เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) รู้จักหัวข้อหลักของแต่ละพระธรรมที่ซาโลมอนเขียน

(2) ระบุลักษณะของสติปัญญาและความโง่เขลาในพระคัมภีร์

(3) เข้าใจภาพเปรียบเทียบวิถีสองอย่าง ใน สุภาษิต และปัญญาจารย์

(4) ตระหนักถึงคุณค่ารูปแบบวรรณกรรมของพระธรรมที่ของซาโลมอนเขียน

(5) เชื่อมโยงข่าวสารจากพระธรรมที่ซาโลมอนเขียนเข้ากับความต้องการของโลกปัจจุบัน

► อ่าน สุภาษิต ปัญญาจารย์ และเพลงซาโลมอน (ทบทวนงานมอบหมาย บทที่ 8 ก่อนการอ่านพระธรรมสุภาษิต)

► ท่องจำ สุภาษิต 1:7 และปัญญาจารย์ 12:13–14

โยบ สุภาษิต ปัญญาจารย์ และบางส่วนของ สดุดี เป็นที่รู้จักดีว่าเป็นพระธรรมหมวดกวีและวรรณกรรมทางปัญญา วรรณกรรมทางปัญญาสอนผู้อ่านว่าจะบรรลุปัญญาตามพระคัมภีร์ที่แท้จริงได้อย่างไร สุภาษิต 9:10 สอนว่าความยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นที่เริ่มต้นของปัญญา ส่วน สดุดี 90:12 สอนว่า เราได้ใจอันมีปัญญาโดยการนับวันเวลาของเรา หมายถึงเมื่อเราตระหนักถึงความสั้นของชีวิต เราจึงใช้เวลาได้อย่างถูกต้อง การแสวงหาสติปัญญาเป็นภารกิจสำคัญสำหรับทุกคน สติปัญญาแท้ได้มาผ่านทางการสั่งสอน (สุภาษิต 22:17–21) การสังเกต (สุภาษิต 6:6–8) และ ประสบการณ์ (สุภาษิต 12:1)

[1]นักศาสนศาสตร์ในศตวรรษที่ 16 อย่าง จอห์น คาลวิน เขียนไว้ว่า สติปัญญาแท้ประกอบด้วยสองประการคือ ความรู้เรื่องพระเจ้า และ ความรู้เรื่องตนเอง พระธรรมหมวดสติปัญญาสะท้อนมิติทั้งสองนี้ โยบได้รู้จักพระเจ้าในมิติใหม่ สุภาษิตทำให้คนหนุ่มรู้เท่าทันตนเองว่าเป็นใคร ขณะเดียวกันก็สอนให้เขายำเกรงพระเจ้า ส่วน ปัญญาจารย์สรุปด้วยข่าวสารว่า “…จงยำเกรงพระเจ้า และรักษาพระบัญญัติของพระองค์ เพราะสิ่งนี้เป็นหน้าที่ของมนุษย์ทั้งปวง” (ปัญญาจารย์ 12:13)

พระธรรมเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าสติปัญญามีทั้งมิติแนวตั้งและแนวนอน คือ สติปัญญาเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ของเรากับพระเจ้า (สุภาษิต 9:10) และความสัมพันธ์กับผู้อื่น (เช่น สุภาษิตว่าด้วยชีวิตสมรส บุตร และความสัมพันธ์กับชุมชน) เมื่อศึกษาเนื้อหาเหล่านี้ เราจะรู้จักพระเจ้าและรู้จักตนเองลึกซึ้งยิ่งขึ้น

การตีความสุภาษิต

สุภาษิตสื่อสารต่างจากคำสั่ง ขณะที่ธรรมบัญญัติกล่าว “ห้าม…” แต่สุภาษิตสื่อถึงหลักการทั่วไปของชีวิต สุภาษิตa สุภาษิตเป็นถ้อยคำสั้นๆ ที่จดจำง่ายและสื่อสารความจริง การเข้าใจธรรมชาติของภาษิตจะช่วยให้ตีความพระธรรมสุภาษิตได้ถูกต้อง เมื่ออ่านสุภาษิต โปรดจำว่า...

1. สุภาษิตคือหลักการทั่วไป ที่นำไปประยุกต์ใช้ได้หลากหลายสถานการณ์

2. สุภาษิตตั้งอยู่บนประสบการณ์ชีวิต มักสรุปความจริงที่ถูกทดสอบด้วยกาลเวลาและการดำเนินชีวิต

3. สุภาษิตไม่ใช่คำสัญญา แต่เป็นข้อสังเกตทั่วไปเกี่ยวกับชีวิต แม้บางคนจะอ่านข้อพระคัมภีร์อย่าง สุภาษิต 22:6 เป็นพระสัญญาอย่างสมบูรณ์ ทว่าเนื้อหาส่วนอื่นของสุภาษิตแสดงให้เห็นว่า แม้เลี้ยงดูบุตรในทางที่ถูกต้อง เขาก็ยังอาจเลือกเดินในทางของคนโง่ได้

4. สุภาษิตไม่ใช่คำสั่ง พระธรรมสุภาษิต ไม่ใช่ชุดกฎให้เชื่อฟัง หากแต่เป็นหลักการที่ใช้ชี้นำมนุษย์ไปสู่สติปัญญาแท้จริง

เมื่อพวกรับบีอภิปรายกันเรื่องสารบบ พวกเขาได้ถกเถียงกันถึงความขัดแย้งที่เห็นได้ชัดใน สุภาษิต 26:4–5 “อย่าตอบคนโง่ตามความโง่ของเขา เกรงว่าเจ้าจะเป็นเหมือนเขา จงตอบคนโง่ตามความโง่ของเขา เกรงว่าเขาจะคิดว่าตัวเองมีปัญญา” ข้อ 4 บอกผู้อ่านว่าอย่าตอบคนโง่ตามความโง่ของเขา ส่วนข้อ 5 กลับบอกให้ตอบคนโง่

พวกรับบีตระหนักว่าคนฉลาดต้องรู้จักแยกแยะธรรมชาติของคนโง่ให้ออก คนโง่แบบซื่อๆ ยังสามารถสอนได้และควรตอบเขาในลักษณะที่ไม่เปิดช่องให้เขาสำคัญตนว่าฉลาดขึ้นมาเอง แต่คนโง่ที่ชอบเยาะเย้ย ควรหลีกเลี่ยง เพราะเขาปฏิเสธที่จะเรียนรู้ ผู้ใดพยายามตอบโต้คนประเภทนี้จะถูกดึงให้ตกลงไปอยู่ในระดับเดียวกับเขา รับบีจึงเห็นว่า ข้อพระคัมภีร์ทั้งสองข้อนี้มิใช่คำสั่งอย่างสมบูรณ์ หากแต่ต่างก็เป็นหลักการที่จะชี้นำคนฉลาดในการรับมือกับคนที่ไม่ฉลาด.

ข้อพระคัมภีร์สำคัญของพระธรรมคือ สุภาษิต 25:11: “ถ้อยคำที่พูดถูกกาลเทศะ เหมือนผลแอปเปิ้ลทองคำล้อมด้วยเงิน” ถ้อยคำที่ถูกต้อง กล่าวในสถานการณ์ที่เหมาะสม งดงามประดุจเครื่องประดับทองคำในกรอบเงิน สติปัญญาคือการรู้จักถ้อยคำที่เหมาะสมกับสถานการณ์

► อภิปรายปัญหาหนึ่งที่ท้าทายคุณในพันธกิจ แล้วค้นหาความจริงจากสุภาษิตที่กล่าวกับปัญหานั้น อภิปรายหลักการที่ใช้ได้กับสถานการณ์ของคุณ

หัวข้อหลักของสุภาษิต: สติปัญญา

พระธรรมสุภาษิต มีชุดคำสอนหลัก 5 ชุด โดยแต่ละชุดมุ่งเน้นมิติของสติปัญญาที่แตกต่างกัน

ภาพรวมของสุภาษิต

ชุดคำสอนที่ 1: คำบรรยายถึงสติปัญญา (สุภาษิต 1–9)

หลังจากคำนำที่สรุปจุดประสงค์ของสุภาษิต (สุภาษิต 1:1–7) ชุดคำสอนหลักชุดแรกแสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างสติปัญญากับความโง่เขลา รูปแบบสุภาษิตที่พบบ่อยที่สุดในชุดที่ 1 คือ สุภาษิตเชิงพรรณา ซึ่งเป็นย่อหน้ายาว ๆ ว่าด้วยธรรมชาติของปัญญา

สุภาษิต 1:7 เปรียบให้เห็นความแตกต่างของวิถีสองอย่าง คือ วิถีแห่งปัญญา กับ วิถีแห่งความโง่เขลา ส่วนที่เหลือของชุดนี้ให้คำแนะนำแก่คนหนุ่มให้ไล่ตามวิถีแห่งปัญญาและหลีกเลี่ยงวิถีแห่งความโง่เขลา ชุดคำสอนที่ 1 จึงทำหน้าที่แนะนำวิถีสองอย่างนี้แก่ผู้อ่าน

ชุดคำสอนที่ 2: สุภาษิตของซาโลมอน (สุภาษิต 10:1–22:16)

สุภาษิต 10:1 เปิดชุดนี้ด้วยหัวเรื่องว่า “บรรดาสุภาษิตของซาโลมอน” ชุดนี้ประกอบด้วยสุภาษิตสองบรรทัดเป็นหลัก ให้คำแนะนำผู้อ่านในแง่ปฏิบัติของสติปัญญา ภาษิตส่วนใหญ่เป็น ข้อความคู่ขนานแบบตรงข้าม[1] ซึ่งเปรียบเทียบวิถีของผู้มีปัญญากับวิถีของคนโง่

สุภาษิตในชุดนี้กล่าวถึงแง่ปฏิบัติของชีวิตหลากหลายด้าน ได้แก่ เรื่องเงิน ถ้อยคำ วินัย และการงาน โครงสร้างที่ดูเหมือนกระจัดกระจายของส่วนนี้ สะท้อนวิธีที่เราพบเจอปัญหาในชีวิตจริง สติปัญญาช่วยให้บุคคลพร้อมรับมือกับสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ตามที่มันเกิดขึ้น

ชุดคำสอนที่ 3: ถ้อยคำของคนมีปัญญา (สุภาษิต 22:17–24:34)

ชุดคำสอนนี้เริ่มต้นด้วยถ้อยคำเกริ่นนำว่า “ข้าได้เขียนให้เจ้าสามสิบข้อความ เป็นคำเตือนใจและความรู้แล้วไม่ใช่หรือ? เพื่อสอนให้เจ้ารู้ถ้อยคำแห่งความจริงที่เชื่อถือได้ เพื่อเจ้าจะได้นำถ้อยคำแห่งความจริงกลับไปบอกผู้ที่ใช้เจ้ามาไม่ใช่หรือ?” (สุภาษิต 22:20–21) “สามสิบข้อความ” ชี้ให้เห็นความคล้ายคลึงระหว่างชุดนี้กับวรรณกรรมทางปัญญาของคนอียิปต์เรื่อง Instruction of Amenemope ความสัมพันธ์ระหว่างสองชุดนี้สะท้อนหลักการสำคัญของสุภาษิต คือ สติปัญญาอาจได้รับมาจากหลายแหล่ง เมื่อชาวยิวพบสติปัญญาในแหล่งของคนอียิปต์ เขาจะอ่านผ่านเลนส์ของความจริงที่ยำเกรงพระเจ้า แล้วนำไปประยุกต์ใช้กับชีวิตประจำวัน พวกเขาเข้าใจว่า “ความจริงทั้งสิ้นเป็นของพระเจ้า”

ปัญญาของคนอียิปต์มีบางองค์ประกอบที่คล้ายกันกับสติปัญญาของสุภาษิต อย่างไรก็ตาม สติปัญญาตามพระคัมภีร์แตกต่างจากสติปัญญาของโลกในแง่มุมหนึ่งที่สำคัญอย่างยิ่ง นั่นคือ สติปัญญาตามพระคัมภีร์ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความยำเกรงพระเจ้า มีการเปรียบเทียบอย่างหนึ่งที่แสดงให้เห็นความแตกต่างนี้

อย่าเอาหลักเขตที่ดินเพาะปลูกออกหรืออย่ารื้อหลักเขตของหญิงม่าย ไม่เช่นนั้นสิ่งน่าสะพรึงกลัวจะคร่าชีวิตของเจ้า (Instruction of Amenemope)[2]

อย่าย้ายหลักเขตเก่าแก่ และอย่ารุกล้ำไร่นาของลูกกำพร้า เพราะพระผู้ไถ่ของลูกกำพร้านั้นแข็งแรง พระองค์จะทรงสู้ความกับเจ้าในคดีของพวกเขา (สุภาษิต 23:10–11)

ทั้งสองเนื้อหาเตือนเรื่องการขโมยที่ดิน ความแตกต่างอยู่ที่แรงจูงใจในการเชื่อฟัง ในสุภาษิต หลักการนี้ไม่ได้ตั้งอยู่บนพื้นฐานของ “สิ่งน่าสะพรึงกลัว” ซึ่งคลุมเครือ แต่ตั้งบนพื้นฐานของธรรมชาติของพระเจ้า ผู้ไถ่ของคนยากจนนั้นเข้มแข็ง เขาจะว่าความแทนผู้ที่อ่อนแอ สิ่งนี้สอดคล้องกับคำสอนของเลวีนิติ 19 ประชากรของพระเจ้าพึงดำเนินชีวิตในหนทางที่สะท้อนพระลักษณะของพระองค์ที่ว่า “…เจ้าทั้งหลายต้องบริสุทธิ์ เพราะเรายาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์” (เลวีนิติ 19:2).

ชุดคำสอนที่ 4: สุภาษิตเพิ่มเติมของซาโลมอน (สุภาษิต 25–29)

ชุดคำสอนนี้ประกอบไปด้วยสุภาษิตของซาโลมอน ซึ่งบรรดาบุรุษของกษัตริย์เฮเซคียาห์ได้คัดลอกไว้ (สุภาษิต 25:1) ส่วนนี้มอบแนวทางในการเป็นผู้นำซึ่งตั้งอยู่บนประสบการณ์เชิงปฏิบัติ

ชุดคำสอนที่ 5: ถ้อยคำของอากูร์ (สุภาษิต 30) และเลมูเอล (สุภาษิต 31)

บทสุดท้ายของสุภาษิต มีสุภาษิตเชิงตัวเลขหลายตอน สุภาษิตเหล่านี้เริ่มจากสิ่งที่เรารู้ ไปสู่สิ่งที่ยังไม่รู้ ซึ่งสะท้อนถึงธรรมชาติของสติปัญญาแท้จริง คือการช่วยให้เราเผชิญความไม่รู้ด้วยสติปัญญาที่สั่งสมจากประสบการณ์ชีวิต

► อ่านสุภาษิต 30:24–28 ค้นหาหลักการหนึ่งประการที่เชื่อมโยงตัวอย่างทั้งสี่ที่อากูร์ยกมา แล้วอภิปรายว่าหลักการนี้ควรชี้นำการใช้ปัญญาของเราอย่างไร

ในฐานะที่เป็นพระธรรมซึ่งออกแบบมาเพื่อสอนคนหนุ่ม สุภาษิตจึงปิดท้ายได้เหมาะสมด้วย acrostic poem ว่าด้วยพระพรของภรรยาที่ดี[3] ตลอดพระธรรมสุภาษิต ผู้เขียนเตือนถึงความสัมพันธ์กับสตรีโง่เขลา ตอนจบของหนังสือจึงแสดงให้เห็นว่าคนหนุ่มจะเป็นสุขเพียงใดเมื่อเขาพบภรรยาผู้ทรงคุณค่า

การตีความพระธรรมสุภาษิต

เนื่องจากพระธรรมสุภาษิต เขียนด้วยรูปแบบที่แตกต่างจากหนังสืออื่นในพันธสัญญาเดิม คุณจึงควรศึกษามันด้วยวิธีที่ต่างจากเบญจบรรณหรือคำเผยพระวจนะ[4] คำถามบางข้อที่ควรถามตนเองเมื่ออ่านสุภาษิต ได้แก่

1. สุภาษิตข้อนี้ชี้ถึงสติปัญญาหรือความโง่เขลา? พระธรรมสุภาษิตเปรียบให้เห็นความแตกต่างของสองวิถีนี้เสมอ

2. ครึ่งหลังของสุภาษิตเพิ่มเติมอะไรจากครึ่งแรก?

3. แหล่งที่มาของสติปัญญาในสุภาษิตข้อนี้คืออะไร? ความจริงนี้มาจากการทรงสำแดงตามพระคัมภีร์ ประสบการณ์ส่วนตัว ธรรมเนียมโบราณ การสังเกตโลก หรือผสมกันหลายอย่าง?

4. สุภาษิตข้อนี้ประยุกต์ใช้กับสถานการณ์ของฉันอย่างไร? การประยุกต์ใช้จะแตกต่างกันไปตามบริบท จงพิจารณาความเกี่ยวข้องกับสถานการณ์ของคุณ

5. มีข้ออื่นใดในสุภาษิตที่เกี่ยวข้องกับประเด็นที่ฉันกำลังศึกษาไหม? ค้นหาหลายข้อที่ใช้กับสถานการณ์ของคุณ

6. มีพระธรรมเล่มอื่นในพระคัมภีร์ที่กล่าวถึงเรื่องเดียวกันหรือไม่?

7. มีบุคคลใดในพระคัมภีร์ที่เป็นตัวอย่างของสุภาษิตข้อนี้หรือไม่?

ตัวอย่าง

ต่อไปนี้เป็นตัวอย่างว่าคำถามเหล่านี้สามารถใช้ขณะอ่านสุภาษิตได้อย่างไร

“เมื่อความโอหังมาถึง ความอัปยศก็มาด้วย แต่ปัญญาอยู่กับคนถ่อมตัว” (สุภาษิต 11:2)

คำตอบที่เป็นไปได้สำหรับคำถามศึกษาพระคัมภีร์

1. สุภาษิต 11:2 ชี้ไปสองทิศทางคือ ชี้ไปสู่ความโง่เขลาเมื่อบอกว่าความโอหังนำไปสู่ความอัปยศ และชี้ไปสู่สติปัญญาเมื่อบอกว่าปัญญาอยู่กับคนถ่อมตัว

2. ครึ่งแรกของสุภาษิตแสดงถึงผลของความเย่อหยิ่งโอหังคือความอัปยศ ครึ่งหลังเพิ่มเติมความจริงที่เปรียบให้เห็นความแตกต่างโดยแสดงผลของการถ่อมตัวคือสติปัญญา

3. ความจริงข้อนี้เห็นได้ทั้งจากคำสอนในพระคัมภีร์และจากธรรมเนียมโบราณ อีกทั้งยังมองเห็นได้จากการสังเกตชีวิตของผู้เย่อหยิ่งโอหัง และมักเป็นบทเรียนที่เจ็บปวดหากต้องเรียนรู้จากประสบการณ์ตรง

4. แม้ความอัปยศของผู้เย่อหยิ่งโอหังอาจไม่ปรากฏทันที สุภาษิตข้อนี้ก็จะสำเร็จเป็นจริงในชีวิตของผู้เย่อหยิ่งโอหังในที่สุด

5. ภาษิตข้ออื่นที่กล่าวถึงความเย่อหยิ่งโอหัง ได้แก่ สุภาษิต 13:10 สุภาษิต 16:5, 18 สุภาษิต 18:12 และสุภาษิต 29:23

6. เรื่องความเย่อหยิ่งยังปรากฏในข้ออื่น ๆ อีกมาก เช่น สดุดี 10:4 สดุดี 138:6 อิสยาห์ 2:11 1 โครินธ์ 13:4 และยากอบ 4:6

7. การล้มลงของกษัตริย์ซาอูล เป็นภาพตัวอย่างอันน่าเศร้าของความจริงในครึ่งแรกของ สุภาษิต 11:2 ส่วนพระพรของพระเจ้าที่มีต่อกษัตริย์ดาวิด เป็นตัวอย่างของความจริงในครึ่งหลังของข้อเดียวกันนี้

สุภาษิตยังพูดกับเราวันนี้

เป็นไปได้ไหมที่ใครสักคนจะ “ชอบธรรม” แต่ “ขาดปัญญา”? พระคัมภีร์บอกว่าเป็นไปได้ โลทเป็นผู้ชอบธรรม แต่ไม่เป็นผู้มีปัญญา (2 เปโตร 2:7–8) แม้โลทอาจได้ไปสวรรค์ แต่ความโง่เขลาของเขาทำให้ครอบครัวต้องสูญเสีย ชื่อเสียงต่อผู้อื่นพังทลาย และชีวิตเต็มไปด้วยความเศร้าสาหัส

หลายครั้งคำพยานของผู้เชื่อถูกลดความน่าเชื่อถือ เพราะพวกเขาไม่ปฏิบัติด้วยปัญญา คริสตจักรถูกแบ่งแยก ชีวิตสมรสถูกทำลาย และคนหนุ่มสาวละทิ้งความเชื่อเพราะการกระทำที่โง่เขลาของผู้นำคริสตจักร ในระดับปัจเจกบุคคล ปัญหาครอบครัว ความยากลำบากด้านการเงิน และความขัดแย้งระหว่างบุคคล ล้วนทวีความรุนแรงเพราะขาดสติปัญญา

พระธรรมสุภาษิต สามารถชี้นำผู้เชื่อให้ดำเนินชีวิตอย่างมีปัญญา สุภาษิตแสดงความสัมพันธ์ระหว่างความชอบธรรมภายในกับโลกที่อยู่รอบตัวเรา[5] สุภาษิตช่วยให้เราดำเนินชีวิตในหนทางที่ทำให้โลกได้รับพระพรผ่านชีวิตของเรา

ใน สุภาษิต มีคำภาษาฮีบรู 4 คำที่ใช้กล่าวถึงคนโง่ โดยแต่ละคำอธิบายถึงความโง่เขลาในประเภทที่แตกต่างกัน ดังนั้น วิธีตอบสนองต่อคนโง่แต่ละประเภทจึงควรแตกต่างกัน

คำภาษาฮีบรูสำหรับคนโง่

คำทั้งสี่เรียงลำดับจากด้านลบน้อยที่สุด ไปจนถึงด้านลบมากที่สุด

คำที่ 1

Peti (פְּתִי) (H6612)[1] คำนี้ถูกใช้ 15 ครั้งในสุภาษิต

บ่อยครั้งคนหนุ่มสาวถูกเรียกว่า “คนรู้น้อย” (สุภาษิต 1:4)

ลักษณะเฉพาะ

• พวกเขายังไม่ก่อตัวทางความคิด และไร้เดียงสา

• พวกเขาหลงเชื่อได้ง่าย (สุภาษิต 14:15)

• พวกเขาทำสิ่งที่โง่เขลา

• พวกเขาขาดความรับผิดชอบและยังไม่บรรลุนิติภาวะ

• พวกเขามองไม่เห็นอันตรายจากการตัดสินใจของตนเอง (สุภาษิต 27:12)

• พวกเขาถูกชักจูงให้หลงผิดได้ง่าย (สุภาษิต 7:6-27)

ความแตกต่างเบื้องต้นระหว่างคนประเภทนี้กับคนโง่ที่อธิบายไว้ในอีกสามคำถัดจากนี้สามารถสรุปได้เป็นคำเดียวว่าเป็นการว่านอนสอนง่าย คนโง่ดูหมิ่นปัญญาและการสั่งสอน (สุภาษิต 1:7) แต่คนรู้น้อยจะยอมฟัง (สุภาษิต 21:11) เป้าหมายของสุภาษิต คือการพาคนรู้น้อยไปสู่การมีปัญญา

คำที่ 2

Kesil (כְּסִיל) (H3684) คำนี้ถูกใช้ 49 ครั้งในสุภาษิต

ลักษณะเฉพาะ

• พวกเขาใจร้อนและดื้อรั้น

• พวกเขาเกลียดความรู้ (สุภาษิต 1:22)

• พวกเขาทำสิ่งโง่เขลาซ้ำแล้วซ้ำอีก (สุภาษิต 26:11)

• พวกเขาทำความผิดเหมือนการเล่นสนุก (สุภาษิต 10:23) และเกลียดการพลาดโอกาสทำชั่ว (สุภาษิต 13:19)

• พวกเขาไม่เห็นคุณค่าของสติปัญญา จึงไม่ยอมทุ่มเทตนเพื่อแสวงหาปัญญา (สุภาษิต 17:16)

คำที่ 3

Evil (אֱוִיל) (H191) คำนี้ถูกใช้ 19 ครั้งในสุภาษิต

ลักษณะเฉพาะ

• พวกเขาเสื่อมทรามทางศีลธรรม

• พวกเขาปฏิเสธที่จะยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้าและเกลียดสติปัญญากับการสั่งสอน (สุภาษิต 1:7)

• พวกเขามั่นใจว่าตนเองถูกต้องเสมอและปฏิเสธการตักเตือนแก้ไข (สุภาษิต 12:15, สุภาษิต 15:5)

• พวกเขาเยาะเย้ยบาป ความผิด และความจำเป็นในการลบบาป (สุภาษิต 14:9)

รากเหง้าของความโง่เขลา เป็นเรื่องศีลธรรม มิใช่สติปัญญา ในภาษาพูดทั่วไป คนโง่มักหมายถึงคนที่ไม่ฉลาด แต่ในพระคัมภีร์ คนโง่คือคนที่ปฏิเสธที่จะยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้า

คำที่ 4

Luts (לוּץ) (H3887) คำนี้ถูกใช้ 17 ครั้งในสุภาษิต

นี่เป็นประเภทของคนโง่ที่ร้ายแรงที่สุดซึ่งกล่าวถึงในสุภาษิต

ลักษณะเฉพาะ

• พวกเขาเย่อหยิ่ง จองหอง และสร้างความขัดแย้ง (สุภาษิต 21:24 สุภาษิต 22:10)

• พวกเขาไม่เพียงปฏิเสธปัญญา แต่ยังยินดีที่จะชักนำผู้อื่นให้หลงเข้าสู่ความโง่เขลา

• พวกเขาเกลียดคนที่ตักเตือนแก้ไขเขา (สุภาษิต 9:8)

• พวกเขาสร้างการวิวาทในทุกที่ที่ไป (สุภาษิต 22:10)

• พวกเขาต้องรับการพิพากษาอันร้ายแรง (สุภาษิต 19:29)

• เพราะพวกเขาปฏิเสธปัญญา ปัญญาจึงปฏิเสธพวกเขา (สุภาษิต 3:34)

ยารักษาความโง่

เพื่อจะพบยาที่รักษาความโง่ได้ เราต้องเข้าใจสาเหตุของความโง่ก่อน คนโง่เลือกที่จะไม่ไว้วางใจพระเจ้าแต่กลับพึ่งพาสติปัญญาของตัวเอง (สุภาษิต 1:22–25 สุภาษิต 12:15) ในพระคัมภีร์ตอนสำคัญตอนหนึ่ง มีการวางสองตัวเลือกนี้เทียบเคียบกัน เราจะไว้วางใจองค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยสุดใจของเรา หรือเราจะพึ่งพาความเข้าใจของตัวเราเอง เราไม่อาจทำสองอย่างพร้อมกันได้ (สุภาษิต 3:5–7) การไว้วางใจในองค์พระผู้เป็นเจ้านำไปสู่ปัญญา การไว้วางใจตัวเองนำไปสู่ความโง่เขลา

ดังนั้น ยารักษาสำหรับคนโง่ก็คือ ความยำเกรงองค์พระผู้เป็นเจ้า สาเหตุของความโง่เขลาเป็นเรื่องฝ่ายวิญญาณ ยารักษาสำหรับคนโง่ก็เป็นยาฝ่ายวิญญาณด้วย ปัญหาของคนโง่อยู่ที่ใจซึ่งหันมาต่อสู้พระเจ้า เพื่อจะช่วยเหลือคนโง่ พ่อแม่ ครูบาอาจารย์ หรือศิษยาภิบาล ต้องจัดการกับใจ เราไม่อาจเพียงปรับปรุงพฤติกรรมให้กับคนโง่ แต่จิตใจของเขาต้องได้รับการเปลี่ยนแปลงใหม่จากพระเจ้า

ผู้เขียนและวันที่เขียนปัญญาจารย์

แม้ว่าปัญญาจารย์ ไม่ได้ระบุโดยตรงว่าซาโลมอนเป็นผู้เขียน แต่ถ้อยคำเปิดเรื่องชี้ไปที่ซาโลมอนว่า “ถ้อยคำของปัญญาจารย์ ผู้เป็นเชื้อสายของดาวิด กษัตริย์ในเยรูซาเล็ม” (ปัญญาจารย์ 1:1) คำบรรยายถึงความมั่งคั่งและผลงานของผู้เขียนก็สอดคล้องกับสิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับซาโลมอนเป็นอย่างดี ปัญญาจารย์ อาจถูกเรียบเรียงในช่วงบั้นปลายชีวิตของซาโลมอน (ราว 935 ก่อนคริสตศักราช) แม้พระคัมภีร์จะไม่มีบันทึกว่าเขาได้กลับใจจากการหลงผิด แต่ก็เป็นไปได้ว่าเขาได้กลับใจแล้ว

ก่อนพยายามค้นหาหัวข้อหลักของปัญญาจารย์ การเข้าใจธรรมชาติของการสอนปัญญาแบบฮีบรูก่อนย่อมเป็นประโยชน์ ผู้คนในบางวัฒนธรรมคาดหวังให้ผู้สอนบรรยายและให้คำตอบที่ชัดเจนต่อคำถามของผู้เรียน แต่ผู้สอนชาวฮีบรูโบราณใช้รูปแบบการสอนที่แตกต่างออกไป คือ ตั้งคำถาม และ ยกสถานการณ์ ที่บังคับให้ผู้เรียนต้องค้นหาคำตอบเอง ในภาษิตเชิงตัวเลขของ สุภาษิต 30:15–31 บทพรรณนาต่อเนื่องหลายชุดทำให้ผู้เรียนต้องหาหลักการร่วมด้วยตนเอง หน้าที่ของผู้สอนจึงไม่ใช่การยื่นคำตอบแบบสำเร็จรูป แต่คือการชี้แนะแนวทางเพื่อให้ผู้เรียนค้นพบคำตอบด้วยตนเอง[1]

คำตอบของพระเจ้าต่อโยบ ใช้รูปแบบการสอนนี้ พระเจ้าไม่ได้กล่าวกับโยบว่า “นี่คือคำเทศนาสามประเด็นเกี่ยวกับธรรมชาติของเรา” แต่พระเจ้าถามคำถามมากมายซึ่งเปิดเผยธรรมชาติของพระองค์ต่อโยบ คำถามเป็นตัวชี้นำซึ่งพาโยบไปถึงความจริง

ปัญญาจารย์ใช้รูปแบบการสอนแบบเดียวกันนี้เอง คือเผยให้เห็นแรงตึงเครียดของชีวิตที่ผู้มีปัญญาต้องเผชิญ แทนที่จะให้คำตอบ ปัญญาจารย์ กลับตั้งคำถามและยกปัญหาขึ้นมา แล้วท้าทายผู้อ่านให้ค้นหาคำตอบต่อความยากของชีวิตนั้น ๆ คล้ายกับคำถามของพระเจ้าที่ทรงถามโยบ ความยากต่าง ๆ ในปัญญาจารย์ มีจุดมุ่งหมายในการพาผู้อ่านไปสู่การมีสติปัญญา

ภาพรวมของปัญญาจารย์

ข่าวสารของปัญญาจารย์ เป็นที่ถกเถียงกันมาช้านาน เพราะคำที่วนซ้ำว่า อนิจจัง ทำให้นักตีความจำนวนมากมองว่าพระธรรมนี้เป็นด้านลบ แทบสิ้นหวัง ผู้อ่านไม่น้อยจึงถามว่า “ทำไมพระธรรมที่ชวนหมดหวังเช่นนี้จึงอยู่ในพระคัมภีร์?” การเข้าใจรูปแบบการสอนของชาวฮีบรูช่วยให้เราเห็น ปัญญาจารย์ ว่าเป็นการเสาะหาปัญญาโดยมีผู้ชี้นำ และมีคำซ้ำสองคำที่เป็นส่วนหนึ่งของการเสาะหาปัญญานี้

คำซ้ำที่ 1: อนิจจัง

คำซ้ำ ใน ปัญญาจารย์ คือความอนิจจังของชีวิต พระธรรมนี้เริ่มต้นด้วยวลีที่สิ้นหวังว่า “ปัญญาจารย์กล่าวว่า อนิจจัง อนิจจัง อนิจจัง อนิจจัง สารพัดอนิจจัง” (ปัญญาจารย์ 1:2) คำว่า อนิจจัง ปรากฏซ้ำตลอดทั้งเล่ม

คำว่าอนิจจัง ชี้ถึงสิ่งที่ชั่วคราว สดุดี 144:4 ซึ่งใช้คำฮีบรูคำเดียวกัน แสดงถึงชีวิตที่สั้นว่า “มนุษย์เป็นเหมือนลมหายใจ [อนิจจัง] วันเวลาของเขาเหมือนเงาที่ผ่านไป” ปัญญาจารย์ ชี้ให้เราเห็นว่าความเพลิดเพลิน ทรัพย์สมบัติ และแม้แต่ชีวิตเอง ล้วนเป็นเพียงชั่วคราว

คำว่าอนิจจัง บางครั้งหมายถึง ความไร้สาระ หรือ ความอยุติธรรม “ยังมีสิ่งอนิจจังอีกอย่างที่เกิดขึ้นบนแผ่นดินโลกคือ มีคนชอบธรรมรับเคราะห์อันเป็นเคราะห์ที่คนอธรรมควรรับ และมีคนอธรรมรับเคราะห์อันเป็นเคราะห์ที่คนชอบธรรมควรรับ ข้าพเจ้ากล่าวว่า นี่ก็อนิจจังด้วย” (ปัญญาจารย์ 8:14)

บางครั้งอนิจจังสื่อความหมายถึง ไร้ความหมาย ผู้เขียนปัญญาจารย์ แสวงหาความหมายในความเพลิดเพลิน แล้วพบว่าเป็นความอนิจจัง คือไม่มีคุณค่าถาวร (ปัญญาจารย์ 2:1–12)

“อนิจจัง อนิจจัง” ชี้ถึงสิ่งที่ว่างเปล่าและไร้ความหมายที่สุด ท่ามกลางสรรพสิ่งที่ว่างเปล่าไร้ความหมาย แล้วอะไรคือสิ่งที่ว่างเปล่าที่สุดนั้น? คือ “สารพัดอนิจจัง” ชีวิตเองก็อนิจจัง คำซ้ำนี้จึงสะท้อนสภาวะสิ้นหวังอย่างที่สุด

คำซ้ำที่ 2: ชื่นชมยินดี

“อนิจจัง” ไม่เป็นเพียงข่าวสารเดียวของปัญญาจารย์ แม้ว่าความสำเร็จของมนุษย์จะเป็นอนิจจัง ปัญญาจารย์ก็ยังนำเสนอภาพเชิงบวกของชีวิตด้วย เช่นใน คำซ้ำคำว่าชื่นชมยินดี ซึ่งเป็นคำซ้ำคำที่สองที่ปรากฎตลอดพระธรรมปัญญาจารย์

หลังจากให้ภาพของความอนิจจังในบทที่ 1 และ 2 ผู้เขียนสรุปว่า “สำหรับมนุษย์นั้นไม่มีอะไรดีไปกว่ากินและดื่ม กับชื่นชมผลจากการตรากตรำของเขา นี่แหละข้าพเจ้าเห็นด้วยว่าเป็นมาจากพระหัตถ์ของพระเจ้า” (ปัญญาจารย์ 2:24) ข่าวสารที่ว่าชีวิตเป็นของประทานจากพระเจ้า ปรากฏซ้ำตลอดทั้งพระธรรม ข่าวสารเรื่องความชื่นชมยินดีเป็นแก่นสำคัญของปัญญาจารย์ คำเชิญชวนให้ชื่นชมยินดีพบได้ใน ปัญญาจารย์ 2:24–26 ปัญญาจารย์ 3:12, 22 ปัญญาจารย์ 5:18 ปัญญาจารย์ 8:15 ปัญญาจารย์ 9:7–9 และปัญญาจารย์ 11:9–10

หัวข้อหลักของปัญญาจารย์: แสวงหาความหมายของชีวิต

คำซ้ำทั้งสองคำคือ อนิจจังและชื่นชมยินดี อาจดูขัดแย้งกัน ทว่ามียังมีวลีคู่สำคัญอีกชุดที่เวียนปรากฏตลอดทั้งพระธรรม ปัญญาจารย์พูดถึงชีวิต “ภายใต้ดวงอาทิตย์” มากกว่า 20 ครั้ง ชีวิตภายใต้ดวงอาทิตย์หมายถึง ชีวิตที่มองจากมุมมองทางโลกเพียงอย่างเดียว และคำว่า ชีวิต “ภายใต้ดวงอาทิตย์” ก็มักถูกจับคู่กับคำว่า “อนิจจัง” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สามครั้งที่ปัญญาจารย์ กล่าวถึง “ของประทานจากพระเจ้า” หรือชีวิตที่มา “จากพระหัตถ์ของพระเจ้า.”[1] นี่เป็นวลีคู่กันกับ “ชื่นชมยินดี” หรือ “เพลิดเพลิน”

เมื่อพิจารณารวมกัน วลีเหล่านี้ชี้ไปสู่หัวข้อหลักที่หลอมรวมพระธรรมทั้งเล่มเข้าไว้ด้วยกัน คล้ายกับ สุภาษิต ปัญญาจารย์ก็นำเสนอวิถีสองอย่าง ในสุภาษิต ทางเลือกคือปัญญาหรือความโง่เขลา ส่วนในปัญญาจารย์ ทางเลือกคืออนิจจัง (ชีวิตภายใต้ดวงอาทิตย์) หรือชื่นชมยินดี (ชีวิตที่เป็นของประทานจากพระเจ้า) ชีวิตที่มองจากมุมมองทางโลกเพียงลำพังนั้นไร้ความหมายและอนิจจัง แต่ชีวิตที่ดำเนินด้วยความยำเกรงพระเจ้าก็มีความชื่นชมยินดี

สติปัญญาของปัญญาจารย์ คือสิ่งนี้ “…พระองค์ทรงบรรจุนิรันดร์กาลไว้ในจิตใจมนุษย์ด้วย แต่มนุษย์ยังค้นไม่พบว่า พระเจ้าทรงกระทำอะไรไว้ตั้งแต่ปฐมกาลจนกาลสุดท้าย” (ปัญญาจารย์ 3:11) พระเจ้าประทานให้มนุษย์ทุกคนมีความสำนึกรู้ถึงนิรันดร์กาลและความชื่นชมยินดีแท้จริง แต่เราจะไม่มีวันพบความชื่นชมยินดีนี้ด้วยความพยายามของเราเอง ความชื่นชมยินดีแท้จริงพบได้เพียงในความสัมพันธ์กับพระเจ้า คือการดำเนินชีวิตด้วยความยำเกรงพระเจ้า

หัวข้อหลักเรื่องวิถีสองอย่างสรุปไว้ตั้งแต่คำนำ (“อนิจจัง อนิจจัง” ปัญญาจารย์ 1:2) จนถึงบทสรุป (“…จงยำเกรงพระเจ้า และรักษาพระบัญญัติของพระองค์ เพราะสิ่งนี้เป็นหน้าที่ของมนุษย์ทั้งปวง,” ปัญญาจารย์ 12:13) ปัญญาจารย์จึงไม่ใช่พระธรรมแห่งความสิ้นหวัง แต่เป็นพระธรรมแห่งปัญญาที่ชี้ไปสู่ความชื่นชมยินดีที่แท้จริง

ปัญญาจารย์ในพันธสัญญาใหม่

ข่าวสารของปัญญาจารย์ ถูกย้ำในพันธสัญญาใหม่ด้วย ความไร้ผลของชีวิตที่แยกจากพระเจ้าปรากฏชัดในคำเตือนของพระเยซูต่อการวิ่งไล่ตามความมั่งคั่ง (เช่น ลูกา 12:15–21) ขณะเดียวกัน พระเยซูสัญญาว่าสิ่งจำเป็นทั้งปวงสำหรับชีวิตจะถูกเพิ่มเติมให้กับผู้ที่แสวงหาอาณาจักรของพระองค์ก่อน (มัทธิว 6:31–33) ชีวิตที่ดำเนินเพียงเพื่อสิ่งของบนโลกนี้ย่อมมีแต่ความอนิจจัง แต่ชีวิตที่ดำเนินในฐานะที่เป็นของประทานจากพระเจ้าก็นำมาซึ่งความชื่นชมยินดีที่แท้จริง

ชื่อของเพลงซาโลมอน

พระธรรมเล่มนี้มีชื่อเรียกได้สองอย่าง คือ เพลงยอดเยี่ยมที่สุด หรือ เพลงซาโลมอน ดังข้อพระคัมภีร์ที่ว่า “เพลงยอดเยี่ยมที่สุดนี้เป็นของซาโลมอน” (เพลงซาโลมอน 1:1) ชื่อ “เพลงยอดเยี่ยมที่สุด” นั้นมีความหมายว่า นี่คือบทเพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุดในบรรดาบทเพลงทั้งปวง ส่วนชื่อ “เพลงซาโลมอน” นั้นเชื่อมโยงพระธรรมเล่มนี้เข้ากับกษัตริย์ซาโลมอน

การตีความเพลงซาโลมอน

คำถามที่สำคัญที่สุดเกี่ยวกับพระธรรมเพลงซาโลมอน ก็คือ “เราจะตีความพระธรรมเล่มนี้อย่างไร?” ซึ่งมีแนวทางหลัก 2 รูปแบบในการอ่านพระธรรมเล่มนี้ ได้แก่ การอ่านแบบอุปมาอุปไมยและการอ่านแบบบทกวี

การตีความแบบอุปมาอุปไมย

ผู้อ่านมักเกิดคำถามว่า เหตุใดพระธรรมที่เนื้อหาเน้นเรื่องความรักเชิงหนุ่มสาว จึงถูกจัดให้เป็นส่วนหนึ่งของพระคัมภีร์ได้? ด้วยเหตุนี้ จึงเกิดธรรมเนียมปฏิบัติที่มีมาอย่างยาวนานในการตีความพระธรรมเพลงซาโลมอนในเชิงอุปมาอุปไมย บรรดานักอธิบายพระคัมภีร์ ตั้งแต่ออริเจน ในศตวรรษที่ 3 มาจนถึง ฮัดสัน เทย์เลอร์ ในศตวรรษที่ 20 ต่างก็ได้เขียนอธิบายพระธรรมเพลงซาโลมอนในรูปแบบอุปมาอุปไมยเช่นเดียวกัน

แนวทางการตีความแบบอุปมาอุปไมย มองว่าบทกวีในพระธรรมเพลงซาโลมอน เป็นภาพสะท้อนความรักของพระเจ้าที่มีต่อประชากรของพระองค์ ผู้อ่านชาวยิวมองพระธรรมเล่มนี้ว่าเป็นภาพความรักของพระเจ้าที่มีต่อชนชาติอิสราเอล ผู้ตีความฝ่ายคริสเตียนมองว่าเป็นภาพความรักของพระคริสต์ที่มีต่อคริสตจักร

อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ปฏิเสธแนวทางการตีความแบบอุปมาอุปไมยมีข้อโต้แย้งหลัก 2 ประการ ประการแรกคือ เนื้อหาในพระธรรมเพลงซาโลมอนเองไม่ได้บ่งชี้ให้ตีความในเชิงอุปมาอุปไมย ประการที่สองคือ การตีความแบบอุปมาอุปไมยมักขาดหลักเกณฑ์ที่แน่นอน เมื่อคุณอ่านหนังสืออธิบายพระคัมภีร์เกี่ยวกับเพลงซาโลมอน จะเห็นได้ชัดว่านักอธิบายพระคัมภีร์แต่ละคนตีความภาพพจน์ในบทกวีแตกต่างกันออกไป ซึ่งการตีความเช่นนี้อาจส่งผลให้ผู้อ่านแต่ละคนกลายเป็นผู้กำหนดมาตรฐานความหมายของพระวจนะพระเจ้าเสียเอง

การตีความแบบบทกวี

แนวทางการตีความแบบบทกวี มองว่าพระธรรมเพลงซาโลมอน คือการรวบรวมบทประพันธ์ที่ฉายภาพ ความรักของมนุษย์[1] บางคนมองว่าบทกวีเหล่านี้บรรยายถึงเรื่องราวต่อเนื่องกันเหมือนละครฉากเดียวที่ดำเนินเรื่องไปจนถึงพิธีสมรส ในขณะที่บางคนเชื่อว่าบทกวีแต่ละบทเป็นเอกเทศ ไม่ได้มีความเชื่อมโยงกันเป็นโครงเรื่องเดียว

ตลอดประวัติศาสตร์คริสตจักรส่วนใหญ่ แนวทางการตีความแบบบทกวีได้รับความนิยมน้อยกว่าการตีความแบบอุปมาอุปไมย แต่ในศตวรรษที่ 20 การตีความแบบบทกวีเริ่มกลับมาเป็นที่ยอมรับและแพร่หลายมากขึ้น[2]

ในแนวทางนี้ เพลงซาโลมอนถูกมองว่าเป็นภาพสะท้อนทางบทกวีของความรักเชิงหนุ่มสาว โดยการใช้จินตภาพแบบท้องทุ่งชนบท เพลงซาโลมอนแสดงให้เห็นความรักของชายคนรักและหญิงที่รัก ซึ่งเป็นภาพของความรักระหว่างสามีและภรรยา นักเขียนบางท่านมองว่าเพลงซาโลมอนเป็นคู่ขนานกับพระธรรมสุภาษิตบทที่ 31 โดยสุภาษิตบทที่ 31 แสดงให้เห็นแง่มุมการปฏิบัติจริงของการสมรส ส่วนเพลงซาโลมอนแสดงให้เห็นความหวานซึ้งของการสมรส

เนื่องจากไม่มีสิ่งใดในตัวบทที่บ่งชี้ว่าพระธรรมเล่มนี้เป็นคำอุปมาอุปไมย ผู้ที่สนับสนุนการตีความแบบบทกวีจึงแย้งว่าควรตีความพระธรรมเล่มนี้ตามตัวอักษร ส่วนผู้ที่คัดค้านการตีความแบบบทกวีก็ตั้งคำถามถึงการมีอยู่จริงของบทกวีความรักเชิงหนุ่มสาวในพระคัมภีร์ โดยโต้แย้งว่าพระธรรมเล่มนี้เหมาะสมที่จะเป็นภาพอุปมาความรักของพระเจ้าที่มีต่อประชากรของพระองค์มากกว่า

หัวข้อหลักของเพลงซาโลมอน: ความรักของมนุษย์ในการสมรส

ผู้อ่านจำนวนมากตั้งคำถามว่า “เหตุใดพระธรรมเล่มนี้จึงอยู่ในพระคัมภีร์?” อย่างน้อยเหตุผลส่วนหนึ่งอาจเป็นเพื่อแสดงให้เห็นถึงคุณค่าของความเป็นมนุษย์ พระธรรมปัญญาจารย์แสดงให้เห็นว่าพระพรแห่งชีวิตเป็นของขวัญจากพระเจ้า ซึ่งมอบให้แก่ผู้ที่ยำเกรงพระองค์ได้ชื่นชมยินดี ในทำนองเดียวกัน เพลงซาโลมอนก็แสดงให้เห็นว่าความรักของมนุษย์เป็นของขวัญจากพระเจ้าที่ควรค่าแก่การให้ความสำคัญ

พระเจ้าทรงสนพระทัยในมนุษย์อย่างครบองค์รวม นักปรัชญากรีกยุคแรกบางท่าน เช่น เพลโต มองว่าจิตวิญญาณเป็นสิ่งดี แต่เนื้อหนังเป็นสิ่งชั่วร้าย ในบางครั้ง คริสเตียนบางกลุ่มก็รับเอาแนวคิดที่คล้ายคลึงกันนี้มาใช้ แนวคิดนี้ระบุว่าร่างกายเป็นสิ่งชั่วร้าย ส่วนจิตวิญญาณเป็นสิ่งดี อย่างไรก็ตาม ปฐมกาลสอนว่าหลังจากที่พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์แล้ว “พระเจ้าทอดพระเนตรสิ่งทั้งปวงที่พระองค์ทรงสร้างไว้ ดูสิ ทรงเห็นว่าดียิ่งนัก…” (ปฐมกาล 1:31) แม้ว่าการล้มลงในความบาปจะทำให้การทรงสร้างมัวหมองไป แต่พระเจ้าก็ยังทรงให้คุณค่าแก่โลกที่พระองค์สร้าง สำหรับผู้คนในคริสตจักรยุคแรกที่ห้ามเรื่องการสมรสนั้น เปาโลได้ตอบว่า “เพราะว่าทุกสิ่งที่พระเจ้าทรงสร้างไว้นั้นดี ไม่มีอะไรต้องห้าม ถ้ารับประทานด้วยความขอบพระคุณ” (1 ทิโมธี 4:4) เพลงซาโลมอนเป็นพยานหลักฐานในพระคัมภีร์ถึงคุณค่าความรักของมนุษย์ ภายใต้ขอบเขตการสมรส ความรักทางกายเป็นสิ่งที่พึงชื่นชมยินดีในฐานะของขวัญจากพระเจ้า

เพลงซาโลมอนยังพูดกับเราวันนี้

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ดีทริค บอนเฮิฟเฟอร์ ศิษยาภิบาลชาวเยอรมันผู้เป็นผู้นำกลุ่มคริสเตียนในการต่อต้านอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ได้หมั้นหมายกับมาเรีย ฟอน เวเดไมเยอร์ เพื่อนศิษยาภิบาลบางท่านตั้งคำถามต่อการตัดสินใจแต่งงานของเขาในช่วงเวลาที่บ้านเมืองกำลังวุ่นวายเช่นนี้ พวกเขาโต้แย้งว่าบอนเฮิฟเฟอร์ควรจะจดจ่ออยู่กับเรื่องฝ่ายจิตวิญญาณมากกว่า อย่างไรก็ตาม บอนเฮิฟเฟอร์ยืนยันว่าการสมรสเป็นสิ่งที่ถูกต้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาแห่งความวุ่นวาย เขาเชื่อสอดคล้องกับพระธรรมปฐมกาล, ปัญญาจารย์ และเพลงซาโลมอน ว่าการทรงสร้างที่ดีของพระเจ้านั้นเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลอง บอนเฮิฟเฟอร์จะไม่ปฏิเสธความชื่นชมยินดีที่พระเจ้ามอบให้โดยมองว่าเป็นสิ่งที่ไม่เป็นฝ่ายวิญญาณ บอนเฮิฟเฟอร์กล่าวว่า “การตอบรับต่อพระเจ้า” ของเรานั้น ก็คือ “การตอบรับ” ต่อสิ่งดีๆ ในโลกที่พระเจ้าทรงสร้างขึ้นมา[3]

ในปัจจุบัน การสมรสกำลังถูกคุกคามจากหลายด้าน ในสังคมทางโลก การสมรสถูกมองว่าเป็นสถาบันที่ล้าสมัย การหย่าร้างที่แพร่หลาย การสมรสของคนเพศเดียวกัน และการอยู่กินด้วยกันโดยไม่ได้แต่งงาน ล้วนบั่นทอนความศักดิ์สิทธิ์ของการสมรส ในครอบครัวคริสเตียนหลายแห่ง ชีวิตสมรสยังคงอยู่รอด แต่ไม่ใช่ชีวิตสมรสที่มีความชื่นชมยินดีและเปี่ยมด้วยความหวานซึ้ง เพลงซาโลมอนแสดงให้เห็นว่าความรักฉันหนุ่มสาวเป็นของขวัญจากพระเจ้า เพื่อให้ลูกของพระเจ้าได้ชื่นชมยินดี ชีวิตสมรสของคริสเตียนควรเป็นแบบอย่างแห่งความชื่นชมยินดีนี้แก่โลกของเรา แม้ว่าไม่มีการสมรสใดที่ปราศจากความท้าทาย แต่ผู้เชื่อควรแสดงให้เห็นว่าชีวิตสมรสที่ดำเนินตามหลักการในพระคัมภีร์ สามารถเป็นความชื่นชมยินดีตลอดชีวิตแก่คู่สมรสทั้งสองฝ่าย ชีวิตสมรสของคริสเตียนที่เปี่ยมด้วยความรักเป็นคำพยานที่ทรงพลังต่อโลกของเรา นี่คือส่วนหนึ่งของมรดกตกทอดจากพระธรรมเพลงซาโลมอน

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง:

งานที่ 1: ทำงานแบบกลุ่ม

มอบหมายให้สมาชิกแต่ละคนในกลุ่มเลือกหนึ่งหัวข้อที่ไม่เหมือนกัน (เช่น เงิน ถ้อยคำ หรือการสมรส) เมื่อคุณอ่านพระธรรมสุภาษิตแล้ว ให้บอกข้อพระคัมภีร์ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อที่ได้รับมอบหมาย เมื่อคุณพบปะกันกับกลุ่ม ให้นำเสนอสั้นๆ ว่าสุภาษิต สอนอะไรเกี่ยวกับหัวข้อของคุณ

งานที่ 2: ทำงานแบบเดี่ยว

เลือกหนึ่งหัวข้อเช่น เงิน ถ้อยคำ หรือการสมรส เมื่อคุณอ่านพระธรรมสุภาษิตแล้ว บอกข้อพระคัมภีร์ที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อที่ได้รับมอบหมาย เขียนบทความหนึ่งหน้ากระดาษเกี่ยวกับสิ่งที่สุภาษิตสอนเกี่ยวกับหัวข้อของคุณ

(2) ในช่วงเริ่มต้นของบทถัดไป ให้ทำแบบทดสอบเกี่ยวกับเนื้อหาของบทนี้ โปรดเตรียมตัวด้วยการศึกษาโจทย์แบบทดสอบมาอย่างรอบคอบ

(1) ตามคำกล่าวของจอห์น คาลวิน สติปัญญาแท้ประกอบไปด้วยสองส่วนอะไรบ้าง?

(2) สี่สิ่งที่คุณควรจดจำเมื่ออ่านสุภาษิตมีอะไรบ้าง?

(3) รูปแบบสุภาษิตที่พบบ่อยที่สุดในชุดที่ 1 (สุภาษิต 1–9) คืออะไร?

(4) เขียนคำถามสี่ข้อที่ควรถามเมื่ออ่านสุภาษิต (สี่ข้อใดก็ได้)

(5) อะไรคือความแตกต่างเบื้องต้นระหว่างคนรู้น้อยกับคนโง่?

(6) คำซ้ำสองคำที่ปรากฏตลอดทั้งพระธรรมปัญญาจารย์คืออะไร?

(7) หัวข้อหลักของปัญญาจารย์คืออะไร?

(8) การตีความสองรูปแบบสำหรับเพลงซาโลมอนมีอะไรบ้าง?

(9) เขียน สุภาษิต 1:7 และปัญญาจารย์ 12:13–14 จากการท่องจำ