เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) รู้ถึงช่วงเวลาที่น่าจะเป็นและบริบททางประวัติศาสตร์ของพระธรรมโอบาดีห์ โยนาห์ มีคาห์ นาฮูม ฮาบากุก และเศฟันยาห์

(2) สามารถสรุปโครงร่างแก่นเรื่องหลักและวัตถุประสงค์ของพระธรรมโอบาดีห์ โยนาห์ มีคาห์ นาฮูม ฮาบากุก และเศฟันยาห์

(3) ตระหนักถึงอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้าเหนือชนชาติทั้งปวง

(4) เชื่อมโยงข่าวสารของพระธรรมหมวดผู้เผยพระวจนะน้อยเข้ากับความต้องการของโลกปัจจุบัน

(5) เข้าใจหลักการพื้นฐานในการตีความคำเผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิม

► อ่าน โอบาดีห์ โยนาห์ มีคาห์ นาฮูม ฮาบากุก และเศฟันยาห์

► ท่องจำ มีคาห์ 6:8 นาฮูม 1:7–8 และฮาบากุก 3:2

ไม่เหมือนกับพระเทียมเท็จในโลกยุคโบราณ พระยาห์เวห์ไม่ใช่พระเจ้าประจำท้องถิ่น พระยาห์เวห์เคยเป็นและยังคงเป็นผู้มีอำนาจปกครองสูงสุดเหนือทั่วทั้งโลก สิ่งนี้ปรากฏให้เห็นในข่าวสารของผู้เผยพระวจนะน้อย ที่มีต่อชนชาติต่างๆ นอกเหนือจากอิสราเอล ในพระธรรมเล่มต่างๆ ที่ศึกษาในบทเรียนนี้ พระเจ้าตรัสผ่านผู้เผยพระวจนะของเขาแก่เอโดม นีนะเวห์ อิสราเอล ยูดาห์ และในเศฟันยาห์แก่คนทั่วโลก ในบทเรียนนี้ เราเห็นอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้าเหนือผู้คนที่ไม่แม้แต่จะยอมรับสิทธิอำนาจของเขา พระเจ้ามี อำนาจปกครองสูงสุดเหนือทั่วทั้งโลก

บริบททางประวัติศาสตร์ของโอบาดีห์

พระธรรมโอบาดีห์ควรอ่านโดยคำนึงถึงบริบทของความขัดแย้งที่มีมายาวนานระหว่างเอโดม (ลูกหลานของเอซาว) และอิสราเอล (ลูกหลานของยาโคบ) ในระหว่างการอพยพ เอโดมปฏิเสธไม่ยอมให้อิสราเอลผ่านทาง (กันดารวิถี 20:14–21) ในระหว่างที่บาบิโลนล้อมเมือง ชาวเอโดมส่งเสียงเชียร์ให้ทำลายเยรูซาเล็ม ความโหดร้ายของเขาที่มีต่อยูดาห์ในปี 587 ก่อนคริสต์ศักราช เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดคำกล่าวโทษในสดุดี 137:7–9 เช่นเดียวกับข่าวสารเชิงเผยพระวจนะของโอบาดีห์

เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผู้เผยพระวจนะโอบาดีห์ เลยนอกจากชื่อของเขา ชื่อของเขามีความหมายว่า “ผู้รับใช้พระยาห์เวห์” ซึ่งเป็นชื่อที่พบได้ทั่วไปในพันธสัญญาเดิม[1]

ภาพรวมของโอบาดีห์

คำเผยพระวจนะของโอบาดีห์เป็นทั้งข่าวสารเรื่องการพิพากษาเอโดม และข่าวสารเรื่องการปลอบประโลมใจสำหรับยูดาห์ ประการแรก โอบาดีห์นำข่าวสารเรื่องการพิพากษามากล่าวโทษเอโดม เอโดมเชื่ออย่างเย่อหยิ่งว่าทำเลที่ตั้งของเมืองหลวงของเธอ คือเสลา ซึ่งอยู่บนหินสูงที่ป้องกันได้ง่าย จะปกป้องเธอจากศัตรูของเธอได้ (โอบาดีห์ 1:3) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการใช้ความรุนแรงของเธอต่อยูดาห์ พระเจ้าจะทำลายเอโดม พระเจ้าผู้ยุติธรรมจะไม่ปล่อยให้ความบาปของเอโดมลอยนวลไปโดยไม่ลงโทษ คำเผยพระวจนะของโอบาดีห์สำเร็จเป็นจริงเมื่อเอโดมถูกพิชิตในปี 553 ก่อนคริสต์ศักราช

โอบาดีห์ยังนำข่าวสารแห่งการปลอบประโลมใจมาให้ด้วย เขาเตือนยูดาห์ให้ระลึกถึงความรักตามพันธสัญญาของพระเจ้าที่มีต่อประชากรของพระองค์ แม้ภายหลังการทำลายเยรูซาเล็ม พระเจ้าสัญญาว่าจะมีความหวังสำหรับประชากรของพระองค์ ข้อพระคัมภีร์สำคัญของโอบาดีห์ (โอบาดีห์ 1:15) สัญญาว่าวันขององค์พระผู้เป็นเจ้าใกล้เข้ามาแล้วสำหรับชนชาติทั้งปวง

บริบททางประวัติศาสตร์ของโยนาห์

งานศิลปะที่แสดงให้เห็นถึงความโหดร้ายของอัสซีเรีย 

โยนาห์เผยพระวจนะในช่วงเวลาที่จักรวรรดิอัสซีเรียอ่อนแอลง เขาได้เผยพระวจนะถึงการขยายอาณาเขตของอาณาจักรเหนือซึ่งเกิดขึ้นในสมัยของเยโรโบอัมที่ 2 (2 พงศ์กษัตริย์ 14:23, 25) [1]

อัสซีเรียเป็นจักรวรรดิที่รุกราน และเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่อเอกราชของอิสราเอล งานศิลปะที่หลงเหลืออยู่แสดงให้เห็นว่าชาวอัสซีเรียเพลิดเพลินกับความโหดร้ายต่อศัตรูของพวกเขาเมื่อโยนาห์ ได้รับการเรียกจากพระเจ้าให้ไปเทศนาที่นีนะเวห์ เขาจึงหนีไปยังทารชิช

โยนาห์ ไม่ต้องการเทศนาข่าวสารที่อาจนำนีนะเวห์ไปสู่การกลับใจ เขารู้ว่าถ้านีนะเวห์กลับใจ พระเจ้าจะละเว้นเมืองนั้น (โยนาห์ 4:2) จากมุมมองของโยนาห์ในฐานะชาวอิสราเอลผู้ภักดี ความพินาศของนีนะเวห์จะเป็นพระพรสำหรับอิสราเอล

จุดประสงค์ของโยนาห์

พระธรรมโยนาห์แสดงให้เห็นความเมตตาของพระเจ้า แม้กระทั่งต่อศัตรูของอิสราเอล โยนาห์แสดงให้เห็นว่าความสงสารของพระเจ้าไม่ได้มีไว้เพื่อเรา (อิสราเอล) เท่านั้น ความสงสารของพระเจ้ายังมีไว้เพื่อพวกเขา (นีนะเวห์) ด้วย

ในทางตรงกันข้ามกับพระเจ้า ผู้เผยพระวจนะโยนาห์ไม่รู้สึกสงสารนีนะเวห์เลย พระธรรมโยนาห์กระตุ้นให้เราพิจารณาว่า: “ฉันเป็นเหมือนโยนาห์ หรือฉันเป็นเหมือนพระเจ้า?

นักเขียนบางคนโต้แย้งว่าเรื่องราวของโยนาห์ไม่ใช่เรื่องจริง แต่เป็นคำอุปมาที่มีเจตนาสอนบทเรียนเกี่ยวกับความล้มเหลวของอิสราเอลในการทำให้พันธกิจของพระเจ้าต่อชนชาติต่างๆ สำเร็จ อย่างไรก็ตาม ไม่มีสิ่งใดในพระธรรมโยนาห์ที่บ่งชี้ว่ามีเจตนาให้เป็นคำอุปมา เรื่องราวนี้นำเสนอในฐานะเรื่องจริง และมีรายละเอียดทางประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ที่เราคาดหวังว่าจะพบในเรื่องเล่าที่เป็นความจริง

ข่าวสารประการหนึ่งของโยนาห์คืออำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า พระเจ้าส่งลมพายุใหญ่มา พระองค์จัดเตรียมปลามหึมาให้กลืนโยนาห์ พระองค์จัดเตรียมต้นไม้เพื่อให้ร่มเงาแก่โยนาห์ และพระองค์จัดเตรียมหนอนให้มาทำลายต้นไม้นั้น ข่าวสารเรื่องอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้าเหนือการสร้างของพระองค์จะสูญหายไปหากเรื่องราวนี้ไม่ใช่เรื่องจริง

พระเยซูมองเรื่องราวของโยนาห์ว่าเป็นประวัติศาสตร์ พระองค์เตือนว่า “ชาวนีนะเวห์จะลุกขึ้นในวันพิพากษาพร้อมกับคนในยุคนี้ และกล่าวโทษพวกเขา เพราะว่าชาวนีนะเวห์กลับใจใหม่เพราะการประกาศของโยนาห์ และผู้ที่ใหญ่กว่าโยนาห์ก็อยู่ที่นี่” (มัทธิว 12:41)

ด้วยเหตุผลเหล่านี้ เราจึงรู้ว่าพระธรรมโยนาห์เป็นเรื่องจริง

ภาพรวมของโยนาห์

ส่วนที่ 1: บทเรียนเรื่องการเชื่อฟัง (โยนาห์ 1–2)

บทที่ 1 และ 2 สอนบทเรียนเรื่องการเชื่อฟัง เมื่อพระเจ้าเรียกโยนาห์ไปยังนีนะเวห์ การตอบสนองแรกของเขาคือการหนีไปในทิศทางตรงกันข้าม “แต่โยนาห์ได้ลุกขึ้นหนีไปยังเมืองทารชิช…” (โยนาห์ 1:3) เขาลงเรือเพื่อหนีไปให้พ้นจากพระพักตร์พระยาห์เวห์ ผู้เผยพระวจนะของพระยาห์เวห์เชื่อว่าเขาสามารถหนีพ้นจากการสถิตอยู่ของพระเจ้าผู้มีฤทธานุภาพสูงสุดได้ อย่างไรก็ตาม พระเจ้ามีอำนาจปกครองสูงสุด พระยาห์เวห์ส่งลมพายุใหญ่ที่คุกคามว่าจะทำลายเรือ

เมื่อลูกเรือจับฉลากเพื่อหาสาเหตุของพายุ เขาพบว่าเป็นความผิดของโยนาห์ ไม่เหมือนกับโยนาห์ (ผู้ซึ่งไม่สนใจชาวนีนะเวห์) ลูกเรือเห็นคุณค่าของชีวิตมนุษย์มากพอที่จะพยายามช่วยชีวิตโยนาห์ ลูกเรือต่างศาสนาแสดงความเมตตามากกว่าที่ผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าแสดงเสียอีก เมื่อในที่สุดลูกเรือโยนโยนาห์ลงทะเล พายุก็สงบลงทันที ชีวิตของโยนาห์ได้รับการละเว้นเพราะพระยาห์เวห์ได้จัดเตรียมปลามหึมาให้กลืนโยนาห์

ส่วนแรกนี้จบลงด้วยคำอธิษฐานขอบพระคุณของโยนาห์สำหรับความเมตตาของพระเจ้า โยนาห์สัญญาว่าจะทำตามที่เขาได้ปฏิญาณไว้ เขาได้เรียนรู้บทเรียนเรื่องการเชื่อฟังแล้ว

ส่วนที่ 2: บทเรียนเรื่องความเมตตาสงสาร (โยนาห์ 3–4)

เช่นเดียวกับบทที่ 1 โยนาห์บทที่ 3 เริ่มต้นด้วยการเรียกของพระเจ้า ครั้งนี้ โยนาห์เชื่อฟัง: “ดังนั้น โยนาห์จึงลุกขึ้นไปยังนีนะเวห์…” (โยนาห์ 3:3) โยนาห์ได้เรียนรู้บทเรียนเรื่องการเชื่อฟังแล้ว บัดนี้พระเจ้าสอนบทเรียนเรื่องความเมตตาสงสารแก่เขา

โยนาห์เทศนาข่าวสารเรื่องการพิพากษาในนีนะเวห์ ดังที่เป็นจริงในบทที่ 1 คนต่างศาสนามีความเข้าใจในความสงสารของพระเจ้ามากกว่าโยนาห์ ในบทที่ 1 ลูกเรือต่างศาสนาพยายามช่วยชีวิตโยนาห์ ในบทที่ 3 กษัตริย์ต่างศาสนาแห่งนีนะเวห์เป็นผู้เสนอแนะว่าพระเจ้าอาจจะเมตตาเมืองนี้ “ใครจะรู้ได้? พระเจ้าอาจจะทรงหันและเปลี่ยนพระทัย พระองค์อาจจะทรงหันจากพระพิโรธอันรุนแรง เพื่อเราจะไม่พินาศ” (โยนาห์ 3:9) ผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าเทศนาเพียงการพิพากษา แต่กษัตริย์ต่างศาสนาเทศนาเรื่องความเมตตาของพระเจ้า

เช่นเดียวกับบทที่ 2 โยนาห์บทที่ 4 ประกอบด้วยคำอธิษฐาน โยนาห์ 2 บทที่ 2 เป็นคำอธิษฐานขอบพระคุณสำหรับความเมตตาของพระเจ้าที่มีต่อโยนาห์ ส่วนโยนาห์บทที่ 4 ประกอบด้วยคำอธิษฐานร้องทุกข์สำหรับความเมตตาของพระเจ้าที่มีต่อนีนะเวห์ โยนาห์ร้องทุกข์เพราะพระเจ้าละเว้นเมืองนีนะเวห์ บทนี้จบลงด้วยบทเรียนของพระเจ้าที่มีต่อโยนาห์ ซึ่งเป็นบทเรียนเกี่ยวกับความสงสารอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้าที่มีต่อคนหลงหาย

โยนาห์ในพันธสัญญาใหม่

พระธรรมโยนาห์สะท้อนให้เห็นอย่างน้อยสองทางในพันธสัญญาใหม่ ประการแรก พระเยซูชี้ไปที่การช่วยกู้โยนาห์จากท้องปลาว่าเป็นภาพเปรียบเทียบถึงการคืนพระชนม์จากหลุมฝังศพของพระองค์เอง (มัทธิว 12:39–40)

ประการที่สอง โยนาห์ฉายภาพความล้มเหลวของอิสราเอลในการทำให้พันธกิจของเธอต่อชนชาติต่างๆ สำเร็จ จากพันธสัญญาของอับราฮัมในปฐมกาล 12:2–3 เห็นได้ชัดว่าอิสราเอลได้รับพรเพื่อจะเป็นพรแก่ผู้อื่น พระธรรมโยนาห์แสดงให้เห็นถึงความล้มเหลวของอิสราเอลในการทำให้พันธกิจนั้นสำเร็จ อย่างไรก็ตาม โดยการเสด็จมาของพระคริสต์ พันธกิจนี้ได้รับการรื้อฟื้นขึ้นใหม่เมื่อเหล่าสาวกได้รับมอบหมายหน้าที่ “เพราะฉะนั้น ท่านทั้งหลายจงออกไปและนำชนทุกชาติมาเป็นสาวกของเรา…” (มัทธิว 28:19)

โยนาห์ยังพูดกับเราวันนี้

เป็นเรื่องง่ายที่จะเยาะเย้ยโยนาห์ ผู้เผยพระวจนะที่ไม่เต็มใจ ผู้ซึ่งไม่อยากให้พระเจ้าละเว้นนีนะเวห์ อย่างไรก็ตาม โยนาห์บีบให้เราต้องมองโลกของเราผ่านสายตาของพระเจ้า เมื่อฉันอ่านโยนาห์ ฉันควรตั้งคำถามกับตัวเองว่า...

• สิ่งไหนนำความยินดีมาให้ฉัน: ความพินาศของศัตรู หรือการกลับใจของศัตรู?

• ฉันเทศนาเรื่องความเมตตาของพระเจ้าด้วยความกระตือรือร้นเท่าๆ กับที่ฉันเทศนาเรื่องการพิพากษาของพระเจ้าหรือไม่?

• ฉันอิดออดที่จะไปหาคนเหล่านั้นที่เป็นศัตรูของประชากรของพระเจ้าหรือไม่?

• ฉันมีลักษณะนิสัยของโยนาห์ หรือลักษณะนิสัยของพระเจ้า?

บริบททางประวัติศาสตร์ของมีคาห์

ไม่นานก่อนการล่มสลายของอาณาจักรเหนือ มีคาห์ ผู้เผยพระวจนะจากโมเรเชท ได้เทศนาในยูดาห์ ข่าวสารของเขานำไปสู่การฟื้นฟูในระหว่างรัชสมัยของเฮเซคียาห์

จุดประสงค์ของมีคาห์

โดยการใช้คำเผยพระวจนะในรูปแบบคดีความ มีคาห์แสดงให้เห็นว่ายูดาห์ไม่สัตย์ซื่อต่อพันธสัญญา[1] มีคาห์เทศนาเรื่องการพิพากษาสำหรับผู้ที่ละเมิดพันธสัญญา และความหวังสำหรับผู้ที่กลับใจ มีคาห์แสดงให้เห็นว่าความชอบธรรมเป็นมากกว่าการถือรักษาพิธีกรรม ความชอบธรรมที่แท้จริงคือ “…ให้ทำความยุติธรรมและให้รักความเมตตา และให้ดำเนินชีวิตไปกับพระเจ้าของเจ้าด้วยความถ่อมใจ” (มีคาห์ 6:8)

ภาพรวมของมีคาห์

มีคาห์นำเสนอชุดคำเผยพระวจนะ 3 ชุด แต่ละส่วนเริ่มต้นด้วยคำว่า จงฟัง ข่าวสารแต่ละเรื่องเริ่มต้นด้วยการพิพากษา และจากนั้นเปลี่ยนไปสู่คำสัญญาเรื่องการฟื้นฟู

ข่าวสารที่ 1 (มีคาห์ 1–2)

คำเผยพระวจนะแรกของมีคาห์คือคำเผยพระวจนะเรื่องการพิพากษาสะมาเรียและเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นเมืองหลวงของอิสราเอลและยูดาห์ พระเจ้าจะทำให้สะมาเรียกลายเป็นกองซากปรักหักพังและทำลายรูปเคารพของเธอ สำหรับเยรูซาเล็ม พระเจ้าสัญญาถึงความอับอายจากการศีรษะล้านเมื่อยูดาห์ถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลย

ใน มีคาห์ 1:10–14 ผู้เผยพระวจนะไล่เรียงเส้นทางที่เซนนาเคอริบใช้ในภายหลังขณะเดินทางมุ่งหน้าสู่เยรูซาเล็มในปี 701 ก่อนคริสต์ศักราช ในการโจมตียูดาห์ของเขา เซนนาเคอริบพิชิตเมืองกัท เบธเลอัฟราห์ ชาฟีร์ ศานัน เบธเอเซล มาโรท ลาคีช โมเรเชท-กัท และอัคซีบ คำเผยพระวจนะของมีคาห์มีความเฉพาะเจาะจงในการทำนายถึงการพิพากษาของพระเจ้า

ข่าวสารนี้จบลงด้วยคำสัญญาที่จะฟื้นฟูชนที่เหลืออยู่ องค์เจ้านายจะนำประชากรของพระองค์เข้าสู่สงคราม

ข่าวสารที่ 2 (มีคาห์ 3–5)

ข่าวสารที่สองของมีคาห์เริ่มต้นด้วยการกล่าวโทษผู้นำที่ฉ้อฉลของยูดาห์ ผู้นำบ้านเมืองถูกบรรยายว่าเป็นมนุษย์กินคนที่กัดกินผู้ตามของเขา (มีคาห์ 3:1–3) ผู้เผยพระวจนะเหล่านี้เผยพระวจนะถึงพระพรแก่ผู้ที่จ่ายเงินดี และเผยพระวจนะถึงการลงโทษแก่ผู้ที่ไม่มีเงินจ่าย (มีคาห์ 3:5) ผู้ปกครอง ปุโรหิต และผู้เผยพระวจนะ ล้วนถูกกล่าวโทษ

เช่นเดียวกับข่าวสารแรก ข่าวสารนี้เปลี่ยนจากการพิพากษาไปสู่ความหวัง วันหนึ่งจะมาถึงเมื่อภูเขาแห่งพระนิเวศขององค์เจ้านายจะถูกสถาปนาขึ้น ผู้คนจากหลายชนชาติจะมาเรียนรู้วิถีทางขององค์พระเจ้าจอมทัพ พระเจ้าจะช่วยกู้ชนที่เหลืออยู่ที่สัตย์ซื่อและปกครองเหนือพวกเขา พระองค์จะไถ่ศิโยนจากบาบิโลน และจะเลี้ยงดูฝูงแกะของพระองค์

การไถ่ถอนขั้นสุดท้ายของยูดาห์จะสำเร็จด้วยการมาถึงของผู้ปกครองในอิสราเอล ผู้ซึ่งจะมาจากเบธเลเฮม เอฟราธาห์ (มีคาห์ 5:2) พระกิตติคุณมัทธิวชี้ไปที่ มีคาห์ 5:2 ว่าเป็นคำเผยพระวจนะถึงการประสูติของพระเยซูคริสต์ในเบธเลเฮม (มัทธิว 2:4–6)

ข่าวสารที่ 3 (มีคาห์ 6–7)

ข่าวสารสุดท้ายของมีคาห์มาในลักษณะคำเผยพระวจนะในรูปแบบคดีความ พระเจ้าตั้งข้อกล่าวหาประชากรของพระองค์เรื่องความไม่สัตย์ซื่อต่อพันธสัญญา แทนที่จะสารภาพความผิดของเขา ประชาชนกลับตอบโต้ด้วยชุดคำถามเชิงประชดประชัน

• พระเจ้าต้องการเครื่องบูชาเผาทั้งตัวที่เป็นลูกวัวอายุหนึ่งขวบหรือ?

• พระเจ้าต้องการแกะผู้เป็นพันๆ ตัว และธารน้ำมันเป็นหมื่นสายหรือ?

• พระเจ้าต้องการให้เรานำบุตรมาถวายบูชาหรือ?

พระเจ้าตอบโดยการย้ำข้อเรียกร้องสามประการของธรรมบัญญัติที่ไม่เปลี่ยนแปลง คือ ให้ทำความยุติธรรมและให้รักความเมตตา และให้ดำเนินชีวิตไปกับพระเจ้าของเจ้าด้วยความถ่อมใจ

ภายหลังข้อกล่าวหาต่างๆ พระเจ้าประกาศการพิพากษาเยรูซาเล็ม (มีคาห์ 6:9–7:6) เนื่องจากยูดาห์ทำตามการละทิ้งความเชื่อของอาหับ (กษัตริย์แห่งอิสราเอล) พระเจ้าจะทำให้ชนชาตินี้กลายเป็นที่ร้างเปล่า

มีคาห์เปลี่ยนจากการพิพากษาไปสู่ความหวังอีกครั้ง หลังจากเสาะหาคนธรรมะในยูดาห์ไม่พบ (มีคาห์ 7:1–6) มีคาห์สรุปจบด้วยคำอธิษฐานขอให้พระเจ้าเลี้ยงดูประชากรของพระองค์ด้วยไม้เท้าของพระองค์ (มีคาห์ 7:14) และฟื้นฟูเขาในสายตาของชนชาติต่างๆ มีคาห์จบลงด้วยความมั่นใจว่า พระเจ้าเป็นพระเจ้าผู้อภัยความผิดบาปและพอใจในความเมตตา

มีคาห์ยังพูดกับเราวันนี้

เยเรมีย์ 26:17–19 แสดงให้เห็นว่าข่าวสารของมีคาห์นำมาซึ่งการฟื้นฟู ผลที่ตามมาคือ ยูดาห์ได้รับการละเว้นจากการพิพากษาของพระเจ้าเป็นเวลากว่า 100 ปี สิ่งนี้ควรหนุนใจเราขณะที่เรานำข่าวสารของพระเจ้ามาสู่ยุคสมัยของเรา แม้ว่าคนจำนวนมากจะปฏิเสธพระวจนะของพระเจ้า แต่ชนที่เหลืออยู่จะตอบสนอง พระวจนะของพระเจ้าจะไม่กลับมาเปล่าประโยชน์ (อิสยาห์ 55:11) สิ่งนี้ควรหนุนใจเราให้ทำการประกาศอย่างสัตย์ซื่อในยุคสมัยของเรา

บริบททางประวัติศาสตร์ของนาฮูม

นาฮูม เทศนาคำเทศนาที่โยนาห์อยากจะเทศนา: คือความพินาศของนีนะเวห์ พระธรรมโยนาห์แสดงให้เห็นความเมตตาของพระเจ้าในการตอบสนองต่อการกลับใจของนีนะเวห์ พระธรรมนาฮูมแสดงให้เห็นการพิพากษาของพระเจ้าในการตอบสนองต่อการกบฏของนีนะเวห์

การฟื้นฟูที่เกิดจากการไปเยือนนีนะเวห์ของโยนาห์นั้นคงอยู่เพียงช่วงสั้นๆ โยนาห์เทศนาในช่วงระหว่างปี 793 ถึง 753 ก่อนคริสต์ศักราช พอถึงปี 745 ก่อนคริสต์ศักราช ทิกลัทปิเลเสอร์ที่ 3 ได้ขึ้นสู่อำนาจและสถาปนาจักรวรรดิอัสซีเรียให้เป็นหนึ่งในจักรวรรดิที่โหดร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์ ในปี 722 ก่อนคริสต์ศักราช อัสซีเรียได้ทำลายอาณาจักรเหนือ

เซนนาเคอริบ ผู้ปกครองจักรวรรดิอัสซีเรียในช่วงปี 704–681 ก่อนคริสต์ศักราช ได้สถาปนานีนะเวห์ให้เป็นเมืองหลวง เขาพิชิตดินแดนส่วนใหญ่ของยูดาห์ แม้ว่าพระเจ้าละเว้นเยรูซาเล็ม และภายหลังช่วยกู้ยูดาห์ให้พ้นจากการควบคุมของอัสซีเรีย ช่วงเวลาหนึ่งหลังจากปี 663 ก่อนคริสต์ศักราช นาฮูมเผยพระวจนะถึงการพิพากษาของพระเจ้าต่อนีนะเวห์และจักรวรรดิอัสซีเรีย[1] คำเผยพระวจนะนี้สำเร็จเป็นจริงในปี 612 ก่อนคริสต์ศักราช เมื่อนีนะเวห์ถูกทำลาย ภายในปี 609 ก่อนคริสต์ศักราช เศษซากสุดท้ายของจักรวรรดิอัสซีเรียถูกพิชิต และจักรวรรดินี้ได้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ การพิพากษาของพระเจ้านั้นแน่นอน

จุดประสงค์ของนาฮูม

โอบาดีห์เทศนาเรื่องความพินาศอย่างสมบูรณ์และแน่นอนของเอโดม ส่วนนาฮูมเทศนาเรื่องความพินาศอย่างสมบูรณ์และแน่นอนของนีนะเวห์ ครั้งนี้จะไม่มีการกลับใจ “ความเจ็บปวดของเจ้าไม่มีบรรเทา…” (นาฮูม 3:19) พระธรรมนาฮูมประกาศความพินาศของนีนะเวห์ และให้ความหวังแก่ประชาชนชาวยูดาห์โดยให้ความมั่นใจแก่เขาว่าพระเจ้าจะพิพากษาศัตรูของเขา

ภาพรวมของนาฮูม

พระธรรมนาฮูมทั้งเล่มเกี่ยวกับเรื่องการพิพากษาของพระเจ้าต่อนีนะเวห์ บทที่ 1 ฉายภาพพระเจ้าในฐานะนักรบของพระเจ้าผู้ต่อสู้แทนประชากรของพระองค์ พระเจ้าเป็นผู้พิพากษาที่ชอบธรรม “…พระยาห์เวห์ทรงแก้แค้นคู่อริของพระองค์ และทรงเก็บความโกรธไว้ให้ศัตรูของพระองค์” (นาฮูม 1:2)

แม้ว่าก่อนหน้านี้พระเจ้าสำแดงความเมตตาของพระองค์โดยการละเว้นนีนะเวห์ที่กลับใจ แต่พระองค์ก็มีฤทธานุภาพยิ่งใหญ่และจะไม่งดเว้นโทษผู้ทำผิดเป็นอันขาด (นาฮูม 1:3) นีนะเวห์ปฏิเสธพระเจ้า และบัดนี้พระองค์จะแก้แค้นพวกเขา

ข้อเปรียบเทียบสำคัญของพระธรรมเล่มนี้ปรากฏใน นาฮูม 1:7–8 สำหรับคนชอบธรรม “พระยาห์เวห์ประเสริฐ ทรงเป็นที่กำบังแข็งแกร่งในวันยากลำบาก…” (นาฮูม 1:7) แต่ “ด้วยน้ำท่วมหลาก พระองค์จะทรงทำลายศัตรูของพระองค์ให้ย่อยยับไป และจะทรงไล่ศัตรูของพระองค์เข้าไปในความมืด” (นาฮูม 1:8)

บทที่ 2 บรรยายถึงความพินาศของนีนะเวห์ด้วยภาพการสู้รบตามท้องถนนและด้วยภาพอุปมาเรื่องสิงโตที่ฉีกเหยื่อของมันเป็นชิ้นๆ

บทที่ 3 สรุปข่าวสารของนาฮูมด้วยคำเผยพระวจนะเรื่องวิบัติ ซึ่งเขาประกาศความผิดของเมืองนองเลือดที่เต็มไปด้วยคำโกหกและการปล้นชิง นาฮูมระบุความผิดต่างๆ ของนีนะเวห์ แล้วประกาศการพิพากษาขั้นสุดท้ายของพระเจ้า “…เราจะให้บรรดาประชาชาติมองดูความเปลือยเปล่าของเจ้า และให้ราชอาณาจักรต่าง ๆ มองดูความอดสูของเจ้า เราจะขว้างของโสโครกใส่เจ้า และเหยียดหยามเจ้า และจะทำให้เจ้าเป็นเป้าสายตาคนอื่น” (นาฮูม 3:5–6) โลกจะชื่นชมยินดีกับข่าวการล่มสลายของอัสซีเรีย “…ทุกคนผู้ได้ยินข่าวของเจ้า ต่างก็ตบมือเยาะเจ้า เพราะมีใครเล่าที่ไม่ได้ถูกเจ้าทำร้ายเรื่อยมา?” (นาฮูม 3:19)

นาฮูม สอนว่าพระเจ้าผู้บริสุทธิ์จะไม่ปล่อยให้ความบาปไม่ถูกลงโทษ แม้ว่าพระเจ้าจะใช้อัสซีเรียเพื่อพิพากษาอิสราเอลและยูดาห์เพราะความบาปของเขา แต่พระองค์ก็ไม่ได้เพิกเฉยต่อความบาปของอัสซีเรีย ในท้ายที่สุด พระองค์ทรงรักษาชนที่เหลืออยู่ที่สัตย์ซื่อในยูดาห์ไว้ และทรงเอาชนะศัตรูของเธอ ความสัตย์ซื่อของพระเจ้าที่มีต่อประชากรของพระองค์นั้นไม่เปลี่ยนแปลง

บริบททางประวัติศาสตร์ของฮาบากุก

ฮาบากุกมีเอกลักษณ์เฉพาะในบรรดาพระธรรมหมวดผู้เผยพระวจนะ พระธรรมเล่มนี้ไม่ได้กล่าวกับผู้ฟังกลุ่มใดโดยเฉพาะ แต่ประกอบด้วยบทสนทนาระหว่างพระเจ้ากับผู้เผยพระวจนะ

ฮาบากุกปฏิบัติพันธกิจในช่วงปีที่นำไปสู่การล่มสลายของเยรูซาเล็ม นักวิชาการส่วนใหญ่เชื่อว่าบทสนทนาของฮาบากุกเกิดขึ้นช่วงเวลาหนึ่งก่อนที่เนบูคัดเนสซาร์จะขึ้นสู่อำนาจในปี 605 ก่อนคริสต์ศักราช ภายใน 20 ปีนับจากที่ฮาบากุกได้รับการสำแดงจากพระเจ้า คำเผยพระวจนะนั้นก็สำเร็จเป็นจริง

จุดประสงค์ของฮาบากุก

พระธรรมฮาบากุกเปิดเผยความประสงค์ของพระเจ้าแก่ผู้เผยพระวจนะ ผ่านทางคำถามของฮาบากุกและคำตอบของพระเจ้า ผู้เผยพระวจนะได้เรียนรู้ที่จะวางใจในแผนงานแห่งอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า

ภาพรวมของฮาบากุก

คำถามที่ 1: ทำไมยูดาห์ที่ชั่วร้ายจึงเจริญรุ่งเรือง? (ฮาบากุก 1:1–11)

ขณะที่ฮาบากุกเฝ้าดูความเสื่อมถอยฝ่ายวิญญาณและศีลธรรมของยูดาห์ เขาเป็นทุกข์ใจที่ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะไม่ตอบสนอง ฮาบากุกถามว่า “ไฉนพระองค์ทรงให้ข้าพระองค์เห็นการชั่ว และให้มองเห็นความยากลำบาก?” (ฮาบากุก1:3) สำหรับฮาบากุก ดูเหมือนว่าความยุติธรรมกำลังถูกบิดเบือน

คำตอบของพระเจ้าทำให้ผู้เผยพระวจนะตกตะลึง พระเจ้าบอกฮาบากุกว่าพระองค์กำลังให้ชาวเคลเดีย (อีกชื่อหนึ่งของชาวบาบิโลน) ลุกขึ้นเพื่อพิพากษายูดาห์ (ฮาบากุก 1:6) ม้าของเขาจะรวดเร็วกว่าเสือดาว เขาจะเป็นดั่งนกอินทรีที่โฉบลงมาเพื่อล่าเหยื่อ

คำถามที่ 2: พระเจ้าจะใช้บาบิโลนพิพากษายูดาห์ได้อย่างไร? (ฮาบากุก 1:12–2:20)

แม้ว่าคำตอบแรกแสดงให้เห็นว่าพระเจ้าไม่ได้เพิกเฉยต่อความชั่วร้าย แต่นำมาซึ่งคำถามที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นคือ: พระเจ้าจะพิพากษายูดาห์โดยผ่านชนชาติที่ชั่วร้ายกว่าได้อย่างไร? แม้จะเป็นความจริงที่ยูดาห์สมควรได้รับการพิพากษา แต่บาบิโลนนั้นชั่วร้ายยิ่งกว่ายูดาห์เสียอีก ฮาบากุกถามพระเจ้าว่า “…จะทรงมองดูความบาปก็ไม่ได้ ไฉนพระองค์ทอดพระเนตรคนทรยศ และทรงเงียบอยู่เมื่อคนอธรรมกลืน คนที่ชอบธรรมกว่าตัวเขาเสีย?” (ฮาบากุก 1:13)

ในการตอบสนอง พระเจ้าให้นิมิตแก่ฮาบากุก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการพิพากษานั้นแน่นอนและจะเกิดขึ้นตามที่พระองค์สัญญาไว้ ฮาบากุกต้องตัดสินใจเลือกระหว่างการตอบสนองสองแบบคือ เขาจะตอบสนองด้วยความเย่อหยิ่ง หรือด้วยความเชื่อ โดยยอมจำนนต่อความประสงค์ของพระเจ้า

ข่าวสารนี้ตามมาด้วยการเปิดเผยแผนงานของพระเจ้าที่จะพิพากษาบาบิโลน ผ่านทางคำประกาศวิบัติ 5 ประการ ฮาบากุกแสดงให้เห็นว่าบาบิโลนจะถูกบังคับให้ดื่มถ้วยแห่งความกริ้วขององค์เจ้านาย บาบิโลนพึ่งพารูปเคารพ แต่ความไว้วางใจของเธอในรูปเคารพจะสูญเปล่า ในทางตรงกันข้ามกับรูปเคารพที่ไร้ค่า องค์เจ้านายอยู่ในพระวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์ (ฮาบากุก 2:20) การตอบสนองที่เหมาะสมเพียงอย่างเดียวคือความสงบต่อหน้าอำนาจปกครองสูงสุดของพระองค์

คำอธิษฐานยอมจำนนของฮาบากุก (ฮาบากุก 3)

ในการตอบสนองต่อการเปิดเผยของพระเจ้า ฮาบากุกยอมจำนนต่อความประสงค์ของพระเจ้า เขาอธิษฐานขอให้พระเจ้าแสดงความเมตตาควบคู่ไปกับการพิพากษาของพระองค์ เขาบรรยายถึงฤทธานุภาพและอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า และเขายอมจำนนต่อความประสงค์ของพระเจ้า ผู้เผยพระวจนะสรุปด้วยถ้อยคำแห่งความเชื่อมั่นว่า “พระยาห์เวห์องค์เจ้านายทรงเป็นกำลังของข้าพเจ้า พระองค์ทรงทำให้เท้าของข้าพเจ้าเหมือนตีนกวางตัวเมีย พระองค์ทรงทำให้ข้าพเจ้าเดินไปบนที่สูงทั้งหลาย…” (ฮาบากุก 3:19)

ฮาบากุกในพันธสัญญาใหม่

ถ้อยคำของฮาบากุกที่ว่า “…คนชอบธรรมจะดำรงชีวิตอยู่ด้วยความซื่อสัตย์” (ฮาบากุก 2:4) ถูกอ้างถึง 3 ครั้งในพันธสัญญาใหม่

• ในโรม 1:17 เปาโลอ้างถึงฮาบากุกเพื่อแสดงให้เห็นว่าโดยความเชื่อเท่านั้น เราจึงถูกนับว่าชอบธรรมต่อหน้าพระเจ้า

• ในกาลาเทียบทที่ 3 เปาโลอธิบายว่าเป็นไปไม่ได้ที่ใครจะถูกนับว่าชอบธรรมโดยการเชื่อฟังธรรมบัญญัติ ในกาลาเทีย 3:11 เขาอ้างจากฮาบากุก 2:4 เพื่อแสดงให้เห็นว่าเราถูกนับว่าชอบธรรมโดยความเชื่อเท่านั้น ไม่ใช่โดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติ

• ในฮีบรู 10:38 วลีนี้เน้นย้ำแง่มุมความต่อเนื่องของความเชื่อ แทนที่จะถอยกลับ คนชอบธรรมจะดำเนินชีวิตต่อไปโดยความเชื่อ

ในพันธสัญญาใหม่ก็เช่นเดียวกับในพันธสัญญาเดิม ความเชื่อและความวางใจในความประสงค์ของพระเจ้าคือสิ่งที่ทำให้เราเป็นที่พอพระทัยของพระองค์

บริบททางประวัติศาสตร์ของเศฟันยาห์

ชื่อของเศฟันยาห์มีความหมายว่า “พระยาห์เวห์ได้ซ่อนไว้” ชื่อของเขาบ่งบอกว่าบิดามารดาของเขามีความสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าแม้ในช่วงเวลาที่ยูดาห์ละทิ้งความเชื่อภายใต้กษัตริย์อาหัส เศฟันยาห์เผยพระวจนะในรัชสมัยของโยสิยาห์ กษัตริย์ที่ดีองค์สุดท้ายของยูดาห์ เขาเป็นคนร่วมสมัยกับฮาบากุกและเยเรมีย์ เนื่องจากเศฟันยาห์อ้างถึงการล่มสลายของนีนะเวห์ว่าเป็นเหตุการณ์ในอนาคต พันธกิจของเขาจึงน่าจะสิ้นสุดลงก่อนปี 612 ก่อนคริสต์ศักราช (เศฟันยาห์ 2:13)

ตอนต้นของพระธรรมเศฟันยาห์ไล่เรียงบรรพบุรุษของเขาย้อนหลังไปสี่ชั่วคนจนถึงกษัตริย์เฮเซคียาห์ (เศฟันยาห์ 1:1) เขาเป็นส่วนหนึ่งของราชวงศ์และอาจเป็นญาติของกษัตริย์โยสิยาห์

จุดประสงค์ของเศฟันยาห์

เศฟันยาห์ประกาศเรื่องวันขององค์พระผู้เป็นเจ้ามากกว่าผู้เผยพระวจนะคนอื่นใด ในพระธรรมเล่มเล็กนี้ ผู้เผยพระวจนะอ้างถึงวันขององค์พระผู้เป็นเจ้าถึง 6 ครั้ง เช่นเดียวกับโยเอล เอเสเคียล และอาโมส เศฟันยาห์แสดงให้เห็นว่าวันนี้จะนำมาทั้งการพิพากษาผู้ที่ไม่เชื่อฟัง และพระพรสำหรับผู้ที่สัตย์ซื่อ เศฟันยาห์ยังแสดงให้เห็นด้วยว่าวันขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะส่งผลกระทบต่อคนทั้งปวง ไม่ใช่เพียงแค่ยูดาห์และประชากรแห่งพันธสัญญาเท่านั้น

ภาพรวมของเศฟันยาห์

เศฟันยาห์กล่าวถึงการพิพากษาของพระเจ้าต่อยูดาห์เป็นอันดับแรก เนื่องจากยูดาห์ได้หันไปนมัสการพระบาอัล บรรดาสิ่งซึ่งอยู่ในท้องฟ้า และพระอื่นๆ พระเจ้าจะลงโทษชนชาตินั้น บ้านเรือนในเยรูซาเล็มจะกลายเป็นที่ร้างเปล่า นี่คือสิ่งที่พระเจ้าตรัสเกี่ยวกับวันขององค์พระผู้เป็นเจ้า

วันนั้นจะเป็นวันแห่งพระพิโรธ เป็นวันที่ทุกข์ใจและระทม เป็นวันที่มีความพินาศและการทำลายล้าง เป็นวันที่มืดและหม่นหมอง เป็นวันที่เมฆคลุมและมืดทึบ วันที่มีเสียงแตรและเสียงโห่ร้องของสงคราม ต่อสู้บรรดาเมืองที่มีปราการ และต่อสู้บรรดาป้อมสูง (เศฟันยาห์ 1:15–16)

จากนั้นเศฟันยาห์ได้กล่าวแก่ชนชาติต่างๆ พวกฟีลิสเตียจะทนทุกข์จากการพิพากษาของพระเจ้า โมอับและอัมโมนจะถูกปล้นทำลาย เอธิโอเปีย (คูช) จะถูกฆ่าฟัน และอัสซีเรียจะถูกทำลาย วันขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะเป็นวันแห่งการพิพากษาเหนือชนชาติเหล่านี้ทั้งปวง

ผู้ฟังชาวยิวของเศฟันยาห์อาจจะชื่นชมยินดีที่ได้ยินว่าศัตรูของเขาถูกกล่าวโทษ อย่างไรก็ตาม เศฟันยาห์กลับมาสู่หัวข้อหลักเรื่องการพิพากษายูดาห์ในไม่ช้า “วิบัติแก่เมืองที่กบฏ และเป็นมลทิน เมืองที่กดขี่ผู้อื่น” (เศฟันยาห์ 3:1) น่าเศร้าที่เมืองที่เป็นมลทินและมีราคีนี้คือเยรูซาเล็ม ผู้นำทางการเมือง ผู้พิพากษา ผู้เผยพระวจนะ และปุโรหิตของเธอ ล้วนถูกกล่าวโทษเพราะเขาปฏิเสธที่จะยอมรับการตักเตือนของพระเจ้า ผลที่ตามมาคือ การพิพากษาที่เทลงมาเหนือชนชาติต่างๆ จะมาถึงยูดาห์ด้วย

วันขององค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นวันแห่งการพิพากษา แต่หากประชาชนกลับใจ วันนั้นก็สามารถเป็นวันแห่งการฟื้นฟูได้ พระเจ้าสัญญาว่าจะคงมีบรรดาคนที่เหลืออยู่ในยูดาห์ ผู้ซึ่งจะวางใจในพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้า (เศฟันยาห์ 3:12). “…จะไม่ทำความผิดบาป และจะไม่กล่าวคำโกหก…” (เศฟันยาห์ 3:13). แก่คนกลุ่มนี้ พระเจ้าสัญญาว่าจะให้การปกป้องจากศัตรูของพวกเขา

ในข้อท้ายๆ ของพระธรรมเศฟันยาห์ พระเจ้าสัญญาถึงการฟื้นฟูขั้นสุดท้ายของเยรูซาเล็ม พระองค์จะฟื้นฟูประชากรของพระองค์ และทำให้เขามีชื่อเสียงและเป็นที่สรรเสริญท่ามกลางคนทั้งปวงในแผ่นดินโลก

► ผู้เผยพระวจนะน้อยนำข่าวสารของพระเจ้าไปยังชนทุกชาติ ข่าวสารนั้นมักจะเจาะจงมากต่อผู้ฟังของผู้เผยพระวจนะ ตาม 2 ทิโมธี 3:16-17 พระคัมภีร์ทุกตอนเป็นประโยชน์สำหรับผู้เชื่อทุกคนในทุกยุคทุกสมัย ข่าวสารของผู้เผยพระวจนะน้อยกล่าวกับโลกของเราอย่างไร?

สำหรับผู้อ่านจำนวนมาก พระธรรมหมวดผู้เผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิมเป็นหนังสือที่ยากที่สุดกลุ่มหนึ่งในพระคัมภีร์ ผู้อ่านบางคนทึกทักเอาว่าพระธรรมโบราณแห่งการเผยพระวจนะเหล่านี้ไม่มีข่าวสารสำหรับเราในปัจจุบัน ผู้ตีความคนอื่นๆ มองหาข่าวสารที่ซ่อนอยู่ในพระธรรมเหล่านี้ แนวทางทั้งสองนี้พลาดความจริงที่เป็นแก่นสารของผู้เผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิม

คำเผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิมกล่าวกับผู้เชื่อในปัจจุบันอย่างไร? สก็อตต์ ดูวาลล์ และแดเนียล เฮย์ส เสนอรูปแบบต่อไปนี้สำหรับการตีความและการนำพระคัมภีร์ไปประยุกต์ใช้ในโลกของเรา[1] เป็นรูปแบบที่ใช้ได้ผลดีมากสำหรับการตีความพระธรรมหมวดผู้เผยพระวจนะ รูปแบบนี้ตั้งคำถาม 5 ข้อกับตัวบทพระคัมภีร์[2]

(1) เมืองของพวกเขา: ข่าวสารดั้งเดิมคืออะไร?

คำถามนี้ถามว่าผู้ฟังดั้งเดิมได้ยินสิ่งที่ผู้เผยพระวจนะกล่าวอย่างไร ข่าวสารของผู้เผยพระวจนะในยุคสมัยของเขาคืออะไร? สิ่งนี้ช่วยเชื่อมโยงการตีความของเราเข้ากับข่าวสารดั้งเดิม เป็นเรื่องอันตรายที่จะตีความใส่เข้าไปในพระคัมภีร์ว่าเป็นข่าวสารที่ผู้ฟังดั้งเดิมจะไม่รับรู้[3]

ตัวอย่างเช่น นาฮูมเทศนาข่าวสารเรื่องการกล่าวโทษนีนะเวห์ ผู้ฟังของเขาได้ยินคำประกาศว่านีนะเวห์จะถูกทำลายเนื่องจากความโหดร้าย การผิดศีลธรรมทางเพศ และการนมัสการพระอื่นๆ ของเมืองนั้น นี่คือข่าวสารดั้งเดิมของผู้เผยพระวจนะ

(2) แม่น้ำ: ความแตกต่างอะไรบ้างที่แยกโลกของเราออกจากโลกของผู้ฟังดั้งเดิม?

คำถามนี้ศึกษาว่าวัฒนธรรม ภาษา เวลา และสถานการณ์ในปัจจุบันแตกต่างจากบริบทในพระคัมภีร์อย่างไร นอกจากนี้ยังพิจารณาถึงความแตกต่างระหว่างพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่

นาฮูมกล่าวถึงเมืองเฉพาะเจาะจงในช่วงเวลาเฉพาะเจาะจง เมื่อเราอ่านนาฮูม เรารู้ว่าเมืองนีนะเวห์ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว ผู้อ่านจำนวนมากในปัจจุบันไม่ได้อาศัยอยู่ในชนชาติที่กำลังย่ำยีส่วนที่เหลือของโลกอย่างโหดร้าย ยิ่งไปกว่านั้น เราดำเนินชีวิตอยู่ภายใต้พันธสัญญาใหม่ ซึ่งการพิพากษาของพระเจ้าที่มีต่อชนชาติต่างๆ ในทันทีนั้น ไม่ได้ปรากฏให้เห็นชัดเจนเสมอไปเหมือนอย่างที่เคยเป็นภายใต้พันธสัญญาเดิม

(3) สะพาน: หลักการเบื้องหลังข่าวสารดั้งเดิมคืออะไร?

คำถามนี้ให้ผู้อ่านมองข้ามบริบทเฉพาะหน้าของผู้เผยพระวจนะเพื่อค้นหาหลักการที่สอนไว้ หลักการนี้ครอบคลุมทุกยุคทุกสมัยและทุกวัฒนธรรม ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ผู้ฟังเฉพาะหน้าของผู้เผยพระวจนะเท่านั้น

แม้ว่าจะมีความแตกต่างมากมายระหว่างโลกของเรากับโลกของนาฮูม แต่หลักการเรื่องความยุติธรรมของพระเจ้านั้นเป็นสากล พระเจ้าผู้บริสุทธิ์และยุติธรรมไม่สามารถเพิกเฉยต่อความบาปของอัสซีเรียได้ ความยุติธรรมของพระเจ้าปรากฏให้เห็นตลอดทั้งพระคัมภีร์และตลอดประวัติศาสตร์มนุษย์ ข่าวสารนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่นีนะเวห์โบราณเท่านั้น

(4) แผนที่: หลักการนี้ปรากฏอย่างไรในส่วนที่เหลือของพระคัมภีร์?

คำถามนี้พิจารณาพระคัมภีร์ตอนนั้นๆ โดยพิจารณาถึงการเปิดเผยทั้งหมดในพระคัมภีร์ สิ่งนี้ช่วยให้แน่ใจว่าเราไม่ได้ดึงข้อพระคัมภีร์ออกจากบริบท หรือสร้างหลักการที่ขัดแย้งกับส่วนที่เหลือของพระคัมภีร์ สำหรับข้อความในพันธสัญญาเดิม ขั้นตอนนี้ให้ความสนใจเป็นพิเศษว่าการเสด็จมาของพระเยซูคริสต์เปิดเผยอะไรเกี่ยวกับหลักการนั้น

หากเราตรวจสอบหลักการเรื่องความยุติธรรมของพระเจ้าในส่วนที่เหลือของพระคัมภีร์ เราจะเห็นว่านาฮูมสอดคล้องกับคำสอนอื่นๆ ในพระคัมภีร์เกี่ยวกับพระลักษณะของพระเจ้า พระธรรมหมวดเบญจบรรณสอนว่าพระเจ้าต้องลงโทษความบาป พระธรรมหมวดประวัติศาสตร์แสดงให้เห็นความยุติธรรมของพระองค์ในการกระทำ—แม้กระทั่งต่อประชากรของพระองค์เอง คืออิสราเอล ผู้เผยพระวจนะเป็นพยานถึงความยุติธรรมของพระเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในพันธสัญญาใหม่ พระเยซูตรัสถึงความเมตตาที่เปี่ยมด้วยความรักของพระเจ้า แต่พระองค์ก็ตรัสถึงการพิพากษาของพระเจ้าด้วย[4] เปาโลเตือนเราว่า “…ท่านจะล้อเล่นกับพระเจ้าไม่ได้ เพราะว่าใครหว่านอะไรลง ก็จะเก็บเกี่ยวสิ่งนั้น” (กาลาเทีย 6:7)

(5) เมืองของเรา: หลักการนี้ถูกนำไปประยุกต์ใช้ในโลกปัจจุบันอย่างไร?

นี่คือจุดที่ผู้อ่านเปลี่ยนจากการตีความไปสู่การประยุกต์ใช้ ขั้นตอนนี้ถามว่าเราควรดำเนินชีวิตตามหลักการนี้ในทางปฏิบัติอย่างไรในวันนี้

เมื่อเราอ่านนาฮูม เราถามว่า ความยุติธรรมของพระเจ้าจะปรากฏให้เห็นในโลกปัจจุบันอย่างไร?” และ “เราควรดำเนินชีวิตอย่างไรโดยพิจารณาจากความยุติธรรมของพระเจ้า?” ความยุติธรรมของพระเจ้าอาจไม่ปรากฏให้เห็นในทันทีและน่าตื่นตระหนกเหมือนที่เห็นในพันธสัญญาเดิม อย่างไรก็ตาม ความยุติธรรมของพระเจ้ายังคงเหมือนเดิม และการพิพากษาของพระองค์นั้นแน่นอน ขณะที่เรานำพระวจนะของพระเจ้ามาสู่โลกของเรา เราต้องไม่พูดถึงเพียงแค่ความเมตตาของพระองค์ แต่ต้องพูดถึงการพิพากษาของพระองค์ด้วย แม้ว่าข่าวสารนี้จะไม่เป็นที่นิยมในปัจจุบันมากไปกว่าในสมัยของผู้เผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิม แต่มันเป็นความจริงที่เป็นแก่นสารและต้องถูกเทศนาโดยผู้ที่มีความสัตย์ซื่อต่อพระวจนะทั้งสิ้นของพระเจ้า

(1) อ่านพระธรรมทั้งเล่มรวดเดียวจบ เพื่อให้เห็นภาพรวมของข่าวสารจากผู้เผยพระวจนะ[1]

(2) ศึกษาเกี่ยวกับผู้ประพันธ์ จากข้อมูลในช่วงต้นของพระธรรมผู้เผยพระวจนะ จงตอบคำถามเหล่านี้เกี่ยวกับผู้เผยพระวจนะให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

• เขามาจากไหน?

• เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับบิดามารดาของเขา?

• อาชีพของเขาคืออะไร?

• เรารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับครอบครัวของเขา?

• เขาปฏิบัติพันธกิจเมื่อใดและเป็นเวลานานเท่าใด?

(3) ศึกษาบริบททางประวัติศาสตร์ โดยค้นหาข้อมูลต่อไปนี้

• เขาเผยพระวจนะแก่ใคร?

• กษัตริย์องค์ใดครองราชย์ระหว่างช่วงพันธกิจของเขา?

• สภาพการณ์ฝ่ายวิญญาณและสังคมในยุคสมัยของเขาเป็นอย่างไร?

• มีผู้เผยพระวจนะคนใดอีกบ้างที่ปฏิบัติพันธกิจในช่วงเวลาเดียวกัน?

(4) อ่านพระธรรมเล่มนั้นซ้ำเป็นครั้งที่สอง และเขียนชื่อเรื่องให้แต่ละบทเพื่อสรุปเนื้อหา ขณะที่อ่าน ให้ขีดเส้นใต้หรือเน้นคำที่ปรากฏบ่อยครั้ง เมื่อทำเสร็จแล้ว ให้กำหนดแก่นเรื่องสำคัญในพระธรรมเล่มนั้น

(5) ทำรายการความบาปหลักๆ ที่พบในพระธรรมเล่มนั้น

(6) ทำรายการคำพยากรณ์ถึงอนาคตที่สำคัญที่พบในพระธรรมเล่มนั้น

(7) เขียนบทสรุปของพระธรรมเล่มนั้นความยาว 1 หน้ากระดาษ โดยอิงจากคำตอบของคำถามข้างต้น

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง:

งานที่ 1: ทำงานแบบกลุ่ม

วิเคราะห์พระธรรมในหมวดผู้เผยพระวจนะน้อยเล่มหนึ่ง โดยใช้รูปแบบที่แนะนำไว้ในหัวข้อ “พิจารณาอย่างถี่ถ้วนเรื่องการตีความพันธสัญญาเดิม” จงอภิปรายถึงข่าวสารดั้งเดิมของผู้เผยพระวจนะ ความแตกต่างระหว่างโลกของผู้เผยพระวจนะกับโลกของเรา และหลักการที่ผู้เผยพระวจนะได้สอนไว้ จงหาแนวทาง 2–3 ข้อที่ข่าวสารของผู้เผยพระวจนะควรถูกนำมาประยุกต์ใช้ในโลกปัจจุบัน

งานที่ 2: ทำงานแบบเดี่ยว

วิเคราะห์ผู้เผยพระวจนะน้อยหนึ่งคนโดยใช้ “คู่มือการศึกษาพระธรรมหมวดผู้เผยพระวจนะน้อย”

(2) ในช่วงเริ่มต้นของบทถัดไป ให้ทำแบบทดสอบเกี่ยวกับเนื้อหาของบทนี้ โปรดเตรียมตัวด้วยการศึกษาโจทย์แบบทดสอบมาอย่างรอบคอบ

(1) อะไรคือจุดประสงค์ของพระธรรมโอบาดีห์?

(2) อะไรคือหัวข้อหลักของโยนาห์?

(3) บอกวิธีการมาสองวิธีในพระธรรมโยนาห์ ที่แสดงให้เห็นอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า (สองประการใดก็ได้)

(4) บทเรียนสองเรื่องอะไรที่สอนไว้ในโยนาห์?

(5) มีคาห์เผยพระวจนะว่าผู้ปกครองในอิสราเอลจะมาจากเมืองใด?

(6) ตามพระธรรมมีคาห์ ลักษณะสามประการใดที่สรุปข้อเรียกร้องของธรรมบัญญัติ?

(7) ใครคือผู้อ่านสำหรับพระธรรมนาฮูม?

(8) บอกคำถามสองข้อของฮาบากุกและคำตอบของพระเจ้า

(9) หัวข้อหลักของเศฟันยาห์คืออะไร?

(10) การตีความพระคัมภีร์โดยใช้รูปแบบองค์ประกอบห้าส่วน คืออะไร?

(11) เขียน มีคาห์ 6:8 นาฮูม 1:7–8 และฮาบากุก 3:2 จากการท่องจำ