(1) ተማሪው የሚከተሉትን ማስረዳት ይችላል

• ቅዱስ የሚለው ቃል መጽሐፍ ቅዱሳዊ አጠቃቀም

• የእግዚአብሔር ቅድስና ለክርስቲያን ቅድስና መሠረት እንደሆነ

• ቅድስና ለአምልኮና ከእግዚአብሔር ጋር ላለው ግንኙነት ያለው ጠቀሜታ

• ስለ መቀደስ የሚገልጹ የመጽሐፍ ቅዱስ ምሳሌዎች

• ለመንፈሳዊ ብስለት የሚረዱ ልምዶች

• ስለ ክርስትናዊ ቅድስና ክርስቲያናዊ የእምነት መግለጫ

(2) ተማሪው በሚኖርበት ዓለም የእግዚአብሔር ጸጋ ቅዱስ እንደሚያደርገው እምነት ይኖረዋል።

ቅድስና ተብሎ የተተረጐመው የዕብራይስጥ ቃል በብሉይ ኪዳን ውስጥ ከ600 ጊዜ በላይ ተጠቅሷል። ቅዱስ ተብሎ የተተረጐመው የዕብራይስጥና የግሪክ ቃላት በዋነኝነት የሚያመለክቱት መለየት ወይም ለአንድ ዓላማ የተሰጠ መሆንን ነው። አንድ የተቀደሰ ነገር ቀደሞ ከሚያገለግልበት ነገር ተነጥሎ ለአዲስ ለተለየ ዓላማ ይለያል። በብሉይ ኪዳን ውስጥ የተሰጡ እና እንደ ቅዱስ የሚታዩ በርካታ ነገሮችን ልብ ይበሉ።

• የተቀደሰ መሬት- እግዚአብሔር ከሙሴ ጋር የመገናኛ ቦታ አድርጎ ለይቶታል (ዘፀአት 3፥5)።

• የመገናኛው ድንኳን እና ቤተመቅደስ -ብዙ ቅዱስ ነገሮች ከመገናኛው ድንኳን እና ከቤተመቅደስ ጋር የተያያዙ ነበሩ፤ የክህነት ልብሶችን ጨምሮ (ዘሌዋውያን 16፥32)፣ ቂጣ (ዘፀአት 29፥34) እና ዕቃዎች (ዘጸአት 40፥9)። እነዚህ ለእግዚአብሔር አምልኮ የተለዩ ነበሩ።

• የተቀደሱ ቀናት- የሰንበት ቀን እንደ ቅዱስ ተለይቶ ነበር (ዘፍጥረት 2፥3፤ ዘፀአት 20፥8)። እንደ የስርየት ቀን ያሉ ሌሎች የአይሁድ በዓላት እንዲሁ ልዩ ነበሩ (ዘሌዋውያን 23፥26-29)። እነዚህ ቀናት ለእረፍት፣ ለማሰላሰል እና ለአምልኮ ተለይተዋል።

• ቅዱስ አምላክ- በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የቅድስና ትልቁ ምሳሌ እግዚአብሔር ራሱ ነው። የእግዚአብሔር ሁሉ ነገር ቅዱስ ነው። ስሙ ቅዱስ ነው (ዘሌዋውያን 22፥2)፤ ቃሉ ቅዱስ ነው (ኤርምያስ 23፥9)፤ መንገዱ ቅዱስ ነው (መዝሙር 77፥13)። ቅድስና ማለት እግዚአብሔር ለመለኮታዊ ማንነቱ እና ቦታው ተገቢ ካልሆነ ከማንኛውም ኃጢአተኛ፣ ርኩስ፣ የታወቀ፣ ተራ ነገር ሙሉ በሙሉ ተለይቷል ማለት ነው።

በአዲስ ኪዳን ውስጥ እየሱስ ቅዱስ (ዮሐንስ 17፥19፤ ሐዋርያት ሥራ 4፥27፣ 30) እና ያለ ኃጢአት (2 ቆሮንቶስ 5፥21) ተብሎ ተጠርቷል። መላእክት (ማርቆስ 8፥38) እና ሐዋርያትና ነቢያት (ኤፌሶን 3፥5) እንደ ቅዱሳን ተገልጸዋል። እነዚህ ሁሉ ለልዩ ዓላማ ተለይተዋል።

መጽሐፍ ቅዱስ የእግዚአብሔር ህዝቦችን ቅዱስ እንዲሆኑ ይጠራቸዋል (ዘሌዋውያን 11፥44-45፤ 1 ቆሮንቶስ 1፥2፤ 1 ጴጥሮስ 1፥15-16)። ይህ ትምህርት እግዚአብሔር ከእኛ የሚጠብቀውን ቅድስና ያብራራል።

► መዝሙር 119፥33-40 አብራችሁ አንብቡ። ይህ ክፍል ስለ እግዚያብሔር አማኝን ስለሚቀይርበት መንገድ ምን ይነግረናል?

እግዚአብሔር ራሱን መግለጥ ሲጀምር የመጀመሪያ ዓላማው ምን ዓይነት አምላክ እንደሆነ ማሳየት ነበር። እግዚአብሔር እራሱን በዋነኝነት ቅዱስ ብሎ ገልፆታል። አብዛኛውን ጊዜ ኢሳይያስ እግዚአብሔርን “የእስራኤል ቅዱስ” ብሎ ጠርቶታል።

የአምልኮ ጭብጥ የእግዚአብሔር ቅድስና ነበር፥-

ታላቁንና አስፈሪውን ስምህን ይወድሱ፤ እርሱ ቅዱስ ነው። አምላካችንን እግዚአብሔርን ከፍ ከፍ አድርጉት፤ በእግሩ መርገጫ ስገዱ፤ እርሱ ቅዱስ ነውና (መዝሙር 99፥3፣ 5)።

የእግዚአብሔር ቅድስና ከሰው የሚጠይቀው መሰረታዊ ነገር ነው። እርሱ ቅዱስ ስለሆነ የሚያመልኩት ቅዱሳን እንዲሆኑ ይጠራቸዋል። “እኔ እግዚአብሔር አምላካችሁ ቅዱስ ነኝና እናንተም ቅዱሳን ሁኑ” (ዘሌዋውያን 11፥44-45፣ ዘሌዋውያን 19፥2፣ ዘሌዋውያን 20፥26፣ ዘሌዋውያን 21፥8) ይላል።

የእስራኤል አምላክ ከአረማውያን የሐሰት አማልክት የተለየና የተለየ አምልኮ የሚጠይቅ ነበር።

ወደ እግዚአብሔር ተራራ ማን ሊወጣ ይችላል? በተቀደሰ ስፍራውስ ማን ይቆማል? ንጹሕ እጅና ቅን ልብ ያለው፤ ነፍሱን ለሐሰት ነገር የማያስገዛ፤ በውሸት የማይምል (መዝሙር 24፥3-4)።

እዚህ ላይ የሚነሣው ጥያቄ “እግዚአብሔር የማንን አምልኮ ይቀበላል?” የሚያመልኩ ሰዎች ሁሉ እግዚአብሔርን አምላኪ ናቸው ማለት አይደለም። እግዚአብሔርን የሚያመልኩ ቅዱሳን መሆን አለባቸው።

እግዚአብሔር የሚጠብቀው ቅድስና ሥነ ስርዓታዊ ወይም ማስመሰል አይደለም፤ እውነተኛ ቅድስና ነው። እግዚአብሔርን ለሚያመልኩ የቅድስና መስፈርት በአዲስ ኪዳን ውስጥ ተደጋግሟል።

ነገር ግን የጠራችሁ እርሱ ቅዱስ እንደ ሆነ እናንተም በኑሯችሁ ሁሉ ቅዱሳን ሁኑ፤ ምክንያቱም “እኔ ቅዱስ ነኝና እናንተም ቅዱሳን ሁኑ” ተብሎ ተጽፏል (1 ጴጥሮስ 1፥15-16)።

ፀባይ ማለት የአንድ ሰው ባህሪ እና አጠቃላይ የአኗኗር ዘይቤ ነው። እግዚአብሔር አምላኪዎቹ በሃይማኖታዊ ሥርዓቶች ብቻ ቅዱስ መስለው እንዲታዩ፣ ወይም ደግሞ በእውነት ቅዱሳን ሳይሆኑ ቅዱሳን ተብለው እንዲጠሩ ብቻ አይፈልግም። ከዚህ ይልቅ አገልጋዮቹ ቅዱስ ሕይወት እንዲመሩ ይፈልጋል።

► ቅድስና ከአምልኮ ጋር የተያያዘባቸው አንዳንድ ምክንያቶች ምንድን ናቸው?

ቅድስና ለአምልኮ አስፈላጊ ነው፤ ምክንያቱም

1. እግዚአብሔርን እንወደዋለን እንዲሁም እርሱን መምሰል እንፈልጋለን- እግዚአብሔርን ማምለክ እርሱ እጅግ አስደናቂ መሆኑን ማየት እና እንደ አምላክነቱ መውደድ ነው። የማንነቱን ባህሪያት ማድነቅ ማምለክ ነው። የእግዚአብሔር ማንነት በመሠረቱ ቅዱስ ነው። ስለሆነም የእግዚአብሔርን ተፈጥሮ በእውነት የምንወድ ከሆነ፣ ምንም እንኳን በራሳችን ውስጥ ብናየውም ኃጢአትን እና ርኵሰትን እንጠላለን።

2. እግዚአብሔርን እንወደዋለን እንዲሁም እርሱን ደስ ማሰኘት እንፈልጋለን- እውነተኛ አምልኮ ምን እንደሆነ ከተገነዘብን አምላክ ከእኛ የሚጠብቀው ነገር አያስገርመንም። እግዚአብሔርን የምናመልከው በፍርሃት ወይም እኛን ስለባረከን ብቻ ሳይሆን ስለምንወደው ነው።

መጽሐፍ ቅዱስ በእያንዳንዱ አማኝ ሕይወት ውስጥ የሚከናወነውን ነገር ለማመልከት ቅድስና የሚለውን ቃል ይጠቀማል። ጳውሎስ “በቆሮንቶስ ላለችው የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን፤ በክርስቶስ እየሱስ ተቀድሰው...ቅዱሳን ለመሆን ለተጠሩት” (1 ቆሮንቶስ 1፥2) ብሎ ጽፏል። ጳውሎስ “…በጌታ በእየሱስ ክርስቶስ ስምና በአምላካችን መንፈስ ታጥባችኋል፤ ተቀድሳችኋል፤ ጸድቃችኋል” (1 ቆሮንቶስ 6፥11) ብሎ ጽፏል። በቆሮንቶስ የነበሩ ክርስቲያኖች በመንፈሳዊ ብስለት ያላደጉና በክርስቶስ ውስጥ እንዳሉ ልጆች ገና ስጋውያን ቢሆንም ቀድሞውኑ ተቀድሰዋል (1 ቆሮንቶስ 3፥1)።

መቀደስ በቆሮንቶስ ክርስቲያኖች ውስጥ ጠቅለል ባለ ሁኔታ የተገለፀ ቃል ነው። እነዚህ የቆሮንቶስ ሰዎች ከኃጢአትና ከዚህ ዓለም ወጥተው ለእግዚአብሔር የተለዩ ነበሩ። እነዚህ ሰዎች በቅድስና ረገድ የበሰሉ ባይሆኑም ከቀድሞ ህይወታቸው ተለይተው አሁን የአምላክ ቤተሰብ አባል ሆነዋል።

[1]ከእግዚአብሔር ጋር ለመጀመሪያ ጊዜ ስንገናኝ፤ ኃጢአት ከእርሱ ጋር ያለንን ግንኙነት የሚያስተጓጉል መሰናክል ነው። ከእግዚአብሔር ጋር ያለንን ግንኙነት ንስሐ እስካልገባን፣ ይቅር እስካልተባልን እና አዲስ ልብ እስካልተሰጠን ድረስ መጀመር የማንችለው ለዚህም ነው።

ከእግዚአብሔር ጋር በታረቅን በዚያ ሰዐት እንለወጣለን (ቲቶ 3፥5)። በመንፈሳዊም አዲስ ፍጡራን ሆነናል። ከኃጢአት ኃይል ነጻ ወጥተናል፤ እናም እግዚአብሔርን ለማስደሰት እንፈልጋለን። የክርስቲያን ቅድስና የሚጀምረው ሲድን ነው።

ድነት ወድያውኑ ወደ ቅድስና ሕይወት እንደሚመራ መጽሐፍ ቅዱስ ያስተምረናል። መዳን የሚያመጣው የእግዚአብሔር ጸጋ በአሁኑ ዘመን ራሳችንን በመግዛትና በጽድቅ፣ በእውነተኛ መንፈሳዊ ሕይወት እንድንኖር ያስተምረናል (ቲቶ 2፥11-12)። የድነት ዓላማ ከኃጢአት ነፃ ሊያወጣንና ቅዱሳን ሊያደርገን ነው፤ ይህም ከእግዚአብሔር ጋር በግንኙነት እንድንኖር ነው (ሉቃስ 1፥74-75፣ ሮሜ 6፥2፣ 11-16)።

ከእግዚአብሔር ጋር ባለን ግንኙነት ስንኖር የእርሱን እውነት የበለጠ ስንረዳ በቅድስና ማደጋችንን እንቀጥላለን። በብርሃን መመላለስ ማለት የእርሱን እውነት የበለጠ በመረዳት ውስጥ እግዚአብሔርን መታዘዛችንን መቀጠል ማለት ነው (1 ዮሐንስ 1፥7)። እርሱን ደስ የሚያሰኘውንና የማያስደስተውን ነገር በተሻለ ስናውቅ፤ የእርሱ እውነትና የመንፈስ ቅዱስ ኃይል ይለውጠናል።

እግዚአብሔርን የሚወድ ሰው ሙሉ ለሙሉ ቅዱስ መሆን ይፈልጋል። ድርጊቱን ብቻ መቀየር አይፈልግም። ፍላጐቱ ሙሉ ለሙሉ ንጹሕ እንዲሆን ይፈልጋል። ዳዊት በኃጢአት ላይ ሙሉ ድል በመቀዳጀት መኖር እንዲችል ጸለየ፤ ከዚያም ቃላቱና የልቡ ማሰላሰል እንኳ እግዚአብሔርን ደስ እንዲያሰኙ ጸለየ። (መዝሙር 19፥12-14 ይህንንም ይመልከቱ መዝሙር 119፥7፣ 34፣ 36፣ 69፣ 80፣ እና 112። )

የመንፈሳዊ ብስለት ሂደት በአጠቃላይ መቀደስ ይባላል። መቀደስ እየጨመረ የሚሄድ ከኃጢያት እና ከአለም የመለየት እንዲሁም ለእግዚአብሔር የመሰጠት የህይወት ዘመን ሂደት ነው። ይህ ጳውሎስ የዓለምን ምሳሌ ስለመከተል የሰጠው ማስጠንቀቂያና [ያለማቋረጥ] በአእምሯችሁ መታደስ ተለወጡ” (ሮሜ 12፥2) በሚለው ማሳሰቢያ ውስጥ ተገልጿል። በአንድ ክርስቲያን ሕይወት ውስጥ ከዓለም መለየት እና በእውቀት መለወጥ በተወሰነ ጊዜ ውስጥ የሚጠናቀቁ ልምዶች አይደሉም። አማኙ ከጌታ ጋር ሲራመድ፤ ብልፅናና እድገትን ያለማቋረጥ ይለማመዳል። ይህ ሁሉ መቀደስ በሚለው ቃል ውስጥ ተካትቷል።

የተወረሰ ውድቀት የሰው ልጅ ከተወለደ ጀምሮ ወደ ኃጢአት እንዲያዘነበል የሚያደርግ የተፈጥሮ ሞራል መበላሸት ነው። የነገረ-መለኮት ሊቃውንት አንዳንድ ጊዜ "የመጀመሪያው ኃጢአት" ብለው ይጠሩታል፤ ምክንያቱም በአዳም ኃጢአት ምክንያት የተወለድነው በተፈጥሮአችን ኃጢአተኛነት ነው።

እያንዳንዱ ሰው የሚወለደው ራስ ወዳድ እና ለኃጢአት ካዘነበለ ፈቃድ ጋር ነው። እግዚአብሔር ፍላጎቱን እና ጥንካሬን ካልሰጠን በቀር ፍቃዳችን ትክክለኛውን ለመምረጥ ነጻ አይደለም (ሮሜ 6፥16-17)። የተወረሰ ውድቀት እንደ ኩራት፣ ምቀኝነት፣ ጥላቻ እና ይቅር አለማለትን ያሉ ውስጣዊ ኃጢአቶችን ያነሳሳል። የኃጢአት ድርጊቶችንም ያነሳሳል።

► አንድ ሰው ከዳነ በኋላ የተወረሰ ውድቀት ይኖረዋል?

የዳነ ሰው በውርስ ውድቀት ቁጥጥር ስር አይደለም። አሁንም በእርሱ ቁጥጥር ሥር ቢሆን ኖሮ በኃጢአት ውስጥ ይኖራል እንጂ አይድንም። መጽሐፍ ቅዱስ በሥጋ አእምሮ የሚመራ ሰው እንደሚኮነን ይነግረናል (ሮሜ 8፥6-8፣ 13)። የዳነው ሰው በውርስ ውድቀት ቁጥጥር ስር አይደለም፤ እናም በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ኃጢአትን ድል አድርጎ መኖር ይችላል (ሮሜ 8፥1፣9፣ 13)።

ነገር ግን የዳነ ሰው እስኪነጻ ድረስ በውስጡ የውርስ ውድቀት ተጽእኖ አለው። ጳውሎስ ለቆሮንቶስ አማኞች ምንም እንኳን ድነት ቢያገኙም ሥጋዊ ሰዎች እንደነበሩ እና እንደ ዓለም ሰዎች ያለ አመለካከት እንዳላቸው ነግሯቸዋል። (1 ቆሮንቶስ 3፥1-3ን አንብብ)። አዲስ ክርስቲያን እንዲህ ዓይነት ሁኔታ ውስጥ መግባቱ የተለመደ ነገር እንደሆነ አሳይቷል። ሥጋውያን መሆን በክርስቶስ ገና ሕፃን እንደመሆን ነው ብሏል።

በዚህ ሁኔታ ያለ አማኝ እግዚአብሔርን ይወዳል፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን በፍጹም ልቡ፣ ነፍሱ፣ ሃሳቡ እና ኃይሉ መውደድ አይችልም (ማቴዎስ 22፥37)። እሱ እንደ ጳውሎስ የእግዚአብሔርን ጥሪ የመከተል አንድ ሃሳብ እንዳለው ሊናገር አይችልም (ፊልጵስዩስ 3፥13-15)። አንዳንድ የልቡ ማሰላሰሎች በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት እንደሌላቸው ያውቃል (መዝሙር 19፥14)።

እግዚአብሔር በዚህ ሁኔታ ውስጥ አይተወንም። በጥንት ዘመን እንኳን እግዚአብሔርን በፍጹም ልባቸው እንዲወዱት የሚያደርግ የጸጋ ሥራ እንደሚሠራ ለእስራኤላውያን ቃል ገብቶላቸዋል። (ዘዳግም 30፥6ን አንብብ)።

[1]ዳዊት ከይቅርታ በላይ የሆነ የጸጋ ሥራ ለማግኘት ጸለየ። በኃጢአት ወድቆ ነበር፤ ይህም በልቡ ውስጥ ባለው ችግር ምክንያት እንደ ሆነ ተገነዘበ። ኃጢአት በተፈጥሮ ውስጥ እንዳለ ያውቅ ነበር፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ፍጹሞ ቅዱስ እንዲሆን እንደሚፈልግም ያምን ነበር። ሙሉ መንጻትን ለማግኘት ጸለየ። (መዝሙር 51:5-10⁠ን አንብብ። )

የአዲስ ኪዳን አማኞች ከድነት በኋላ ወደ ሌላ ልዩ ክስተት ተጠርተዋል። የተሰሎንቄ አማኞች ወንጌልን የተቀበሉ፣ ከጣዖት አምልኮ የተመለሱ፣ ስደትን የተቋቋሙ፣ በመንፈስ ቅዱስ ደስ የሚላቸው እና የእየሱስን መምጣት የሚጠባበቁ ድንቅ የአማኞች ምሳሌ ነበሩ (1 ተሰሎንቄ 1፥6-10)። ግን በእምነታቸው ውስጥ ገና የጎደለ ነገር ነበር። በረጅም ሂደት ወይም በሞት ጊዜ የሚቀርበው ነገር አልነበረም፤ ምክንያቱም ጳውሎስ ወደ እነርሱ በሚያደረገው ጉብኝት ሊከሰት እንደሚችል ተናግሯል። (1 ተሰሎንቄ 3፥10ን አንብብ)።

የሰላም አምላክ ራሱ ሁለንተናችሁን ይቀድስ፤ መንፈሳችሁ፣ ነፍሳችሁና ሥጋችሁ ጌታችን እየሱስ ክርስቶስ በሚመጣበት ጊዜ ያለ ነቀፋ ይጠበቁ። የጠራችሁ የታመነ ነው፤ እርሱም ያደርገዋል (1 ተሰሎንቄ 5፥23-24) ብሎ ፀልዩአል።

[2]ጳውሎስ እነዚህ አማኞች ሙሉ በሙሉ እንዲቀደሱ ጸለየ። ውጤቱም ጌታ በሚመለስ ጊዜ አማኞች በሥጋ፣ በነፍስ እና በመንፈስ ነውር የሌለባቸው ይሆናሉ።

የእየሱስ ደቀ መዛሙርት በጴንጤቆስጤ ዕለት ልዩ የሆነ የጸጋ ሥራ አይተዋል። እየሱስ ከዓለም እንዳልሆኑ፣ የእርሱና የአብ እንደ ሆኑ፣ ስሞቻቸውም በመንግስተ ሰማይ እንደ ተጻፈ ስለተናገረ ከዚያን ጊዜ በፊት እንደዳኑ እናውቃለን (ዮሐንስ 15፥3፣ ዮሐንስ 17፥14፣ 9-10፤ ሉቃስ 10፥20)። ነገር ግን ራስ ወዳድና የእግዚአብሔርም ቅድሚያ ሰጪነት አልነበራቸውም። እየሱስ ስለኃጢአተኛ አመለካከታቸው በተደጋጋሚ ገስጿቸዋል። (ማርቆስ 9፥33-34፤ ማርቆስ 10፥35-41፤ ሉቃስ 9፥54-55ን አንብብ። )

እየሱስ ከሞት ከተነሳ በኋላ፣ ወደ ሰማይ ከመመለሱ ጥቂት ቀደም ብሎ ለደቀ መዛሙርቱ ለዓለም የእርሱ ምስክሮች እንደሚሆኑ ነገሯቸዋል። ነገር ግን በመጀመሪያ በመንፈስ ቅዱስ ትጠመቃላችሁ ብሏቸው ነበር። (ሉቃስ 24፥49፤ ዮሐንስ 20፥22፤ ሐዋርያት ሥራ 1፥2-5፣ 8ን አንብብ)። አስቀድሞ በርካታ ስለ መንፈስ ቅዱስ ሥራ በተለይም በዮሐንስ 14-16 ነግሮአቸዋል።

በበዓለ ሃምሳ ቀን ደቀ መዛሙርቱ በመንፈስ ቅዱስ ተሞሉ (ሐዋርያት ሥራ 2፥4)። ይህ መሞላት ተነሳሽነታቸውን፣ ቅድሚያ የሚሰጧቸውን ነገሮች እና ድርጊቶቻቸውን ቀይሯል። በቀሩት የአዲስ ኪዳን ክስተቶች አለመግባባቶች እና ስህተቶች ቢሰሩም የክርስቶስን አይነት አስተሳሰብ እና ቅድሚያ የሚሰጡትን አሳይተዋል። በጴጥሮስ እና በዮሐንስ የተጻፉት መልእክቶች የክርስቶስን መልእክት እና ልብ ያንፀባርቃሉ። በመንፈስ ቅዱስ መሞላታቸው ጌታ አምላካቸውን በፍጹም ልባቸው፣ ነፍሳቸው፣ ሃሳባቸው እና ኃይላቸው እንዲወዱ እና ባልንጀሮቻቸውን እንደራሳቸው እንዲወዱ አስችሏቸዋል (ማቴዎስ 22፥37-39)። ሙሉ በሙሉ ለመንፈስ ቅዱስ ስለተሰጡ ልክ በክርስቶስ እንደ ኖረ በእነርሱ በኩል ኖረ (ሉቃስ 4፥1፣ 14፣ 18፤ ሐዋርያት ሥራ 2፥22)።

አንዳንድ ክርስቲያን አስተማሪዎች በቅድስና ሂደት ላይ ያተኩራሉ፤ ሌሎች ደግሞ ወሳኝ የውሳኔ ምዕራፍ ላይ ያተኩራሉ። ሰዎች ካዩአቸው የተለዩ የመቀደስ ክስተት መካከል የጴንጠቆስጤ እና የመንፈስ ቅዱስ ጥምቀት ልምምድ ምሳሌ ነው። አንድ ነገር ጨርሶ ሙሉ መሆን መቻሉ በአንድ ጊዜ መደረጉን ያሳያል። በአንድ የእምነት ቅጽበት እና ሙሉ ለሙሉ እጅ መስጠት እንኳን ወንጌል መስራት የሚችለውን እንዲሰራ አለመገደባችን አስፈላጊ ነው (ሮሜ 12፥1-2)። እየሱስ በሞቱና በትንሳኤው ያቀረበው ሁሉ ለሚከተሉት ለሁሉም ይገኛል፦

1. ከእየሱስ ጋር ለኃጢአት እንደሞቱ አድርገው ለቆጠሩ (ሮሜ 6፥11)

2. ኃጢአት በሥጋቸው እንዲነግሥ ለማይፈቅዱ (ሮሜ 6፥12)

3. ሰውነታቸውን የጽድቅ ዕቃ አድርገው ላቀረቡ (ሮሜ 6፥13)

በታሪክ ውስጥ ታላላቅ ክርስቲያኖች በመንፈስ ወደተሞላ ህይወት እና ከእግዚአብሔር ጋር ጥልቅ ግንኙነት የገቡበትን ጊዜ መስክረዋል። ከነዚህ ወንዶች እና ሴቶች መካከል እንደ ጆን ቡኒያን፣ ሁድሰን ታይለር፣ ድዋይት ኤል። ሙዲ፣ ሳሚ ሞሪስ፣ ኦስዋልድ ቻምበርስ፣ ፍራንሲስ ሪድሊ ሃቨርጋል እና ኤሚ ካርማይክል ይካተታሉ።[3]

እግዚአብሔር በቅጽበት ማድረግ የሚችለውን አለመገደባችን አስፈላጊ ቢሆንም፤ በሂደት የሆነውን የመንፈስ ቅዱስን ሥራም መዘንጋት የለብንም። አንዳንድ ጊዜ ይህ ዓይነቱ ቅድስና እንደ ተጠናቀቀ ምንም እንኳን ቢገለጽም፣ ካሉበት ደረጃ ተጨማሪ እድገት ሊኖር እንደማይችል አያመለክትም። ለምሳሌ ፈረንሳይኛ መናገር የተማረ አንድ ሰው የተሻለ ፈረንሳይኛ ለመናገር መማር አይችልም ማለት አይደለም። ፈፅመው የተቀደሱትም ከዚህ በፊት ያልተለማመዱትን ቅድስና ማየት/ መለማመድ ችለዋል። ይሁን እንጂ ይህ ፈፅሞ የፍፁምነት ቅድመ ሁኔታ አይደለም። አማኝ እያደገ የሚሄድበት የቅድስና ሕይወት ነው።

መጽሐፍ ቅዱስ ስለበሰለ አማኝ ሕይወት ይገልጻል። መንፈስ ቅዱስ በአማኙ ሕይወት ውስጥ ክርስቲያናዊ ባሕርያትን ለማሳደግ ይሠራል። የመንፈስ ሥራ ልዩ የሆኑ የማንጻት ወይም የመቀባት እንዲሁም ቀስ በቀስ የሚከናወኑ ሂደቶችን ያካትታል። አንድ አማኝ መጽሐፍ ቅዱሳዊው የሆነ የበሰለ አማኝ መግለጫ ጋር የማይመጥን መንፈሳዊ ሕይወት መርካት የለበትም።

የዕብራውያን ጸሐፊ አንዳንድ አንባቢዎቹ አሁንም እንደ ሕፃናት እንደነበሩ ተናግሯል (ዕብራውያን 5፥12)። ዕብራውያን 6፥1"ስለ ክርስቶስ የተሰጠውን የመጀመሪያ ትምህርት ትተን ወደ ብስለት እንሂድ" ሲል አሳስቧቸዋል።

ሐዋርያት ለአማኞች ያቀረቡት ጸሎት የእግዚአብሔርን ፈቃድ ያሳየናል።

ፍቅር

ጳውሎስ እንዲህ ሲል ጸለየ፥- “እኛ ለእናንተ ፍቅር እንዳለን ሁሉ እርስ በርስ ያላችሁን ፍቅርና ለሌሎችም ያላችሁን ፍቅር ጌታ ያብዛላችሁ…” (1 ተሰሎንቄ 3፥12-13)። ለኤፌሶን ሰዎችም እንዲህ ሲል ጸለየ፥-

ደግሞም ሥር ሰድዳችሁ፣ በፍቅር ታንጻችሁ፣ የክርስቶስ ፍቅር ስፋቱ፣ ርዝመቱ፣ ከፍታውና ጥልቀቱ ምን ያህል እንደ ሆነ፣ ከቅዱሳን ሁሉ ጋራ የመገንዘብ ኀይልን እንድታገኙ ነው። እስከ እግዚአብሔር ሙላት ሁሉ ልክ ደርሳችሁ እንድትሞሉ፣ ከመታወቅ በላይ የሆነውን የክርስቶስን ፍቅር ታውቁም ዘንድ ነው (ኤፌሶን 3፥17-19)።

ጳውሎስ እነዚህ አማኞች እንዲበዙና በፍቅር እንዲሞሉ ይፀልይ ነበር። በ1 ቆሮንቶስ 13ላይ ጳውሎስ ይህ ፍቅር በበሰለ አማኝ ውስጥ ምን መምሰል እንዳለበት ገልጿል። የመቀደስ ሕይወት በቀላሉ እግዚአብሔርን በፍጹም ልብህ፣ ነፍስህ፣ ሃሳብህ እና ኃይልህ መውደድ እና ባልንጀራህን እንደ ራስህ መውደድ ነው (ሉቃስ 10፥27)። ቅዱሳን ሰዎች ከእግዚአብሔር እና ከሌሎች ሰዎች ጋር ያላቸው ግንኙነት እንደዚህ ያለ ነው።

ነቀፋ አልባነት

ጳውሎስ ለተሰሎንቄ ሰዎች በ1 ተሰሎንቄ 3፥12-13 "ጌታችን እየሱስ ክርስቶስ...በአምላካችንና በአባታችን ፊት ነቀፋ የሌለባችሁና ቅዱሳን ሆናችሁ እንድትገኙ ልባችሁን ያጽና" ብሎ ፀልዮአል። ከሁለት ምዕራፎች በኋላም ሙሉ በሙሉ ይቀደሱ ዘንድ "ነፍሳችሁና ሥጋችሁ ጌታችን እየሱስ ክርስቶስ በሚመጣበት ጊዜ ያለ ነቀፋ ይጠበቁ" (1 ተሰሎንቄ 5፥23) ብሎ ጸልዩል። ያለ ነቀፋ ማለት በሁሉም መንገድ ፍፁም መሆን ማለት አይደለም። ነቀፋ የሌለበት ሰው ስህተት ይሠራል፤ ነገር ግን ሊኖረው የሚገባው ባህሪ እና ፀባይ አለው።

ውስጣዊ ጥንካሬ

ጳውሎስ የኤፌሶን አማኞችን በኤፌሶን 3፥15-16 "በውስጥ ሰውነታችሁ እንድትጠነክሩ፣ ከክብሩ ባለጠግነት በመንፈሱ በኩል ኀይል እንዲሰጣችሁ እጸልያለሁ" ሲል ጸለየ። አንድ ሰው በእምነት ሲያድግ ውስጣዊ ባህሪው እየጠነከረ ይሄዳል። ውስጣዊ ጥንካሬ ትክክለኛ ምርጫዎችን የማድረግ እና የተሳሳቱ ውሳኔዎችን የመቃወም አቅም ነው።

የክርስቶስ በእኛ ማደር

ጳውሎስ ክርስቶስ በልባቸው እንዲያድር ሲል የኤፌሶንን ጸሎት መጸለይ ቀጥሏል (ኤፌሶን 3፥17)። በዚህ ክፍል ውስጥ “እንዲያድር” ተብሎ የተተረጎመው ቃል በጊዜያዊነት በአንድ ቦታ መቆየት ሳይሆን በቋሚነት መኖር ማለት ነው። ይህ አነጋገር እየሱስ እኛን መጎብኘት ብቻ ሳይሆን ከእኛ ጋር መኖር እንደሚፈልግ ያሳያል። ክርስቶስ የተጠበቀ/ ቀጥነት ያለው መንፈሳዊ ህይወት በሚኖሩ ምቾት እና እርካታ ይሰማዋል።

የእግዚአብሔር ሙላት

ጳውሎስ የኤፌሶን ጸሎት የልመና ክፍሉን "እስከ እግዚአብሔር ሙላት ሁሉ ልክ ደርሳችሁ እንድትሞሉ" (ኤፌሶን 3፥14-19)። በሚል ጸሎት አጠቃሎታል። ይህ መንፈሳዊ እውነታን ለመግለጽ አካላዊ ምሳሌን መጠቀም ነው። እግዚአብሔር ሁሉ ነገራችንን፣ አእምሯችንን፣ ፈቃዳችንን፣ ስሜታችንን፣ እንቅስቃሴያችንን፣ አመለካከታችንን፣ ፍላጎታችንን እና ምላሻችንን ሙሉ በሙሉ መቆጣጠር ይፈልጋል ማለት ነው። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ ከሚገኙት የቅዱስና ሕይወት መግለጫዎች ሁሉ ይህ ከሁሉ የላቀ ሊሆን ይችላል፟—በዚያ ምንም ለአምላክነት ተቃራኒ የሆነ ክፋት እስከማይኖር ድረስ እግዚአብሔርን መምሰል ነው።

የሚቀጥሉት ሁለት ጥቅሶች ይህንን ጸሎት ይደመድማሉ፥-

[1]እንግዲህ በእኛ ውስጥ እንደሚሠራው እንደ ኀይሉ መጠን፣ ከምንለምነው ወይም ከምናስበው ሁሉ በላይ እጅግ አብልጦ ማድረግ ለሚቻለው፣ በቤተ ክርስቲያን እንዲሁም በክርስቶስ እየሱስ፣ በዘመናት ሁሉ ከዘላለም እስከ ዘላለም ለርሱ ክብር ይሁን! አሜን (ኤፌሶን 3፥20-21)።

ይህ ቡራኬ እግዚአብሔር ከምንጠይቀው ወይም ከምናስበው በላይ ማድረግ እንደሚችል ይናገራል። ጳውሎስ እየተናገረ ያለው ስለገንዘብ ብልፅግና ሳይሆን ስለ መንፈሳዊ ሕይወት ነው። የቅድስና እና የብስለት ደረጃዎችን እንድንደርስ ሊረዳን የሚችለውን በውስጣችን የሚሠራው ኃይል አቅልለን መመልከት የለብንም።

አዲስ ኪዳን ወደ ቅድስና እና ብስለት የሚያሳድጉን ልምምዶችን ይሰጠናል።

በጎ ህሊና ይኑርህ። ጳውሎስ ለጢሞቴዎስ መልካሙን ገድል እንድትጋደል (የድል አድራጊ ክርስቲያን ሕይወት ምሳሌ) መንገዱ እምነትና በጎ ኅሊናም ይኑርህ (1 ጢሞቴዎስ 1፥18-19) ብሎ ነገረው።[1] ጳውሎስ በሐዋርያት ሥራ 24፥16 “በእግዚአብሔርና በሰው ፊት ንጹሕ ኅሊና እንዲኖረኝ ሁልጊዜ እጥራለሁ” ብሎም ተናግሯል። ሕሊናችንን ማዳመጥ ንስሐ እንድንገባ፣ እንድንመልስ፣ ሰው ጋር እንድንታረቅ ወይም ባሕርያችንን እንድንቀይር ሊያደርገን ይችላል። በጎ ሕሊና መኖር ማለት ሰዎች ኃጢአት መሥራታቸውን ሲገነዘቡ ኃጢአታቸውን ይናዘዛሉ እንዲሁም ንስሃ ይገባሉ ማለት ነው።

ራስህን ለእግዚአብሔር ስጥ። በሮሜ 12፥1 ላይ ባለው ጠንካራ ምክር ጳውሎስ እንዲህ ሲል ጽፏል:- “እንግዲህ ወንድሞች ሆይ፤ ሰውነታችሁን ቅዱስና እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝ ሕያው መሥዋዕት አድርጋችሁ ታቀርቡ ዘንድ በእግዚአብሔር ርኅራኄ እለምናችኋለሁ፤ ይህም እንደ ባለ አእምሮ የምታቀርቡት አምልኳችሁ ነው። ” የሮሜ አማኞች በተለወጡ ጊዜ ራሳቸውን ለእግዚአብሔር አቅርበው ነበር፤ ሆኖም እዚህ ላይ ጳውሎስ ለእግዚአብሔር የበለጠ ሙሉ በሙሉ መሰጠትን አሳስቧል።

ከአለም ጋር አትመሳሰል (ሮሜ 12፥2)። አለምን መምሰል ማለት በማያምን ማህበረሰብ እይታ መቀረፅ፣ እሴቶቹን እስከመጋራት እና እንደማያምኑት አይነት ባህሪ ማሳየት ነው። የዓለም ሰዎች በራስ ወዳድ፣ በኢፍትሐዊና በኃጢአት መንገድ የሥጋን ምኞት በሟሟላታቸው ማመካኛ ይፈልጋሉ። አማኝ የተለየ ነው (2 ቆሮንቶስ 10፥3-4)።

አእምሮህን አድስ። ጳውሎስ የሮሜን ምክር እንዲህ ሲል ቀጥሏል፥-

…መልካም፣ ደስ የሚያሰኝና ፍጹም የሆነውን የእግዚአብሔር ፈቃድ ምን እንደ ሆነ ፈትናችሁ ታውቁ ዘንድ በአእምሯችሁ መታደስ ተለወጡ (ሮሜ 12፥2)።

አንድ ሰው የአለምን አስተሳሰብ በመቃወም እና የእግዚአብሔርን አስተሳሰብ በተቀበለ ቁጥር እሱ ወይም እሷ የበለጠ እየተለወጠ ይሄዳል።

በብርሃን ተመላለስ። ዮሐንስ እንዲህ ሲል ጽፏል:- “ነገር ግን እርሱ በብርሃን እንዳለ እኛም በብርሃን ብንመላለስ፣ እርስ በእርሳችን ኅብረት አለን፤ የልጁም የእየሱስ ደም ከኀጢአት ሁሉ ያነጻናል” (1 ዮሐንስ 1፥7)። ብርሃን ለእውነት ምሳሌያዊ አነጋገር ነው። ስለዚህ በብርሃን መመላለስ ማለት እውነትን መማር እና መከተል መቀጠል ማለት ነው።

መከራን በእምነት ታገሥ። በ1 ጴጥሮስ 5፥10 ላይ ያለው የጴጥሮስ ቡራኬ የታደሰ፣ ጠንካራ እና የተረጋጋ አማኝ የመሆንን የከበረ አላማ ይጠቁማል፤ ግን ወደዚያ የሚያደርስ ይልቁንም ደስ የማይል መንገድን ይገልጻል። “የጸጋ ሁሉ አምላክ፣ ለጥቂት ጊዜ መከራ ከተቀበላችሁ በኋላ እርሱ ራሱ መልሶ ያበረታችኋል፤ አጽንቶም ያቆማችኋል” (1 ጴጥሮስ 5፥10)። መከራ አመለካከታችንን የምናጠራበት እና ባህሪያችንን የምናስተካክልበት መንገድ አለው። እግዚአብሔር እኛን የሚያሳድገንን መከራን ይፈቅዳል። ልንቀበለው እና እግዚአብሔር የሚያስተምረንን ለመማር መሞከር አለብን (2 ቆሮንቶስ 12፥7-10)።

► የእምነት መግለጫውን ቢያንስ ሁለት ግዜ አብራችሁ አንብቡ።

የክርስቲያን ቅድስና የሚጀምረው አንድ ኃጢአተኛ ንስሐ ሲገባ እና በእግዚአብሔር ጸጋ ሲለወጥ ነው። አማኙ የእግዚአብሔርን ፈቃድ በመረዳት ሲያድግ እና መታዘዙን ሲቀጥል መንፈሳዊ እድገት ያሳያል። መቀደስ አማኙን አንጽቶ ወደ ተቀደሰ ባሕርይና ሕይወት የሚያመጣበት የእግዚአብሔር ሥራ ነው።

(1) የመጽሐፍ ቅዱስ ክፍል የቤት ስራ፦ ከታች ከተዘረዘሩት ዘርፎች መካከል እያንዳንዱን ተማሪ አንድ ይመደብ። ከሚቀጥለው ክፍለ ግዜ በፊት ክፍሉን አንብባችሁ በትምህርቱ ውስጥ ካለው ሃሳብ ላይ ምን እንደሚናገር በአንድ አንቀፅ ፃፉ።

• ኢሳይያስ 6፥1-8
• ሐዋርያት ሥራ 2፥1-18
• 1 ቆሮንቶስ 10፥1-13
• 1 ተሰሎንቄ 5፥14-24
• ቲቶ 2፥11-14

(2) ፈተና፦ የሚቀጥለው ክፍለ ግዜ የምትጀምሩት በትምህርት 11 ፈተና ነው። ለፈተና ዝግጅት እንዲሆን የፈተና ጥያቄዎችን አጥኑ።

(3) የማስተማር የቤት ስራ፦ ከክፍል ውጪ የማስተማርያ ግዜን ቀጠሮ መያዝ እና ማስተማራችሁን ሪፖርት ማድረግ አስታውሱ።

(1) የቅድስና መሰረታዊ ትርጉሙ ምንድን ነው?

(2) እግዚአብሔር ቅዱስ ነው ማለት ምን ማለት ነው?

(3) ቅድስና ለአምልኮ አስፈላጊ የሆነው ለምንድን ነው?

(4) ክርስቲያናዊ ቅድስና መች ይጀምራል?

(5) በብርሃን መመላለስ ማለት ምን ማለት ነው?

(6) የሕይወት ዘመን ውስጥ ያለውን የቅድስና ሂደት ውስጥ አማኝ ሲያልፍ በሕይወቱ ምን ይሆናል?

(7) የተወረሰ ውድቀት ምን ማለት ነው?

(8) አንድ አማኝ በሥጋ፥ በነፍስ እና በመንፈስ ነውር የሌለበት ሆኖ እስከእየሱስ መመለስ ድረስ እንዴት መገኘት ይችላል?