(1) ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੇਠਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਪਾਉਣਗੇ:

• ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਸਮਝ।

• ਮਸੀਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵੱਜੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ।

• ਅਰਾਧਨਾ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਦਾ ਮਹੱਤਵ।

• ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਬਾਰੇ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਪਾਈਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਉਦਾਹਰਨਾਂ।

• ਆਤਮਿਕ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਦੇ ਅਭਿਆਸ।

• ਮਸੀਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਦੇ ਬਾਰੇ ਮਸੀਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਬਿਆਨ।

(2) ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਉਸਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਾਏਗੀ।

ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੇ ਵੱਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਵਿੱਚ 600 ਤੋਂ ਵੀ ਜਿਆਦਾ ਵਾਰ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀ ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਦੋਨਾਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਮੁੱਢਲੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਰਥ ਹੈ ਅਲੱਗ ਹੋਣਾ, ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਣਾ। ਜਿਸ ਵਸਤੂ ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉਪਯੋਗ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਉਦੇਸ਼ ਦੇ ਲਈ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ:

• ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਮੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮੂਸਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਭੂਮੀ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਕੂਚ 3:5)।

• ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਤੰਬੂ ਅਤੇ ਹੈਕਲ। ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਤੰਬੂ ਅਤੇ ਹੈਕਲ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਵਸਤਾਂ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜਾਜਕਾਂ ਦੀ ਬਸਤਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸਨ (ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 16:32), ਰੋਟੀ (ਕੂਚ 29:34), ਸਮਾਨ (ਕੂਚ 40:9)। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਦੇ ਲਈ ਅਲੱਗ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।

• ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ। ਸਬਤ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨ ਕੇ ਅਲੱਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ (ਉਤਪਤ 2:3; ਕੂਚ 20:8)। ਹੋਰ ਯਹੂਦੀ ਦਿਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਾਸਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਵੀ ਖਾਸ ਸਨ (ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 23:26-29)। ਇਹ ਦਿਨ ਆਰਾਮ ਕਰਨ, ਯਾਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਅਲੱਗ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।

• ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ। ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਦੀ ਸਭ ਵੱਡੀ ਉਦਾਹਰਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ (ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 22:2); ਉਸਦੇ ਵਚਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ (ਯਿਰਮਿਯਾਹ 23:9); ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ (ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 77:13)। ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਈਸ਼ਵਰੀ ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਪ, ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਸਾਂਝੇ, ਆਮ ਜਾਂ ਅਨਉੱਚਿਤ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਲੱਗ ਹੈ।

ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ (ਯੂਹੰਨਾ 17:19; ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 4:27, 30) ਅਤੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਕਿਹਾ ਗਿਆ (2 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 5:21)। ਸਵਰਗਦੂਤ (ਮਰਕੁਸ 8:38) ਅਤੇ ਰਸੂਲਾਂ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ(ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 3:5)। ਇਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਕੰਮ ਦੇ ਲਈ ਅਲੱਗ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।

ਬਾਈਬਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ (ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 11:44-45; 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 1:2; 1 ਪਤਰਸ 1:15-16)। ਇਹ ਪਾਠ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਦੇ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਏਗਾ ਜਿਸਦੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

► ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 119:33-40 ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਪੜ੍ਹੋ। ਵਚਨ ਦਾ ਇਹ ਭਾਗ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ?

ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਉਸਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਵਿਖਾਉਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮੁੱਢਲੇ ਰੂਪ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ। ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਅਕਸਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਹਵਾਲਾ “ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਖ” ਵੱਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਅਰਾਧਨਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ਸੀ:

ਓਹ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਭਿਆਣਕ ਨਾਮ ਨੂੰ ਸਲਾਹੁਣ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਯਹੋਵਾਹ ਸਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਜ਼ੁਰਗੀ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਿਆਂ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਚੌਂਕੀ ਉੱਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕੋ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ (ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 99:3, 5)।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਉਸਦੀ ਲੋੜ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਰਾਧਕ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਵਿੱਤਰ ਬਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ” (ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 11:44-45, ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 19:2, ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 20:26, ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 21:8)।

ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪਰਾਈਆਂ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਝੂਠੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।

ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਚੜ੍ਹੇਗਾ,ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਖੜਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਉਹ ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਪਾਕ ਅਤੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ,ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀ ਫਰੇਬ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਛਲਣ ਲਈ ਸੌਂਹ ਨਹੀਂ ਖਾਧੀ (ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 24:3-4)।

ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਿਸਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ?” ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅਰਾਧਕ ਵੱਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅਰਾਧਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

ਜਿਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਦੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਮੀਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਸਮੀ ਜਾਂ ਵਿਖਾਵੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ:

ਸਗੋਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸੱਦਣ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਭੀ ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਚਾਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣੋ ਕਿਉਂ ਜੋ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਭਈ ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣੋ ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ (ਪਤਰਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 1:15-16)।

ਚਾਲ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪੂਰੀ ਜੀਵਨਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅਰਾਧਕ ਸਿਰਫ਼ ਰਸਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਅਤੇ ਅਸਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਰਾਧਕਾਂ ਤੋਂ ਉਮੀਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜਿਉਣ।

► ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਹਨ ਜਿੰਨਾਂ ਦੇ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਨੂੰ ਅਰਾਧਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਅਰਾਧਨਾ ਦੇ ਲਈ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ

1. ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜਿਹੇ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਨਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਹੋਂਦ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁੱਤ ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਵੱਜੋਂ ਵੇਖਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਹੈ। ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਨਾ ਉਸਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸੁਭਾਅ ਮੂਲ ਰੂਪ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾਈ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਾਂਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਵੇਖੀਏ।

2. ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਅਰਾਧਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇਹ ਮੰਗ ਸਾਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬਰਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਇਸ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਬਾਈਬਲ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਉਸ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਹਰੇਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਨੂੰ ਜਿਹੜੀ ਕੁਰਿੰਥੁਸ ਵਿੱਚ ਹੈ ਅਰਥਾਤ ਓਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੰਤ ਹੋਣ ਲਈ” (1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 1:2)। ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, “…ਪ੍ਰਭੁ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਧੋਤੇ ਗਏ ਅਰ ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਰ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ” (1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 6:11)। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕੁਰਿੰਥੁਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਆਤਮਿਕ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਸਰੀਰਕ ਲੋਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਿਆਣੇ ਸਨ ਪਰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ (1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 3:1)।

ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਬਦ, ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਉਪਯੋਗ ਆਮ ਭਾਵ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲਈ ਅਲੱਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਿਪੱਕ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਨ।

[1]ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰੁਕਾਵਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਤੌਬਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਅਰੰਭ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਲਾਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ(ਤੀਤੁਸ ਨੂੰ 3:5)। ਆਤਮਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸੀਂ ਨਵੀਂ ਰਚਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਮਸੀਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਬਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬਾਈਬਲ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਰਤਮਾਨ ਜੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁਰਤ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਮਰ ਬਤੀਤ ਕਰੀਏ(ਤੀਤੁਸ ਨੂੰ 2:11-12)। ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜੀ ਸਕੀਏ (ਲੂਕਾ 1:74-75, ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 6:2, 11-16)।

ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਸਚਿਆਈ ਨੂੰ ਜਿਆਦਾ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਜਾਣ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਵੱਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਚਾਨਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਉਸਦੀ ਸਚਿਆਈ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਕੇ ਲਗਾਤਾਰ ਉਸਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਜਾਣਾ (ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 1:7)। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਉਹ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਸਚਿਆਈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।

ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇਗਾ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲੇਗਾ। ਉਹ ਇਹ ਇੱਛਾ ਵੀ ਰੱਖੇਗਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਇਰਾਦੇ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿਣ। ਦਾਊਦ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕੇ, ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਣ (ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 19:12-14। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵੇਖੋ ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 119:7, 34, 36, 69, 80, ਅਤੇ 112।)।

ਆਤਮਿਕ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਪਾਪ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹੈ। ਇਸਦੀ ਉਦਾਹਰਨ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਜਹੇ ਬਣਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦਿੱਤੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਅਤੇ (ਲਗਾਤਾਰ) “ਬੁੱਧ ਦੇ ਨਵੇਂ ਹੋ ਜਾਣ ਦੇ” ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 12:2)। ਸੰਸਾਰ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਮਨ ਦਾ ਨਵੀਨੀਕਰਨ ਅਜਿਹੇ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜੋ ਮਸੀਹੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਉੱਨਤੀ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ।

ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਨੈਤਿਕ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪਾਪ ਦੇ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਵਿਦਵਾਨ ਕਈ ਵਾਰ ਇਸਨੂੰ “ਅਰੰਭਿਕ ਪਾਪ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਹੈ ਜੋ ਆਦਮ ਦੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਹਰੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਅਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਵੈ-ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਵੱਲ ਝੁਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਨੂੰ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾ ਦੇਵੇ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸਹੀ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 6:16-17)। ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਘਮੰਡ, ਈਰਖਾ, ਨਫ਼ਰਤ ਅਤੇ ਮਾਫ਼ ਨਾ ਕਰਨਾ। ਇਹ ਪਾਪ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

► ਕੀ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਚਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?

ਇੱਕ ਬਚਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸਦੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਪਾਪ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਚਾਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਰੀਰਕ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 8:6-8, 13)। ਬਚਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਦੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਤੇ ਜੇਤੂ ਜੀਵਨ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 8:1, 9, 13)।

ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਬਚਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਉਹ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਭ੍ਰਿਸਟਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹੁਣ ਹੀ ਸਰੀਰਕ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂਕਿ ਉਹ ਬਚਾਏ ਹੋਏ ਸਨ (ਪੜ੍ਹੋ 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 3:1-3।) ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਮਸੀਹੀ ਦਾ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਰੀਰਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਭਾਵ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਿਆਣੇ ਹੋਣਾ ਹੈ।

ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਬੁੱਧ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ (ਮੱਤੀ 22:37)। ਉਹ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਇਰਾਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ ਹੈ (ਫ਼ਿਲਿੱਪੀਆਂ ਨੂੰ 3:13-15)। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਕੁਝ ਭਗਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ (ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 19:14)।

[1]ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਇਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਆਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗਾ (ਪੜ੍ਹੋ ਬਿਵਸਥਾਸਾਰ 30:6।)।

ਦਾਊਦ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਮਾਫ਼ੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰ੍ਹੇ ਸੀ। ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆਇਆ ਕਿ ਇਹ ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਪ ਉਸਦੇ ਸੁਭਾਅ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਬਣੇ। ਉਸਨੇ ਸੰਪੂਰਨ ਸ਼ੁੱਧਤਾਈ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ (ਪੜ੍ਹੋ ਜ਼ਬੂਰਾਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 51:5-10)।

ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖਾਸ ਕੰਮ ਦੇ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਇਸਦੀ ਅਦਭੁੱਤ ਉਦਾਹਰਨ ਸਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਏ, ਸਤਾਅ ਨੂੰ ਝੱਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਨੰਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਿਸੂ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ (1 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਨੂੰ 1:6-10)। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੀ ਕਮੀ ਸੀ। ਇਹ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਲੰਬੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। (ਪੜ੍ਹੋ 1 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਨੂੰ 3:10।) ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ:

ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ ਅਰ ਤੁਹਾਡਾ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੁ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਸੰਪੂਰਨ ਬਚਿਆ ਰਹੇ। ਤੁਹਾਡਾ ਸੱਦਣ ਵਾਲਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰੇਗਾ (1 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਨੂੰ 5:23-24)।

ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਇਸਦਾ ਨਤੀਜ਼ਾ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਵੇਲੇ ਆਤਮਾ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੋਣਗੇ।

ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਯਿਸੂ ਦੇ ਚੇਲ੍ਹਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਖਾਸ ਕੰਮ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਸਨ (ਯੂਹੰਨਾ 15:3, ਯੂਹੰਨਾ 17:14, 9-10; ਲੂਕਾ 10:20)। ਪਰ ਉਹ ਸਵੈ-ਕੇਂਦਰਿਤ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪੀ ਰਵੱਈਏ ਤੋਂ ਸੁਧਾਰਿਆ। (ਪੜ੍ਹੋ ਮਰਕੁਸ 9:33-34; ਮਰਕੁਸ 10:35-41; ਲੂਕਾ 9:54-55।)

[2]ਯਿਸੂ ਦੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੇ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਗਵਾਹ ਬਣਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। (ਪੜ੍ਹੋ ਲੂਕਾ 24:49; ਯੂਹੰਨਾ 20:22; ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 1:2-5, 8।) ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਕਾਫੀ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਯੂਹੰਨਾ 14-16 ਦੇ ਵਿੱਚ।

ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਚੇਲ੍ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ (ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 2:4)। ਇਸ ਭਰਪੂਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਰਾਦਿਆਂ, ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਕੀ ਦੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਚੇਲ੍ਹਿਆਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਜਿਹੇ ਰਵੱਈਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗ਼ਲਤ ਫਹਿਮੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਵੀ ਕੀਤੀਆਂ। ਪਤਰਸ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਪੱਤ੍ਰੀਆਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਝਲਕ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਰਪੂਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਬੁੱਧ, ਮਨ ਅਤੇ ਬਲ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਆਢੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਣ (ਮੱਤੀ 22:37-39)। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਦੀ ਜੀਵਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜਿਉਂਦਾ ਸੀ (ਲੂਕਾ 4:1, 14, 18; ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 2:22)।

ਕੁਝ ਮਸੀਹੀ ਸਿੱਖਿਅਕ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੂਸਰੇ ਕਮੀਆਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਖਾਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਉਦਾਹਰਨ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਜਰਬੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸੀਮਿਤ ਨਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਸਮਰਪਣ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭਸਮਾਚਾਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 12:1-2)। ਉਹ ਸਭ ਜੋ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਜੀ ਉੱਠਣ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਲਈ ਉਪਲੱਭਧ ਹੈ ਜੋ:

1. ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਮੁਰਦਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨC (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 6:11)

2. ਪਾਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦਿੰਦੇ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 6:12)

3. ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਧਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 6:13)

ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਪਲਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਡੂੰਘੇ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਿਲ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿੰਨਾਂ ਦੇ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੋਨ੍ਹ ਬਨਿਅਨ, ਹਡਸਨ ਟੈਲਰ, ਡਵਾਈਟ ਐਲ।ਮੂਡੀ, ਸੈਮੀ ਮੋਰਿਸ, ਔਸਵਾਲਡ ਚੈਂਬਰਜ਼, ਫਰਾਂਸੈਸ ਰਾਈਡਲੇ ਹੇਵਗ੍ਰਾਲ ਅਤੇ ਐਮੀ ਕਾਰਮਾਈਕਲ।[3]

ਜਦਕਿ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਾਲ ਭੁੱਲੀਏ ਜੋ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਪੱਧਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਕਿ ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਉੱਨਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਉਦਾਹਰਨ ਦੇ ਲਈ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣੀ ਸਿੱਖ ਲਵੇ ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਇਹ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਸਿੱਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਬਿਹਤਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲ ਸਕੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਮੁਕਾਮ ਦੇ ਆ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਨੂੰ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸਦਾ ਅਨੁਭਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਪੂਰਨ ਸਥਿਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਜੀਵਨ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਬਾਈਬਲ ਇੱਕ ਪਰਿਪੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹੀ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਜਾਂ ਮਸਹ ਦੇ ਖਾਸ ਪਲ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਧੀਮੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਆਤਮਿਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਇੱਕ ਪਰਿਪੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇ ਪੱਧਰ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।

ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦਾ ਲੇਖਕ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਪਾਠਕ ਨਿਆਣਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸਨ (ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ 5:12)। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀਆਂ ਆਦ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਆਣਪੁਣੇ ਦੀ ਵੱਲ ਅਗਾਹਾਂ ਵਧਦੇ ਜਾਣ (ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ 6:1)।

ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਕੀਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪਿਆਰ

ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, “ਪ੍ਰਭੁ ਤੁਹਾਡੇ ਇੱਕ ਦੂਏ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਭਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਨੂੰ ਵਧਾਵੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤਾ ਕਰੇ …” (1 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਨੂੰ 3:12-13)। ਉਸਨੇ ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਦੇ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ:

… ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਕੇ ਅਤੇ ਠੁੱਕ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਂ ਸਣੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਸਮਝ ਸੱਕੋ ਭਈ ਕਿੰਨੀ ਹੀ ਚੁੜਾਈ, ਲੰਬਾਈ, ਉਚਾਈ ਅਤੇ ਡੁੰਘਾਈ ਹੈ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਜਾਣ ਸੱਕੋ ਭਈ ਤੁਸੀਂ (ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 3:17-19)।

ਪੌਲੁਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਧਾਵੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤਾ ਕਰੇ। 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 13 ਦੇ ਵਿੱਚ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪਿਆਰ ਕਿਸੇ ਪਰਿਪੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਵਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਾਧਾਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਲ, ਜਾਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹੈ (ਲੂਕਾ 10:27)। ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਣਾ

ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ...ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇ(1 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਨੂੰ 3:12-13)। ਦੋ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਣ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਜੀਵ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੁ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਸੰਪੂਰਨ ਬਚਿਆ ਰਹੇ (1 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਨੂੰ 5:23)। ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਅਰਥ ਹਰੇਕ ਕੰਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਅਜਿਹਾ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਵਹਾਰ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਅੰਦਰਲੀ ਸਮਰੱਥਾ

ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰਾਂਹੀ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਵਿੱਚ ਸਮੱਰਥਾ ਨਾਲ ਬਲਵੰਤ ਹੋ ਜਾਣ (ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 3:15-16)। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਰਿੱਤਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਬਲ ਸਹੀ ਚੋਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਗ਼ਲਤ ਫੈਸਲੇ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ।

ਮਸੀਹ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਵਾਸ ਕਰੇ

ਪੌਲੁਸ ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰੇ (ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 3:17)। ਇੱਥੇ “ਵਾਸ ਕਰਨ” ਦੇ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਅਸਥਾਈ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲਈ ਠਹਿਰਣਾ। ਇਹ ਤਸਵੀਰੀ ਸ਼ਬਦ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਯਿਸੂ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸਗੋਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਥਾਈ ਆਤਮਿਕ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦੇ ਹਨ ਮਸੀਹ ਉੱਥੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਭਰਪੂਰੀ

ਪੌਲੁਸ ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਇਸ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭਰਪੂਰੀ ਤੀਕ ਭਰਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਣ (ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 3:14-19)। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਆਤਮਿਕ ਸਚਿਆਈ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਣ ਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਭੋਤਿਕ ਉਦਾਹਰਨ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਸਾਡੇ ਮਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਕੰਮ, ਰਵੱਈਏ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆਵਾਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜੋ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਭਰ ਜਾਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਅਭਗਤੀ ਨਾ ਰਹੇ।

ਅੱਗਲੇ ਦੋ ਵਚਨ ਪ੍ਰਾਥਨਾ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ:

ਹੁਣ ਉਹ ਦੀ ਜਿਹੜਾ ਅਜਿਹਾ ਸਮਰਥ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਮੰਗਦੇ ਯਾ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਅੱਤ ਵਧੀਕ ਕਰ ਸੱਕਦਾ ਹੈ ਉਸ ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਪੋਹੰਦੀ ਹੈ ਕਲੀਸਿਯਾ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੁੀਕੁਰ ਜੁੱਗੋ ਜੁੱਗ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ।। ਆਮੀਨ (ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਨੂੰ 3:20-21)।

[1]ਇਹ ਬਰਕਤ ਦਾ ਵਚਨ ਬਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਡੇ ਮੰਗਣ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਜਿਆਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪੌਲੁਸ ਆਰਥਿਕ ਭਰਪੂਰੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਆਤਮਿਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਅਤੇ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਪੱਧਰਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਨਵਾਂ ਨੇਮ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਅਤੇ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਲਈ ਅਭਿਆਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਵਿਵੇਕ ਰੱਖਣਾ। ਪੌਲੁਸ ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਲੜਾਈ ਲੜਣ ਦੇ ਲਈ (ਜੋ ਕਿ ਜੇਤੂ ਮਸੀਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ), ਨਿਹਚਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਅੰਤਹਕਰਨ ਨੂੰ ਤਕੜਿਆਂ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ (ਤਿਮੋਥਿਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 1:18-19)। [1] ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਆਪ ਭੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਜਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਦੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਨਾ ਕਰੇ” (ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 24:16)। ਆਪਣੀ ਵਿਵੇਕ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਅਸੀਂ ਤੌਬਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਭਰਪਾਈ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸੁਲ੍ਹਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਵਿਵਹਾਰ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਚੰਗੇ ਵਿਵੇਕ ਦੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੌਬਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ। ਪੌਲੁਸ ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 12:1 ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, “ਸੋ ਹੇ ਭਰਾਵੋ, ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਰਹਮਤਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਭਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਦੇਹੀਆਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਭਾਉਂਦਾ ਬਲੀਦਾਨ ਕਰਕੇ ਚੜ੍ਹਾਵੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਰੂਹਾਨੀ ਬੰਦਗੀ ਹੈ” । ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਏ ਸਨ ਤਾਂ ਰੋਮੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਪੌਲੁਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨ ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਜਹੇ ਨਾ ਬਣੋ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 12:2)। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਜਹੇ ਬਣਨ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਇੱਕ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਸਮਾਜ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਣਾ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਨਾ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸੁਆਰਥੀ ਅਤੇ ਅਨਿਆਂਈ ਹੋਣ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਪਾਪ ਭਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਾਇਜ ਠਹਿਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਇਸ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (2 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 10:3-4)।

ਬੁੱਧ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਕਰਨਾ। ਪੌਲੁਸ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਰੋਮੀਆਂ ਦੇ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ,

… ਬਣੋ ਸਗੋਂ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧ ਦੇ ਨਵੇਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦੇ ਜਾਓ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਿਆਣ ਲਵੋ ਭਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਚੰਗੀ ਅਤੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਇੱਛਿਆ ਕੀ ਹੈ (ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ 12:2)।

ਜਿੰਨਾ ਜਿਆਦਾ ਕੋਈ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਚ ਰਾਹ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਜਿਆਦਾ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੁੰਦਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ। ਯੂਹੰਨਾ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, “ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਆਪੋ ਵਿੱਚੀ ਸੰਗਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਯਿਸੂ ਦਾ ਲਹੂ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ” (ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 1:7)। ਚਾਣਨ ਸਚਿਆਈ ਦੀ ਇੱਕ ਤਸਵੀਰੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਚਾਣਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਭਾਵ ਹੈ ਸਚਿਆਈ ਨੂੰ ਸਿੱਖਣਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਾ।

ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਦੁੱਖ ਝੱਲਣਾ। ਪਤਰਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 5:10 ਦੇ ਵਿੱਚ ਪਤਰਸ ਦੀ ਬਰਕਤ ਦਾ ਵਚਨ ਇੱਕ ਮੁੜ-ਬਹਾਲ ਹੋਇਆ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਤੇ ਸਥਾਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਹੋਣ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਇੱਕ ਦੁੱਖਦਾਈ ਰਾਹ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਪਰਮ ਕਿਰਪਾਲੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ... ਜਦ ਤੁਸਾਂ ਥੋੜਾ ਚਿਰ ਦੁਖ ਭੋਗ ਲਿਆ ਤਾਂ ਆਪੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਮਿਲ, ਕਾਇਮ ਅਤੇ ਤਕੜਿਆ ਕਰੇਗਾ (ਪਤਰਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੱਤ੍ਰੀ 5:10)। ਦੁੱਖ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਰਵੱਈਏ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਦੇ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸਨੂੰ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ (2 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 12:7-10)।

► ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਥਨਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੋ ਵਾਰ ਮਿਲ ਕੇ ਪੜ੍ਹੋ।

ਮਸੀਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਣਾ ਉਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਪਾਪ ਤੌਬਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਮਝ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਆਤਮਿਕਤਾ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਉਹ ਕੰਮ ਹੈ ਜਿਸਦੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।

(1) ਵਚਨਾਂ ਦੇ ਅਸਾਇਨਮੈਂਟ: ਹਰੇਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਵਚਨਾਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੌਂਪਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਅੱਗਲੀ ਕਲਾਸ ਦੇ ਸ਼ੈਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਚਨ ਨੂੰ ਪੜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰਾਗ੍ਰਾਫ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਪਾਠ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

• ਯਸਾਯਾਹ 6:1-8

• ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 2:1-18

• 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ ਨੂੰ 10:1-13

• 1 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਨੂੰ 5:14-24

• ਤੀਤੁਸ ਨੂੰ 2:11-14

(2) ਪ੍ਰੀਖਿਆ: ਤੁਸੀਂ ਅੱਗਲੀ ਕਲਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਾਠ 11 ਦੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਕਰੋਗੇ। ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਅਧਿਐਨ ਕਰੋ।

(3) ਸਿਖਾਉਣ ਦਾ ਅਸਾਇਨਮੈਂਟ: ਆਪਣੀ ਕਲਾਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਿਖਾਉਣ ਦੀ ਸਮੇਂ ਸਾਰਨੀ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਬਾਰੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦੇਣ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖੋ।

(1) ਪਵਿੱਤਰ ਦਾ ਮੂਲ ਅਰਥ ਕੀ ਹੈ?

(2) ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ?

(3) ਅਰਾਧਨਾ ਦੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਕਿਉਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ?

(4) ਮਸੀਹੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾਈ ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ?

(5) ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ?

(6) ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?

(7) ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਕੀ ਹੈ?

(8) ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਕਿਵੇਂ ਆਤਮਾ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?