Այս դասի ավարտին ուսանողը կարող է.

(1) Ըմբռնել Աստծո նախասահմանումն ու նպատակն ամուսնության համար։

(2) Հասկանալ, թե Աստված ինչ արժեք է տալիս կնոջը:

(3) Անձնապես հնազանդվել քրիստոնեական ամուսնության համար Աստծո կողմից տրված սկզբունքներին։

Բնավորության և հավակնությունների առումով Հերնանդո Կորտեսը հետևելու արժանի օրինակ չէ։ Այնուամենայնիվ, նրա քայլերից մեկը նպատակներին լիակատար նվիրվածություն ցուցաբերելու մեծ օրինակ է: 1519 թվականի գարնանը Հերնանդո Կորտեսը գլխավորեց այն արշավախումբը, որը նվաճելու էր ներկայիս Մեքսիկա կոչվող տարածքը։ Իսպանիայի նահանգապետը հովանավորեց այդ առաքելությունը տասնմեկ նավերով և յոթ հարյուր մարդուց կազմված խմբով: Կորտեսն ու նրա խումբը ծովում մի քանի ամիս անցկացնելուց հետո վերջապես հասան Մեքսիկայի ափերին։ Հաջորդ մարտահրավերը ցամաքով դեպի մայրաքաղաք ճամփորդելն էր: Կորտեսը գիտեր, որ ցամաքային ճամփորդությունը դժվար ու վտանգավոր է լինելու։ Նա ուզում էր, որ իր խմբի մարդիկ հասկանան, որ հետ դառնալու տարբերակ չկա, ուստի այրեց բոլոր նավերը։ Նա անհնար դարձրեց վերադարձն Իսպանիա և միաժամանակ հաջողության հասնելու հզոր շարժառիթ ստեղծեց։ Նմանապես, ամուսնացող յուրաքանչյուր անձ պետք է բացարձակապես նվիրված լինի՝ գիտակցելով, որ երբ ամուսնացած է, այլ տարբերակ չկա։

Աստվածաշնչյան ամուսնությունը գեղեցիկ երևույթ է[1]: Բայց այն զույգերը, ովքեր ցանկանում են ապրել այդ գեղեցկությունն ու ճաշակել դրա քաղցրությունը, պետք է ուսումնասիրեն, թե ինչ է սովորեցնում Աստվածաշունչն այդ մասին, և հետամուտ լինեն՝ հնազանդվելու իրենց սովորածին: Բավականություն պատճառող ամուսնությունը ջանք ու զոհաբերություն է պահանջում։

► Ինչ-որ մեկը կցանկանա՞ պատմել, թե ինչպես է ամուսնացել՝ ակնկալելով օգուտներ՝ առանց չգիտակցելու պահանջվող նվիրվածության չափը:

Ամուսնությունը հասկանալու համար հարկավոր է վերադառնալ դրա ծագմանը՝ Ծննդոցին: Արարչագործության պատմությունը սովորեցնում է մեզ ամուսնության մասին:

Աստվածաշնչյան ամուսնությունն ընկերակցության համար է:

«Եվ Տեր Աստված ասաց. «Լավ չէ, որ մարդը միայնակ լինի. նրան մի օգնական շինեմ իրեն հարմար» (Ծննդոց 2.18)։

Ճիշտ այնպես, ինչպես Աստված Հայր, Որդի և Սուրբ Հոգի եռամիությունը ընկերակցություն է, այնպես էլ Աստված մեզ ստեղծել է սոցիալական լինելու համար: Մենք ստեղծված ենք հաղորդակցության համար: Մենք ստեղծված ենք մտերմության և ընկերակցության համար: Աստված ասաց, որ միայնակ լինելը լավ չէ։

Ծննդոցի իրադարձությունների նկարագրության յուրաքանչյուր հատված արժանապատվություն է տալիս ամուսնությանը: Աստված տղամարդուց վերցրեց կողոսկրը՝ այն դարձնելով գեղեցիկ լրացում, և «որպես Արարչի վերջին ու կատարյալ գործ, առանձնահատուկ պատվով բերեց նրան տղամարդու մոտ։ Այս նկարագրության յուրաքանչյուր քայլի ու փուլի նպատակն ամուսնության ազնվացման համար է[1]»։ «Բառը («բերեց») ենթադրում է նրա հանդիսավոր շնորհումը ամուսնության ուխտի կապի մեջ, որն այսուհետև կոչվում է Աստծո ուխտ (Առակների 2.17)[2]։

Ամուսնությունը պետք է լինի ուրախ միություն։

Երբ Ադամն ասաց. «Սա հիմա ոսկոր է իմ ոսկորներից և մարմին՝ իմ մարմնից» (Ծննդոց 2.23), նա արտահայտում էր հարգանք և ուրախություն: Ադամը չասաց. «Վերջապես, ահա մի ստրուկ. հիմա ես ունեմ մեկին, ով լվացքս կանի, կերակուրս կպատրաստի, մեջքս կմերսի և իմ տան գործերը կանի»։ Ո՛չ, Ադամն ասաց. «Վերջապե՛ս, ինձ նման մի գործընկերը»։

Ամուսնությունը պետք է լինի հավասար անձանց միություն։

«...օգնական իրեն հարմար» (Ծննդոց 2.18)։

Մեթյու Հենրին մեզ հիշեցնում է. «Կինը պատրաստվեց կողոսկրից՝ վերցված Ադամի կողից, ո՛չ թե նրա գլխից, որ իշխի նրա վրա, ո՛չ էլ նրա ոտքերից, որպեսզի ոտնահարվի նրա կողմից, այլ նրա կողքից, որպեսզի նրա հետ հավասար լինի, նրա թևի տակ պաշտպանված լինի, և նրա սրտին մոտ՝ սիրելին լինելու համար»[3]։ Ադամ Քլարկն ասում է. «Նա պետք է լիներ կատարելապես տղամարդու նմանությամբ՝ չունենալով ո՛չ թերարժեքություն, ո՛չ էլ գերազանցություն, այլ լինելով ամեն ինչում նրա նման և հավասար»[4]:

Ամուսնությունը պետք է լինի ուխտի միություն:

«Դրա համար մարդը կթողնի իր հորը և իր մորը ու կմիանա իր կնոջը, և մեկ մարմին կլինեն» (Ծննդոց 2.24): Կայուն ամուսնական կյանքը կախված չէ սիրավեպից (ռոմանտիկ զգացմունքները գալիս ու գնում են), կամ հաճույքից (չնայած առողջ ամուսնությունը բերկրանք է պատճառում), կամ անձնական երջանկությունից (չնայած կայուն ամուսնությունն իսկապես լիարժեք բավարարություն է պատճառում): Ամուսնության բերած հրաշալի օգուտները չեն հանգեցնում կայուն ամուսնական կյանքի. դրանք կայուն ամուսնության արդյունքն են լինում: Ամուսնությունը հաստատվում է ուխտի անսասան հիմքի վրա. մեկ տղամարդ և մեկ կին բացառիկ կերպով ու ցկյանս նվիրվում են միմյանց:

Ամուսնական կյանքը պետք է լինի թափանցիկ, վստահելի և ընդունելի հարաբերությունների վրա կառուցված. «Նրանք երկուսն էլ՝ Ադամն ու իր կինը, մերկ էին և չէին ամաչում» (Ծննդոց 2.25): Քանի որ մեղքը դեռ չէր ապականել առաջին զույգի անմեղությունը, դատաստան, ամոթ ու վախ չկար նրանց ամուսնական կյանքում: Նոր Կտակարանը մեզ ասում է. «Ամուսնությունն ամբողջովին պատվական է, իսկ ամուսնական անկողինը՝ սուրբ» (Եբրայեցիների 13.4):

Կայուն ամուսնություն չի կարող լինել այնտեղ, որտեղ կա անապահովություն, անվստահություն, կասկածներ կամ վախ, որտեղ զույգը վստահ չէ ամուսնության մեջ միմյանց նվիրվածությանը: Կայուն ամուսնությունը պահանջում է աներեր խոստում՝ «մինչև մահը մեզ չբաժանի» (Հռոմեացիներին 7.1-7)։

Անգլերեն պատկերավոր մի արտահայտություն կա՝ «այրել ետդարձի կամուրջները», ինչը նշանակում է, որ ձեր նվիրման քայլն անհնար է դարձնում հետ դառնալը:

Հաջողակ ամուսնություններն այրում են յուրաքանչյուր կամուրջ և նավ: Ամուսնալուծությունը կամ առանձնանալը տարբերակ չէ, բացառությամբ բռնության դրսևորումների և անհավատարմության։ Նույնիսկ այնտեղ, որտեղ դրանք տեղի են ունենում, մենք պետք է հիշենք, որ Աստված հաճախ կարող է փրկագնել:

Ուխտի սերը անձնատուր է, հարգանքով լի և գեղեցկացնող, նույնիսկ երբ հարաբերությունները բարդ են (Ա Կորնթացիներին 13): Թույլ նվիրումը առաջ է բերում ժամանակավոր ջանքեր, զգացմունքային անջատվածություն, մեկուսացում և գայթակղություն:

Ամուսինն ապրում է ուխտի սիրով, երբ ոչ մի դեպքում չի հրաժարվում իր հարսնացուից, նույնիսկ երբ վերջինս չարձագանքող է, անհարգալից կամ հիվանդ: Ուխտի սիրով ապրող կինը նա է, ով ընտրում է հարգել և հնազանդվել իր ամուսնուն՝ հանուն Քրիստոսի, նույնիսկ երբ ամուսինը չի սիրում իրեն:

Ամուսնու սերը շահում է կնոջ հարգանքը, իսկ կնոջ հարգանքը՝ ամուսնու սերը: Եվ նրանք շարունակում են աճել հոգեպես:

► Ի՞նչ խնդիրներ են առաջանում, եթե մարդիկ ամուսնանում են՝ մտածելով, որ հետագայում կարող են փոխել իրենց որոշումը, եթե դժգոհ լինեն ամուսնությունից: Ի՞նչ տարբերություն է բերում կատարյալ նվիրումը, երբ մարդը հավատում է, որ իր ամուսնությունը մշտական է:

Աստվածաշնչյան ամուսնությունը արարման վայրն է. վերարտադրություն:

«Ահա որդիները Տիրոջ ժառանգությունն են, և որովայնի պտուղը՝ նրա վարձը» (Սաղմոսներ 127.3)։

Երեխաները պարգև են Աստծուց, բայց ինչ-որ իմաստով նրանք նաև ծնողների նվերն են Աստծուն: «Մի՞թե Աստված նրանց մեկ չարեց. մարմնով և հոգով նրանն են։ Եվ ինչո՞ւ. աստվածավախ սերնդի համար։ Ուրեմն զգուշացե՛ք ձեր հոգիների համար, և երիտասարդությանդ կնոջ նկատմամբ անհավատարիմ մի՛ եղիր» (Մաղաքիա 2.15):

Որոշ մարդիկ նախընտրում են հետևել այնպիսի ապրելակերպի, որը չի ներառում երեխաներ, սակայն Աստվածաշունչը սովորեցնում է, որ Աստված գոհանում է, երբ ծնողները աստվածապաշտ երեխաներ են ունենում։

Կարևոր է նշել, որ Աստված միայն վերարտադրություն չէ, որ ուզում է, այլև աստվածավախ զավակներ: Ծնողները կանչված են Աստծո կողմից, որպեսզի իրենց զավակներին սովորեցնեն հետևել Քրիստոսին:

Աստվածաշնչյան ամուսնությունը Քրիստոսի համար է:

Եփեսացիների 5.30-32 հատվածում Սուրբ Հոգին հայտնում է ամուսնության ավելի խորը իմաստի մասին, որը քողարկված էր մինչև Հիսուսի գալը: Ամուսնությունը Հիսուս Քրիստոսի և նրա եկեղեցու փոխհարաբերությունների երկրային պատկերն է՝ արտացոլանքը:

Պողոսը սկսում է այս բաժինը՝ հորդորելով քրիստոնյաներին «լցվել Հոգով» (Եփեսացիների 5.18): Հենց այս համատեքստում է, որ նա ներկայացնում է ամուսնության վերաբերյալ հետևյալ ցուցումները:

Հոգով լցված հարսնացուն կհնազանդվի իր փեսային (իր «գլխին»), «Տիրոջում», ինչպես որ քրիստոնյաները հնազանդվում են Հիսուսին (Եփեսացիների 5.24, 32, տե՛ս նաև Ա Պետրոսի 3.1), այդպիսով՝ դրսևորելով ակնածանք (հարգանք) Հիսուսի և ամուսնու հանդեպ։

Կարևոր է, որ յուրաքանչյուր կին իր հնազանդության համար մտքում «Տիրոջն» ունենա: Նրան և Նրա համար է, որ կինը հնազանդվում է, ոչ թե միայն իր ամուսնու համար: Նրա աչքը Հիսուսի վրա է, որ միակ անսխալն է: Կնոջ պատրաստակամ հնազանդությունն իր ամուսնուն՝ երկրպագության ակտ է Հիսուսին։

Աստվածաշնչյան հնազանդությունը, ինչպես սերը, չի կարելի պարտադրել: Աստվածաշնչյան հնազանդությունը պարգև է, որը կանայք ներկայացնում են իրենց ամուսիններին՝ Քրիստոսի հանդեպ ակնածանքից դրդված (Եփեսացիների 5.33): «Ամեն ինչում» հնազանդվելը (բացառությամբ այն դեպքերի, երբ սպառնալիք կա նրա առողջությանը կամ վտանգված է նրա հարաբերությունը Հիսուսի հետ) Հիսուսին ուղղված երկրպագություն է:

Կնոջ հնազանդվելն իր ամուսնուն հարգանքի ակտ է (33-րդ խոսք) տղամարդու նկատմամբ՝ որպես Հոգով լցված կյանքի մի մաս (Եփեսացիների 5.18-21): «Հեզ և խոնարհ» հոգուց բխող այս հարգանքը պատվական է Աստծո առաջ (Ա Պետրոսի 3.4-5):

Հոգով լցված փեսան կսիրի իր հարսնացուին այնպես, ինչպես Հիսուսն է սիրում իր եկեղեցուն (Եփեսացիների 5.25): Փեսան պետք է սիրի նրան այնպես, ինչպես սիրում է իր մարմինը (Եփեսացիների 28-29 խոսքեր): Նա պետք է դրսևորի նույն Հոգով լցված անձնազոհությունը, ինչ Հիսուսը դրսևորեց իր եկեղեցու հանդեպ, երբ «Իր անձը տվեց նրա համար»: Սա նրա «հնազանդության» գործողությունն է (Եփեսացիների 5.21): Մեկնաբաններից մեկն այսպես է արտահայտել դա.

«Ինչպես Նա (Հիսուսը) տվեց Իրեն՝ տառապելու խաչի վրա՝ եկեղեցուն փրկելու համար, այնպես էլ մենք ենք պատրաստ ուրանալ ինքներս մեզ և դիմանալ չարչարանքներին ու փորձություններին, որպեսզի նպաստենք կնոջ երջանկությանը: Աշխատելը ամուսնու պարտավորություններից մեկն է՝ կնոջն աջակցելու, նրա կարիքներն հոգալու, անհրաժեշտության դեպքում իր հանգստությունից ու հարմարավետությունից հրաժարվելու՝ հիվանդության ժամանակ կնոջը խնամելու համար, գնալու նրա առջից վտանգի պահերին, պաշտպանելու նրան, եթե նա վտանգի տակ է, համբերելու նրան, երբ նա դյուրագրգիռ վիճակում է, կառչելու կնոջը, երբ վերջինս վանում է նրան, աղոթելու նրա հետ, երբ նա հոգևոր դժվարությունների մեջ է և պատրաստ լինելու մեռնելու՝ նրան փրկելու համար: Ինչո՞ւ չպիտի դա լինի: Եթե նրանք նավաբեկության են ենթարկվել, և կա մեկ տախտակ, որի վրա կարելի է ապահովել անվտանգությունը, նա չպե՞տք է ցանկանա կնոջը դնել դրա վրա ու համոզվել, որ նա ապահով է բոլոր վտանգներից: Բայց կա ավելին… ամուսինը պետք է զգա, որ իր կյանքի միակ մեծ նպատակը պետք է լինի իր կնոջ փրկությունը փնտրելը: Նա պետք է նրան տրամադրի այն ամենը, ինչ նրան պետք է իր անձի համար… Եվ նա պետք է օրինակ ծառայի. խորհուրդ տա նրան, եթե նա խորհրդի կարիք ունի և հնարավորինս հեշտացնի փրկության ճանապարհը նրա համար: Եթե ամուսինն ունի Փրկչի Հոգին և ինքնաուրացումը, նա ոչ մի զոհաբերություն չափազանց մեծ չի համարի, եթե կարողանա նպաստել իր ընտանիքի փրկությանը[5]»։

Փեսան պետք է փնտրի իր հարսնացուի մաքրությունը, ինչպես Քրիստոսը մաքրում է իր հարսնացուին՝ եկեղեցուն, «…որպեսզի նրան սրբացնի՝ մաքրելով ջրի ավազանով՝ խոսքով, որպեսզի եկեղեցին իր առաջ փառավոր կանգնեցնի, որպեսզի որևէ արատ կամ բիծ կամ որևէ նման բան չունենա» (Եփեսացիների 5.26-27):

Հին ժամանակներում միապետների հարսնացուները ֆիզիկապես մաքրվում էին գեղեցկության թանկարժեք միջոցներով՝ «վեց ամիս զմուռսի յուղով, վեց ամիս էլ անուշահոտ խունկերով և կանանց մաքրության համար պետք եղած օծանելիքներով» (տե՛ս Եսթերի 2.12): Այսպես էր կույսը պատրաստվում իր ամուսնու համար:

Հոգևոր իմաստով ամուսինը պետք է ապահովի իր կնոջ ծաղկման համար անհրաժեշտ բոլոր միջոցները՝ հավատարմություն, անվերապահ սեր, հասկացողություն, աղոթք, խորհուրդ, ուսուցում և բարություն:

Երբ ամուսինը նման սիրով է վերաբերվում կնոջը, նա փոխհատուցում կստանա երջանկությամբ։ Պողոսն ասում է. «Ով իր կնոջը սիրում է, ինքն իրեն է սիրում» (Եփեսացիների 5.28): Ամուսինը, ով սիրում է իր կնոջն այս անձնազոհաբար, ավելիով կհատուցվի Տիրոջ կողմից և, ամենայն հավանականությամբ, կվայելի իր կնոջ հարգանքը, ջերմությունը և հավատարմություն:

► Ի՞նչ որոշակի քայլեր պետք է անի ամուսինը՝ իր կնոջը հոգևոր աջակցություն ցուցաբերելու համար:

(1) Նրանք պետք է գոհանան Աստծո հիմնական նախասահմանության համար և գնահատեն իրենց յուրահատուկ դերերն ամուսնության մեջ:

Ամուսինները պետք է հիշեն, որ իրենց կանայք Աստծո պարգևն են ու «կատարյալ գործընկեր», և իրենց կյանքը դնեն կնոջ ապահովության ու հոգևոր, զգացմունքային և ֆիզիկական բարեկեցության համար: Տղամարդը պետք է որոշի երախտապարտ լինելը կնոջ համար և սիրի նրան նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա ամենաքիչն է արժանի սիրո՝ գիտակցելով, որ միայն Աստված կարող է փոխել այն, ինչ պետք է փոխվի կնոջ մեջ: Աստված պատվի կարժանացնի ամուսնու հնազանդությունն ու հավատը:

Կինը պետք է հարգի Աստծո այն ընտրությունը, որ Նա ամուսնուն դրել է որպես գլուխ, հարգանք ցուցաբերի նրա հանդեպ ամեն պարագայում և հարգի նրա առաջնորդությունը։ Նա պետք է որոշի հնազանդվել ու հարգել, նույնիսկ երբ վերջինս սխալներ է գործում և ամենաքիչն է արժանի դրան՝ աղոթելով, որ Աստված փոխի այն, ինչ պետք է փոխվի ամուսնու մեջ: Աստված կպատվի կնոջ հնազանդությունն ու հավատը:

(2) Ամուսնացած զույգերը պետք է ձևավորեն իրական հոգևոր և ֆիզիկական մտերմություն:

Նրանք պետք է ձգտեն ճանաչել միմյանց առանց վախի, քննադատության, ուրիշների հետ համեմատման, բռնության, ցանկասիրության, ինքնագոհացման կամ նվաստացման: Նրանք Աստծո և միմյանց առջև պետք է ապրեն թափանցիկ ու անարատ կյանքով։

(3) Ամուսնացած զույգերը պետք է հետևեն Աստծո շնորհքի օրինակին, երբ չեն կարողանում համապատասխանել Աստծո չափանիշներին:

Երբ Ադամն ու Եվան մեղանչեցին և ամոթ ու ափսոսանք զգացին, Աստված հայտնեց իր զորությունը՝ փրկագնելու նրանց իրենց սխալներից: Աստված զոհաբերեց մի կենդանի՝ ծածկոցներ պատրաստելու համար՝ նրանց մերկությունը քողարկելու նպատակով (Ծննդոց 3.21): Աստծո այս սիրառատ ակտը պատկերում է փրկության Աստծո խոստումը՝ շնորհքի և Քրիստոսի միջոցով: Քրիստոսի միջոցով մեզ տրված Աստծո հանդերձը ներվելու և վերականգնվելու հնարավորություն տվեց նրանց և մեզ: Քրիստոսի շնորհիվ՝ ամուսնացած զույգերը կարող են առանց ամաչելու վերադառնալ մտերմության՝ նույնիսկ ձախողումներից հետո:

Առաջին դարի հռոմեական աշխարհում և հուդայականության մեջ կանայք համարվում էին տղամարդկանցից ցածր էակներ։ Կանանց ավելի ցածր տեսնելը դեռևս տարածված է աշխարհի շատ մշակույթներում և շատ ընտանիքներում: Կանանց անարգում են, օգտագործում են՝ որպես սեռական օբյեկտների և բռնության ենթարկում: Բայց կանանց հանդեպ Հիսուսի մեծ հարգանքը պետք է օրինակ լինի մեզ համար։

Քրիստոսի համար կանայք ունեն անքակտելի արժանապատվություն և տղամարդկանց հավասար արժեք: Հիսուսն ասաց. «Արարիչը սկզբից արու և էգ ստեղծեց նրանց» (Մատթեոսի 19.4, Ծննդոց 1.27): Կանայք, ճիշտ ինչպես տղամարդիկ, ստեղծված են Աստծո պատկերով: Ինչպես տղամարդիկ, նրանք էլ ունեն ինքնագիտակցություն, անձնական ազատություն, ինքորոշման իրավունք և անձնական պատասխանատվություն սեփական արարքների համար:

Հիսուսը կանանց ընդունեց որպես ընկերակից անձանց: Հիսուսի աշակերտների մեջ երկու սեռն էլ՝ արական և իգական, ընդգրկված էին։ Կանայք Հիսուսի կողմից դիտվում են որպես անկեղծ անձնավորություններ, ոչ թե պարզապես տղամարդու ցանկությունների օբյեկտներ: Նա կանանց դիտում էր որպես իրական անձանց, ում համար Ինքն աշխարհ էր եկել:

Ջեյմս Բորլանդը, Ջոն Փայփերի և Վեյն Գրուդեմի հետ միասին, ներկայացնում է Հիսուսի՝ կանանց հանդեպ ունեցած բարձր կարծիքի և կանանց հանդեպ հարգանքի հետևյալ պարզ օրինակները, որ գտնում ենք չորս Ավետարաններում.

(1) Հիսուսը հասարակության մեջ լինելով՝ պարբերաբար ուղղակիորեն դիմում էր կանանց։

Հիսուսի օրերում դա արտասովոր մի բան էր տղամարդու համար (Հովհաննեսի 4.27): Աշակերտները զարմացան՝ տեսնելով, որ Հիսուսը խոսում է սամարացի կնոջ հետ Սյուքարի ջրհորի մոտ (Հովհաննեսի 4.7-26): Նա նաև հանգիստ խոսեց շնության մեջ բռնված կնոջ հետ (Հովհաննեսի 8.10-11): Ղուկասը նշում է, որ Հիսուսը հրապարակավ խոսեց Նայինի քաղաքում հանդիպած որբևայրու հետ (Ղուկաս 7.12-13), արյունահոսության խանգարում ունեցող կնոջ հետ (Ղուկասի 8.48, Մատթեոսի 9.22, Մարկոսի 5.34) և մի կնոջ հետ, ով կանչեց իրեն ամբոխից (Ղուկասի 11.27-28): Հիսուսը դիմեց մի կնոջ, որը կծկված էր եղել տասնութ տարի (Ղուկասի 13.12), և մի խումբ կանանց՝ խաչի ճամփին (Ղուկասի 23.27-31):

(2) Հիսուսը կանանց հանդեպ ունեցած իր հարգանքն ու մեծ ուշադրությունը ցույց տվեց նրանով, թե ինչպես խոսեց նրանց հետ։

Նա կանանց հետ խոսում էր հոգատարությամբ ու ուշադրությամբ։ Մատթեոսը, Մարկոսը և Ղուկասը նշում են, որ Հիսուսը արյունահոսություն ունեցող կնոջը դիմեց որպես «դուստր», իսկ կծկված կնոջն անվանեց՝ «Աբրահամի դուստր» (Ղուկասի 13.16): Նրանց անվանելով «Աբրահամի դուստր»՝ Հիսուսը նրանց դնում է «Աբրահամի որդիները» հետ հավասար հոգևոր կարգավիճակում։

(3) Հիսուսը ցույց տվեց կանանց ի ծնե ունեցած արժեքը՝ նրանց անձնապես պատասխանատու համարելով իրենց մեղքերի համար։

Դա կարելի է տեսնել ջրհորի մոտ գտնվող կնոջ (Հովհաննեսի 4.16-18), շնացող կնոջ (Հովհաննես 8.10-11) և մեղավոր կնոջ (ով օծեց նրա ոտքերը) դեպքերում (Ղուկասի 7.44-50)։ Նրանց մեղքը ոչ թե անտեսվեց, այլ առերեսվեց: Նրա մոտեցումը ցույց տվեց, որ յուրաքանչյուր կին ունի անձնական ազատություն, պատասխանատու է իր կատարած ընտրությունների համար և պետք է անձամբ զբաղվի մեղքի, ապաշխարության ու ներման հարցերով։

Հիսուսի կողմից կանանց տրված արժեքն ինչպե՞ս պետք է դրսևորվի եկեղեցում

Կանանց իդեալական աստվածաշնչյան դերը ծառայության մեջ և տանն այսօր քննարկվում է բազմաթիվ եկեղեցիներում և հարանվանություններում, ինչպես էլ պետք է լինի, սակայն կնոջ արժեքը և հավասարությունը՝ որպես Աստծո պատկերով ստեղծված անձանց, երբեք չպետք է կասկածի տակ դրվի: Հիսուսը շարունակ ցույց էր տալիս կանանց արժեքն ու նրանց կարևորությունը։ Հիսուսը կանանց ստանձնեց Իր հարության առաջին ավետաբերների դերը (Հովհաննեսի 20.17): Նա արժևորեց նրանց ընկերակցությունը, աղոթքները, քրիստոնեական ծառայությունը, ֆինանսական աջակցությունը, վկայությունն ու վկա լինելը: Հիսուսը պատվում էր կանանց, ուսուցանում էր կանանց և ծառայում էր կանանց ամենայն լրջությամբ:

Կանանց հանդեպ հարգանքը՝ ցուցադրված Նոր Կտակարանում

Կանանց հանդեպ հարգանքի Հիսուսի օրինակը երևում է Սուրբ Հոգու կյանքում: Պենտեկոստեի օրը Սուրբ Հոգին հեղվեց և՛ «որդիների և դուստրերի», և՛ «ծառաների ու աղախինների» վրա (Գործք Առաքելոց Առաքելոց 2.17): Սուրբ Հոգին կողմնակալություն չցուցաբերեց:

Հռոմեացիներին 16-րդ գլխում Պողոսը գովում է Ֆիբե անունով մի կնոջ՝ որպես «եկեղեցու սպասավորի» (1-ին խոսք), թե՛ Պրիսկիղային և թե՛ Ակյուղասին՝ որպես «Հիսուս Քրիստոսով իմ գործակիցներին, որոնք իմ կյանքը փրկելու համար վտանգի ենթարկեցին իրենց սեփական կյանքը» (3-4 խոսքեր), Մարիամին, որը «շատ աշխատեց ձեզ համար» (6-րդ խոսք), Հունիային՝ որպես «առաքյալների մեջ երևելիներից» մեկին (7-րդ խոսք), ինչպես նաև այլ կանանց:

Ա Թեսաղոնիկեցիների թղթում Պողոսը գովաբանում է կանանց մեջ Աստծուց տրված մեղմությունն ու մայրական սերը, երբ գրում է. «Բայց ձեր մեջ հեզահոգի եղանք։ Ինչպես ստնտուն է կերակրում իր երեխաներին» (Ա Թեսաղոնիկեցիների 2.7): Եփեսացիների թղթում նա ամուսիններին պատվիրում է սիրել իրենց կանանց, «ինչպես որ Քրիստոսն էլ եկեղեցուն սիրեց ու իր անձը նրա համար մատնեց», և «իբրև իրենց մարմինը» (Եփեսացիներ 5.25, 28): Պետրոսը կոչ է անում ամուսիններին՝ «նրանց հետ խոհեմությա՛մբ ապրեք, կնոջը որպես դյուրաբեկ անոթի՛ վերաբերվեք, պատվե՛ք իբրև կյանքի շնորհի ժառանգակիցների» (Ա Պետրոսի 3.7):

Ակնհայտ է, որ վաղ եկեղեցում կանայք արժեքավոր էին համարվում, իսկ տղամարդկանց սովորեցնում էին հարգալից լինել նրանց հանդեպ: Ժամանակն է, որ ամենուրեք ու բոլոր մշակույթներում հոգևոր առաջնորդները կանգնեն հանուն կանանց և թույլ չտան կանանց ուղղված վատ վերաբերմունք: Ժամանակն է, որ մենք գանձի պես փայփայենք կանանց՝ որպես անձանց, որոնք եզակիորեն նախագծված են իրենց Արարչի կողմից՝ Նրա պատկերով: Եկեղեցում կամ տանը տղամարդու և կնոջ դերերի տարբերության վերաբերյալ ցանկացած ուսուցում պետք է սկսվի այս հիմքից, այլապես մեր ուսմունքը դառնում է չարաշահման ուղի:

Ամուսնությունը Աստծո ստեղծագործությունն ու գաղափարն է, ոչ թե՝ մարդու: Հետևաբար, ցուցումներ ստանալու համար մենք պետք է դիմենք Աստծուն, ոչ թե՝ աշխարհին կամ մշակույթին: Միայն նա գիտի, թե մեր ամուսնական կյանքն ինչպես կդարձնի ամուր, հարատև ու բերկրանք պատճառող: Մենք, սակայն, առանց Սուրբ Հոգու երբեք չենք լինի այն կողակիցները, որ պետք է լինենք:

► Բացատրե՛լ այն սկզբունքները, որոնք եկեղեցին պետք է ուսուցանի ամուսնական կյանքը ամրապնդելու համար: Ո՞ր հասկացողությունն է հատկապես պակասում ձեր միջավայրում:

► Ի՞նչ տարբերություն է դնում ձեր մշակույթը կանանց ու տղամարդկանց միջև:

► Ինչպե՞ս են ձեր երկրի եկեղեցիները տարբերություն դնում կանանց ու տղամարդկանց վերբերվելու հարցրում: Եկեղեցիների և մշակույթի միջև կա՞ տարբերություն այդ առումով:

► Ըստ Հիսուսի օրինակի՝ ո՞ր սովորույթները պետք է փոխվեն։

Երկնայի՛ն Հայր,

Շնորհակալություն ամուսնության հրաշալի նվերը մեզ տալու համար: Օգնի՛ր մեզ ամուսնական կյանքն ապրենք Քո կամեցած ձևով։

Օգնի՛ր մեզ դրսևորել այնպիսի սեր, որը նման է Քրիստոսի և եկեղեցու սիրուն:

Օգնի՛ր միմյանց հանդեպ դրսևորած մեր հարգանքով դուրս գալ մեր մշակութային սահմաններից:

Շնորհակալությո՛ւն Սուրբ Հոգու գործի համար, որ հնարավոր է դարձնում ուրախ, ամուր ու կայուն հարաբերությունները:

Ամեն։

(1) Գրավոր նկարագրե՛ք տղամարդկանց և կանանց միջև արված տարբերակումները, որոնք կիրառվում են ձեր մշակույթում: Ինչպե՞ս կբարեփոխվեին այդ տարբերությունները աստվածաշնչյան ճշմարտությունների ճշգրիտ կիրառմամբ:

(2) Ընտրե՛ք երկու սկզբունք այս դասից, որ նոր էին ձեզ համար: Գրե՛ք մեկ պարբերություն՝ ձեր իսկ բառերով բացատրելով դրանցից յուրաքանչյուրը:

(3) Պատրաստե՛ք հակիրճ ելույթ ստորև թվարկված թեմաներից մեկի վերաբերյալ: (Դասավանդողը յուրաքանչյուր ուսանողի կհանձնարարի մեկ թեմա): Ելույթը ներկայացրե՛ք հաջորդ դասաժամի սկզբին:

• Աստծո նախագիծը ամուսնական միության համար։

• Ամուսնության աստվածաշնչյան նպատակները։

• Ամուսնական կյանքն ամրապնդելու ուղիները։

• Կանանց մասին աստվածաշնչյան տեսակետը։

• Ամուսնության մեջ Աստծո կողմից տրված դերերը և Հոգով լցվելու կարևորությունը դրանք կատարելու համար։