗਰ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਯਿਸੂ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਤੇ ਕੁਆਰੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਨ ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਯਿਸੂ ਅਸਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠਿਆ ਸੀ।

ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਇਹ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕਲੀਸਿਆ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਕੌਣ ਹੈ; ਇਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਗ਼ਲਤ ਸਿੱਖਿਆ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

“ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮਾਫ਼ੀ” ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਨਾਈਸਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਨੂੰ 325 ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਈਸ਼ਵਰਤਾਈ ਦੇ ਧਰਮ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਬਿਆਨ 381 ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਭਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜੋੜੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਅਜਿਹੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਆਏ ਸਨ।

ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸਰਨਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਿਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,
ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨਾ ਵਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਇੱਕਲੌਤਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭਨਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ,
ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਚਾਣਨ ਤੋਂ ਚਾਣਨ, ਸੱਚੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਸੱਚਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ,
ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਰਚਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।
ਉਸਦੇ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਵਸਤਾਂ ਰਚੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ;
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਕੁਆਰੀ ਮਰੀਅਮ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਦੇਹਧਾਰੀ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਬਣਿਆ।
ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੰਤਿਉਸ ਪਿਲਾਤੁਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਲੀਬ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਦੁੱਖ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਤੀਸਰੇ ਦਿਨ ਜੀ ਉੱਠਿਆ।
ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਬਿਰਾਜ਼ਮਾਨ ਹੋਇਆ।
ਉਹ ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਆਵੇਗਾ।
ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਕਦੇ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦਾਤਾ ਹੈ।
ਉਹ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ

ਅਰਾਧਨਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਉਸਨੇ ਨਬੀਆਂ ਦੇ ਰਾਂਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ।

ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪੀ (ਕੈਥੋਲਿਕ) ਅਤੇ ਰਸੂਲੀ ਕਲੀਸਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਅਸੀਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਬਪਤਿਸਮੇ ਨੂੰ ਪੱਕਿਆਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਅਸੀਂ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਜੀ ਉੱਠਣ, ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਆਮੀਨ।

► ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਜੋ ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਨ?

ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਏਕਤਾ ਦੇ ਤਿੰਨਾਂ ਹੀ ਵਿਅਕਤੀਤਵਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਬਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਯਿਸੂ ਦੀ ਪੂਰਨ ਈਸ਼ਵਰਤਾਈ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਇਸ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਜੋ ਯਿਸੂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੀ ਈਸ਼ਵਰਤਾਈ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦੀਪਕ ਹੈ (ਸਾਰੇ ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ), ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਹਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਿਹਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਰਕੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੋਣ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਚੈਲਸੀਡੋਨੀਅਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਨੂੰ 451 ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ ਚਿੰਤਾ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਈਸ਼ਵਰਤਾਈ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਤੱਥ ਘੱਟ ਹੋ ਕੇ ਅਰਥਹੀਣ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।

ਅੰਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਬਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਆਧਾਰਿਤ ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਿਵਾਇਤੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਪਰ ਉਸ ਮਾਨਤਾ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਸ ਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਇਸ ਕਾਰਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਇਸ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ,

ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਜੋ ਈਸ਼ਵਰਤਾਈ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਪੂਰਨ ਹੈ;

ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ,

ਜਿਸਦੇ ਵਿੱਚ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਸੀ।

ਉਹ ਆਪਣੀ ਈਸ਼ਵਰਤਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ,

ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਮਾਨ ਹੀ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ,

ਸਭਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸੀ।

ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਈਸ਼ਵਰਤਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਇੱਕਲੌਤਾ ਸੀ।

ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਲਈ ਸੀ,

ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਮਰੀਅਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਾਂ ਸੀ।

ਉਹ ਇੱਕ ਅਤੇ ਉਹੀ ਮਸੀਹ, ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਇੱਕਲੌਤਾ ਸੀ,

ਜਿਸਨੂੰ ਦੋ ਸੁਭਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਨਾਲ ਉਲਝਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਉਹ ਨਾ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਏਕਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸਦੇ ਸੁਭਾਵਾਂ ਦੀ ਵਚਿੱਤਰਤਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ,

ਇਸਦੀ ਬਜਾਏ, ਹਰੇਕ ਸੁਭਾਅ ਦੇ ਗੁਣ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,

ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਂਦ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,

ਦੋ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਜਾਂ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਹਨ,

ਪਰ ਉਹ ਇੱਕ ਅਤੇ ਉਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਇੱਕਲੌਤਾ,

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਵਚਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ।

ਨਬੀਆਂ ਨੇ ਅਰੰਭ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਬਾਰੇ ਇਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਿਹਾ ਸੀ,

ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪ ਸਾਨੂੰ ਇਸਦੇ ਬਾਰੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ,

ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆਈ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੌਂਪਿਆ ਹੈ।

► ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ?

ਯਿਸੂ ਦੀ ਈਸ਼ਵਰਤਾਈ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਰੰਭਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਯਿਸੂ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਗੁਣ ਮਿਸ਼ਰਿਤ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਸ ਸੁਭਾਅ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਯੋਗਤਾ ਵੱਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਸਨ।

ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਅਰੰਭ ਹੋਏ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਬੀਤ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਸੰਸਾਰ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।

ਕੁਝ ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਮ ਸਿਧਾਂਤ ਇੱਕੋ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ।

► ਕੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਰੰਭਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ?

[1]ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਜਿਸਦਾ ਵਰਣਨ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਬਦਲਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਰੰਭਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬਚਾਇਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਇਹ ਬਿਆਨ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਤੋਂ ਹੀ ਮਸੀਹਤ ਦੇ ਲਈ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਨ।

ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਅਤੇ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਸ਼ੁਭਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਉਸਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਸੀਹੀ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ ਰਹਿ ਸਕਾ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗ਼ਲਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਇਸ ਪਾਠ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਸਿਰਫ਼ ਜਰੂਰੀ ਧਰਮ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਕੋਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਾਰੇ ਅਜਿਹੀ ਧਾਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਜਰੂਰੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਅਲੱਗ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ, ਜੋ ਕਿ ਦੂਸਰਾ ਸ਼ੁਭਸਮਾਚਾਰ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮਸੀਹੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਧਰਮ ਨੂੰ ਅਰੰਭ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਇਹ ਗੱਲ ਸਹੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਆਜਾਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਮਸੀਹੀ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਯਿਸੂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਪੈਰੋਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਪਹਿਲੀਆਂ ਕੁਝ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸੰਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹਨ। ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਸਾਰੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਬਿਆਨ ਸਨ। ਅੱਜ ਜੋ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂਕਿ ਉਹ ਕਈ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸਚ ਅਸਹਿਮਤ ਹਨ।

ਅਰੰਭਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਸਭ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਨਾਲ ਬਚਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਈ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੱਕਿਆਂ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਜਰੂਰੀ ਸੀ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਣ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੌਣ ਹੈ।

ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਪੱਤ੍ਰੀ ਸਾਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮੁੱਢੋਂ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ (ਯਹੂਦਾਹ 1:3)। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਚੇਲ੍ਹੇਪਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੀ ਕਲੀਸਿਆ ਤੇ ਸਚਿਆਈ ਦਾ ਮਸਹ ਦੇਵੇ।

ਜਦੋਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆਈ ਸੰਸਥਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਲੀਸਿਆਈ ਸੰਸਥਾਨ ਹਨ ਜੋ ਮਸੀਹੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਆਜਾਦ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਲੀਸਿਆਈ ਸੰਸਥਾਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਕੁਝ ਸੰਸਥਾਨ ਸ਼ੁਭਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਅਰੰਭ ਕਰਦੇ। ਜੇਕਰ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਕਲੀਸਿਆਈ ਸੰਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸੰਸਥਾਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕਲੀਸਿਆਈ ਸੰਸਥਾਨ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਿਸ਼ਨ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਕਈ ਵਾਰ ਇੱਕ ਕਲੀਸਿਆਈ ਸੰਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਧਰਮ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਨਕਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਨਵੇਂ ਕਲੀਸਿਆਈ ਸੰਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਅੱਗੇ ਲੰਘਦਾ ਹੈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਦੂਸਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਧਰਮ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੂਸਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਹਨ।

ਕਲੀਸਿਆਈ ਸੰਸਥਾਨ ਅਰਾਧਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਮਸੀਹੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਲੀਸਿਆਈ ਸੰਸਥਾਨ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਸੀਹੀ ਸੰਸਥਾਨ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਸੱਚੀ ਕਲੀਸਿਆ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸੰਸਥਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇੱਕ ਮਾਤਰ ਕਲੀਸਿਆ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਗ਼ੈਰ-ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਮਸੀਹਤ ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਤਰਾਜ਼ ਜਤਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ। ਗ਼ੈਰ-ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਸੀਹਤ ਦੀਆਂ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਸੰਪਰਦਾਵਾਂ ਸਭ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਉਲਟ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਸੀਹੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਏਕਤਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਲੀਸਿਆਈ ਸੰਸਥਾਨ ਜਾਂ ਸਥਾਨਕ ਕਲੀਸਿਆ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਸੀਹੀ ਹੈ ਉਹ ਅਰੰਭਿਕ ਮਸੀਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨਾਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਮ ਸਿੱਖਿਆ ਸਾਰੀਆਂ ਮਸੀਹੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਏਕਤਾ ਹੈ। ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਛੋਟੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਵਾਇਤਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਭਿੰਨਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਲੀਸਿਆ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵੱਖਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੱਚੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਮਸੀਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਸਚਿਆਈ ਦੇ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਅਜਿਹੇ ਸਿੱਟਿਆਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇਗਾ ਜੋ ਦੂਸਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹੋਣ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਚਿਆਈ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀਦਿਨ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਬਾਕੀ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਣਗੇ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਸੀਹਤ ਦੀਆਂ ਜਰੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਆਜਾਦ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਸ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਮਸੀਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਇੱਕ ਮਸੀਹੀ ਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਸਥਾਪਿਤ ਧਰਮ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਗ਼ਲਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮੈਂਬਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਣਾ ਕਠਿਨ ਹੋਵੇਗਾ।

ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਮਸੀਹੀ ਆਪਣੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਮਾਰਗ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਨਿੱਜੀ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਮਾਨਤਾ ਅਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਸਚਿਆਈ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਹਰੇਕ ਮਸੀਹੀ ਨੂੰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸਚਿਆਈਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਲਾਤਾਂ ਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦੇ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੂਸਰਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਸਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਸੀਹੀਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਆਸ ਰੱਖੀਏ ਕਿ ਉਹ ਅਰੰਭਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਰਹਿਣ, ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਆਸ ਰੱਖਣੀ ਕਿ ਉਹ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਰਹਿਣ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਮਸੀਹੀ ਨੂੰ ਦੂਸਰਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਿੱਜੀ ਮਾਨਤਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ।

► ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੋ ਵਾਰ ਮਿਲ ਕੇ ਪੜ੍ਹੋ।

ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸਾਨੂੰ ਮਸੀਹਤ ਦੀਆਂ ਮੂਲ ਧਰਮ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹੀ ਰੱਖਣ ਦੇ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਰੰਭਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਜੋ ਸ਼ੁਭਸਮਾਚਾਰ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹਨ। ਇਹ ਬਿਆਨ ਹੁਣ ਵੀ ਅਸਲ ਮਸੀਹਤ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

(1) ਵਚਨਾਂ ਦੇ ਅਸਾਇਨਮੈਂਟ: ਹਰੇਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਵਚਨਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਅੱਗਲੀ ਕਲਾਸ ਦੇ ਸ਼ੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪੜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰਾਗ੍ਰਾਫ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਪਾਠ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

• ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 3:16

• ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 4:1-7

• ਤੀਤੁਸ ਨੂੰ 1:7-14

• ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 4:1-3, 14-15; ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 5:12

• ਯਹੂਦਾਹ 1:3-13

(2) ਪ੍ਰੀਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਅੱਗਲੀ ਕਲਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਾਠ 15 ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰੋਗੇ। ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਅਧਿਐਨ ਕਰੋ।

(3) ਸਿਖਾਉਣ ਦਾ ਅਸਾਇਨਮੈਂਟ: ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਸਮੇਂ ਸਾਰਨੀ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਾਰੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।

(1) ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਕੀ ਹੈ?

(2) ਯਿਸੂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਧਾਰਮਿਕ ਬਿਆਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸੋ।

(3) ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਕਿਹੜਾ ਹੈ ਜੋ ਕਈ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ?

(4) ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਸੀ?

(5) ਨਾਈਸੀਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਸੀ?

(6) ਚੈਲਸੀਡੋਨੀਅਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਸੀ?