Այս դասի ավարտին ուսանողը կարող է.

(1) Հասկանալ, թե ինչպես են ֆիզիկական խնդիրներն ազդում հոգևոր առողջության վրա։

(2) Իր մարմինը նվիրել Աստծուն և ձեռք բերել նոր սովորություններ, որոնք պատվում են Տիրոջը:

Մարտին Լյութերը դարձավ վանական, քանի որ մտածում էր՝ Աստծուն ծառայելու և ընծայվելու լավագույն միջոցը դա է։ Վանականի ապրելակերպի կարգուկանոնի մեջ ներառվում էին սննդակարգի սահմանափակումներ, ծոմապահություն, պարզ հագուստ, սահմանափակ ունեցվածք և ամուրիություն: Մարտինի՝ իր մարմինն Աստծուն ընծայելու նախանձավորությունը վերջինիս ստիպեց նաև մտրակահարությամբ պատժել սեփական մարմինը։ Այն բանից հետո, երբ Մարտինը հասկացավ Ավետարանը, ըստ որի փրկվում ենք շնորհքով ու հավատքի միջոցով, նա գիտակցեց, որ չի կարող շնորհ վաստակել՝ չարչարելով իր մարմինը: Նա հրաժարվեց վանականության երդումներից՝ համարելով դրանք ոչ սուրբգրային: Նա ամուսնացավ նախկին միանձնուհի Կատերինայի հետ և ունեցավ վեց երեխա։

Կորնթոսում ոմանք չէին հավատում, որ քրիստոնյաները հարություն են առնելու։ Նրանք կարծում էին, թե մահից հետո մարմինը դեն է նետվելու, և որ միայն քրիստոնյայի հոգին է երկինք գնալու։

Ոմանք ասում էին. «Քանի որ մարմինը մեռնելու և մի կողմ է գցվելու, կարևոր չէ, թե հիմա ինչ ենք անում դրա հետ: Մարմնի մեղսալի գործածումը նշանակություն չունի, քանի որ մարմինը հավիտենական արժեք չունի»:

Մյուսները, ովքեր ժխտում էին հարությունը, ասում էին. «Մարմինը պիտի դեն նետվի, քանի որ նրա ցանկությունները չար են։ Երկնքում ֆիզիկական ցանկություններ չենք ունենալու: Քանի որ ֆիզիկական ցանկությունները վատն են, մենք հիմա չպետք է հետևենք դրանց: Մենք չպետք է լավ կերակուր ուտենք, հարմարավետ հագուստ կրենք կամ նույնիսկ սեռական հարաբերություններ ունենանք։ Մենք պետք է ամեն կերպ ճնշենք մարմինը, մինչև որ կլքենք այն»:

Այդ երկու տեսակետն էլ սխալ էին։ Նրանք երկուսն էլ հիմնված էին սխալի վրա: Ա Կորնթացիների 15-ում Պողոսը բացատրում է, թե ինչու է հարության վարդապետությունը կարևոր:

Թեև ճիշտ է, որ ավելի շատ խոսենք հոգևոր կյանքի մասին, քան՝ ֆիզիկական խնդիրների, մեր մարմինն ազդում է հոգևոր խնդիրների վրա: Աստված մեզ ստեղծել է ոչ թե սոսկ հոգիներ, այլ որպես ֆիզիկական մարմիններով հոգիներ: Մենք ընդամենը կենդանիներ չենք, բայցև միայն հոգիներ չենք՝ մարմնի մեջ ժամանակավորապես բնակվող:

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Ա Կորնթացիների 6.19-20 հատվածը:

Այս հատվածները մեզ ասում են, որ մեր մարմինը պատկանում է Աստծուն, քանի որ Նա փրկագնել է մեզ: Մեր մարմինը Սուրբ Հոգու տաճարն է և չպետք է օգտագործվի մեղքի համար:

Աստվածաշունչն ասում է մեզ, որ ֆիզիկական մարմինը պետք է ամբողջությամբ հանձնվի Աստծուն:

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Հռոմեացիների 12.1 խոսքը:

Այս խոսքն ասում է, որ մեր մարմինը պետք է սուրբ լինի, և որ այն պատկանում է Աստծուն: Այն երկրպագությունը, որն Աստված ուզում է մեզնից, լիակատար հնազանդությունն է:

Մենք չենք կարող հետևողականորեն ծառայել Աստծուն, եթե մեզ վերահսկում են մեր մարմնի ցանկությունները: Մեղքի ցանկացած սովորություն նման է կախվածության:

Պատկերացրե՛ք մի կենդանու, որն ունի երկու տեր։ Մի տերը հրաման է տալիս, բայց կենդանին չի կարող հնազանդվել, քանի որ մյուս տերը շղթայով պահում է նրան: Շղթայով տերը կենդանուն քաշում է այնտեղ, որտեղ ուզում է։ Կենդանին գուցե ավելի շատ սիրում է մյուս տիրոջը, բայց չի կարող հնազանդվել նրան։ Ահա՛ թե ինչպիսին է լինում կախվածությունը։ Մարդը կարող է Աստծուն ծառայելու ցանկություն ունենալ, բայց կախվածությունը շղթա է, որին նա չի կարողանում դիմակայել:

Մոլուցքներն ու մեղքի տեսակներից շատերը վնասում են մարդու մարմինն ու միտքը: Քանի որ մեր մարմինը պատկանում է Աստծուն և Նրան ծառայելու համար ենք ընծայել այն, սխալ է դրան վնասելը: Հռոմեացիների գրքից մեր ընթերցած խոսքն ասում է, որ մեր մարմինը որպես զոհ մատուցենք Աստծուն, բայց չենք կարող դա անել, եթե չենք կարող ինքներս մեզ վերահսկել։

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Ա Կորնթացիների 9.24-27 հատվածը:

Ձեր մարմինը ձեր ծառան է, բայց դուք պետք է այն վերահսկեք: Այն շատ լավն է որպես ծառա։ Եթե այն դուրս է գալիս վերահսկողությունից, դառնում է ձեր տերը, իսկ մարմինը սարսափելի տեր է։ Պողոսն ասում է, որ հրաժարվում է որևէ ցանկության թույլ տալ իր վրա տիրել (Ա Կորնթացիների 6.12):

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Հռոմեացիների 6.13 խոսքը:

Մարմինը նման է գործիքների հավաքածուի, որը պատկանում է ձեզ: Գործիքները ձեր վերահսկողության տակ են: Դուք այլևս չպետք է օգտագործեք դրանք մեղքի համար, այլ՝ Աստծո:

Ոմանք կարծում են, թե մենք չենք կարող խուսափել մեղքից մեր բնական պահանջմունքների պատճառով: Ճշմարիտ է, որ մենք ծնվել ենք մեղսալի բնույթով, որը մեզ տանում է մեղքի: Այդ բնույթի մեջ են ոչ միայն ֆիզիկական պահանջմունքերը, այլև մտքի ցանկությունները և կամքը, որը դեպի մեղք հակում ունի: Մարդը, որը չի վերածնվել Աստծո Հոգով, չի կարող զերծ մնալ մեղք գործելուց, թեև կարող է հաջողությամբ դիմակայել որոշ մեղքերի: Մեղավորը, ով չի զգացել Աստծո շնորհքը, միգուցե չհավատա, որ երբևէ կապրի հաղթության մեջ:

Խնդիրը բնական պահանջմունքները չեն։ Աստված է դրանք ստեղծել։ Ադամն ուներ բնական պահանջմունքներ, բայց դրանք մեղսալի չէին մինչև այն պահը, երբ որոշեց չհնազանդվել Աստծուն։ Այդ պահանջմունքները Աստծո նախագծով են դրված մարդու մեջ։ Դրանք ինքնին մեղսալի չեն, բայց գայթակղության պատճառ կարող են լինել։

► Բնական պահանջմունքների ի՞նչ օրինակներ կան:

Հետևյալ աղյուսակը ամբողջական չէ, բայց ներկայացնում է բնական պահանջմունքների ու ցանկությունների օրինակներ, այդ ցանկությունների սովորական և պատշաճ արտահայտման ձևերը և այն ուղիները, որոնցով դրանք գայթակղության տեղիք կարող են տալ:

Ուշադրությո՛ւն դարձրեք, որ բնական պահանջմունքները պարտադիր կերպով մարմնի ցանկություններ չեն: Դրանք բնական են, քանի որ առաջ են գալիս մարդկային բնությունից, բայց դրանք բոլորը չէ, որ ֆիզիկական ցանկություններ են:

► Կա՞ որևէ բնական ցանկություն, որին միշտ կարող եք հնազանդվել:

Չի՛ կարելի թույլ տալ, որ որևէ բնական ցանկություն իշխի մեզ վրա՝ առանց հարցի տակ այն դնելու: Չկա որևէ բնական պահանջմունք, որին հանգիստ ու առանց վախենալու կարող եք հետևել, քանի որ ցանկությունները չեն սահմանափակվում այն բաներով, որոնք ճիշտ են ձեզ համար: Օրինակ՝ քաղցի զգացումը չի տարբերում սեփական ուտելիքը ուրիշի սննդից, քաղցի համար միևնույն է, որը մարդը չի կարող իրեն թույլ տալ որոշակի ուտեիքներ։

Լինում են պահեր, երբ պետք է ճնշել նույնիսկ ցանկության պատշաճ արտահայտությունները։ Միայն մարդու քաղցած լինելը չի նշանակում, որ նա կարող է վերցնել ուրիշի սնունդը։ Հանգստի պահանջմունքը բնական է, բայց երբեմն մարդ ստիպված է լինում աշխատել նույնիսկ հոգնած ժամանակ։ Բնական է, որ մենք ցանկանում ենք խուսափել վտանգից, բայց մարդը պետք է դիմադրի վտանգից փախչելու ցանկությանը, երբ ինքն է պատասխանատու ուրիշի պաշտպանության համար:

Բնական ցանկությունները կամ պահանջմունքները կարող են դառնալ այնքան աղավաղված և սխալ ուղղորդված, որ անբնական ու անմարդկային ձև ստանան: Ահա՛ թե ինչու են որոշ մարդիկ չափազանց այլասերված են ու հակված դաժան գործողությունների։ Բնական ցանկությունները խեղաթյուրվում կամ սխալ են ուղղորդվում. 1) սխալ ուսուցում կամ դաստիարակություն ստանալու հետևանքով, 2) վատ մտածողության ձևերի զարգացմամբ, 3) մեղավոր միջավայրում գտնվելով, կամ՝ 4) սեփական մեղսալի արարքներով:

Յուրաքանչյուր հավատացյալ պետք է ակնկալի, որ գայթակղություններ կգան բնական ցանկությունների պատճառով: Շնորհքը սովորաբար չի հեռացնում բնական պահանջմունքները, բայց այն մարդուն տալիս է իր գործողությունները կառավարելու և իր ցանկություններին պատշաճ լուծումներ տալու ուժ:

Հոգևոր կարգապահություն է անհրաժեշտ բնական ցանկությունների պարագայում հոգևոր հաղթանակ ապահովելու համար: Շնորհքը մարդուն չի ազատում Սուրբ Գրքի պատվերներին հնազանդվելու, պաշտամունքի հաճախելու, մարմինը հնազանդության մեջ պահելու և աղոթքով ու Աստվածաշնչի սերտողությամբ զբաղվելու անհրաժեշտությունից: Այն հավատացյալը, ով լրջորեն ձգտում է պահպանել հոգևոր հաղթանակներ, կարող է նաև անձնական սահմանափակումներ դնել՝ պաշտպանելու իր թույլ կողմերը:

Գայթակղությունը գրավիչ է թվում, բայց եթե սիրտը հաստատված է Աստծո կամքը փափագելու ու կատարելու վրա, մարդն իսկապես կարող է ի սրտե մերժել գայթակղությունը (Ա Հովհաննեսի 5.3): Նա չի համարում, որ իբր հրաժարվում է այն ամենից, ինչը նրան իսկապես կուրախացներ: Հավատով նա գիտի, որ Աստված չի արգելում որևէ անվնաս բան, նույնիսկ եթե նա չի տեսնում արգելվածի վնասակարությունը (Բ Օրինաց 6.24): Հավատով նա գիտի, որ Աստծո կամքին հակառակ ոչինչ չի բավարարի իրեն, քանի որ նրա բավարարվածությունն Աստծո մեջ է (Սաղմոսներ 16.2, Սաղմոսներ 84.11):

► Ի՞նչ է ասում Աստվածաշունչը սննդի մասին։

Աստվածաշունչը սննդի համար հատուկ ձևով ոչինչ չի արգելում: Հին Կտակարանի սննդային սահմանափակումները Նոր Կտակարանի քրիստոնյաներին չեն վերաբերում (Ա Տիմոթեոսի 4.4, Մարկոսի 7.19): Կուռքերին մատուցված կերակուրի խնդիր կար, բայց դա ոչ թե այն պատճառով էր, որ սնունդն էր սխալ, այլ որոշ մարդիկ ուտում էին այն որպես կուռքի երկրպագության մի մաս (Ա Կորնթացիների 8):

Սննդակարգը կարևոր է ֆիզիկական առողջության և ուժի համար։ Քանի որ մենք Աստծո ծառաներն ենք, պետք է հասկանանք ֆիզիկական լավ վիճակում լինելու կարևորությունը: Պետք է աշխատենք չվնասել մեր օրգանիզմը և չկրճատել մեր կյանքը վատ սննդակարգով։ Շատ մարդիկ սննդակարգի լայն ընտրություն չունեն, քանի որ ստիպված են ուտել այն, ինչ կա և ինչը հասանելի է իրենց, բայց նրանք պետք է կատարեն հնարավորինս լավագույն ընտրությունը: Նրանք պետք է նաև իրենց երեխաներին սովորեցնեն ճիշտ սնվելու մասին:

Մարդիկ, ովքեր ուտելու համար ծախսելու փող ունեն, երբեմն չափից շատ սնունդ են ընդունում իրենց նախընտրած համի պատճառով, փոխանակ ընտրեն այն սնունդը, որն իրենց լավագույն սնուցումն է ապահովում: Մարդիկ հաճախ գայթակղվում են՝ չափազանց մեծ գումար ծախսելով անառողջ սննդի վրա: Ոմանց թվում է, իրենք չեն կարող գումար շռայլել հոգևոր գրքեր գնելու վրա, բայց ամեն շաբաթ բավական գումար են ծախսում կոնֆետի և կոկա-կոլայի վրա:

Ֆիզիկական վարժությունները անհրաժեշտ են, որպեսզի մարդը լավ ֆիզիկական վիճակում մնա։ Մարդը չպետք է թույլ տա, որ ֆիզիկական մարզումների բացակայությունը հանգեցնի ուժերի պակասի կամ մարմնի ավելցուկային քաշի, որը խանգարում է լավագույնն անել Աստծո համար: Եթե անձի աշխատանքը պահանջում է ֆիզիկական աշխատանք, նա կարող է լրացուցիչ ֆիզիկական վարժությունների կարիք չունենալ. հակառակ դեպքում նա պետք է իր մարմինը մարզի և լավ վիճակում պահի:

Քրիստոնյան պետք է մտածի սննդակարգի և ֆիզիկական վարժությունների մասին, քանի որ պատկանում է Աստծուն: Այնուամենայնիվ, սննդակարգի և մարզվելու վերաբերյալ հատուկ պատվերներ չկան Աստվածաշնչում։ Մենք պետք է ուղիներ գտնենք՝ մեր ապրելու պայմաններում Աստծուն նվիրվելու սկզբունքը ըստ արժանվույնի կիրառելու համար: Մենք պետք է խուսափենք ուրիշներին դատելուց և քննադատելուց։ Այս խորհուրդները չպետք է դառնան հոգևոր կյանքի կանոններ, եթե, իհարկե, ոմանք կարծում են, որ այս որոշմները կարևոր են ու անհրաժեշտ իրենց համար։

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Հռոմեացիների 14.4 խոսքը:

Բոլորս պետք է սուրբգրային սկզբունքները կիրառենք որոշակի ձևերով, բայց չպետք է դատենք այն մարդկանց, ովքեր դրանք կիրառում են այլ կերպերով, երբ Սուրբ Գիրքը հստակ կարգադրումներ չի տալիս այդ հարցերի վերաբերյալ։

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Հռոմեացիների 8.18-23 հատվածը:

Հիվանդությունն այն անեծքի հետևանքն է, որը եկավ ամբողջ արարչության վրա, երբ առաջին մարդիկ մեղանչեցին: Աստծո փրկության ծրագրի մի մասն այն է, որ առընդմիշտ վերականգնի ստեղծագործությունը և վերջ կտա բոլոր տառապանքներին: Այնուամենայնիվ, այս հատվածները մեզ ասում են, որ վերականգնումն ամբողջությամբ ու անմիջապես չի կատարվում: Թեև մենք արդեն փրկված ենք, մեր մարմինները կշարունակեն տառապել ծերությունից և հիվանդություններից, մինչև Աստծո փրկության ծրագիրն ամբողջությամ կատարվի:

Աստված արդեն իսկ հրաշքներ է գործում աշխարհում։ Բժշկության բազմաթիվ հրաշքներ արձանագրված են Աստվածաշնչում: Աստված խոստանում է բժշկել՝ ի պատասխան եկեղեցու հավատի աղոթքների (Հակոբոսի 5.14-15): Պարտադիր չէ, որ հիվանդը հավատ ունենա իր ապաքինման համար. եկեղեցին կարող է հավատ ունենալ նրա համար: Ուստի հիվանդ մարդուն չպետք է մեղադրել հավատի պակասի մեջ[1]։

Մենք չենք կարող ակնկալել, որ հավատ ունեցող մարդը երբեք չի տառապի հիվանդությունից: Աստված թույլ տվեց, որ Հոբը ֆիզիկապես տառապի որոշ ժամանակ, չնայած Հոբը հավատարիմ էր եղել Աստծուն (Հոբի 2.8):

Պողոսն ասում է, որ Աստված թույլ տվեց, որ «մարմնի խայթոցն» իրեն պահի խոնարհ ու Աստծուց կախյալ վիճակում։ Պողոսը երեք անգամ աղոթեց դրանից ազատվելու համար, բայց վերջապես հասկացավ, որ Աստված ցանկանում է իրեն ուժ տալ ավելի տոկուն լինելու համար, քան՝ բժշկելու (Բ Կորնթացիների 12.7-9): Հավանական է, որ «մարմնի համար ինձ խայթ» ֆիզիկական ցավ է եղել, թեև միանգամայն համոզված լինել չեն կարող։

Պողոսը ֆիզիկական տառապանքով էր անցնում մինչ ավետարանում էր գաղատացիներին (Գաղատացիների 4.13-15): Ըստ երևույթին՝ նա աչքերի խնդիր ուներ, քանի որ ասում էր, որ գաղատացիներն այնքան էին սիրում իրեն, որ պատրաստ էին իրենց աչքերը տալ Պողոսին։ Մենք չգիտենք, թե արդյոք Պողոսը բժշկվեց այդ խնդրից, թե՝ ոչ, բայց պարզ է, որ նա անմիջապես չապաքինվեց: Ակնհայտ է, որ Պողոսը չի սովորեցնում, որ յուրաքանչյուր հավատացյալ պետք է միշտ զերծ լինի հիվանդությունից, և գաղատացիները չէին կարծում, թե նրա հիվանդությունը հակասում է իր քարոզած Ավետարանին:

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Փիլիպպեցիների 2.25-30 հատվածը:

Եպափրոդիտոսը հիվանդ էր և մահվան վտանգի առաջ էր կանգնել։ Նա հիվանդացել էր, քանի որ շատ էր գործում Պողոսին օգնելու համար: Պողոսն ասում է, որ Եպափրոդիտոսն արժանի է պատվի, քանի որ իր կյանքը վտանգեց հանուն Քրիստոսի գործի:

Հոբի, Պողոսի և Եպափրոդիտոսի օրինակները ցույց են տալիս, որ մարդկանց չպետք է մեղադրել հավատի պակասի մեջ, երբ նրանք հիվանդ են։ Չպետք է ենթադրել, թե նրանք պատժվում են մեղքի համար։ Միայն Աստված գիտի, թե որևէ մեկի տառապանքը հոգևոր պատճառ ունի, թե՝ ոչ: Պատմության մեծագույն քրիստոնյաներից ոմանք, որ մեծ հավատի տեր մարդիկ են եղել, երկար ժամանակ տառապել են հիվանդությունից:

Աստվածաշունչը չի արգելում մեզ դիմել բժիշկներին և դեղամիջոցներին: Թեև աղոթում ենք առողջության և ապաքինման համար, բայց հասանելի օգնությունից օգտվելը սխալ չէ:

Սխալ է բժշկություն փնտրել այն մարդկանցից, ովքեր պնդում են իրենց կախարդական զորության կամ հոգիների ծառայության մասին, որոնք Աստծուց չեն: Մենք չենք ծառայում Սատանային և նրանից բարիքներ չպետք է սպասենք։ Մենք հավատարիմ ենք Աստծուն, նրան ենք նվիրվել և պետք է գոհ լինենք Նրա օրհնություններից։ Եթե Նա նախընտրում է չբուժել, մենք պետք է խնդրենք շնորհ և ուժ՝ հավատարիմ մնալու համար:

Որոշ մարդիկ օգտագործում են այնպիսի նյութեր, որոնք իրենց մարմնին հաճույք են պատճառում, բայց վատ հետևանքներ են թողնում։

Թմրամիջոցները վնասում են մարմինը, միտքը, առաջացնում են կախվածություն և շատ վայրերում անօրինական են:

Ալկոհոլը, բացառությամբ շատ փոքր քանակությամբ ընդունելու դեպքերի, ազդում է մարդու ընկալումների վրա և ստիպում նրան վարվել այնպես, ինչպես չէր վարվի, եթե չխմեր: Ալկոհոլը նաև կախվածություն է առաջացնում: Մեծ քանակությամբ օգտագործելու դեպքում այն վնասում է առողջությունը։ Այն չափից շատ օգտագործվում է աշխարհիկ, անբարոյական ժամանցի վայրերում: Աստվածաշունչն ուղղակիորեն չի արգելում ոգելից խմիչքները, բայց շատ եկեղեցիներ արգելում են այն, քանի որ դա ազդում է վարքի ու դատողության վրա, կախվածություն է առաջացնում և հաճախ ուղեկցում է անբարոյական վարքագծին: Շատ քրիստոնյաներ անհանգստանում են, որ եթե մարդն իրոք զգուշությամբ է օգտագործում ալկոհոլը՝ խուսափելով վտանգներից, նա, միևնույնն է, կարող է վնասակար ազդեցություն թողնել ուրիշների վրա, հատկապես երիտասարդների։

► Ուսանողը խմբի համար կարդում է Առակների 20.1 և 31.4-5 հատվածները։

Պարբերաբար ծխելը կախվածություն է առաջացնում և մի քանի տարով կրճատում կյանքը: Օգտագործողի մոտ առկա է քաղցկեղի բարձր վտանգը:

Աստվածաշունչը հատուկ չի արգելում թմրամիջոցները, ալկոհոլը կամ ծխախոտը։ Այնուամենայնիվ, մարդկանց մեծ մասը, ովքեր հասկանում են դրանց վնասակարությունը, մտածում են, որ քրիստոնյան չպետք է օգտագործի դրանք: Եղել են ժամանակներ, երբ մարդիկ չեն իմացել այդ նյութերի վտանգավոր ազդեցության մասին ու օգտագործել են դրանք:

Այդ նյութերի ամենամեծ վտանգն այն է, որ դրանք օգտագործողին կախվածության մեջ գցելու հակում ունեն։ Կախվածությունը վերահսկում է մարդու կյանքը: Այն սպառում է վերացնել մարդուն պատկանող ռեսուրսները։ Ալկոհոլը, թմրադեղը ազդում են ուղեղի ընկալումների վրա՝ ստիպելով մարդուն անմտորեն արդարացնել դրանց գործածումը։ Կախվածություն ունեցող մարդը զոհաբերությունների է գնում, որոնք վնասում են իր ընտանիքին և աշխատանքին: Կախվածությունը կրոնի նման պահանջում է հավատարմություն և հակասում է Աստծո նկատմամբ ունեցած հավատարմությանը:

Քրիստոնյան պետք է ունենա ֆիզիկական մաքրության այնպիսի սովորություններ, որոնք նաև ընդունված են իր սեփական մշակույթում: Նա չպետք է աչքի ընկնի տհաճ հոտի, անխնամ մազերի, կեղտոտ կամ վատ վիճակում գտնվող հագուստի պատճառով: Աղքատության մեջ ապրող մարդը կարող է որոշակի դժվարություններ ունենալ լավ արտաքին պահպանելու համար, բայց նա պետք է անի այն, ինչ կարող է։

Դուք պետք է լսեք ձեր ընկերներին, եթե նրանք քննադատում են ձեր արտաքին տեսքը կամ հիգիենան: Ծնողները պետք է լավ սովորություններ փոխանցեն իրենց զավակներին։

Քրիստոնյաները չպետք է հետևեն աշխարհի օրինակին՝ օգտագործելով այնպիսի հագուստ ու զարդարանք, որով ցույց տան, իբր գերազանցում են մյուսներին: Այնուամենայնիվ, անփույթ արտաքինն էլ կարող է տպավորություն ստեղծել, թե մարդը քիչ է հարգում այն մարդկանց, ում հանդիպում է։ Օրինակ, եթե հանդիպման գնալիս անփույթ եք արտաքին տեսքի նկատմամբ, կարող է թվալ, թե հանդիպումը և մարդիկ արժանի չեն հարգանքի։ Քրիստոնյաներն իրենց խնամված արտաքինով պետք է ցույց տան, թե ինչպես պատվել Աստծուն և հարգանք դրսևորել ուրիշների նկատմամբ։

Մարդիկ, ովքեր չունեն հոգևոր և հավիտենական առաջնահերթություններ, հաճախ ընդգծում են մարմինը՝ հագնվելով այնպես, որ ուշադրություն գրավեն: Տղամարդը գուցե կամենա ցուցադրել իր մկանները, կինը միգուցե ցանկանա ցուցադրել իր ֆիզիկապես գրավիչ լինելը տղամարդկանց: Սակայն քրիստոնյան չպետք է ձգտի ինքնահավան վարքի կամ փորձի սխալ ուշադրության արժանանալ իր հագուստով։

Ուսանողներին հորդորե՛ք մտածել այն մասին, թե Աստծուն ընծայվելն ինչպես պետք է փոփոխություններ բերի իրենց ապրելակերպում:

► Ձեր սովորություններն ինչպե՞ս են ցույց տալիս, որ ձեր մարմինը պատկանում է Աստծուն:

Խուսափե՛ք երկարատև քննարկումներից, որոնց նպատակը սննդակարգի կանոններ կամ նմանատիպ այլ սահմանափակումներ առաջադրելն է ու դրանք որպես քրիստոնեկան պահանջներ ներկայացնելը:

► Ինչպե՞ս կբացատրեք մեկին, թե ինչու չեք օգտագործում որոշակի նյութեր:

Երկնայի՛ն Հայր,

Շնորհակալություն հրաշալի հնարավորության համար, որ մեզ տվել ես ապրելու նախ՝ երկրի վրա, իսկ հետո՝ երկնքում:

Օգնի՛ր ինձ ամբողջությամբ նվիրվել Քեզ՝ իմանալով, որ Դու ես ստեղծել ու փրկագնել ինձ:

Օգնի՛ր ինձ ապրել ազատ այն ամենից, ինչը կխանգարի Քեզ ծառայելուն ու երկրպագելուն:

Շնորհակալ եմ այն մեծ արտոնության համար, որ Քո Սուրբ Հոգու տաճարն եմ: Ուզում եմ այնպես ապրել, որ պատիվ կբերի Քեզ:

Ամեն։

(1) Հետևյալ հարցերից յուրաքանչյուրի պատասխանը գրե՛ք ձեր անձնական նոթատետրի սկզբում (դա չպետք է հանձնեք դասավանդողին)։

• Ամբողջությամբ ընծայվե՞լ ես Աստծուն: Ի՞նչ է դա նշանակում քեզ համար:

• Ո՞ր բնական ցանկություններն են ամենից հաճախ գայթակղություն բերում քո կյանքում:

• Ի՞նչ երկու կամ երեք սուրբգրային խոսքեր պետք է անգիր սովորես, որպեսզի դրանք օգնեն քեզ հետևողականորեն հաղթահարելու այդ գայթակղությունները:

• Ի՞նչ փոփոխություններ կատարելու մասին է Աստված խոսել քեզ հետ, երբ ուսումնասիրում էիր այս դասը:

(2) Սերտե՛ք Ա Կորնթացիների 15-ը։ Նախ, բաժանե՛ք այն մասերի, որոնցից յուրաքանչյուրն ընդգրկում է ավելի փոքր թեմա: Յուրաքանչյուր մասի համար գրեք մեկ պարբերություն՝ բացատրելով այդ հատվածի ուղերձը: Այս գլխի վրա հիմնված ինչպիսի՞ գործնական քայլեր կարելի է դուրս գրել ու կատարել։