เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) ร่างเค้าโครงหัวข้อหลักของ เอสรา เนหะมีย์ และเอสเธอร์

(2) รู้เหตุการณ์สำคัญในช่วงของการรื้อฟื้นใหม่

(3) ตระหนักถึงความสัมพันธ์เชิงลำดับเวลาระหว่างเอสรา เนหะมีย์ และเอสเธอร์

(4) เข้าใจหลักการเป็นผู้นำจากชีวิตของเนหะมีย์

(5) ซาบซึ้งในการทรงจัดเตรียมของพระเจ้าในพระธรรมเอสเธอร์

(6) เชื่อมโยงข่าวสารของเอสรา เนหะมีย์ และเอสเธอร์ กับโลกปัจจุบันได้

► อ่าน เอสรา เนหะมีย์ และเอสเธอร์

► ท่องจำ เนหะมีย์ 2:17 และเอสเธอร์ 4:14

พระธรรมสามเล่มสุดท้ายของหมวดประวัติศาสตร์ เกิดขึ้นในช่วงเวลาเป็นปี ๆ หลังจากการประกาศกฤษฎีกาของไซรัสเรื่องอนุญาตให้ชาวยิวกลับเยรูซาเล็ม (2 พงศาวดาร 36:22–23 เอสรา 1:1–4) เอสรา และ เนหะมีย์ ไล่เรียงเรื่องราวการกลับมาของเชลยคืนสู่เยรูซาเล็ม การสร้างพระวิหารและกำแพงเยรูซาเล็มขึ้นมาใหม่ และความยากลำบากที่เกิดกับเชลยผู้กลับมาซึ่งต้องเผชิญกับการสถาปนากรุงนี้ขึ้นใหม่ พระธรรมสามเล่มมีความสำคัญในประวัติศาสตร์พันธสัญญาด้วยเหตุผลสองประการต่อไปนี้

• เอสรา และ เนหะมีย์ แสดงให้เห็นความท้าทายที่ประชากรของพระเจ้าต้องเผชิญในการธำรงรักษาเอกลักษณ์ฝ่ายจิตวิญญาณและเอกลักษณ์ความเป็นชาติ การสร้างพระวิหารขึ้นใหม่และการฟื้นฟูในเอสรา ได้รื้อฟื้นเอกลักษณ์ฝ่ายจิตวิญญาณของอิสราเอล ส่วนการสร้างกำแพงเมืองขึ้นใหม่ในเนหะมีย์ เป็นก้าวสำคัญในการฟื้นฟูเอกลักษณ์ความเป็นชาติของอิสราเอล

• พระธรรมเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงการจัดเตรียมของพระเจ้า ที่ทรงดูแลประชากรของพระองค์ในช่วงหลังการเป็นเชลย เอสรา และ เนหะมีย์ แสดงถึงการทรงดูแลของพระเจ้าต่อผู้ที่ได้กลับมา ส่วนเอสเธอร์ แสดงถึงการทรงดูแลของพระเจ้าต่อผู้ที่ยังคงอยู่ในเปอร์เซีย

ความเป็นหนึ่งเดียวกันของเอสรา–เนหะมีย์

ในพระคัมภีร์ฮีบรู เอสรา และ เนหะมีย์ เป็นพระธรรมเดียวกัน (เอสรา–เนหะมีย์) ทั้งสองพระธรรมไม่ได้แยกออกจากกันในพระคัมภีร์ของคริสเตียนจนกระทั่งศตวรรษที่สี่ พระธรรมทั้งสองเล่มนี้จึงมีจุดร่วมกันหลายประการดังนี้

• ทั้งสองพระธรรมมีบริบททางประวัติศาสตร์อย่างเดียวกัน

• ทั้งสองพระธรรมเล่าถึงการกลับมายังเยรูซาเล็ม ในสมัยการปกครองของอารทาเซอร์ซีส I แห่ง เปอร์เซีย

• ทั้งสองพระธรรมมีบัญชีรายชื่อของชาวยิว

• ทั้งสองพระธรรมบันทึกการปฏิรูปทางศาสนาและสังคมในหมู่เชลยที่กลับมา[1]

วข้อหลักของเอสรา: กลับจากการเป็นเชลย 

พระธรรมเอสราไล่เรียงเรื่องราวการกลับมาสองครั้ง โดยแสดงให้เห็นถึงการสร้างพระวิหารขึ้นใหม่ ตลอดจนความท้าทายที่บรรดาคนที่กลับมาต้องเผชิญ

ผู้เขียนและวันที่เขียนเอสรา

ตามธรรมเนียมดั้งเดิม เอสรา ได้รับการยอมรับว่าเป็นผู้เขียน เอสรา–เนหะมีย์ และอาจเป็นผู้เขียน 1 และ 2 พงศาวดาร ด้วย การที่มีการซ้ำคำประกาศของไซรัสไว้ทั้งตอนท้ายของ 2 พงศาวดาร และช่วงต้นของ เอสรา แสดงให้เห็นถึงเอกภาพของหนังสือเหล่านี้

เหตุการณ์ที่บันทึกในพระธรรมเอสรา เกิดขึ้นระหว่างปี 538–458 ก่อนคริสตศักราช เอสราเป็นคนเลวีผู้สืบเชื้อสายจากอาโรน (เอสรา 7:1–5) เขารับใช้พี่น้องชาวยิวในระหว่างการเป็นเชลย แล้วนำกลุ่มผู้ที่เป็นเชลยกลับสู่เยรูซาเล็มในปี 458 ก่อนคริสตศักราช เมื่อเนหะมีย์กลับมาในปี 444 ก่อนคริสตศักราช เอสราก็กำลังทำหน้าที่เป็นผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณ ทั้งสองร่วมกันนำการฟื้นฟูทางฝ่ายจิตวิญญาณ จริยธรรม และศีลธรรม โดยเฉพาะเอสรามีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการนำประชาชนให้กลับคืนสู่พระวจนะของพระเจ้า

ภาพรวมของเอสรา

การกลับมาของเศรุบบาเบล (เอสรา 1–6)

การกลับมา (เอสรา 1–2)

หลังจากยึดครองบาบิโลนแล้ว ไซรัสได้อนุญาตให้ชาวยิวกลับไปยังเยรูซาเล็ม ในเชิงประวัติศาสตร์ นโยบายนี้สอดคล้องกับแนวปฏิบัติของผู้ปกครองเปอร์เซีย ซึ่งมักยินยอมให้ชนชาติที่พิชิตมาอาศัยอยู่ในแผ่นดินของตนต่อไป พระเจ้าทรงทำงานผ่านผู้ปกครองต่างชาติที่ไม่รู้จักพระเจ้าเพื่อให้ความประสงค์อันสูงสุดของพระองค์สำเร็จแก่ประชากรของพระองค์ แบบแผนเดียวกันนี้ปรากฏในพันธสัญญาใหม่ เมื่อพระเจ้าทรงใช้จักรพรรดิออกัสตัสให้นำโยเซฟและมารีย์ไปยังเบธเลเฮม เพื่อให้พระเมสสิยาห์ถือกำเนิดในเมืองของดาวิด

พระธรรมเอสรา เริ่มต้นด้วยการกลับมาภายใต้การนำของเศรุบบาเบล รวมถึงการสำรวจสำมะโนประชากรของผู้กลับประเทศจำนวน 49,697 คน เศรุบบาเบล ผู้เป็นสมาชิกคนหนึ่งในเชื้อสายของดาวิด ได้ถูกชาวเปอร์เซียวางตำแหน่งให้เป็นผู้นำและเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังของบรรดาเชลยที่กลับคืนมา

การงาน: การสร้างพระวิหารขึ้นมาใหม่ (เอสรา 3–6)

หลังจากเดินทางถึงเยรูซาเล็มแล้ว ประชาชนก็เริ่มงานสร้างพระวิหารในปี 536 ก่อนคริสตศักราช (เอสรา 3) พวกเขาฟื้นฟูการนมัสการและวางรากฐานของพระวิหาร อย่างไรก็ตาม ชาวสะมาเรียที่อาศัยอยู่ใกล้เยรูซาเล็มคัดค้านการก่อสร้างใหม่และทำให้งานหยุดชะงักได้ (เอสรา 4)[1]

ระหว่างเอสรา 4 กับ 5 มีช่องว่างเวลาประมาณ 15 ปี เอสรา 4 จบลงราวปี 536 ก่อนคริสตศักราช เมื่อการคัดค้านของชาวสะมาเรียทำให้งานพระวิหารต้องหยุดชะงัก เอสรา 5 เริ่มต้นด้วยการกลับมาเริ่มงานอีกครั้งในปี 520 ก่อนคริสตศักราช ตามการหนุนใจของผู้เผยพระวจนะประจำพระวิหาร คือ ฮักกัยและเศคาริยาห์ พระวิหารถูกสร้างเสร็จในปี 516 ก่อนคริสตศักราช เอสรา 6 บันทึกการเฉลิมฉลองในพิธีมอบถวายพระวิหาร

การกลับมาของเอสรา (เอสรา 7–10)

การกลับมา (เอสรา 7–8)

เอสรานำประชาชนจำนวน 1,758 คนกลับคืนสู่เยรูซาเล็มหลังจากการกลับมาของเศรุบบาเบลเป็นเวลา 80 ปี “เพราะเอสราได้ตั้งใจของท่านที่จะศึกษาธรรมบัญญัติของพระยาห์เวห์ และทำตามและสอนกฎเกณฑ์และกฎหมายของพระองค์ในอิสราเอล” (เอสรา 7:10) เขานำการฟื้นฟูฝ่ายจิตวิญญาณมายังหมู่ประชากรของพระเจ้า

การงาน: การปฏิรูปทางสังคม (เอสรา 9–10)

กลุ่มเชลยชุดแรกที่กลับมาได้เผชิญกับการคัดค้านขณะทำงานสร้างพระวิหารขึ้นใหม่ ส่วนเอสราเจอความท้าทายอีกแบบคือ “การสมรสระหว่างชาวยิวกับชนชาติรอบข้าง” ประเด็นนี้ไม่ใช่เรื่องการสมรสต่างเชื้อชาติ แต่เป็นประเด็นด้านศาสนา ในหนังสือผู้วินิจฉัย และในชีวิตของกษัตริย์ซาโลมอน เราเห็นว่าการสมรสกับผู้ไม่เชื่อทำให้อิสราเอลละทิ้งความเชื่ออย่างรวดเร็ว มีอยู่สองเหตุผลที่การสมรสข้ามศาสนาเป็นบ่วงกับดักต่อชุมชนการฟื้นฟูหลังการเป็นเชลย คือ

1. เยรูซาเล็มถูกล้อมรอบโดยผู้ที่ไม่เชื่อ การบูชารูปเคารพเป็นสิ่งล่อใจอยู่เสมอ

2. มีศาสนาต่างๆ มากมายภายในจักรวรรดิเปอร์เซียอันกว้างใหญ่ การผสานความเชื่อ (การผสมผสานความเชื่อทางศาสนาที่แตกต่างกันเข้าเป็นระบบเดียว) เป็นสิ่งที่ทำโดยปกติ แนวคิดเดียวกันที่ทำให้ไซรัสเปิดทางให้ชาวยิวกลับสู่แผ่นดินบ้านเกิดได้โดยง่าย ก็ทำให้ผู้คนในจักรวรรดิยอมรับความเชื่อทางศาสนาที่หลากหลายได้โดยง่ายเช่นกัน ชาวเปอร์เซียมิได้ยึดมั่นต่อระบบศาสนาใดระบบหนึ่งโดยเฉพาะ แต่ผสมผสานความเชื่อหลายอย่างเข้าด้วยกัน ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ชาวยิวจึงอาจละทิ้งเอกลักษณ์ในฐานะประชากรของพระเจ้าได้อย่างง่ายดาย

ด้วยเหตุนี้ เอสราจึงเผชิญหน้ากับปัญหาการสมรสข้ามเผ่าทันที ในพระธรรมหมวดเบญจบรรณ พระเจ้าได้ห้ามการสมรสเช่นนี้ไว้ (เฉลยธรรมบัญญัติ 7:1–4) พระเจ้ารู้ว่าหากชนอิสราเอลแต่งงานกับชนเผ่าคนต่างชาติที่ไม่นับถือพระเจ้า ไม่นานพวกเขาก็จะเริ่มนมัสการพระของคนนอกศาสนา คำอธิษฐานสารภาพบาปของเอสราเผยให้เห็นความร้ายแรงของประเด็นนี้ และทำให้ประชาชนยอมเผชิญปัญหา เอสราบทที่ 10 ปิดท้ายหนังสือด้วยแผนของเอสราในการยกเลิกการสมรสข้ามศาสนาเหล่านั้น

หัวข้อหลักของเนหะมีย์: การสร้างกำแพงขึ้นมาใหม่

เช่นเดียวกับดาเนียล เนหะมีย์เป็นชาวยิวผู้ถูกกวาดไปเป็นเชลยซึ่งไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งสูงในจักรวรรดิเปอร์เซีย หน้าที่พนักงานเชิญถ้วยเสวยของกษัตริย์ เป็นตำแหน่งที่กษัตริย์ไว้วางใจ โดยผู้รับหน้าที่ต้องดูแลป้องกันมิให้กษัตริย์ถูกวางยาพิษ และเพราะได้เข้าเฝ้ากษัตริย์อยู่เสมอ พนักงานเชิญถ้วยเสวยของกษัตริย์จึงมักมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจทางการเมืองอย่างมาก

วันที่เขียนเนหะมีย์

พระธรรมเนหะมีย์ บันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 444 ก่อนคริสตศักราช จนถึงราว 432 ก่อนคริสตศักราช ในปี 444 ก่อนคริสตศักราช เนหะมีย์ออกจากสุสา มุ่งหน้าไปยังเยรูซาเล็ม และใช้เวลาส่วนใหญ่ในราว 20 ปีต่อมาที่นั่น เอสราเป็นคนเลวีซึ่งเป็นผู้นำการฟื้นฟูฝ่ายจิตวิญญาณ ส่วนเนหะมีย์เป็นผู้นำฝ่ายบ้านเมือง ผู้ควบคุมการสร้างกำแพงเมืองขึ้นใหม่ ทั้งสองต่างอุทิศตนต่อการทรงเรียกของพระเจ้าและต่อประชากรของพระองค์

พันธกิจเผยพระวจนะของมาลาคี อาจทับซ้อนกับช่วงปีที่เนหะมีย์อยู่ในเยรูซาเล็ม พระธรรมมาลาคี กล่าวตักเตือนความชั่วร้ายชนิดเดียวกับที่ถูกกล่าวถึงในช่วงท้ายของพระธรรมเนหะมีย์

► อ่านคำอธิษฐานของเนหะมีย์ใน เนหะมีย์ 1:4–11 เนหะมีย์ 4:4–5 เนหะมีย์13:29 แล้วอภิปรายถึงความสำคัญของการอธิษฐานในพันธกิจของเขา และบทบาทของการอธิษฐานในพันธกิจของคุณเอง การอธิษฐานมีความสำคัญในพันธกิจของคุณเช่นเดียวกับในพันธกิจของเนหะมีย์หรือไม่?

ภาพรวมของเนหะมีย์

การสร้างกำแพงขึ้นมาใหม่ (เนหะมีย์ 1–6)

เอสราบันทึกการสร้างพระวิหารขึ้นใหม่ ซึ่งแล้วเสร็จในปี 516 ก่อนคริสตศักราช อย่างไรก็ดี อันเนื่องมาจากการต่อต้านที่บันทึกไว้ในเอสรา 4 กำแพงเมืองเยรูซาเล็มจึงยังไม่แล้วเสร็จ เป็นผลให้เมืองตกอยู่ภายใต้การคุกคามจากศัตรูอยู่เสมอ

เนหะมีย์จัดระบบโครงการก่อสร้างขึ้นใหม่ ปลุกใจให้ประชาชนทำงาน เผชิญหน้ากับการคัดค้าน และทำให้งานเสร็จสิ้นได้อย่างน่าทึ่งภายใน 52 วัน พระธรรมเนหะมีย์จึงเป็นตำราอันทรงคุณค่าเกี่ยวกับภาวะผู้นำตามพระคัมภีร์

การอธิษฐานเป็นส่วนสำคัญในพันธกิจของเนหะมีย์ ครั้งแล้วครั้งเล่าที่พระธรรมเนหะมีย์บันทึกคำอธิษฐานของเขาในยามวิกฤต เมื่อเนหะมีย์ได้ยินข่าวเกี่ยวกับสภาพของกรุงเยรูซาเล็ม เขาก็นั่งลงร้องไห้ไว้ทุกข์อยู่หลายวัน ถืออดอาหารและอธิษฐาน (เนหะมีย์ 1:4) ก่อนจะทูลขอเรื่องของตนต่อกษัตริย์ เนหะมีย์ก็อธิษฐานต่อพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ (เนหะมีย์ 2:4) เมื่อสันบาลลัทและพวกพ้องต่อต้านการสร้างกำแพงเมือง เนหะมีย์ก็อธิษฐานวอนขอการปกป้องของพระเจ้า (เนหะมีย์ 4:4–5, 9; เนหะมีย์ 6:9) ในยามเคร่งเครียด เนหะมีย์หันกลับไปสู่การอธิษฐานครั้งแล้วครั้งเล่า

การสร้างประชากรขึ้นมาใหม่ (เนหะมีย์ 7–13)

ครึ่งหลังของเนหะมีย์ มุ่งเน้นการปฏิรูปฝ่ายจิตวิญญาณที่นำโดยเอสรา และ เนหะมีย์ รายชื่อเชลยที่กลับมา สอดคล้องกับบัญชีสำมะโนประชากรใน เอสรา 2 เช่นเดียวกับลำดับวงศ์ตระกูลในพงศาวดาร รายชื่อเชลยในเอสรา และ เนหะมีย์ แสดงถึงการปกป้องของพระเจ้าต่อประชากรของพระองค์

ส่วนสุดท้ายของเนหะมีย์ เน้นการปฏิรูปฝ่ายจิตวิญญาณ เนหะมีย์ 1–6 แสดงให้เห็นถึงการสร้างกำแพงทางกายภาพล้อมนครของพระเจ้า ส่วนเนหะมีย์ 7–13 แสดงให้เห็นถึงการสร้างกำแพงฝ่ายจิตวิญญาณล้อมประชากรของพระเจ้า ประวัติศาสตร์ของเยรูซาเล็มแสดงให้เห็นว่า แม้มีกำแพงทางกายภาพก็ป้องกันอะไรไม่ได้ หากประชากรของพระเจ้าไม่ซื่อสัตย์ต่อธรรมบัญญัติของพระองค์

เนหะมีย์ 8–10 ทบทวนพันธกิจของเอสรา ตามที่โมเสสได้บัญชาไว้ ได้มีการอ่านธรรมบัญญัติแก่ประชาชนในการประกอบพิธีรื้อฟื้นพันธสัญญา (เฉลยธรรมบัญญัติ 31:10–11) ประชาชนสารภาพความผิดต่อชาติและปฏิญาณว่าจะสัตย์ซื่อต่อพันธสัญญา เนหะมีย์ 11 และ 12 บันทึกการสำมะโนประชากรอีกครั้ง ตามด้วยรายงานถึงการมอบถวายกำแพงเมือง

ในช่วงหนึ่ง เนหะมีย์ ได้กลับไปยังสุสาชั่วระยะหนึ่ง เมื่อเขากลับมาที่เยรูซาเล็ม เขาพบว่าประชาชนกำลังกระทำให้วันสะบาโตเป็นมลทิน (เนหะมีย์ 13:18) ซึ่งเป็นประเด็นที่ผู้เผยพระวจนะมาลาคี กล่าวตักเตือนในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน นอกจากนี้ บางคนได้แต่งงานกับสตรีจากบรรดาชนชาติรอบข้าง (ที่ไม่เชื่อ) (เนหะมีย์ 13:23) ซึ่งเป็นประเด็นที่เอสราได้จัดการไว้เมื่อราวสองทศวรรษก่อน เนหะมีย์ 13 บันทึกวิธีที่เนหะมีย์จัดการกับปัญหาเหล่านี้

หนังสือมากมายว่าด้วยภาวะผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณตั้งอยู่บนหลักการที่สอนในเนหะมีย์[1] เนหะมีย์ หลักการภาวะผู้นำจากเนหะมีย์ มีดังต่อไปนี้

(1) ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณต้องเป็นผู้มีนิมิต

เนหะมีย์ มีความสามารถในการมองเห็นเป้าหมายและระบุขั้นตอนที่จำเป็นเพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้น หลังจากขี่ม้าสำรวจเยรูซาเล็มยามค่ำคืน เขากล่าวกับบรรดาผู้นำว่า “...ให้เราสร้างกำแพงเยรูซาเล็มขึ้น...” (เนหะมีย์ 2:17) ในขณะที่ผู้อื่นเห็นเพียงกองซากปรักหักพัง เนหะมีย์กลับเห็น “กำแพง”

ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณแสวงหานิมิตของพระเจ้า การเน้นเรื่องการอธิษฐานของเนหะมีย์มีความสำคัญ เพราะแสดงว่าเขากำลังแสวงหาพระประสงค์ของพระเจ้า หากปราศจากการพึ่งพาพระเจ้าอย่างสม่ำเสมอ เนหะมีย์อาจเผลอแทนที่นิมิตของพระเจ้าด้วยนิมิตของตนเอง ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณจำเป็นต้องค้นพบนิมิตของพระเจ้าสำหรับองค์กรที่ตนได้รับการทรงเรียกให้เป็นผู้นำ

ตลอดทั้งพระธรรม เนหะมีย์แสดงให้เห็นความสามารถในการสื่อสารนิมิตของตนต่อผู้อื่น ในหนึ่งในวันอันมืดมนที่สุดของสงครามโลกครั้งที่สอง วินสตัน เชอร์ชิลล์ เดินเข้าไปในห้องคณะรัฐมนตรีและกล่าวว่า “สุภาพบุรุษทั้งหลาย ข้าพเจ้ากลับรู้สึกว่าเรื่องนี้ชวนให้เกิดแรงบันดาลใจทีเดียว”[2] เชอร์ชิลล์รู้วิธีสื่อสารนิมิตแก่ผู้ตาม และปลุกเร้าให้พวกเขาก้าวไปข้างหน้า ผู้นำที่ยิ่งใหญ่รู้วิธีท้าทายผู้ตามให้ทรหดอดทนในยามยากลำบาก

(2) ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณต้องวางแผนอย่างรอบคอบ

ผู้นำเชิงนิมิตที่ไม่วางแผนอย่างรอบคอบ มักแทบไม่สามารถทำให้นิมิตของตนเป็นจริงได้ เนหะมีย์เป็นยอดฝีมือด้านการวางแผน เมื่อกษัตริย์ถามว่าเนหะมีย์ประสงค์สิ่งใด เนหะมีย์ก็ทูลขออย่างเฉพาะเจาะจง ได้แก่ เวลาหยุดจากหน้าที่ในวัง วัสดุสำหรับก่อกำแพง และตราสารอนุญาตสำหรับการเดินทาง (เนหะมีย์ 2:4–8) เนหะมีย์ไม่ได้พูดเพียงว่า “นี่เป็นงานของพระเจ้า ดังนั้นพระเจ้าจะทรงจัดการรายละเอียดเอง”

เนหะมีย์วางแผนอย่างรอบคอบในทุกขั้นตอนของโครงการ โดยแบ่งงานให้ประชาชนรับผิดชอบตามส่วนต่าง ๆ เขาจัดให้คนงานทำงานในพื้นที่ที่มีความหมายต่อพวกเขามากที่สุด ซึ่งเป็นยุทธศาสตร์ในการสร้างแรงจูงใจที่สำคัญ[3] ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณจะมองหานิมิตของพระเจ้าก่อน แล้วจึงขอการทรงนำของพระองค์ในการวางแผนโครงการ

(3) ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณต้องเป็นผู้เปี่ยมด้วยความกล้าหาญ

เมื่ออิสราเอลเริ่มก่อสร้าง ก็มีกระแสต่อต้านเกิดขึ้น สันบาลลัทและโทบีอาห์เย้ยหยันโครงการนี้ และต่อมาก็ข่มขู่เนหะมีย์ พวกเขาวางแผนเชิญเนหะมีย์ไปประชุมเพื่อจะทำร้ายเขา การตอบสนองของเนหะมีย์เป็นตัวอย่างชั้นเยี่ยมของความสามารถของผู้นำในการจดจ่อกับนิมิตท่ามกลางการต่อต้าน คือ “ข้าพเจ้ากำลังทำงานใหญ่ ลงมาไม่ได้ ทำไมจะให้งานหยุดเสียและให้ข้าพเจ้าทิ้งงานลงมาหาท่าน?” (เนหะมีย์ 6:3) เนหะมีย์ปฏิเสธไม่ให้สิ่งใดมาบั่นทอนงาน ถึงแม้ชีวิตตนเองจะตกอยู่ในอันตราย เขาก็ยังมุ่งตามนิมิตที่พระเจ้ามอบให้ ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณต้องเป็นผู้เปี่ยมด้วยความกล้าหาญ

(4) ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณต้องมีจิตวิญญาณแห่งการรับใช้ ไม่ใช่คิดว่าตนสมควรได้รับสิทธิพิเศษ

ในยุคที่ผู้นำมักใช้ตำแหน่งเพื่อความก้าวหน้าของตนเอง แบบอย่างของเนหะมีย์ทรงพลังมาก ผู้นำบางคนในเยรูซาเล็มใช้ตำแหน่งเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน แต่เนหะมีย์กล่าวว่า “...แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ทำเช่นนั้น เพราะความยำเกรงพระเจ้า ข้าพเจ้ายังยึดงานสร้างกำแพงนี้อยู่ และไม่ได้หากรรมสิทธิ์ที่ดินเลย...” (เนหะมีย์ 5:15–16) ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณใช้ตำแหน่งเพื่อเห็นแก่ประโยชน์ของประชาชนที่เขาปรนนิบัติ ไม่ใช่เพื่อความก้าวหน้าของตนเอง

Robert Morrison มิชชันนารียิ่งใหญ่ไปสู่ประเทศจีน เขียนไว้ว่า “ความบกพร่องใหญ่หลวงในงานมิชชั่นของเราคือ ไม่มีใครอยากเป็นที่สอง”[4] ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณมองหาโอกาสในการรับใช้ ไม่ใช่การยกตนเอง พวกเขาใช้ตำแหน่งเพื่อประโยชน์ของผู้คนที่ตนเป็นผู้นำ

(5) ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณต้องรู้ถึงความสำคัญของการอธิษฐาน

การอธิษฐานเป็นศูนย์กลางของภาวะผู้นำของเนหะมีย์ เขาอธิษฐานอยู่เสมอก่อนตัดสินใจเรื่องสำคัญ เราจำได้ว่าโยชูวาทำสนธิสัญญาโดยไม่ได้ขอการทรงนำจากพระเจ้า เป็นเหตุให้เกิดปัญหาตามมากับอิสราเอลในเวลาต่อมา (โยชูวา 9; 2 ซามูเอล 21:1–14) เนหะมีย์หลีกเลี่ยงความผิดพลาดนี้ ทุกการตัดสินใจของเขามีขึ้นภายหลังการอธิษฐาน

พระกิตติคุณลูกา ให้ภาพที่ทรงพลังถึงความสำคัญของการอธิษฐานสำหรับผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณว่า “ในเวลาต่อมาพระเยซูเสด็จไปที่ภูเขาเพื่อจะอธิษฐาน พระองค์ทรงอธิษฐานต่อพระเจ้าตลอดทั้งคืน พอถึงรุ่งเช้า พระองค์ทรงเรียกพวกสาวกมา แล้วทรงเลือกสาวกสิบสองคนผู้ซึ่งพระองค์ทรงให้ชื่อว่าอัครทูต” (ลูกา 6:12–13) ก่อนจะเลือกสิบสองคน พระเยซูใช้เวลากลางคืนทั้งคืนในการอธิษฐาน หากพระบุตรของพระเจ้าทรงเห็นความสำคัญของการอธิษฐานก่อนตัดสินใจเรื่องใหญ่ เรายิ่งควรอธิษฐานสักเพียงใดก่อนตัดสินใจเรื่องภาวะผู้นำ!

(6) ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณต้องปรับเข้ากับความจำเป็นของแต่ละสถานการณ์ได้

ผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ในยามสงครามอาจกลายเป็นผู้นำที่ล้มเหลวในยามสงบได้ฉันใด ศิษยาภิบาลที่สร้างคริสตจักรที่เต็มไปด้วยคนหนุ่มสาว อาจประสบความยากลำบากในการนำคริสตจักรที่มีผู้ใหญ่มากขึ้นได้ฉันนั้น องค์กรต้องการรูปแบบภาวะผู้นำที่แตกต่างกันในแต่ละช่วงของพัฒนาการของตน

เนหะมีย์เป็นแบบอย่างสำหรับผู้นำที่เผชิญความท้าทายนี้ ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณต้องมีวิจารณญาณเพื่อปรับตัวให้สอดคล้องกับความต้องการของแต่ละสถานการณ์ “ผู้นำที่มีประสิทธิผลคือผู้ที่นำตามสิ่งที่สถานการณ์กำหนด ผู้ที่นำแบบหนึ่งในสถานการณ์หนึ่ง ไม่จำเป็นต้องนำแบบเดียวกันในสถานการณ์ถัดไป”[5]

ในฐานะพนักงานเชิญถ้วยเสวย เนหะมีย์อยู่ในตำแหน่งที่มีอิทธิพล ซึ่งอิทธิพลของเขาที่นั่นตั้งอยู่บนความสามารถในการรับฟังและให้คำปรึกษากษัตริย์ กษัตริย์คงให้ความนับถือข้อเสนอแนะของเนหะมีย์ แต่คงไม่ยอมรับคำสั่งของเนหะมีย์

เมื่อถึงคราวสร้างกำแพงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ เนหะมีย์จำเป็นต้องใช้แนวทางที่แตกต่างออกไป ที่นั่น ภาวะผู้นำของเขาตั้งอยู่บนความสามารถในการจัดระเบียบงานและปลุกใจ เขาไม่อาจเพียงให้ข้อเสนอแนะอย่างเงียบ ๆ ได้ แต่ต้องออกคำสั่งและหนุนใจประชาชนในเยรูซาเล็มที่ท้อใจ

ต่อมาเนหะมีย์ได้ปรนนิบัติในฐานะผู้ว่าการ (เนหะมีย์ 7–13) ประชาชนได้ฝ่าฝืนพันธสัญญา และเนหะมีย์จำเป็นต้องนำด้วยอำนาจและความเชื่อมั่น เราเห็นสิ่งนี้ในเนหะมีย์ บทที่ 13 “ข้าพเจ้าสั่ง” “ข้าพเจ้า...ต่อว่าเจ้าหน้าที่” “ตั้งเขาไว้ตามตำแหน่ง” ซึ่งเป็นลักษณะภาวะผู้นำที่ต่างจากบทบาทพนักงานเชิญถ้วยเสวยหรือผู้ควบคุมงานก่อสร้าง ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณจำเป็นต้องมีวิจารณญาณเพื่อรู้ว่าจะนำองค์กรอย่างไรในแต่ละสถานการณ์

ในฐานะผู้นำคริสตจักรหรือพันธกิจ คุณจะได้รับประโยชน์จากการศึกษาพระธรรมเนหะมีย์และแนวทางภาวะผู้นำของเขาอย่างรอบคอบ เนหะมีย์เป็นแบบอย่างของภาวะผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณที่แท้จริง

หัวข้อหลักของเอสเธอร์: พระเจ้าทรงควบคุมทุกสิ่ง

► พระธรรมเอสเธอร์ แสดงให้เห็นถึงการจัดเตรียมของพระเจ้าที่ทรงปกป้องประชากรของพระองค์ คุณสามารถยกตัวอย่างการจัดเตรียมของพระเจ้าในชีวิตของคุณ หรือในชีวิตคริสตจักรของคุณได้ไหม?

เหตุการณ์ในพระธรรมเอสเธอร์เกิดขึ้นระหว่างเอสรา บทที่ 6 และบทที่ 7 ขณะที่พระเจ้าทรงปกป้องประชากรของพระองค์ในเยรูซาเล็ม พระองค์ก็ทรงปกป้องผู้ที่ยังคงอยู่ในเปอร์เซียด้วย ไม่ว่าจะอยู่ในเยรูซาเล็มหรือในเปอร์เซีย พระเจ้าทรงควบคุมทุกสิ่ง

ผู้เขียนและวันที่เขียนเอสเธอร์

ผู้เขียนพระธรรมเอสเธอร์ไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด บางคนเสนอว่าโมรเดคัยอาจเป็นผู้เขียน แต่ในพระธรรมเองไม่ได้ระบุตัวผู้เขียน

เหตุการณ์ในเอสเธอร์ น่าจะเกิดขึ้นราวปี 483–473 ก่อนคริสตศักราช ในรัชสมัยของอาหสุเอรัส[1] และมีฉากของเรื่องราวอยู่ที่สุสา เมืองหลวงของเปอร์เซีย

เช่นเดียวกับพระธรรมนางรูธ พระธรรมเอสเธอร์เป็นเรื่องสั้นที่เล่าเรื่องหญิงสาวผู้เป็นแบบอย่างแห่งความสัตย์ซื่อท่ามกลางความยากลำบาก รูธเป็นหญิงชาวโมอับที่สัตย์ซื่อต่อพระยาห์เวห์ขณะอาศัยอยู่ในอิสราเอล เอสเธอร์เป็นหญิงชาวยิวที่สัตย์ซื่อต่อพระยาห์เวห์ขณะอาศัยอยู่ในเปอร์เซีย ความสัตย์ซื่อของรูธทำให้เธอได้รับที่ทางในเชื้อสายของพระเมสสิยาห์ ส่วนความสัตย์ซื่อของเอสเธอร์ช่วยให้ประชากรของพระเจ้ารอดพ้นจากการถูกทำลาย

หัวข้อที่สำคัญในเอสเธอร์

ผู้เขียนบางคนได้ตั้งคำถามถึงคุณค่าของ พระธรรมเอสเธอร์ พวกเขามองว่าเป็นหนังสือทางโลกที่เชื่อมโยงกับเทศกาลทางโลกของชาวยิว คือ เทศกาล ปูริม[2] พระธรรมเอสเธอร์ ไม่เอ่ยถึงพระเจ้า การอธิษฐาน หรือพันธสัญญา ไม่เคยถูกอ้างถึงในพันธสัญญาใหม่ และไม่พบในม้วนหนังสือทะเลตาย อย่างไรก็ตาม หนังสือนี้เป็นกำลังใจอันยิ่งใหญ่แก่ผู้เชื่อ เอสเธอร์มอบสารแห่งความหวังอันทรงพลังแก่ประชากรของพระเจ้า พระธรรมเอสเธอร์สอนเรื่องต่อไปนี้

• การมีอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า

• ความสำคัญของความสัตย์ซื่อ

• ความโง่เขลาของความชั่วร้าย

การมีอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า

ในขณะที่ไม่มีการเอ่ยถึงพระนามของพระเจ้า พระองค์ทรงเป็นตัวละครนิรนามที่เป็นศูนย์กลางของพระธรรมเอสเธอร์ สิ่งที่บางคนอาจเรียกว่าโชคหรือความบังเอิญ ที่จริงแล้วคือ การจัดเตรียมของพระเจ้า—พระหัตถ์ของพระเจ้าที่กระทำการ มาพิจารณาความบังเอิญในเรื่องนี้บางประการ

• ท่ามกลางหญิงสาวทั้งราชอาณาจักร เอสเธอร์ซึ่งเป็นสตรีชาวยิว กลับถูกเลือกให้เป็นราชินี (เอสเธอร์ 2:1–18)

• โมรเดคัย บังเอิญอยู่ในที่ที่ถูกต้องในเวลาที่ถูกต้องจนได้ยินแผนลอบปลงพระชนม์กษัตริย์อาหสุเอรัส เขาจึงเปิดเผยแผนต่อเอสเธอร์ ซึ่งนำความไปทูลกษัตริย์ (เอสเธอร์ 2:19–23)

• อาหสุเอรัส บังเอิญนอนไม่หลับในคืนก่อนวันที่เอสเธอร์ตั้งใจจะเปิดเผยแผนของฮามานต่อกษัตริย์ (เอสเธอร์ 6:1)

• ท่ามกลางบันทึกทั้งปวงที่อาจหยิบมาอ่านกล่อมให้อาหสุเอรัสง่วงนอน ผู้อ่านบันทึกก็บังเอิญเปิดไปยังบันทึกการปรนนิบัติของโมรเดคัยต่อกษัตริย์ (เอสเธอร์ 6:1–3)

• ฮามานบังเอิญเข้ามาในห้องของกษัตริย์พอดีกับขณะที่อาหสุเอรัสกำลังตรึกตรองว่าจะตอบแทนโมรเดคัยอย่างไร (เอสเธอร์ 6:6)

เช่นเดียวกับที่พระเจ้าผู้มีอำนาจปกครองสูงสุดที่ทรงนำรูธไปยังทุ่งของโบอาส พระเจ้าผู้มีอำนาจปกครองสูงสุดก็ทรงปกป้องประชากรของพระองค์ในเปอร์เซีย โมรเดคัยมองเห็นพระหัตถ์ของพระเจ้าที่กระทำการว่า “...ที่จริงเธอมารับตำแหน่งราชินีก็เพื่อยามวิกฤตเช่นนี้ก็เป็นได้นะ ใครจะรู้” (เอสเธอร์ 4:14)

ความสำคัญของความสัตย์ซื่อ

ตลอดทั้งพระธรรมเอสเธอร์ ความสัตย์ซื่อของผู้รับใช้พระเจ้าถูกเน้นย้ำ เรื่องราวของเอสเธอร์มีหลายแง่มุมที่สอดคล้องกับเรื่องของโยเซฟ ทั้งสองเรื่องกล่าวถึงคนหนุ่มสาวผู้สัตย์ซื่อในดินแดนต่างชาติ ทั้งสองได้รับการยกขึ้นสู่ตำแหน่งที่มีอิทธิพลในรัฐบาล และทั้งสองถูกพระเจ้าใช้เพื่อรักษาชีวิตประชากรของพระองค์ในยามมีภัยพิบัติ

ความสัตย์ซื่อของเอสเธอร์ต่อพระเจ้าปรากฏตลอดเรื่อง ถ้อยคำของเธอว่า “...ถ้าฉันพินาศ ฉันก็พินาศ” (เอสเธอร์ 4:16) คือการมุ่งมั่นที่จะปฏิบัติความรับผิดชอบของตนอย่างสัตย์ซื่อไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร

พระธรรมเอสเธอร์ยังแสดงให้เห็นถึงความสัตย์ซื่อของโมรเดคัยด้วย เช่นเดียวกับโยเซฟและดาเนียล โมรเดคัยได้รับการยกชูสู่ตำแหน่งที่มีอิทธิพล ตำแหน่งซึ่งเปิดทางให้เขาทำให้ความประสงค์ของพระเจ้าสำเร็จ (เอสเธอร์ 10:3)

ความโง่เขลาของความชั่วร้าย

ช่วงระหว่างการเฉลิมฉลองเทศกาลปูริมในสมัยใหม่ มักมีการแสดงละครจำลองเรื่องของเอสเธอร์ ทุกครั้งที่ได้ยินชื่อของฮามาน ผู้ชมจะส่งเสียงโห่เยาะและเย้ยหยันศัตรูของประชากรพระเจ้า ถึงแม้เทศกาลนี้จะมีลักษณะเชิงทางโลก และแม้ว่าหลายคนที่ฉลองเทศกาลปูริมอาจลืมความมีอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้าในเรื่องนี้ไป แต่ทว่าวิธีการเฉลิมฉลองก็ยังสะท้อนส่วนหนึ่งของข่าวสารจากพระธรรมเอสเธอร์ นั่นคือความโง่เขลาหรือความไร้สาระของความชั่วร้าย

ทั้งอาหสุเอรัสและฮามาน กลายเป็นตัวละครให้ผู้คนเย้ยหยันในเรื่อง อาหสุเอรัสเป็นผู้ปกครองผู้ทรงอำนาจเหนือ 127 มณฑล เขาจัดงานเฉลิมฉลองยาวนาน 180 วันเพื่ออวดความมั่งคั่งและอำนาจของเขา แต่กลับไม่สามารถควบคุมภรรยาของเขาได้

ฮามาน พบว่าแผนชั่วของตนหวนกลับมาทำร้ายตนเอง ฮามานพยายามเชิดชูตนเอง แต่กลับถูกมอบหมายให้เชิดชูโมรเดคัยศัตรูของตน (เอสเธอร์ 6:1–11) ฮามานพยายามทำลายชาวยิว แต่สุดท้ายกลับทำลายตนเองและครอบครัว (เอสเธอร์ 7:7–10, เอสเธอร์ 9:5, 10) ตามที่สุภาษิตสอนว่า พระเจ้าเย้ยหยันผู้ที่เย้ยหยัน (สุภาษิต 3:34)

พระธรรม 2 พงศ์กษัตริย์ ปิดท้ายลงด้วยภาพชาวยิวถูกกวาดไปเป็นเชลย พระวิหารถูกทำลาย และไม่มีพระมหากษัตริย์ประทับบนบัลลังก์ ยิ่งไปกว่านั้น พระเมสสิยาห์ผู้ทรงสัญญายังมิได้เสด็จมา พระสัญญาที่ประทานแก่อับราฮัมดูเหมือนว่างเปล่า เอสรา และ เนหะมีย์ แสดงให้เห็นการรื้อฟื้นพระสัญญานั้นขึ้นมาอีกครั้ง ถึงแม้จะยังไม่มีกษัตริย์ แต่อิสราเอลก็ได้กลับคืนสู่แผ่นดินบ้านเกิด และเวทีก็ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับพระเมสสิยาห์ที่จะเสด็จมา เอสเธอร์มีความสำคัญ เพราะเช่นเดียวกับเรื่องของโยเซฟในตอนท้ายของปฐมกาล เรื่องราวของเธอแสดงให้เห็นว่าพระเจ้าทรงรักษาสายเชื้อของพระเมสสิยาห์ไว้อย่างไร แม้ว่าพระธรรมเหล่านี้ไม่ได้มีบทบาทโดดเด่นในพันธสัญญาใหม่ แต่ก็เป็นส่วนจำเป็นต่อการบังเกิดของพระเมสสิยาห์ โดยผ่านทางเอสรา (ปุโรหิต) เนหะมีย์ (พนักงานเชิญถ้วยเสวย), และเอสเธอร์ (ราชินีในดินแดนของคนนอกศาสนา) พระเจ้าทรงเตรียมหนทางสำหรับการบังเกิดของพระบุตรของพระองค์

ใน บทที่ 4 เราเห็นว่าพระคัมภีร์ฮีบรูใช้คำนำว่า “ผู้เผยพระวจนะยุคต้น” สำหรับครึ่งหนึ่งของพระธรรมหมวดประวัติศาสตร์ นี่แสดงถึงจุดมุ่งหมายของหนังสือเหล่านั้นคือ เพื่อนำสารของพระเจ้ามาสู่ประชากรของพระองค์ พระธรรมหมวดประวัติศาสตร์แต่ละเล่มมีถ้อยคำสำหรับเราในวันนี้

ผู้วินิจฉัย ซามูเอล และพงศ์กษัตริย์ แสดงหลักการหว่านและการเก็บเกี่ยว เมื่อประชากรของพระเจ้าซื่อสัตย์ต่อพันธสัญญา พวกเขาก็ประสบพระพรของพระเจ้า เมื่อพวกเขาละเมิดพันธสัญญา พวกเขาก็ประสบการพิพากษาของพระเจ้า อย่างไรก็ดี หลักการนี้เคยถูกนำไปใช้อย่างคลาดเคลื่อนในคริสตจักร เราต้องระมัดระวังเมื่อจะประยุกต์ประวัติศาสตร์ของชนชาติอิสราเอลไปยังบริบทอื่น ผู้ตีความบางรายใช้พระธรรมเหล่านี้สอนว่า ผู้ติดตามพระคริสต์ที่เชื่อฟังพระเจ้าอย่างซื่อสัตย์ย่อมได้รับความมั่งคั่งทางการเงินและสุขภาพกายเป็นที่รับประกัน แต่พระธรรมโยบและสดุดีแห่งการคร่ำครวญแสดงให้เห็นว่าบุคคลผู้ยำเกรงพระเจ้าก็อาจต้องทนทุกข์ได้ กระนั้น หลักการพื้นฐานยังคงเป็นจริง นั่นคือ ความพอพระทัยและพระพรของพระเจ้าดำรงอยู่เหนือผู้ที่สัตย์ซื่อต่อพระองค์

โยชูวา นางรูธ เนหะมีย์ และเอสเธอร์ แสดงให้เห็นความสำคัญของความสัตย์ซื่อต่อพระเจ้า พระเจ้าทรงเป็นองค์อธิปไตย แต่พระองค์ทรงทำงานผ่านมนุษย์ทั้งหลาย เราต้องยอมรับความจริงทั้งสองประการนี้หากจะคงความซื่อสัตย์ต่อคำสอนของพระวจนะของพระเจ้า โมรเดคัยได้ถ่ายทอดความจริงนี้เมื่อเขากล่าวกับเอสเธอร์ว่า “เพราะถ้าเธอเงียบอยู่ในเวลานี้ ความช่วยเหลือและการช่วยกู้จะมาถึงพวกยิวจากที่อื่น แต่เธอและครัวเรือนบิดาของเธอจะพินาศ ที่จริงเธอมารับตำแหน่งราชินีก็เพื่อยามวิกฤตเช่นนี้ก็เป็นได้นะ ใครจะรู้” (เอสเธอร์ 4:14) โมรเดคัยยอมรับในอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า นั่นคือ พระเจ้าจะทรงช่วยประชากรของพระองค์ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง อย่างไรก็ตาม โมรเดคัยก็ตระหนักถึงความรับผิดชอบของเอสเธอร์ที่จะต้องสัตย์ซื่อด้วย คำกล่าวที่มักอ้างถึงอิกเนเชียส ระบุว่า คุณควร “อธิษฐานราวกับว่าทุกสิ่งขึ้นอยู่กับพระเจ้า และทำงานราวกับว่าทุกสิ่งขึ้นอยู่กับคุณเอง”

สิ่งนี้บอกอะไรกับเราวันนี้? เช่นเดียวกับ โยชูวา รูธ เนหะมีย์ และเอสเธอร์ เราควรมุ่งอุทิศถวายต่อการปรนนิบัติพระเจ้าด้วยสุดใจ โดยไม่สงวนสิ่งใดไว้เลย แล้วเช่นเดียวกับบรรพบุรุษแห่งความเชื่อเหล่านั้น เราควรยอมมอบตนเองต่อพระประสงค์ของพระองค์ เหมือนเอสเธอร์ เรารักษาจิตใจที่ยอมมอบตนเองต่อพระประสงค์ของพระเจ้าไว้ว่า “…ถ้าฉันพินาศ ฉันก็พินาศ” (เอสเธอร์ 4:16)

สุดท้าย พระธรรมหมวดประวัติศาสตร์ก็นำสารแห่งความหวังมาให้ เอสรา เนหะมีย์ และพงศาวดาร แสดงให้เห็นว่า แม้ในระหว่างการเป็นเชลย พระเจ้ามิได้เสร็จสิ้นพระราชกิจกับประชากรของพระองค์ สำหรับวันนี้ เราได้รับการหนุนใจเมื่อรู้ว่าพระเจ้ายังคงทำให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จ พระธรรมหมวดประวัติศาสตร์ เตือนเราให้ระลึกถึงอำนาจการปกครองสูงสุดของพระเจ้าที่ทรงกระทำให้ความประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์สำเร็จลุล่วง เราจึงเผชิญอนาคตได้อย่างมั่นใจว่า พระเจ้าทรงควบคุมทุกสิ่ง

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง:

งานที่ 1: ทำงานแบบกลุ่ม

อ่านพระธรรมเนหะมีย์ แล้วจัดทำรายการหลักการเป็นผู้นำ คุณอาจเริ่มจากหลักการที่แบ่งปันไว้ในบทนี้ แต่ในเนหะมีย์ยังมีอีกมากมาย จากนั้นให้กลุ่มช่วยกันอภิปรายหลักการที่คุณค้นพบ และแสดงให้เห็นว่าคุณจะประยุกต์หลักการเหล่านี้ในพันธกิจของคุณอย่างไร

งานที่ 2: ทำงานแบบเดี่ยว

เลือกทำหนึ่งข้อต่อไปนี้

• เขียนบทความความยาว 1–2 หน้า เรื่อง “การฟื้นฟู” บนพื้นฐานเรื่องราวของเอสรา และการฟื้นฟูของเขาในเยรูซาเล็ม

• เขียนบทความความยาว 1–2 หน้า เรื่อง “ผู้นำฝ่ายจิตวิญญาณ” บนพื้นฐานเรื่องราวของเนหะมีย์ ค้นหาหลักการเป็นผู้นำอย่างน้อย 2–3 ประการนอกเหนือจากรายการที่ระบุไว้ในบทนี้ แสดงให้เห็นว่าคุณจะประยุกต์ใช้หลักการเหล่านี้ในพันธกิจของคุณได้อย่างไร

• เขียนบทความความยาว 1–2 หน้า เรื่อง “การจัดเตรียมของพระเจ้า” บนพื้นฐานเรื่องราวของเอสเธอร์

(2) ในช่วงเริ่มต้นของบทถัดไป ให้ทำแบบทดสอบเกี่ยวกับเนื้อหาของบทนี้ โปรดเตรียมตัวด้วยการศึกษาโจทย์แบบทดสอบมาอย่างรอบคอบ

(1) บอกวันเวลาสำหรับเหตุการณ์สำคัญในช่วงเวลาแห่งการรื้อฟื้นใหม่

(2) บอกจุดร่วมกันสองประการของพระธรรมเอสราและ เนหะมีย์ (สองประการใดก็ได้)

(3) บอกหัวข้อสำคัญของแต่ละพระธรรมที่อธิบายไว้ในบทเรียนนี้

(4) จักรวรรดิใดที่อนุญาตให้ชนชาติที่พิชิตมาได้ ยังคงอาศัยอยู่ในดินแดนบ้านเกิด?

(5) ผู้เผยพระวจนะสองคนที่ชักชวนให้ผู้คนกลับมาดำเนินโครงการสร้างพระวิหารอีกครั้งคือใคร?

(6) สองเหตุผลที่การสมรสข้ามศาสนาเป็นบ่วงกับดักต่อชุมชนการฟื้นฟูหลังการเป็นเชลยคืออะไร?

(7) ผู้เผยพระวจนะคนใดที่กล่าวตักเตือนประเด็นเดียวกันกับเนหะมีย์?

(8) บอกหลักการการเป็นผู้นำจากเนหะมีย์มาสามประการ (ประการใดก็ได้)

(9) เทศกาลของยิวเทศกาลใดที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในพระธรรมเอสเธอร์?

(10) จงเขียนเนื้อหาสำคัญ 3 หัวข้อจากพระธรรมเอสเธอร์

(11) เขียน เนหะมีย์ 2:17 และเอสเธอร์ 4:14 จากการท่องจำ