Այս դասի ավարտին ուսանողը պետք է կարողանա.

(1) Պարտավորություն ստանձնել, որ հնազանդվելու է փողի և ռեսուրսների պատշաճ օգտագործման ու կառավարման Աստծո սկզբունքներին

(2) Հասկանալ հոգևոր վտանգները, որոնք կապված են փողի ու դրա գործածման ոչ պատշաճ համոզմունքների հետ և՝ ինչպես խուսափել դրանցից:

Ջոն Ուեսլին ապրել է Անգլիայում 1703-1791 թվականներին։ Նա քարոզում էր Ավետարանը եկեղեցուց դուրս տարբեր միջավայրերում՝ աղքատ մարդկանց, որոնց չէին ընդունի եկեղեցիներում: Նա ապրում էր ամենայն զգուշությամբ՝ ձգտելով պատվել Աստծուն կյանքի բոլոր մանրուքներում՝ ներառյալ փողի տնօրինման հարցում։ Նա սովորեցնում էր, որ քրիստոնյաները, գումար վաստակելով, պետք է խնայեն այն ամենը, ինչ կարող են և ընծայեն այն ամենը, ինչ կարող են: Նա հավատարիմ օրինակ էր նրա, թե ինչպես էր հարկավոր կարգուկանոնով ու ճիշտ տնօրինել ստացած եկամուտը: Ավելի շատ գումար նվիրաբերելու նպատակով նա կրճատեց իր տարեկան ծախսերը։ Հետագայում, երբ նրա եկամուտն ավելացավ, նա իր ծախսերը նույնը պահեց, իսկ մնացածն ընծայեց։ Թեև նա իր կյանքի ընթացքում վաստակել էր 30 000 ֆունտ ստերլինգ, մահից հետո նրա մոտ գտան ընդամենը մի քանի մետաղադրամ։ Ուեսլին գիտեր, որ Աստված մարդկանց վստահում է, որ փողը տնօրինեն Իր փոխարեն, և սովորեցնում էր, որ քրիստոնյաները պետք է հետևեն Աստծո սկզբունքներին՝ նաև փողի հետ գործ ունենալիս։

Նոր Կտակարանը փողի մասին ավելի շատ է հիշատակումներ անում, քան շատ այլ թեմաների, ոչ թե այն պատճառով, որ փողն այդքան կարևոր է Աստծո համար, այլ որ մարդիկ փողի հետ կապված տարբեր խնդիրներ են ունենում:

Աստված, որպես Արարիչ, բոլոր մարդկանց և նրանց հարստության սեփականատերն է: Լինելով քրիստոնյաներ՝ մենք յուրահատուկ ձևով պատկանում ենք Աստծուն, քանի որ Նա փրկագնել է մեզ: Մենք պետք է համարենք մեզ ունեցվածքի կառավարիչներ, որը պետք է օգտագործվի Աստծո փառքի համար:

Բարիքներից հաճույք ստանալը սխալ չէ։ Աստված ուրախությամբ է օրհնում մեզ, եթե ամեն ինչ ընդունում ենք երախտագիտությամբ ու խոնարհությամբ:

Փողը, սակայն, հոգևոր վտանգ է ներկայացնում մարդկանց մեծամասնության համար:

► Ի՞նչ է նշանակում հարուստ լինել։

Մարդը հարուստ է համարվում՝ ըստ տարբեր չափանիշների:

Եթե դուք ունեք գումար՝ գնելու ավելին, քան ձեր առաջին անհրաժեշտության ապրանքներն են, դուք ավելի հարուստ եք, քան աշխարհի մարդկանց առնվազն կեսը: Շատ մարդիկ ь խանգարի նրանց աշխատանքին, նրանք սնունդ չեն ունենա։

Մարդիկ սովորաբար հարուստ են համարում նրան, ով ավելի մեծ հարստություն ունի, քան տվյալ հասարակության մարդկանց մեծ մասը: Նրա ապրելակերպը ցույց է տալիս, որ նա ավելի շատ գումար է ծախսում, քան շատերը։ Մարդիկ նրան համարում են ավելի բարձր սոցիալական խավի անձ։ Նա կարող է վայելել շքեղ բաներ, որ շատերը չեն կարող իրենց թույլ տալ: Նա ազդեցություն է ունենում հեղինակավոր մարդկանց վրա։ Մարդիկ պատրաստ են ծառայել նրան իր ուենցվածքի պատճառով։

Աստվածաշունչը հատուկ ցուցումներ և զգուշացումներ է տալիս հարուստ մարդկանց:

Շատ լուրջ նախազգուշացում է Հիսուսի հայտարարությունն այն մասին, որ հարուստ մարդուն շատ դժվար է երկինք մտնելը (Մատթեոսի 19.24):

Հարստության վտանգի մասին կարելի է որոշակիորն հասկանալ Պողոս առաքյալի՝ հարուստ մարդկանց հղած ուղերձից:

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Ա Տիմոթեոսի 6.17-19 հատվածը:

Պողոսը զգուշացնում է հարուստներին, որ իրենց ավելի բարձր դասի մարդիկ չհամարեն, քան մյուսներն են: Հարուստ մարդկանց համար մի գայթակղություն կա, որ իրենց ավելի բարձր են դասում, քան՝ մյուսներին: Հակոբոսը զգուշացնում է եկեղեցուն, որ նույն սխալը չգործեն՝ մարդկանց պատիվ տալով իրենց հարստության կամ սոցիալական կարգավիճակի պատճառով (Հակոբոսի 2.1-4):

Հարուստը չպետք է ապահով զգա իր հարստության պատճառով, այլ կախված լինի Աստծուց: Հարուստ մարդու համար ավելի դժվար է Աստծո ապահովման կարիքն զգալը, երբ նա ֆինանսական պաշարներ ունի։ Անհոգ կյանքով ապրելը հոգևորապես գայթակղիչ է, քանի որ Աստծո օգնության կարիքն այլևս չի զգացվում (Բ Օրինաց 8.6-18):

Հարուստ մարդիկ պետք է առատաձեռն լինեն և իրենց փողերով բարիքներ գործեն։

Աշխարհիկ հարուստներին դատապարտելու կետերից մեկը Հակոբոսի 5.5-ում այն է, որ նրանք ապրում էին հաճույքների մեջ, մինչդեռ մյուսները՝ տառապանքի: Բազում բարիքներ կարելի է գործել խելամիտ նվիրատվությամբ: Փողով չի կարելի երջանկություն գնել, բայց այն կարող է ազատել մեծ թշվառությունից: Սխալ է, երբ մարդն, ապրելով շքեղության մեջ, անտեսում է ուրիշների տառապանքը։

Ամովս մարգարեի միջոցով Աստված արտահայտում է Իր սիրտը մարդկային արդարության համար (ողորմություն ու կարեկցանք աղքատների և ճնշվածների հանդեպ) այս խոսքերով. «Բայց թող իրավունքը հորդի ջրերի պես, և արդարությունը՝ վարար գետի պես» (Ամոսի 5.24)։ Աստված դատապարտում է բարգավաճմանը, երբ այն հանգեցնում է թեթևամիտ, ինքնաբավ կյանքի և աղքատների ծանր վիճակի հանդեպ անտարբերության (Ամոսի 6.1, 3-6, Ամոսի 8.4-7, 11-12):

Յուրաքանչյուր քրիստոնյա պետք է նվիրաբերություն տա աղքատներին ու ճնշվածներին, պետք է տասանորդ տա՝ իր տեղական եկեղեցուն աջակցելու նպատակով և պետք է ընծայի՝ աջակցելու միսիոներական աշխատանքին՝ Ավետարանի տարածման համար: Ջոն Ուեսլին ասում էր, որ երեք պատճառ կա, թե ինչու իր ժամանակի եկեղեցին այդքան թույլ ազդեցություն ուներ աշխարհում.

1. առողջ վարդապետության բացակայություն,

2. հաշվետվության ու կարգապահության բացակայություն և

3. անձնական զոհաբերության բացակայություն:

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Ա Տիմոթեոսի 6.8-10 հատվածը։

Փողի մասին զգուշացումներն ուղղված չեն միայն մեծահարուստներին։ Շատ չքավոր մարդիկ մտածում են, որ երբեք չեն կարողանա երջանիկ լինել, քանի որ աղքատ են։ Աստվածաշունչն ասում է մեզ, որ փողասիրությունն առաջ է բերում ամեն տեսակի չարիք: Այդ զգուշացումը վերաբերում է բոլորին։

Փողի հանդեպ սերը երբեք չի բավարարվում։ Փող սիրող մարդը դրա ոչ մի չափով չի գոհանում (Ժողովողի 5.10)։ Աստվածաշունչն ասում է մեզ, որ պետք է խուսափենք փողի նկատմամբ սիրուց և գոհ լինենք՝ մեր հիմնական կարիքների բավարարված վիճակով (Եբրայեցիների 13.5):

Մարդը, ով շտապում է հարստանալ, շատ մեծ ջանքերով է փոխզիջման գնում իր իսկ բնավորության հետ: Ջանալով հարստանալ՝ մարդը կարող է թողնել իր հավատն ու ստանալ բազմաթիվ ցավեր՝ իր ակնկալած ուրախության փոխարեն:

Կրոնական առաջնորդները երբեմն գրավում են հետևորդներին՝ նրանց հարստություն խոստանալով։ Ասում են՝ հավատ ունեցողը հարստություն կունենա։ Աղքատ հասարակություններում շատերին են գրավում այդ խոստումները, քանի որ չքավորության կյանքը ծանր է: Այդ առաջնորդներն անընդհատ խոսում և քարոզում են փողի մասին ու հպարտանում, որ կարող են ցույց տալ ֆինանսական հաջողության նույն նշանները, որ ունեն աշխարհիկ մարդիկ։

Աստվածաշունչն ասում է, որ գոհունակությամբ աստվածապաշտությունը մեծ արժեք է (Ա Տիմոթեոսին 6.6)։ Այն մարդուն, ով հարստության հետևից է գնում կրոնական միջոցներով, սպասում են նույն վտանգները, ինչ աշխարհի ցանկացած մարդու, ով հետամուտ է հարստության: Եկեղեցիները, որոնք հարստություն են խոստանում, գրավում են այնպիսի մարդկանց, ովքեր այդպես էլ սրտով դարձի չեն գալիս ու շարունակում են մղվել իրենց անձնական ցանկասիրություններով: Այդ եկեղեցիները լցված են հուսացող մարդկանցով, ովքեր երբեք չեն ստանում այն, ինչ իրենց խոստացվել էր: Միակ մարդիկ, ովքեր հարստանում են հարստության ավետարանով, քարոզիչներն են, ովքեր ընծաներ են հավաքում իրենց հավատացող մարդկանցից:

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Փիլիպպեցիների 4.10-13 հատվածը:

Պողոսը երախտապարտ էր, որ փիլիպպեցի հավատացյալները ընծա էին ուղարկել՝ ի աջակցության իրեն: Նա ասում է նրանց, որ սովորել է գոհ լինել ցանկացած վիճակում, նույնիսկ՝ սովի պայմաններում։ Այս հայտարարությունը ցույց է տալիս, որ Պողոսը միշտ չէ, որ առատ գումարներ է ունեցել։ Նա ասում էր, որ Աստծո օգնությամբ կարող է անել ամեն ինչ։ Այդ պնդման ենթատեքստը ցույց է տալիս, որ նա նկատի ուներ, որ ցանկացած վիճակում կարողանում է գոհ ու հավատարիմ լինել Աստծուն:

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Առակների 11.1 խոսքը։

Այս խոսքը կշեռքի մասին է, որն օգտագործվում է կշռելով ինչ-որ բան վաճառելու համար, օրինակ՝ միրգ, բանջարեղեն կամ միս: Երբեմն մարդիկ ունենում են կշեռքներ, որոնք նախատեսված են կեղծ կշիռ ցույց տալու համար՝ լրացուցիչ գումար վերցնելու նպատակով։ Այս խոսքն ասում է, որ Աստված ատում է անազնվությունը:

Շատերն են անազնիվ քայլերի դիմում հանուն փողի։ Այս դասընթացի հաջորդ դասը նվիրված է ազնվությանը:

Պողոս առաքյալը փիլիպպեցի քրիստոնյաներին գրում է և խոստանում, որ Աստված կապահովի նրանց կարիքները: Սա հրաշալի խոստում է։ Մենք պետք է նայենք այն հատվածին, որտեղ դա կատարվում է, որպեսզի տեսնենք իրավիճակը:

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Փիլիպպեցիների 4.15-19 հատվածը:

Եկեղեցին ֆինանսական աջակցություն է ուղարկել Պողոսին: Նա ասում է, որ դա զոհաբերություն է Աստծուն: Նա խոստանում է, որ Աստված կհոգա նրանց կարիքները, բայց փողի մեծ բազմապատկում չի խոստանում։

Այս խոստումն այն մարդկանց համար չէր, ովքեր անպատասխանատու կամ վատնող էին, այլ նրանց համար, ովքեր տնօրինել էին իրենց գումարներն ըստ հոգևոր առաջնահերթությունների:

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Մատթեոսի 6.25-33 հատվածը:

Հիսուսը խոսեց այն մասին, թե ինչպես է Աստված կերակրում թռչուններին ու գեղեցկացնում ծաղիկները, և խոստացավ, որ հոգ կտանի մեր մասին: Նա մեզ ասում է, որ չանհանգստանանք մեր գոյատևման համար: Նա խոստանում է, որ եթե առաջին տեղում դնենք Աստծո արքայությունը, մեր կարիքները ապահովված կլինեն:

Մարդիկ սովորաբար անհանգստանում են ոչ թե այսօրվա, այլ ապագայի համար: Աստված չի խոստացել ամեն ինչ ապահովել ժամանակից շուտ։ Հիշե՛ք՝ Հին Կտակարանում, երբ մանանան իջնում էր, այն գալիս էր ամեն օր (Մատթեոսի 16): Նմանապես, Հիսուսն ասաց, որ պետք է աղոթենք մեր «ամենօրյա հացի» համար (Մատթեոսի 6.11)։ Աստված ուզում է, որ ամեն օր վստահենք Իրեն։

Հակոբոսն ասում է, որ Աստված այնպես է անում, որ աղքատները «հավատով են հարուստ» լինում (Հակոբոսի 2.5): Աղքատ մարդիկ ավելի լավ հնարավորություն ունեն վստահելու Աստծուն, քան այն մարդիկ, ովքեր ֆինանսապես ապահով են:

Աստծուն վստահել՝ չի նշանակում, որ պետք է անպատասխանատու լինել։ Աստված սովորաբար մեզ ապահովում է աշխատանքի միջոցով (Եփեսացիների 4.28): Եթե մարդը պատրաստ չէ աշխատելու, նա չպետք է ակնկալի, որ Աստված կապահովի իրեն, իսկ այլ մարդիկ չպետք է նրան օգնելու պատասխանատվություն ստանձնեն (Բ Թեսաղոնիկեցիների 3.10):

Մենք չպետք է ակնկալենք, որ Աստծո ապահովումը մեզ կհարստացնի։ Աստված փոքրաթիվ մարդկանց օրհնում է հարստությամբ, բայց հարստությունը Աստծո ծրագիրը չէ բոլորի համար: Հարստության հասնելու մեծ փափագներ ունեցող մարդը հոգևոր խնդիրների կունենա։

Ակտիվ ռեսուրսներն այն միջոցներն են, որ մարդիկ ունեն, և որոնք նրանց օգնում են ինչ-որ բաներ արտադրել: Օրինակ՝ հողը, գործիքների հավաքածուն կամ համակարգիչը: Մարդը կարող է նմանատիպ աշխատանքային, ակտիվ ռեսուրսներն օգտագործել շահույթ ստանալու համար, բայց եթե այդ ռեսուրսը վաճառվի, ապա արտադրությունը կվերանա։ Եկամուտ բերող ակտիվ ռեսուրսի մասին աստվածաշնչյան մեջբերում է Առակների 14.4-ը. «Արջառ չլինելու դեպքում մսուրը մաքուր է, բայց բերքի առատությունը եզի զորությունից է լինում»:

Աղքատ մարդը կարող է չհասկանալ «ակտիվ ռեսուրսներ» հասկացությունը: Օրինակ՝ նա կարող է ենթադրել, որ իր ընկերը շատ փող ունի, քանի որ ունի թանկարժեք գործիքներ, համակարգիչ կամ մեքենա։ Նա կարծում է՝ ընկերը կամ բարեկամը, ով նման բաներ ունի, պետք է կարողանա իրեն գումար տալ, երբ դրա կարիքը լինի։ Սակայն թվարկվածներից յուրաքանչյուրը կարող է լինել «ակտիվ ռեսուրս», որը չի կարող գումարի վերածվել, այլապես անձը, ով ունի այդ ռեսուրսը, կկորցնի իր եկամտի աղբյուրը։

► Ի՞նչ այլ ակտիվ ռեսուրսների օրինակներ կան ձեր միջավայրում:

Եթե մարդը չի հասկանում, թե ինչպես են գործում եկամտաբեր ակտիվ ռեսուրսներն ուրիշների համար, հավանաբար չի իմանա, թե նույն ձևով ինչ ռեսուրսներ կաշխատեն իր համար: Հնարավոր է, որ նա չկարողանա հստակ ասել, թե ինչի կարիք ունի կամ ինչպիսի օգնությունը կփոխի իր վիճակը։ Նա կարող է նկարագրել օգնությունն իր ամենօրյա ջանքերի անմիջական, կարճատև խթանման, այլ ոչ թե կյանքի իրական փոփոխության տեսանկյունից:

Աղքատության ասպեկտներից մեկը ակտիվ ռեսուրսների բացակայությունն է: Քանի դեռ աղքատության մեջ գտնվող մարդը չի կարողանում սովորել եկամտաբեր ակտիվ ռեսուրսներ ձեռք բերելու, պահպանելու և պահելու անհրաժեշտությունը, նա չի կարող դուրս գալ կախվածությունից:

Որոշ մշակույթներում մարդու համար դժվար է գումար խնայել և ձեռք բերել ակտիվ ռեսուրսներ, քանի որ շրջապատի մարդիկ ակնկալում են, որ նա կիսի ամեն ինչ։ Նրանք չեն հասկանում, թե ինչու է նա փող կուտակում, երբ ուրիշին փող է պետք։ Նրանք ակնկալում են մաս ունենալ նրա ունեցածից, նույնիսկ եթե իրենք անպատասխանատու են եղել:

Քրիստոնյան պետք է հարգի իր մշակույթի ակնկալիքները, բայց նաև կիրառի աստվածաշնչյան սկզբունքները: Սուրբ Գիրքն ասում է, որ մենք պարտավոր չենք օգնելու այն մարդուն, ով չի անում այն, ինչ կարող է (Բ Թեսաղոնիկեցիների 3.10): Եթե մարդն իր աշխատանքային ռեսուրսները տա անպատասխանատու մարդուն օգնելու նպատակով, երկուսն էլ աղքատ կմնան:

Աստվածաշունչը ակնարկում է, որ Աստծո տված բարգավաճման տեսակն այն է, որ մարդիկ իրենց ակտիվ ռեսուրսներն ունենան: Միքիա մարգարեն ասում է, որ օրհնված հասարակության մեջ յուրաքանչյուր մարդ ապահովությամբ կբնակվի «իր որթատունկի ու թզենու տակ» (Միքիայի 4.4): Դա վերաբերում է մասնավոր սեփականությանը և ինչ-որ բան արտադրելու միջոցներին։ Որոշ վայրերում արտադրության լավագույն ձևը հողագործությունը չի, բայց սկզբունքն այն է, որ օրհնված մարդիկ կունենան այն, ինչ անհրաժեշտ է ռեսուրսներ ստեղծելու համար:

Հաճախ քրիստոնյա դարձած աղքատ մարդիկ սկսում են ավելի բարգավաճել ոչ միայն Աստծո անմիջական օրհնության, այլև առավել ճիշտ ապրելակերպի պատճառով: Նրանք դադարում են գումար վատնել այնպիսի բաների վրա, ինչպիսիք են՝ ոգելից խմիչքները, մոլախաղերը և զվարճանքի սխալ ձևերը: Նրանք դառնում են ավելի բարեխիղճ աշխատողներ և ձեռք բերում ավելի լավ համբավ։ Աստված օրհնում է իրենց նվիրաբերությունները: Հաճախ քրիստոնյա ընտանիքի երկրորդ սերունդը շատ ավելի լավ վիճակում է ապրում, քան առաջինը:

► Որո՞նք են ձեր շրջապատի մարդկանց աշխատելու և խնայելու եղանակներն իրենց ֆինանսական վիճակը բարելավելու համար:

Դրամախաղը փողը վտանգի տակ դնելն է՝ փորձելով ձրի գումար վաստակել: Յուրաքանչյուր շահող անձ փող է վերցնում պարտվողից՝ փոխարենը ոչինչ չտալով։ Շատ մարդիկ դառնում են խաղամոլ, վատնում են իրենց գումարները և չեն կարողանում հոգ տանել իրենց ընտանիքի համար: Շատերը դրամախաղում օգտագործում են ուրիշին պատկանող փողերը՝ հույս ունենալով շահել ու վերադարձնել այն: Բազմաթիվ մարդիկ կան բանտերում, որոնք գողության են դիմել, որպեսզի խաղան։ Աղքատության մեջ գտնվող շատ մարդիկ մոլախաղի զոհ են դառնում, քանի որ մտածում են, որ իրենց վիճակը փոխելու հույս չկա՝ բացառությամբ բախտ ունենալու և փող շահելու:

Դրամախաղը հակասում է քրիստոնեական շատ սկզբունքների՝

1. աշխատանքի միջոցով հարստություն ձեռք բերելու (Եփեսացիներին 4.28)

2. բավարարվածության և (Ա Տիմոթեոսին 6.6)

3. ցանելու ու հնձելու (Գաղատացիների 6.7):

Բացի այդ, Աստված ցանկանում է, որ մենք եկամուտ ունենանք ծառայություններ մատուցելով կամ ապրանք արտադրելով, այլ ոչ թե բախտի բերումով ուրիշից փող վերցնենք: Դրամախաղը վնասակար է, քանի որ կախվածություն է առաջացնում և մեծացնում հանցանքներ գործելու հավանականություը:

Դրամախաղը Աստծուց կախվածության փոխարեն իրենից է կախվածություն առաջացնում: Մարդը պետք է ինքն իրեն հարցնի. «Հավատո՞ւմ եմ, որ Աստված հոգ է տանում իմ մասին»: «Կարո՞ղ եմ աղոթել, որ Աստված ապահովի ինձ»: «Արդյոք ես հավատո՞ւմ եմ, որ այն ձևը, որով Աստված ուզում է ապահովել ինձ, փողը դրամախաղով վտանգի տակ դնելն է՝ հույս ունենալով շատ փող վերցնել ուրիշից»։ «Կարծո՞ւմ եմ, որ Աստված կպարգևատրի ինձ մոլախաղի համար՝ ինձ մեծ գումար շահել տալով»։ Մարդը, ով դրամախաղի է դիմում, չի վստահում Աստծուն իր ֆինանսական դժվարության մեջ: Երբ մենք իսկապես վստահում ենք Աստծուն, հնազանդվում ենք նրա հստակ հրահանգներին՝ իմանալով, որ նա հավատարմորեն ապահովում է մեր կարիքները, երբ հնազանդվում ենք:

Երբ մարդը պարտքով գումար է վերցնում, նա ենթադրում է, որ ապագայում կարող է այն վերադարձնել իր ստացած գումարից: Հետևաբար, պարտք վերցնել նշանակում է՝ ծախսել ապագայի փողը, թեև ապագան նոր կարիքներ կբերի իր հետ:

Աստվածաշունչն ասում է, որ պարտք վերցնողը պարտք տվողի ծառան է (Առակների 22.7): Պարտսի տերը ստեղծում է պարտավորություններ, որոնք սահմանափակում են պարտք ունեցողի ազատությունը:

Փոխառությունների որոշ տեսակներ ավելի վատն են, քան մյուսները: Երբ մարդը պարտքով գումար է վերցնում հիմնական կարիքների համար, ինչպիսին է՝ սնունդը, նա ավելի վատ իրավիճակի մեջ է ընկնում: Սնունդը կսպառվի, իսկ պարտքը կմնա, և նա ավելի աղքատ կլինի, քան նախկինում էր։

Երբ մարդը պարտքով գումար է վերցնում ոչ անհրաժեշտ բաների համար, օրինակ՝ անձնական զարդարանքի, անհարկի հագուստի, զվարճանքի կամ տան ձևավորման համար, նա ծախսում է իր ապագա փողը: Նա սահմանափակում է իր ապագա ազատությունը. ապագայում նա չի կարողանա իրեր գնել իր ընտրությամբ, քանի որ գումարն արդեն ծախսված է։

Որոշ ձեռնարկություններ վարկ են տալիս բարձր տոկոսադրույքով: Մարդիկ, ովքեր վարկ են վերցնում, շուտով պարտք են լինում շատ ավելի, քան վերցրել էին: Որոշ խանութներ ապառիկ իրեր են վաճառում բարձր տոկոսադրույքով։ Մարդիկ, ի վերջո, շատ ավելի բարձր գներ են վճարում այն իրերի համար, որոնք գնում են ապառիկով, որովհետև պատրաստ չեն՝ սպասելու մինչև բավարար գումար կունենան սովորական գինը վճարելու համար:

Երբեմն մարդիկ պարտքով գումար են վերցնում իրենց մշակույթի կողմից ակնկալվող թանկարժեք հարսանեկան միջոցառումն ապահովելու համար: Նրանք սկսում են իրենց ամուսնական կյանքը մեծ պարտքերով: Եկեղեցին, որպես հավատքի ընտանիք, պետք է օգնի իր անդամներին՝ զարգացնելով նոր ավանդույթներ կամ ուղիներ գտնի հարսանիքը գեղեցիկ դարձնելու համար՝ առանց չափազանց թանկ ծախսերի:

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Հռոմեացիների 13.7-8 հատվածը:

Այս խոսքերը մեզ ասում են, որ տանք այն, ինչ պարտավոր ենք տալ ուրիշներին: Մենք իշխանություններին պարտական ենք հարգանք և հնազանդություն։ Մենք հարկեր ենք պարտք կառավարությանը։ 8-րդ խոսքի առաջին նախադասությունն ամփոփում է 7-րդ խոսքի պնդումները: Մենք չպետք է թերանանք որևէ մեկին տալ այն, ինչ պետք է տանք: Սա չի նշանակում, թե երբեք չպետք է պարտք վերցնենք, քանի որ եթե մենք վերադարձնենք այնպես, ինչպես պայմանավորվել ենք փոխատուի հետ, մենք չենք թերանում տալ այն, ինչ պետք է տանք:

Գողություն է այն, որ մարդը պարտք է վերցնում առանց վերադարձնելու մտադրության կամ պարտք է վերցնում և հետո որոշում՝ չվերադարձնել (Սաղմոսներ 37.21):

Հին Կտակարանի օրենքները հիմնականում ուղղված են Իսրայելի ժողովրդին՝ որպես գյուղատնտեսական պարզունակ հասարակության: Մարդկանց մեծ մասն ապրում էր հողագործությամբ՝ արտադրելով այն, ինչ իրենց անհրաժեշտ էր տնային տնտեսություններում: Ընտանիքները միևնույն հողի սեփականատերն էին եղել սերունդներ շարունակ: Ուստի հազվադեպ էր պատահում, որ ինչ-որ մեկը պարտքով գումար վերցներ հող գնելու կամ գործ սկսելու համար: Եթե մարդը պարտքով գումար էր վերցրել, դա այն պատճառով էր, որ նա վատ վիճակում էր եղել և գումարը պետք էր տարրական կարիքների համար։ Աստված ուզում էր, որ Իսրայելը դառնա հավատի ընտանիք, որը հոգ է տանում իր անդամների համար: Աստված նրանց ասաց, որ փոխ տան կարիքավոր մարդկանց՝ առանց տոկոսադրույք գանձելու (Ելք 22.25): Սաղմոսներ 15-ում նկարագրված արդար մարդու առանձնահատկություններից մեկն այն է, որ նա տոկոսադրույքով փող չի տալիս ( Եզեկիել 18.5-9-ը նման է Սաղմոսներ 15-ին)։

Սխալ չէ, որ ներդրողը տոկոսադրույք է գանձում, երբ ինչ-որ մեկին փող է տալիս, որպեսզի օգնի նրան գործ սկսել (Մատթեոսի 25.27): Տոկոսադրույքը ներդրողի պարգևն է՝ գործը հնարավոր դարձնելու դիմաց:

Մարդիկ, ովքեր գործ են անում աղքատների հետ, չպետք է միայն շահույթ ստանալու մասին մտածեն (Առակների 22.16ա): Անորակ ապրանք վաճառելը կամ անարդար գներ պիտակելը սխալ է, քանի որ աղքատներն այլ տարբերակներ չունեն։ Սխալ է մեծ շահույթ ստանալու նպատակով վարկեր տալը կամ պարտքով իրեր վաճառելը դժվար իրավիճակների մեջ հայտնված և պարտք վերցնող մարդկանց։ Գործարարը պետք է ուղիներ փնտրի իր հաճախորդների վիճակը բարելավելու համար։

Եզեկիել մարգարեն ասաց, որ Սոդոմի մեղքը ոչ միայն սեռական անբարոյականություն էր, այլև այն փաստը, որ մարդիկ ապրում էին շքեղության մեջ, բայց «աղքատի ու կարիքավորի ձեռքը չզորացրին» (Եզեկիել 16.49): Աստված կոչ է անում մեզ ոչ միայն տալ աղքատներին, այլ օգնել ռազմավարական ճանապարհով, որպեսզի նրանք ավելի ուժեղանան:

Աստծո օրենքները հին Իսրայելի համար ցույց են տալիս Նրա առաջնայնությունները։ Այսօր մեր երկրի օրենքները նույնը չեն, ինչ Աստված տվել էր Իսրայելին, բայց Աստծո մտահոգություններն ու սկզբունքները նույնն են։ Եկեղեցին պետք է ուղիներ գտնի աղքատներին զորացնելու համար՝ նախ հոգալով հավատի ընտանիքի մասին, ապա վերափոխելով համայնքը:

Ոմանք իրենց ամբողջ գումարը ստանալուն պես ծախսում են: Նրանք հաճախ տառապում են կարիքներից՝ նախքան նորից գումար ունենալը: Նրանք չեն կարողանում պատասխանատվություն կրել ուրիշների համար։

Բյուջետավորումը սովորական ծախսերը կառավարելու ծրագիր է: Մարդկանց մեծամասնությունն ունի ծախսեր, որոնք սպասելի են որոշակի ժամանակում, և նրանք պետք է ժամանակից շուտ գումար պահեն այդ կարիքների համար: Օրինակ՝ մարդը տուն է վարձակալում։ Նա կարող է վճարել ամսական կամ տարեկան: Նա պետք է հետևողականորեն խնայի իր եկամտի մի մասը, որպեսզի կարողանա վարձավճարը տալ, երբ ժամանակը գա: Եթե վարձավճարը տարեկան է, նա երկար ժամանակ պետք է գումար խնայի, ու թեև այն ընթացքում օգտագործելու գայթակղություն կարող է լինել, բայց պետք է այդ գումարը պահել ու արդեն ծախսված համարել։

Պահելու առաջին գումարը պետք է լինի տասանորդը (Առակների 3.9-10): Դուք պետք է պարտավորվեք ձեր եկամտի 10%-ը հատկացնել ծառայության աջակցությանը: Մի՛ սպասեք՝ տեսնելու, թե ծախսելուց հետո լրացուցիչ գումար ունե՞ք տասանորդի համար: Աստված կօրհնի ձեր հավատարմությունը[1]:

Այն բանից հետո, երբ իր մնացած եկամուտով ապահովում է հիմնական կարիքները, մարդը պետք է գումար պահի արտակարգ իրավիճակների համար։ Նա պետք է որոշակի գումար խնայի իր վիճակը բարելավելու համար, օրինակ՝ գումար հավաքել սեփական տունը գնելու համար: Նա նաև պետք է փորձի որոշակի գումար ներդնել իր եկամուտն ավելացնելու համար: Փոքր ներդրումների օրինակ կարող է լինել գործիքներ գնելը, որոնք թույլ են տալիս նրան ավելի շատ վարձատրվել աշխատանքի դիմաց:

Անձը, ով ունի եկամտաբեր ակտիվ ռեսուրս (ինչ-որ բան, որն օգնում է նրան արտադրել), ինչպիսին է՝ մեքենան կամ շենքը, պետք է գումար հատկացնի ռեսուրսը պահպանելու համար: Եթե մարդն իր մեքենայով շարունակ շահույթ է ստանում, բայց լրացուցիչ գումար չի խնայում, նա հետագայում չի կարողանա վճարել մեքենայի ընդհանուր վերանորոգման համար կամ գնել մեկ ուրիշը, և նրա շահույթն ի վերջո կսպառվի:

Մարդը, ով չի բյուջետավորում ու չի պլանավորում իր ծախսերը, հաճախ գուցե չկարողանա կատարել իր պարտականությունները: Նա կարող է կախված լինել ուրիշներից և ի վիճակի չլինել՝ ուրիշներին օգնելու: Նրա վիճակը երբեք չի բարելավվում, քանի որ ոչ մի կերպ ներդրումներ չի անում։

Հիսուսը պատմեց բարի սամարացու մասին, ով օգնեց վիրավոր անձին (Ղուկասի 10.25-37)։ Ուշադրություն դարձրեք, որ սամարացին որոշակի գումար ու ավանակ ուներ վիրավորին տեղափոխելու համար։ Իսկ եթե սամարացին արդեն վաճառած լիներ իր ավանակն ու ծախսած լիներ ամբողջ փո՞ղը։ Եթե նույնիսկ օգնելու բարի ցանկություն ունենար, նա այդ իրավիճակում սահմանափակ կարողություն կունենար։

Բյուջետավորումը մարդուն հնարավորություն է տալիս պատրաստվել իր կարիքների համար, պատասխանատվություն ստանձնել իրենից կախյալների համար, ներդրումներ կատարել իր ապագայի համար, արձագանքել արտակարգ իրավիճակներին և աջակցել ծառայությանը:

Եկեղեցու վաղ շրջանում՝ Պենտեկոստեից անմիջապես հետո, հավատացյալներն այնքան նվիրված էին հավատի ընտանիքին, որ հետևում էին բոլորի կարիքները բավարարելուն: Նրանք կիսում էին իրենց ունեցվածքը, և ոչ ոք չէր ասում, թե որևէ բան իրենն է: Նրանցից շատերը վաճառեցին իրենց ունեցվածքը և գումարը տվեցին եկեղեցուն (Գործք Առաքելոց Առաքելոցի 2.44-45): Թեև չենք կարող ակնկալել, որ եկեղեցում կյանքը միշտ հենց այդպիսին լինի, այնուամենայնիվ տեսնում ենք, որ եկեղեցին իր լավագույն վիճակում լինելու դեպքում առատաձեռնություն և ընտանիքների մասին հոգալու պարտավորություն է ստանձնում:

Թեսաղոնիկեցի հավատացյալները հոգ էին տանում, որ բոլոր անդամները կերակրված լինեն, սակայն ոմանք չէին աշխատում: Նրանք պարապ կյանք էին ապրում՝ կախված լինելով եկեղեցու առատաձեռնությունից։ Պողոսը եկեղեցուն չասաց, որ նրանք սխալ էին, երբ հոգում էին ընտանիքի անդամների համար, բայց ասաց, որ մարդուն չպետք է սնունդ տրվի, եթե նա չի ցանկանում աշխատել (Բ Թեսաղոնիկեցիների 3.10): Ոմանց համար աշխատանքը կարող է լինել ոչ թե աշխատավորձով գործը, այլ անհրաժեշտության դեպքում այլ հավատացյալներին օգնելը: Ոմանք չեն կարողանում աշխատանքի ընդունվել, բայց գրեթե բոլորը կարող են օգնելու համար ինչ-որ բան անել։

Այլ նամակներում Պողոսը հրահանգներ է տվել որբևայրիներին օգնելու և հովիվներին աջակցելու համար (Ա Տիմոթեոսի 5.3-18, Գաղատացիների 6.6):

Յուրաքանչյուր քրիստոնյա պետք է տեղական հավատի ընտանիքի մաս կազմի, պարտավորվի օգնել անդամների կարիքներին և աջակցի ծառայությանը:

► Ինչպե՞ս կարող են եկեղեցու անդամները միասին աշխատել եկեղեցու կարիքները հոգալու համար՝ միաժամանակ մարդկանցից պահանջելով պատասխանատվության ստանձնում:

► Ի՞նչ հնարավորություններ կան ձեր միջավայրում, որպեսզի եկեղեցու մարդիկ միասին աշխատեն՝ զարգացնելու աշխատանքային ռեսուրսները:

Երկնայի՛ն Հայր,

Շնորհակալ եմ իմ կարիքները բավարարելու Քո խոստման համար: Օգնի՛ր ինձ հավատարիմ լինել իմ պարտավորությունների մեջ՝ ապահովելու ինքս ինձ և ուրիշներին, ովքեր կախված են ինձանից: Օգնի՛ր ինձ առատաձեռն լինել իմ ունեցածով: Օգնի՛ր ինձ խելամտորեն բավարարել ուրիշների կարիքները:

Ես խնդրում եմ Քո ֆինանսական օրհնությունները, բայց ամենից շատ ուզում եմ պահպանել հոգևոր առաջնահերթություններն ու գոհանալ Քեզ հետ իմ հարաբերությունների համար:

Ամեն

(1) Աղոթքով քննե՛լ այս դասում տրված սուրբգրային սկզբունքները։ Գրավոր պատասխանել հետևյալ հարցերից յուրաքանչյուրին.

• Ի՞նչ գայթակղությունների եմ հանդիպել, երբ խոսքը գնում է փողի և ռեսուրսների մասին:

• Ինչպե՞ս կարող եմ ներկայումս գումար կամ ռեսուրսներ ձեռք բերել:

• Ինչպե՞ս եմ օգտագործում և կառավարում գումարս կամ ռեսուրսներս:

• Ի՞նչ է նշանակում Աստծուն վստահել փողով կամ ռեսուրսներով:

• Ի՞նչ ակտիվ ռեսուրսներ ունեմ ես:

• Կա՞ն արդյոք եկամտաբեր ակտիվ ռեսուրսներ, որոնք պետք է պլանավորեմ ձեռք բերել ապագայում: Եթե այո, ապա ինչպե՞ս եմ դա անելու:

• Ի՞նչ ձևերով եմ ես չարաշահել փողը կամ ռեսուրսները:

• Ինչպե՞ս շտկեմ վերը թվարկված փողի կամ ռեսուրսների ցանկացած չարաշահում:

(2) Գրե՛ք այս դասի սկզբունքների մասին մեկ էջանոց ելույթ` նշելով ձեր միջավայրին հատուկ կետեր, որոնց գործնականում կիրառելի են: Ի՞նչ պետք է հասկանան ձեր շրջապատի մարդիկ փողի վերաբերյալ` ըստ քրիստոնեության տեսանկյան:

(3) Անգի՛ր սովորել Առակների 3.13-17 հատվածը և մեկ պարբերությամբ դրա շուրջ մտքեր գրել։ Հաջորդ դասաժամի սկզբին հիշելով գրել մտապահված հատվածը և պարբերության հետ միասին հանձնել դասավանդողին: