เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) ระบุลักษณะเฉพาะของบทกวีฮีบรู

(2) รู้จักหัวข้อหลักและข่าวสารของโยบ

(3) เข้าใจการสำแดงพระองค์เองของพระเจ้าต่อโยบ

(4) บรรยายโครงสร้างของพระธรรมสดุดีได้

(5) ประเมินการใช้สดุดีกล่าวโทษ สำหรับคริสเตียน

(6) เชื่อมโยงข่าวสารของโยบและสดุดี กับความจำเป็นของโลกปัจจุบันได้

► อ่าน โยบ และ สดุดี 1–29 สดุดี 51–92 และสดุดี 119–150 (ทบทวนงานมอบหมายสำหรับ บทที่ 7 ก่อนการอ่านงานมอบหมายสำหรับสดุดี)

► ท่องจำ สดุดี 119:1–8

พระธรรมที่เป็นบทกวีในพันธสัญญาเดิมประกอบด้วย โยบ สดุดี สุภาษิต ปัญญาจารย์ และเพลงซาโลมอน พระธรรมในพันธสัญญาเดิมเล่มอื่น ๆ ก็มีบทกวีแทรกอยู่บ้าง แต่พระธรรมเหล่านี้มีลักษณะเป็นบทกวีเป็นหลัก

แตกต่างจากบทกวีภาษาอังกฤษ บทกวีฮีบรูไม่ได้ตั้งอยู่บนสัมผัสคล้องจอง การเข้าใจลักษณะเฉพาะของบทกวีฮีบรูจะช่วยให้คุณซาบซึ้งความงดงามของพระธรรมที่เป็นบทกวีเหล่านี้ได้ดียิ่งขึ้น

ข้อความคู่ขนาน

องค์ประกอบที่สำคัญที่สุดของบทกวีฮีบรูคือ ข้อความคู่ขนาน ใน ข้อความคู่ขนาน ข้อความสองบรรทัด (ถ้อยคำสองประโยค) ถูกใช้ร่วมกันเพื่อถ่ายทอดแนวคิดหนึ่ง บทกวีฮีบรูใช้ข้อความคู่ขนานอยู่สามลักษณะ ดังต่อไปนี้

1. นำเสนอแนวคิดเดียวกันด้วยสองวิธีที่แตกต่างกัน (ข้อความคู่ขนานแบบพ้องความหมาย)

2. แสดงความแตกต่างระหว่างสองสิ่ง (ข้อความคู่ขนานแบบตรงข้าม)

3. ถ่ายทอดแนวคิดหนึ่ง แล้วเพิ่มรายละเอียดต่อเติม (ข้อความคู่ขนานแบบเสริมความ)

ข้อความคู่ขนานแบบพ้องความหมาย: บรรทัดที่สองตอกย้ำบรรทัดแรกด้วยถ้อยคำที่มีความหมายคล้ายกัน

สดุดี 25:4:

ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงให้ข้าพระองค์รู้จักพระมรรคาของพระองค์
ขอทรงสอนวิถีของพระองค์แก่ข้าพระองค์

สุภาษิต 12:28:

วิถีของความชอบธรรมนำไปสู่ชีวิต

และหนทางนั้นไม่มีความมรณา

ข้อความคู่ขนานแบบตรงข้าม: บรรทัดที่แรกกับบรรทัดที่สองมีการเปรียบเทียบให้เห็นความแตกต่างกัน รูปแบบนี้ใช้ใน สุภาษิต เพื่อเปรียบเทียบให้เห็นความแตกต่างระหว่างหนทางของผู้มีปัญญากับหนทางของคนโง่

สุภาษิต 10:1:

บุตรชายที่มีปัญญาทำให้บิดายินดี

แต่บุตรชายที่โง่เป็นความโศกของมารดาเขา

สุภาษิต 10:7:

การระลึกถึงคนชอบธรรมเป็นพระพร

แต่ชื่อของคนอธรรมจะเน่าเสีย

ข้อความคู่ขนานแบบเสริมความ: บรรทัดที่สองขยายความจากบรรทัดแรก

สดุดี 23:1

พระยาห์เวห์ทรงเลี้ยงดูข้าพเจ้าดุจเลี้ยงแกะ

ข้าพเจ้าจะไม่ขัดสน

สุภาษิต 4:23

จงระแวดระวังใจของเจ้ายิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

เพราะทุกสิ่งที่เจ้าทำออกมาจากใจ

โวหารภาพพจน์

แม้ว่าพระธรรมในพระคัมภีร์ทุกเล่มจะมีโวหารภาพพจน์อยู่บ้าง แต่ “ภาพเปรียบเทียบ” เหล่านี้มีความสำคัญเป็นพิเศษในพระธรรมที่เป็นบทกวี บทกวีในพระคัมภีร์ประกอบด้วยโวหารประเภทต่าง ๆ เช่น

• อุปมา: การเปรียบเทียบสองสิ่งที่มีความคล้ายกันในบางแง่มุม “พระยาห์เวห์ทรงเลี้ยงดูข้าพเจ้าดุจเลี้ยงแกะ…” (สดุดี 23:1) เป็นถ้อยคำที่น่าจดจำและสื่ออารมณ์ได้มากกว่า “พระเจ้าทรงดูแลฉันอย่างดี”

• โวหารกล่าวเกินจริง: การตั้งใจพูดเกินจริงเพื่อเน้นประเด็น ในสดุดีแห่งการคร่ำครวญบทหนึ่ง ดาวิดพรรณนาความโศกเศร้าว่า “…หลั่งน้ำตาท่วมที่นอนทุกคืน…” (สดุดี 6:6)

• Personification: การพรรณนาสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ราวกับว่าเป็นมนุษย์ “ภูเขากระโดดเหมือนแกะผู้ เนินเขากระโดดเหมือนลูกแกะ” (สดุดี 114:4)

• Anthropomorphism: การพรรณนาลักษณะของพระเจ้าด้วยถ้อยคำที่อ้างอิงคุณลักษณะของมนุษย์ “พระเนตรของพระองค์มองและทดสอบมนุษย์ทั้งหลาย” (สดุดี 11:4)

Acrostic Poetry

ในบทกวีประเภท acrostic poetry แต่ละบทหรือแต่ละข้อจะขึ้นต้นด้วยตัวอักษรถัดไปตามลำดับของอักษร รูปแบบนี้สื่อถึง“ความครบถ้วนสมบูรณ์ บทกวีฮีบรูประเภท acrostics ที่มีชื่อเสียงที่สุดสองตอนคือ สดุดี 119 ซึ่งกล่าวถึงธรรมบัญญัติของพระเจ้า และสุภาษิต 31:10-31 ซึ่งกล่าวถึงสตรีผู้ทรงคุณค่า ใน สดุดี 119 แต่ละบทมีแปดข้อ และทุกข้อขึ้นต้นด้วยตัวอักษรฮีบรูตัวเดียวกัน (เช่น บทที่ 1 คือ สดุดี 119:1-8 ทุกข้อขึ้นต้นด้วยอักษรตัวแรกของอักษรฮีบรู ส่วนในบทถัดไป ทุกข้อจะขึ้นต้นด้วยอักษรตัวที่สองของอักษร) ใน สุภาษิต 31:10-31 แต่ละข้อขึ้นต้นด้วยตัวอักษรถัดไปตามลำดับของอักษรฮีบรูเช่นกัน

► อภิปรายศาสนศาสตร์ของคุณเรื่องการทนทุกข์ อภิปรายคำถามเชิงศาสนศาสตร์ เช่น “เพราะเหตุใดพระเจ้าจึงยอมให้ผู้บริสุทธิ์ไร้ผิดต้องทนทุกข์?” และคำถามเชิงอภิบาล เช่น “เราจะช่วยให้ผู้บริสุทธิ์ไร้ผิดเผชิญและจัดการกับความทุกข์ของเขาได้อย่างไร?”

ผู้เขียนและวันที่เขียนโยบ

ภายในพระธรรมโยบ ไม่มีข้อบ่งชี้เรื่องผู้ประพันธ์ ข้อเสนอตัวผู้เขียนที่มีการกล่าวถึง ได้แก่ โยบ เอลีฮู โมเสส ซาโลมอน และบุคคลในสมัยของอิสยาห์

พระธรรมโยบ ไม่ได้ระบุศักราช แต่มีข้อบ่งชี้หลายประการว่าเหตุการณ์น่าจะเกิดขึ้นในสมัยอัครปิตา บิดาเป็นผู้ถวายเครื่องบูชาแทนครอบครัว ความมั่งคั่งวัดกันด้วยปศุสัตว์ และโยบมีอายุยืนยาวมาก

หัวข้อหลักของโยบ: การแสวงหาพระเจ้า

หากมองผิวเผิน หัวข้อหลักของโยบดูเหมือนจะเป็นเรื่องความทุกข์ทรมาน เหตุการณ์สำคัญของพระธรรมนี้คือการที่โยบสูญเสียทรัพย์สิน ครอบครัว และสุขภาพ บทสนทนาส่วนใหญ่ตลอดทั้งเล่มวนเวียนอยู่กับคำถามเรื่องความทุกข์ของโยบ ผลงานประเภทเดียวกันซึ่งมีต้นกำเนิดจากตะวันออกใกล้โบราณก็ตรวจสอบประเด็นเรื่องความทุกข์เช่นกัน[1]

อย่างไรก็ตาม พระธรรมโยบมิได้นำเสนอความทุกข์ทรมานเป็นใจความหลัก โยบไม่ได้ถามถึงสาเหตุความทุกข์ของตนเอง และพระเจ้าก็มิได้ตรัสถึงความทุกข์ของโยบในคำตอบของพระองค์ หากพระธรรมนี้ว่าด้วยความทุกข์เป็นหลัก เราคงคาดหวังว่าพระเจ้าจะให้คำตอบเกี่ยวกับความหมายของความทุกข์ แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น พระเจ้ามิได้เอ่ยถึงความทุกข์ของโยบเลย

ส่วนหนึ่งของข่าวสารในพระธรรมนี้คือ ความซื่อตรงแม้ในท่ามกลางความทุกข์ทรมาน โยบเป็นพยานยืนยันความซื่อตรงของตน (โยบ 27:5 โยบ 31:6) และพระเจ้าทรงเป็นพยานถึงความซื่อตรงของโยบในถ้อยคำที่ตรัสกับซาตาน (โยบ 1:8 โยบ 2:3) ความซื่อตรงของโยบเป็นองค์ประกอบสำคัญประการหนึ่งของพระธรรมนี้

หัวข้อหลักของโยบคือ “การแสวงหาพระเจ้า” โยบไม่ได้ร้องขอให้ทรัพย์สินกลับคืน หรือแม้แต่การหายจากโรค สิ่งที่เขาร้องขอคือ “โอ ข้าอยากทราบว่าจะพบพระองค์ได้ที่ไหน เพื่อข้าจะมาถึงที่ประทับของพระองค์” (โยบ 23:3). โยบเคยรู้จักพระเจ้าอย่างใกล้ชิด บัดนี้เขากลับรู้สึกห่างเหินจากพระองค์ การแสวงหาของเขาไม่ใช่คำอธิบายเรื่องความทุกข์ทรมาน แต่เป็นการสำแดงพระองค์ของพระเจ้า

หัวข้อหลักนี้ได้รับการยืนยันด้วยคำตอบของโยบหลังจากพระเจ้าสำแดงพระองค์ว่า “ข้าพระองค์เคยได้ยินถึงพระองค์ด้วยหู แต่บัดนี้ดวงตาข้าพระองค์เห็นพระองค์” (โยบ 42:5) เมื่อได้เห็นพระเจ้า โยบมีความอิ่มเอมใจ คำตอบสำหรับโยบ ไม่ใช่คำอธิบายเรื่องความทุกข์ทรมาน คำตอบสำหรับโยบคือพระเจ้าพระองค์เอง

ภาพรวมของโยบ

พระธรรมโยบแบ่งออกเป็นสามส่วนใหญ่ ๆ ดังนี้

1. คำนำเรื่อง (โยบ 1–2)

2. บทสนทนาเชิงกวีนิพนธ์ (โยบ 3:1–42:6)

3. บทสรุป (โยบ 42:7–17)

คำนำเรื่อง (โยบ 1–2)

ในคำนำเรื่อง เราเรียนรู้สามประการต่อไปนี้

1. โยบเป็นผู้บริสุทธิ์ไร้ผิด เขาเป็นคนดีพร้อมและเที่ยงธรรม ความทุกข์ของโยบไม่ได้เกิดจากบาป
ใด ๆ ของเขาเอง เขาเป็นบุคคลผู้เที่ยงธรรมที่พระเจ้ายกย่องให้เป็นแบบอย่างแห่งความเชื่อ แม้ต้องสูญเสียทรัพย์สินและครอบครัว ประสบความเจ็บป่วยทางกาย และแม้ภรรยาจะให้คำแนะนำที่ชวนสิ้นหวัง โยบก็ไม่ได้ทำบาปด้วยริมฝีปากของตน (โยบ 1:22)

2. ขอบเขตอำนาจของซาตาน ในการโจมตีโยบ ซาตานไม่อาจก้าวล้ำเกินกว่าที่พระเจ้าทรงอนุญาต ตรงกันข้ามกับความเชื่อที่แพร่หลาย พระเจ้าและซาตานมิได้เป็นคู่ต่อสู้ที่เสมอกัน ซาตานไม่อาจก้าวข้ามขอบเขตที่พระเจ้ากำหนดไว้ได้

3. ความสัมพันธ์ระหว่างโลกฝ่ายกายภาพกับโลกฝ่ายวิญญาณ มีความเชื่อมโยงกันระหว่างโลกที่เรามองเห็นกับโลกฝ่ายวิญญาณที่เรามองไม่เห็น แม้โยบจะไม่รู้ถึงบทสนทนาระหว่างพระเจ้ากับซาตาน แต่ความขัดแย้งฝ่ายวิญญาณนั้นเองที่นำไปสู่การทดสอบเขา

บทสนทนาระหว่างโยบกับสหายทั้งสามของเขา (โยบ 3–27)

ตอนท้ายของคำนำเรื่อง เราได้รู้จักสหายสามคนที่มาปลอบโยบ พวกเขานั่งเงียบอยู่หนึ่งสัปดาห์ ไว้ทุกข์ร่วมกับเขา เมื่อครบสัปดาห์ โยบจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบด้วยคำคร่ำครวญ โดยสาปแช่งวันที่ตนเกิด และวิงวอนให้ความตายมาปลดปล่อยจากความทุกข์ เพื่อเป็นการตอบโต้ สหายทั้งสามพยายามอธิบายหนทางที่พระเจ้าทรงกระทำในโลก[2]

บทสนทนาระหว่างโยบกับสหายของเขาอยู่ในรูปแบบกวีนิพนธ์ ทำให้อ่านได้ยากเพราะสำนวนแบบนั้นมีทั้งการซ้ำถ้อยคำและบทสนทนายืดยาว อย่างไรก็ดี แก่นของบทสนทนานั้นเรียบง่าย สหายยืนยันว่าความทุกข์ของโยบเกิดจากบาปในชีวิตของเขา ส่วนโยบยืนยันว่าเขาบริสุทธิ์ไม่ผิดอันใด

แม้สหายแต่ละคนจะอธิบายด้วยวิธีต่างกัน แต่ประเด็นหลักของคำโต้แย้งของพวกเขาคือ

1. ความทุกข์เกิดขึ้นเพื่อเป็นการลงโทษหรือการแก้ไขเนื่องจากบาป

2. พระเจ้าทรงเป็นพระเจ้าผู้เที่ยงธรรม

3. ดังนั้น โยบต้องมีความผิดบาปบางอย่างที่พระเจ้ากำลังลงโทษเขาอยู่

สหายแต่ละคนโต้แย้งด้วยวิธีที่ต่างกัน เอลีฟัสเป็นผู้พูดที่ระมัดระวังที่สุด เขาหนุนใจให้โยบยอมรับการตักเตือนของพระเจ้า เอลีฟัสมั่นใจว่าพระเจ้าจะทรงฟื้นฟูโยบผู้กลับใจ บิลดัดชี้ไปยังความเชื่อดั้งเดิมที่ยอมรับกันว่า พระเจ้าผู้ทรงเที่ยงธรรมต้องลงโทษบาป ดังนั้น โยบ จึงต้องมีความผิดบาปบางอย่าง โศฟาร์เป็นผู้ที่เห็นอกเห็นใจน้อยที่สุด โดยกล่าวว่าโยบพูด “คำพูดไร้สาระ” (โยบ 11:3) เขามั่นใจว่าพระเจ้าได้ทรงเมตตาโยบแล้ว โยบสมควรได้รับโทษยิ่งกว่าที่เขาได้รับเสียอีก

เพื่อตอบโต้สหายแต่ละคน โยบยืนยันความบริสุทธิ์ของตน โยบเชื่อว่าพระเจ้ากำลังกดขี่เขาอย่างไม่เป็นธรรม แต่เขาก็เชื่อด้วยว่า หากเขาได้แก้ต่างต่อพระพักตร์พระเจ้า พระเจ้าจะทรงรับฟังและจะทรงประกาศความบริสุทธิ์ให้แก่โยบ

บทสนทนานี้ดำเนินต่อไปเป็นสามวัฏจักรของการโต้ตอบระหว่างโยบกับสหายของเขา ฝ่ายสหายก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ ต่อการที่โยบปฏิเสธจะยอมรับความผิด ส่วนโยบก็ยังคงยืนยันความบริสุทธิ์ของตนต่อไป

ถ้อยคำของโยบ (โยบ 28–31)

เมื่อถึงบทที่ 28 สำนวนของพระธรรมเปลี่ยนไป โยบ 28–31 ประกอบด้วยถ้อยคำสี่บทของโยบในหัวข้อต่อไปนี้

1. ปัญญา (โยบ 28) โยบ สรรเสริญคุณค่าของปัญญา แสดงให้เห็นว่าความพยายามของมนุษย์ในการเสาะหาปัญญานั้นสูญเปล่า และยืนยันว่ามีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่มีหนทางสู่ปัญญาที่แท้จริง นี่เป็นก้าวสำคัญในการแสวงหาพระเจ้าของโยบ

2. อดีตของโยบ (โยบ 29) โยบ เคยได้รับพระพรทุกประการ และเป็นที่นับถือในชุมชนของตน

3. ความทุกข์ของโยบ (โยบ 30) ผู้คนที่เคยเคารพนับถือเขาในอดีต บัดนี้กลับเยาะเย้ยเขา

4. ความซื่อตรงของโยบ (โยบ 31) เพื่อตอบต่อคำกล่าวหาของสหายทั้งหลาย โยบยืนยันว่าเขาบริสุทธิ์จากความผิดใด ๆ เขาปิดท้ายคำประกาศของตนด้วยลายเซ็นรับรองความบริสุทธิ์ว่า “โอ ข้าอยากให้สักคนหนึ่งฟังข้า (นี่แหละ ลายเซ็นของข้า ขอองค์ผู้ทรงมหิทธิฤทธิ์ตอบข้า)” (โยบ 31:35) เมื่ออ่าน โยบ 31 เราควรระลึกว่าพระเจ้าพระองค์เองได้ทรงเป็นพยานถึงความบริสุทธิ์ของโยบใน โยบ 1:8 และ โยบ 2:3 ดังนั้น โยบหาได้พูดอย่างโง่เขลาไม่ แต่เขาดำเนินชีวิตด้วยความรอบคอบและยำเกรงพระเจ้าจริง ๆ

ถ้อยคำของเอลีฮู (โยบ 32–37)

เอลีฮูเป็นชายหนุ่มที่นั่งฟังคำปราศรัยก่อนหน้าแต่ละช่วง เขาโกรธโยบ เพราะโยบพยายามหาความชอบธรรมให้กับตัวเอง และเขาก็โกรธเพื่อน ๆ เพราะพวกเขาไม่สามารถทำให้โยบยอมรับความผิดได้

เอลีฮูโต้แย้งว่า พระเจ้าตรัสผ่านความทุกข์และความเจ็บปวด ดังนั้น โยบควรนอบน้อมรับการตักเตือนของพระเจ้า เอลีฮูยืนยันว่าพระเจ้าทรงเที่ยงธรรม และโยบคิดผิดที่ไปตั้งคำถามต่อพระเจ้า ในถ้อยคำสุดท้าย เอลีฮูโต้แย้งว่า พระเจ้าทรงอยู่เหนือมนุษย์อย่างล้ำลึกจนไม่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์บนแผ่นดิน เอลีฮูเชื่อว่าหน้าที่ของเราคือการนอบน้อมยอมจำนน

แม้บางแง่มุมของถ้อยคำของเอลีฮูจะสอดคล้องกับคำตอบของพระเจ้า (โดยเฉพาะภาพที่เน้นอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้าที่อยู่เหนือธรรมชาติ) เอลีฮูก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใหม่ โยบรู้แล้วว่าพระเจ้ามีอำนาจปกครองสูงสุด โยบรู้แล้วว่าพระเจ้าตรัสผ่านความทุกข์ และถ้อยคำว่าด้วยปัญญาของโยบก็ได้ยืนยันไปแล้วว่า พระเจ้าเท่านั้นคือแหล่งของปัญญาแท้จริง แม้เอลีฮูจะชี้ให้เห็นบางด้านของความจริง เช่นเดียวกับสหายคนอื่น ๆ เขาก็ยังล้มเหลวที่จะมองเห็นปมหลักที่โยบกำลังต่อสู้ นั่นคือโยบเชื่อว่าเขากำลังถูกลงโทษเพราะบาปที่เขาไม่ได้กระทำ

พระเจ้าตรัส (โยบ 38–42)

หากเราอ่านโยบ โดยถือว่าเป็นการศึกษาเรื่องความทุกข์เป็นหลัก คำตอบของพระเจ้าจะดูไม่สมเหตุสมผลนัก เพราะพระองค์ไม่เอ่ยถึงความทุกข์ของโยบเลย และไม่ได้ตอบคำถามของโยบ แต่พระเจ้าย้อนถามเป็นชุด ๆ เพื่อสำแดงพระองค์เองแก่โยบ คำถามเหล่านั้นเตือนโยบถึงขอบเขตอันจำกัดของความรู้ของตน แล้วชี้นำโยบไปยังฤทธานุภาพและพระปัญญาของพระเจ้าผู้บริหารจักรวาล ทั้งยังแสดงให้เห็นว่าโยบสามารถวางใจพระเจ้าได้ แม้จะไม่เข้าใจวิถีทางของพระองค์ก็ตาม ในการตอบสนอง โยบประกาศถึงความอิ่มเอมใจของตนว่า “ข้าพระองค์เคยได้ยินถึงพระองค์ด้วยหู แต่บัดนี้ดวงตาข้าพระองค์เห็นพระองค์” (โยบ 42:5) โยบกลับใจจากคำกล่าวโทษต่อพระเจ้า และได้รับการปลอบประโลมด้วยประสบการณ์ในการรู้จักพระเจ้าอย่างลึกซึ้งมากขึ้นของเขา

บทสรุป (โยบ 42:7–17)

ในบทสรุป พระเจ้าตักเตือนสหายของโยบเพราะเหตุคำโต้แย้งที่ผิดของพวกเขา และพระองค์ฟื้นคืนสภาพความเป็นอยู่ของโยบ ในบทสรุปไม่ได้กล่าวถึงซาตานอีกต่อไป เพราะการฟ้องคดีของมันถูกล้มล้างแล้ว แท้จริงโยบคือผู้ที่ปรนนิบัติพระเจ้าด้วยความรักอย่างแท้จริง

โยบในพันธสัญญาใหม่

มีความเชื่อมโยงหลายประการระหว่างหัวข้อหลักของโยบกับพันธสัญญาใหม่

1. ยากอบหนุนใจผู้เชื่อให้ทรหดอดทนต่อความทุกข์ยาก วิธีหนึ่งที่ท่านใช้คือย้ำเตือนแบบอย่างของโยบผู้ทรหดท่ามกลางความทุกข์ และถึงความกรุณาเมตตาขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่โยบได้ประสบ (ยากอบ 5:11)

2. เช่นเดียวกับที่สหายของโยบเชื่อว่าความทุกข์ของโยบเป็นผลจากบาป ผู้คนในสมัยพระเยซูบางครั้งก็สันนิษฐานว่าปัญหาทางกายภาพเป็นผลจากบาปเหมือนกัน สาวกจึงทูลถามพระเยซูว่าการตาบอดมาตั้งแต่กำเนิดของชายคนนั้นเป็นการลงโทษเพราะบาปของใครหรือไม่ (ยอห์น 9:2) พระเยซูอธิบายว่า “ไม่ใช่คนนี้หรือพ่อแม่ของเขาที่ทำบาป แต่เขาเกิดมาตาบอดเพื่อให้พระราชกิจของพระเจ้าปรากฏในตัวเขา” (ยอห์น 9:3)

3. เช่นเดียวกับที่พระเจ้าทรงอนุญาตให้ผู้ชอบธรรมอย่างโยบเผชิญความทุกข์ อัครทูตเปาโลก็ต้องต่อสู้กับความทุกข์ยากประการหนึ่งซึ่งพระเจ้าเลือกที่จะไม่รักษาเขาให้หาย (2 โครินธ์ 12:7–10) พระธรรมโยบแสดงให้เห็นว่าซาตานเป็นสาเหตุของความทุกข์ของโยบ เปาโลก็มองความทุกข์ของตนเช่นกันว่าเป็น “ทูตของซาตานที่คอยโบยตีข้าพเจ้า” ทั้งโยบและเปาโล แม้ยังเผชิญความทุกข์ ก็พบว่าพระคุณของพระเจ้านั้นเพียงพอสำหรับพวกเขา

ความทุกข์ยังคงเป็นประเด็นที่ผู้เชื่อต้องเผชิญ อย่างไรก็ดี โรม 8:28-29 รับรองเราว่าพระเจ้าทรงทำให้ทุกสิ่งที่เข้ามานั้นเกิดเป็นผลดีต่อชีวิตของบรรดาลูก ๆ ของพระองค์ ความประสงค์สูงสุดของพระองค์คือให้เราได้รับการเปลี่ยนแปลงให้เป็นเหมือนพระบุตรของพระองค์ สิ่งนี้กำลังเกิดขึ้นในทุกคนที่รักพระเจ้าและเป็นผู้ที่พระองค์เรียกตามความประสงค์ของพระองค์

โยบยังพูดกับเราวันนี้

ผู้อ่านพระธรรมโยบมักเพ่งไปที่คำถามว่า “เพราะเหตุใดผู้ชอบธรรมจึงต้องทนทุกข์?” ซึ่งพระธรรมเล่มนี้ไม่ได้ให้คำตอบ คำถามที่สำคัญกว่านั้นคือ “เพราะเหตุใดผู้ชอบธรรมจึงปรนนิบัติพระเจ้า?” ซาตานได้ทูลต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “โยบปรนนิบัติพระองค์เพราะพระพรที่เขาได้รับ เอาพระพรนั้นไปจากเขาสิ แล้วเขาจะปฏิเสธพระองค์” สหายของโยบก็คิดว่ามนุษย์ควรปรนนิบัติพระเจ้าเพื่อหลีกเลี่ยงความลำบาก พวกเขาสันนิษฐานว่าการเชื่อฟังพระเจ้าอย่างซื่อสัตย์จะป้องกันความทุกข์ได้

สำหรับโยบ คำตอบแตกต่างออกไปมาก เขาปรนนิบัติพระเจ้าด้วยความรักอย่างแท้จริง แม้เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น โยบก็ปฏิเสธที่จะละทิ้งความเชื่อของตน ในจุดนี้ โยบจึงเป็นแบบอย่างของความรักแท้ต่อพระเจ้า

ต่อมา สหายของดาเนียลจะเป็นพยานว่า “ข้าแต่พระราชา ถ้าพระเจ้าของพวกข้าพระบาท ผู้ซึ่งพวกข้าพระบาทปรนนิบัตินั้น พอพระทัยจะช่วยกู้พวกข้าพระบาทให้พ้นจากเตาที่ไฟลุกอยู่ พระองค์ก็จะทรงช่วยกู้พวกข้าพระบาทให้พ้นจากพระหัตถ์ของฝ่าพระบาท ถึงแม้ไม่เป็นเช่นนั้น ข้าแต่พระราชา ขอฝ่าพระบาททรงทราบว่า พวกข้าพระบาทจะไม่ปรนนิบัติพระของฝ่าพระบาท…” (ดาเนียล 3:17–18) แม้พระเจ้าจะไม่ช่วยกู้เรา เราก็จะไม่ปฏิเสธพระองค์

ฮีบรู 11 เล่าถึงบรรดาวีรุบุรุษแห่งความเชื่อที่ได้เห็นฤทธานุภาพของพระเจ้ากระทำเพื่อพวกเขา ได้แก่ เอโนค อับราฮัม โมเสส และราหับ อีกทั้งยังกล่าวถึงผู้อื่นที่ไม่ได้รับการช่วยกู้ให้พ้นจากการทดสอบด้วย ได้แก่ “บางคนพบกับการเยาะเย้ยและการโบยตี และยังถูกล่ามโซ่และถูกขังคุกด้วย บางคนถูกขว้างด้วยก้อนหิน บางคนถูกเลื่อยเป็นสองท่อน บางคนถูกฆ่าด้วยคมดาบ บางคนก็นุ่งห่มหนังแกะหนังแพะพเนจรไป สิ้นเนื้อประดาตัว ตกระกำลำบากและถูกทำทารุณ” (ฮีบรู 11:36–37) บุคคลเหล่านี้ล้วนสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าแม้ว่าพวกเขาไม่ได้รับการช่วยกู้จากความทุกข์ยากก็ตาม

ข้อพระคัมภีร์เหล่านี้เร่งเร้าให้เราขบคิดว่า “ฉันปรนนิบัติพระเจ้าทำไม?” ฉันปรนนิบัติพระองค์เพราะพระพรที่พระองค์มอบให้หรือ? ฉันปรนนิบัติพระองค์เพื่อหลีกเลี่ยงความทุกข์หรือ? หรือฉันปรนนิบัติพระองค์ด้วยความรักอย่างแท้จริง? โยบ สหายของดาเนียล และผู้ที่กล่าวถึงใน ฮีบรู 11 ปรนนิบัติพระเจ้าด้วยความรักอย่างแท้จริง ทุกวันนี้เช่นเดียวกับในสมัยของพวกเขา พระเจ้าทรงมองหาผู้คนที่ปรนนิบัติพระองค์ด้วยความรักที่ไม่เห็นแก่ตน ผู้ที่รักพระเจ้าด้วยสุดใจของตน

หัวข้อหลักของสดุดี: สรรเสริญ

ชื่อภาษากรีกของพระธรรมนี้หมายถึง “บทเพลง” ชื่อภาษาฮีบรูหมายถึง “สรรเสริญ” ซึ่งแสดงถึงจุดประสงค์ของพระธรรม แม้แต่สดุดีแห่งการคร่ำครวญก็ลงท้ายด้วยการสรรเสริญ พระธรรมสดุดี บรรจุถ้อยคำที่ประชากรของพระเจ้าสามารถใช้เพื่อถวายสรรเสริญแด่พระเจ้า

หัวเรื่องในสดุดี

มีสดุดีกว่า 100 บทที่มีหัวเรื่อง ซึ่งให้ข้อมูลเกี่ยวกับบทสดุดีนั้น ๆ หัวเรื่องเหล่านี้ระบุรายละเอียดเกี่ยวกับผู้ประพันธ์ ฉากหลังทางประวัติศาสตร์ และคำแนะนำด้านดนตรี แม้ว่าเราจะไม่ทราบแน่ชัดว่าหัวเรื่องเหล่านี้ถูกรวมอยู่ในต้นฉบับดั้งเดิมหรือไม่ แต่พบว่ามีอยู่ในสำเนายุคแรก ๆ

สดุดีหลายบทระบุชื่อผู้ประพันธ์เอาไว้ด้วย มีสดุดี 73 บทที่มีหัวเรื่องว่า “เพลงสดุดีของดาวิด” สดุดี 50 และสดุดี 73–83 เป็นเพลงสดุดีของอาสาฟ ผู้เป็นหัวหน้านักดนตรีสำหรับการนมัสการในที่ประชุมใหญ่ในสมัยของกษัตริย์ดาวิด เห็นได้ว่าตระกูลโคราห์ ซึ่งถูกกล่าวถึงในหัวเรื่องของสดุดี 10 บท เป็นสมาชิกของคณะนักร้องประจำพระวิหาร ซาโลมอนได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ประพันธ์สดุดี 2 บท และสดุดี 90เป็นคำอธิษฐานของโมเสส

หัวเรื่องอื่น ๆ ให้ข้อมูลเกี่ยวกับฉากหลักทางประวัติศาสตร์ ของบทสดุดีด้วย ตัวอย่างเช่น สดุดี 3 เขียนขึ้นเมื่อดาวิดหลบหนีจากโอรสของตนคืออับซาโลม เมื่อผู้คนจำนวนมากสนับสนุนการกบฏของอับซาโลม ดาวิดก็ระลึกว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ พระองค์ทรงเป็นโล่ล้อมรอบตัวข้าพระองค์ ทรงเป็นศักดิ์ศรีของข้าพระองค์และทรงเป็นผู้ชูศีรษะข้าพระองค์” (สดุดี 3:3) ดาวิดเขียนสดุดี 52, 54, 56, 57 และ 59 ในช่วงปีที่เขาหนีจากซาอูล (1 ซามูเอล 19–23) ที่เป็นที่รู้จักที่สุดคือ สดุดี 51 ซึ่งเป็นคำอธิษฐานกลับใจยิ่งใหญ่ที่ดาวิดเขียนหลังจากที่นาธันเข้ามาตักเตือนเรื่องการล่วงประเวณีกับบัทเชบา

สำหรับผู้อ่านสมัยใหม่ หัวเรื่องที่กำกวมที่สุดคือบรรดาหัวเรื่องที่ให้คำแนะนำด้านดนตรีและพิธีกรรม หัวเรื่องอย่าง “เชมินิท” (สดุดี 6 และ สดุดี 12) “อาลาโมท” (สดุดี 46) และ “มุธลับเบน” (สดุดี 9) เป็นคำแนะนำทางดนตรี บางหัวเรื่องระบุเครื่องดนตรีที่ควรใช้ ขณะที่บางหัวเรื่องอ้างถึงทำนองที่ใช้ขับร้องสดุดีนั้น ๆ ได้แก่ “กิททีธ” (สดุดี 8 สดุดี 81 และสดุดี 84) “อย่าทำลาย” (สดุดี 57–59 และสดุดี 75) และ “กวางแห่งยามรุ่งอรุณ” (สดุดี 22)

โครงสร้างของสดุดี

ในหลายแง่ พระธรรมสดุดีคล้ายกับหนังสือเพลงสรรเสริญสมัยใหม่ เป็นการรวบรวมบทเพลงและบทอธิษฐานที่ใช้ทั้งในการนมัสการส่วนรวมที่พระวิหาร และการนมัสการส่วนตัวของชาวอิสราเอลแต่ละคน

พระธรรมสดุดีแบ่งออกเป็นห้าบรรพ แต่ละบรรพจะปิดท้ายด้วยบทถวายสรรเสริญ

บรรพที่ 1 (สดุดี 1–41) จบลงที่ “สาธุการแด่พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งอิสราเอล ตั้งแต่นิรันดร์กาลถึงนิรันดร์กาล อาเมน และ อาเมน” (สดุดี 41:13)

บรรพที่ 2 (สดุดี 42–72) จบลงที่ “สาธุการแด่พระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอล ผู้ทรงกระทำการอัศจรรย์ต่าง ๆ แต่พระองค์เดียว สาธุการแด่พระนามรุ่งโรจน์ของพระองค์เป็นนิตย์ ขอให้แผ่นดินโลกทั้งสิ้นเต็มไปด้วยพระสิริของพระองค์ อาเมน และ อาเมน คำอธิษฐานของดาวิด บุตรชายของเจสซี จบเท่านี้” (สดุดี 72:18-20)

บรรพที่ 3 (สดุดี 73–89) จบลงที่ “สาธุการแด่พระยาห์เวห์เป็นนิตย์ อาเมน และ อาเมน” (สดุดี 89:52)

บรรพที่ 4 (สดุดี 90–106) จบลงที่ “สาธุการแด่พระยาห์เวห์พระเจ้าของอิสราเอล ตั้งแต่นิรันดร์กาลจนถึงนิรันดร์กาล และขอประชาชนทั้งสิ้นกล่าวว่า “อาเมน” สรรเสริญพระยาห์เวห์” (สดุดี 106:48)

บรรพที่ 5 (สดุดี 107–150) จบลงที่ สดุดี 150 บทถวายสรรเสริญที่สรุปพระธรรมสดุดีด้วยการสรรเสริญ

ดูเหมือนว่าชุดสดุดีทั้งห้าบรรพนี้ แต่ละชุดถูกรวบรวมขึ้นในช่วงเวลาแตกต่างกันของประวัติศาสตร์อิสราเอล บรรพที่ 1 และ 2 เป็นชุดที่รวบรวมในยุคแรก ๆ และประกอบด้วยบทสดุดีที่ส่วนใหญ่ประพันธ์โดยดาวิด ส่วนบรรพที่ 5 กล่าวถึงการเป็นเชลย จึงน่าจะถูกรวบรวมในภายหลัง (ดู สดุดี 137) เมื่อรวมกัน ชุดสดุดีเหล่านี้เปิดโอกาสให้เราได้ร่วมกับอิสราเอลสมัยโบราณในการถวายสรรเสริญพระเจ้า ร่ำร้องทูลวิงวอนพระองค์ในยามยากลำบาก และนมัสการพระองค์ในฐานะพระผู้สร้างและพระผู้ไถ่ของเรา

ประเภทของสดุดี

[1]พระธรรมสดุดี มีบทเพลงหลาย ประเภท (หรือ แนวเพลง) แม้ว่าหัวข้อหลักโดยรวมของสดุดีจะเป็นการสรรเสริญ แต่ไม่ใช่ว่าทุกบทจะเป็นเพลงสรรเสริญทั้งหมด รูปแบบของสดุดีมีความหลากหลายมาก พระธรรมสดุดีจึงประกอบด้วยสดุดีประเภทต่าง ๆ ได้แก่

• สำหรับการสรรเสริญร่วมกันของชุมชน (สดุดี 136)

• สำหรับการคร่ำครวญส่วนตัว (สดุดี 56)

• สำหรับการสั่งสอน (สดุดี 1 และสดุดี 119)

• เพื่อเชิดชูกษัตริย์ (สดุดี 72)

• เพื่อเฉลิมฉลองพิธีอภิเษกของกษัตริย์ (สดุดี 45)

• การเดินทางแสวงธรรมไปสู่เยรูซาเล็ม (สดุดี 120–134)

ในภาพรวมของพระธรรมสดุดีนี้ เราจะพิจารณาหมวดหมู่หลัก ๆ บางประการของสดุดี

เพลงสรรเสริญ

บางเพลงสรรเสริญเป็นของส่วนบุคคล บางเพลงเป็นของชุมชน ต่อไปนี้มีสองตัวอย่างที่แสดงว่าผู้เขียนสดุดีถวายสรรเสริญพระเจ้าอย่างไร

สดุดี 19 เป็นเพลงสรรเสริญส่วนบุคคล ซึ่งดำเนินไปเป็นสามบทย่อยดังนี้

1. บทย่อยที่ 1 (สดุดี 19:1–6): พระเจ้าสำแดงพระองค์ในสิ่งทรงสร้าง

สิ่งทรงสร้างเป็นพยานถึงฤทธิ์อำนาจและสง่าราศีอันยิ่งใหญ่ของพระผู้สร้าง ฟ้าสวรรค์เองเป็นพยานถึงพระสิริของพระเจ้า ในข้อเหล่านี้ ดาวิดใช้พระนามว่า “พระเจ้า” (เอโลฮิม ในภาษาฮีบรู) ซึ่งสื่อถึงความยิ่งใหญ่และสง่าราศีของพระเจ้า

2. บทย่อยที่ 2 (สดุดี 19:7–11): องค์พระผู้เป็นเจ้าสำแดงพระองค์ในธรรมบัญญัติของพระองค์

การเปิดเผยถึงพระเจ้าแบบเป็นส่วนตัวมากขึ้นปรากฏในพระวจนะของพระองค์ ผ่านทางธรรมบัญญัติ พระโอวาท ข้อกำหนด คำบัญชา ความยำเกรง และคำพิพากษาขององค์พระผู้เป็นเจ้า เราเห็นการที่พระองค์ทรงสำแดงพระองค์เอง ในตอนนี้ ดาวิดใช้พระนามว่า “พระยาห์เวห์” (ยาห์เวห์ ในภาษาฮีบรู) ซึ่งเป็นนามส่วนพระองค์แห่งพันธสัญญาที่พระเจ้าสำแดงแก่ชนอิสราเอลใน อพยพ 3:14 ธรรมบัญญัติของพระเจ้าไม่ใช่ภาระแก่ผู้เชื่อ แต่หวานกว่าน้ำผึ้งและน่าปรารถนายิ่งกว่าทองคำ

3. บทย่อยที่ 3 (สดุดี 19:12–14): การตอบสนองของผู้นมัสการต่อพระผู้ไถ่

เพื่อตอบสนองต่อการสำแดงของพระเจ้า ดาวิดอธิษฐานขอการชำระและช่วยให้พ้นจากบาป เขาอธิษฐานขอให้ถ้อยคำและความคิดของเขาเป็นที่พอพระทัยแด่พระเจ้า ผู้ทรงเป็นศิลาและพระผู้ไถ่ของเขา

สดุดี 136 เป็นเพลงสรรเสริญแบบส่วนรวม ร้องในรูปแบบขานรับ ผู้นำจะร้องครึ่งแรกของแต่ละข้อ แล้วประชาชนขานรับว่า “...เพราะความรักมั่นคงของพระองค์ดำรงเป็นนิตย์” ผ่านการทรงสร้าง (สดุดี 136:1–9) และความดีของพระองค์ต่ออิสราเอล (สดุดี 136:10–26) ความเมตตานิรันดร์ของพระเจ้าจึงถูกสำแดงออกมา

สดุดีแห่งการขอบพระคุณ

สดุดีแห่งการขอบพระคุณ เชื่อมโยงกับเหตุการณ์เฉพาะของการช่วยกู้จากพระเจ้า ในสดุดีแห่งการขอบพระคุณ ผู้เขียนสดุดีกล่าวถึงวิกฤตในอดีต แล้วขอบคุณพระเจ้าที่ทรงช่วยให้พ้นจากวิกฤตนั้น

► ตัวอย่างสดุดีแห่งการขอบพระคุณ อ่าน สดุดี 18 ซึ่งดาวิดชื่นชมยินดีในการปกป้องของพระเจ้าเมื่อซาอูลกำลังติดตามไล่ล่าดาวิด

สดุดีแห่งการคร่ำครวญ

สดุดีแห่งการคร่ำครวญมีประมาณ 50 บท โดยทั่วไปสดุดีแห่งการคร่ำครวญ มักประกอบด้วยองค์ประกอบ 4 ประการ แม้ลำดับอาจไม่เหมือนกันเสมอไป

• บรรยายคำร้องทุกข์ หลายบทของสดุดีแห่งการคร่ำครวญกล่าวถึงศัตรู บทอื่น ๆ บรรยายปัญหาที่ผู้เขียนสดุดีกำลังเผชิญ สดุดี 13:1–3 คร่ำครวญว่าพระเจ้าดูราวกับซ่อนพระพักตร์ ขณะที่ศัตรูของดาวิดถูกยกย่องสูงขึ้น

• คำวิงวอนต่อพระเจ้า ตรงนี้ผู้เขียนสดุดีร้องขอให้พระเจ้าช่วยกู้ มักมีคำขอที่เฉพาะเจาะจง ใน สดุดี 13:3 ดาวิดขอให้พระเจ้าทรงฟังและเปิดตาของดาวิดให้สว่าง

• คำประกาศความมั่นใจในพระเจ้า ใน สดุดี 13:5 หลังจากร้องขอความช่วยเหลือจากพระเจ้า ดาวิดกล่าวว่า “แต่ข้าพระองค์ได้วางใจในความรักมั่นคงของพระองค์...” ด้วยถ้อยคำนี้ บทสดุดีก็พลิกจากสถานการณ์อับจนไปสู่คำประกาศแห่งความเชื่อ

• การสรรเสริญพระเจ้า สดุดีแห่งการคร่ำครวญ ส่วนใหญ่ลงท้ายด้วยการสรรเสริญพระเจ้า สดุดี 13:6 กล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะร้องเพลงถวายพระยาห์เวห์ เพราะพระองค์ทรงดีต่อข้าพเจ้า” การสรรเสริญปิดท้ายเป็นองค์ประกอบสำคัญของการคร่ำครวญตามพระคัมภีร์ และเป็นแบบอย่างให้กับเราในการร้องทูลต่อพระเจ้า

เมื่อเอ่ยปากร้องทุกข์และทูลขอในสิ่งที่จำเป็น เราต้องไม่ต่อต้านความประสงค์ของพระเจ้า คำประกาศความมั่นใจในพระเจ้าและการสรรเสริญปิดท้ายแด่พระเจ้า ช่วยให้เรายังคงนอบน้อมต่ออำนาจปกครองสูงสุดของพระองค์ ใน สดุดี 13 ไม่มีสิ่งใดในชีวิตของดาวิดเปลี่ยนไประหว่างข้อ 4 กับข้อ 5 สภาพภายนอกของเขายังคงเหมือนในข้อ 1–2 การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นภายใน คือดาวิดตัดสินใจที่จะไว้ใจในความเมตตาของพระเจ้า และจะร้องเพลงถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า แบบอย่างนี้ควรเป็นสิ่งที่กำกับคำอธิษฐานของเรา นั่นคือ เราควรทั้งซื่อสัตย์ตรงไปตรงมาอย่างที่สุดในการถ่ายทอดถึงความจำเป็นของเรา และนอบน้อมยอมจำนนอย่างที่สุดต่อความประสงค์สูงสุดของพระเจ้าในชีวิตเรา

สดุดีแห่งการคร่ำครวญตั้งอยู่บนสมมติฐานสามประการ ได้แก่ ในโลกนี้มีทั้งฝ่ายถูกต้องและฝ่ายผิด เราไว้วางใจพระเจ้าได้ว่าพระองค์จะปกป้องฝ่ายที่ถูกต้อง และผู้เขียนสดุดีก็อยู่ฝ่ายถูกต้อง ดังนั้น ผู้เขียนสดุดีจึงมั่นใจว่าพระเจ้าจะแทรกแซงเพื่อเขา

สดุดีคำสารภาพบาป

สดุดีคำสารภาพบาปเกี่ยวเนื่องกับสดุดีแห่งการคร่ำครวญ แต่ต่างกันตรงที่กวีทูลขอการอภัยบาปจากพระเจ้า สดุดีคำสารภาพบาปที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ สดุดี 51 ซึ่งดาวิดอธิษฐานขอความเมตตาจากพระเจ้าหลังจากทำบาปกับบัทเชบา สดุดีคำสารภาพบาปอื่น ๆ ได้แก่ สดุดี 6 สดุดี 32 สดุดี 38 และ สดุดี 130

ประเด็นปัญหา

พระธรรมสดุดี มีคำอธิษฐานเชิงกล่าวโทษอย่างน้อย 35 ตอน คือสดุดีที่ขอให้พระเจ้าเทการพิพากษาลงมาเหนือศัตรูของผู้เขียนสดุดี ผู้เชื่อจำนวนไม่น้อยรู้สึกลำบากใจกับคำอธิษฐานเหล่านี้ แล้วคำอธิษฐานเช่นนี้จะสอดคล้องกับคำสั่งของพระเยซูที่ให้รักศัตรูได้อย่างไร?

นักวิจารณ์บางท่านเสนอว่านี่แสดงความแตกต่างระหว่างพันธสัญญาเดิมกับพันธสัญญาใหม่ อย่างไรก็ดี แม้แต่พันธสัญญาเดิมก็สอนให้เรารักศัตรู (เช่น อพยพ 23:4–5) ยิ่งกว่านั้น พันธสัญญาใหม่เองก็มีคำกล่าวโทษต่อผู้ทำความชั่วอยู่ด้วย (เช่น 2 ทิโมธี 4:14) ถ้าเช่นนั้น ผู้เชื่อควรอ่านสดุดีกล่าวโทษอย่างไร?

หลักการพื้นฐานของสดุดีกล่าวโทษ

1. สดุดีกล่าวโทษตั้งอยู่บนหลักการหว่านและการเก็บเกี่ยว เฉลยธรรมบัญญัติ สุภาษิต และกาลาเทีย สอนว่า “…ใครหว่านอะไรลง ก็จะเก็บเกี่ยวสิ่งนั้น” (กาลาเทีย 6:7) หลักการนี้ถูกบรรยายภาพไว้ในพระธรรมหมวดประวัติศาสตร์ และได้รับการประกาศในพระธรรมหมวดผู้เผยพระวจนะ สดุดีกล่าวโทษเป็นการขอให้พระเจ้าสำแดงความยุติธรรมของพระองค์ บรรดาเชลยที่กลับมาได้ขอให้พระเจ้าตอบแทนบาบิโลนอย่างสาสมกับการกระทำของพวกเขา (สดุดี 137:8)

2. ศัตรูของอิสราเอล ท้ายที่สุดคือศัตรูของพระเจ้า ในฐานะกษัตริย์ ดาวิดเป็นผู้รับการเจิมของพระเจ้า ศัตรูของพระองค์จึงคัดค้านพระประสงค์ของพระเจ้าที่มีต่ออิสราเอล คำอธิษฐานเชิงกล่าวโทษมุ่งขอให้ความชอบธรรมของพระเจ้าได้รับปกป้อง

3. ผู้เขียนสดุดีมิได้จัดการศัตรูด้วยมือของตนเอง ดาวิดอธิษฐานขอให้พระเจ้าลงโทษศัตรูของตน แต่เขาปฏิเสธที่จะล้างแค้นส่วนตัวต่อซาอูล (1 ซามูเอล 24:6) ดาวิดมอบศัตรูของตนไว้ในพระหัตถ์ของพระเจ้า

ปัจจุบันนี้เราสามารถอธิษฐานด้วยสดุดีกล่าวโทษได้ไหม?

แม้เมื่อเรายอมรับว่าสดุดีกล่าวโทษสอดคล้องกับความยุติธรรมตามพระคัมภีร์ เราก็ยังต้องถามต่อว่า เราจะใช้สดุดีเหล่านี้ในการนมัสการวันนี้ได้อย่างไร มีปฏิกิริยาที่ขัดแย้งกันอยู่สองแนวต่อสดุดีกล่าวโทษ คือ...

1. ผู้ติดตามพระคริสต์บางคนเชื่อว่าคำสอนของพระองค์ในคำเทศนาบนภูเขา ห้ามเราอธิษฐานในเชิงกล่าวโทษ

2. ผู้เชื่ออีกกลุ่มหนึ่งใช้คำอธิษฐานเชิงกล่าวโทษอยู่บ่อยครั้ง เป็นองค์ประกอบหนึ่งของการทำสงครามฝ่ายวิญญาณ

ทั้งสองมุมมองสะท้อนแง่มุมของความจริง สดุดีเหล่านี้สอดคล้องกับความจริงตามพระคัมภีร์ แต่พระเยซูสอนให้เรารักศัตรู สำหรับผู้ที่ประสงค์จะอธิษฐานสดุดีกล่าวโทษ ควรถามตนเองสามข้อเพื่อพิจารณาแรงจูงใจของตนว่า...

1. ฉันมีแรงจูงใจเพราะความชอบธรรมของพระเจ้าหรือเพราะความโกรธของตัวเอง? บรรดาผู้เขียนสดุดีมีความกังวลใจเพื่อพระเจ้าและอาณาจักรของพระองค์ เปาโลเขียนว่า “จะโกรธก็โกรธได้ แต่อย่าทำบาป…” (เอเฟซัส 4:26) ความโกรธที่ชอบธรรมคือการตอบสนองต่อบาปที่กระทำต่อพระเจ้า ความโกรธที่หมุนรอบตัวเองคือการตอบสนองต่อการถูกดูหมิ่นในเรื่องส่วนตัว สิ่งที่ควรปลุกเร้าให้ฉันโกรธคือบาปที่กระทบอาณาจักรของพระเจ้า ไม่ใช่กระทบต่ออาณาจักรของฉันเอง

2. ฉันกำลังแสวงหาความยุติธรรมจากพระเจ้าหรือการล้างแค้นส่วนตัว? คำอธิษฐานเชิงกล่าวโทษตามพระคัมภีร์มุ่งส่งเสริมความชอบธรรม (สดุดี 7:6–11) มุ่งสำแดงถึงอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า (สดุดี 59:13) และมุ่งทำให้คนชั่วหันมาแสวงหาพระเจ้า (สดุดี 83:16–18) การกล่าวโทษในปัจจุบัน บางครั้งถูกขับเคลื่อนด้วยความอยากแก้แค้น ในพระคัมภีร์ พระเจ้าห้ามครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ให้แก้แค้นส่วนตัว (for example, โรม 12:19)

3. อะไรจะทำให้ฉันยินดีมากกว่ากัน ระหว่างการกลับใจของศัตรูของฉัน กับการพิพากษาของพระเจ้าที่เหนือศัตรูของฉัน? โยนาห์ใฝ่หาการพิพากษาโดยไม่เผื่อพื้นที่ให้การกลับใจและความเมตตาของพระเจ้า (โยนาห์ 3:4) การกล่าวโทษตามพระคัมภีร์ เป็นการมอบศัตรูไว้ภายใต้อำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า ด้วยเหตุนี้ หากศัตรูของเรากลับใจและได้รับการอภัยจากพระเจ้า เราก็สามารถยินดีได้

หลักเกณฑ์เหล่านี้ทำให้เราสามารถอธิษฐานเชิงกล่าวโทษตามพระคัมภีร์ได้เมื่อเหมาะสม แต่ก็จำกัดการใช้สำหรับสถานการณ์ส่วนตัวอย่างมาก แล้วเราควรอธิษฐานอย่างไรเมื่อถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม?

พระคัมภีร์สอนอย่างสม่ำเสมอให้เราตั้งใจวางใจมอบเรื่องนั้นไว้ในพระหัตถ์ของพระเจ้า (โรม 12:19; 1 เปโตร 4:19) ผู้ทรงทำให้ทุกสิ่งร่วมกันก่อให้เกิดความดีแก่บุตรของพระองค์ (โรม 8:28–29) สิ่งนี้เห็นได้ทั้งในสดุดีกล่าวโทษ ในคำสอนของพระเยซู และในแบบอย่างส่วนตัวของบุรุษอย่างดาวิด

ประเภทของสดุดี (ต่อเนื่อง)

สดุดีแห่งปัญญา

สดุดีแห่งปัญญามีลักษณะคล้ายสุภาษิต คือให้คำแนะนำเชิงปฏิบัติสำหรับชีวิตประจำวัน สอนผู้อ่านให้ดำเนินชีวิตอย่างที่เป็นที่พอพระทัยพระเจ้า เช่นเดียวกับในสุภาษิต พระธรรมสดุดีก็สอนว่า “ความยำเกรงพระยาห์เวห์เป็นที่เริ่มต้นของสติปัญญา…” (สดุดี 111:10)

สดุดีแห่งปัญญามักเปรียบเทียบสองหนทาง คือหนทางของคนอธรรมกับหนทางของคนชอบธรรม สดุดี 1 คือหนึ่งในตัวอย่างของสดุดีแห่งปัญญา

เช่นเดียวกับ ปัญญาจารย์ และ โยบ สดุดีแห่งปัญญาแสดงความคับข้องใจต่อความรุ่งเรืองของคนอธรรมและความทุกข์ของคนชอบธรรม ใน สดุดี 73 อาสาฟเกือบสิ้นศรัทธาเพราะความมั่งคั่งของคนอธรรม คำตอบสำหรับอาสาฟ เช่นเดียวกับสำหรับโยบ ก็คือได้เห็นพระเจ้า เมื่ออาสาฟยืนอยู่ในสถานนมัสการของพระเจ้า เขาก็ตระหนักว่าบั้นปลายของคนอธรรมคือความพินาศและความรกร้าง เขาปิดท้ายสดุดีด้วยคำประกาศความเชื่อว่า “แต่ส่วนข้าพระองค์ ที่จะเข้าใกล้พระเจ้านั้นดี ข้าพระองค์ได้ให้พระยาห์เวห์องค์เจ้านายเป็นที่ลี้ภัยของข้าพระองค์ เพื่อข้าพระองค์จะได้เล่าถึงพระราชกิจทั้งสิ้นของพระองค์” (สดุดี 73:28)

สดุดีเกี่ยวกับกษัตริย์

สดุดีเกี่ยวกับกษัตริย์เผยให้เห็นว่ากษัตริย์ของอิสราเอลเป็นผู้ปกครองที่ได้รับการเจิมจากพระเจ้า ผู้ปกครองของอิสราเอลไม่เหมือนกษัตริย์ของบรรดาประเทศรอบข้าง แต่เป็นผู้รับใช้ของพระเจ้าซึ่งเป็นตัวแทนแห่งการปกครองของพระองค์ (เฉลยธรรมบัญญัติ 17:14–20)

สดุดี 2 อาจเป็นสดุดีสำหรับพิธีราชาภิเษกของกษัตริย์องค์ใหม่ บรรดากษัตริย์ของแผ่นดินโลกพากันยืนต่อต้านพระเจ้าและผู้ที่พระองค์ทรงเจิมไว้ แต่พระเจ้าได้ทรงตั้งกษัตริย์ของพระองค์ไว้บนเนินเขาบริสุทธิ์แห่งศิโยน พระเจ้าจะสถาปนากษัตริย์ จะทรงปฏิบัติต่อกษัตริย์นั้นดังบุตรของพระองค์ และจะประทานชัยชนะเหนือศัตรูของอิสราเอล พระเจ้าคือผู้ประทานฤทธิ์เดชแก่กษัตริย์ผู้ยำเกรงพระองค์ของอิสราเอล

สดุดีถึงพระเมสสิยาห์

สดุดีถึงพระเมสสิยาห์ มุ่งชี้ไปยังความเป็นบุคคลและชีวิตของพระเมสสิยาห์ สดุดีเหล่านี้สำเร็จไปบางส่วนแล้วเมื่อครั้งที่เขียนสดุดี แต่สำเร็จสมบูรณ์ในพระคริสต์

สดุดี 22 เป็นตัวอย่างของสดุดีถึงพระเมสสิยาห์ เดิมทีดาวิดเขียนสดุดีนี้จากความทุกข์ใจส่วนตัวของเขา แต่พระเยซูทรงทำให้ถ้อยคำเชิงเผยพระวจนะนี้สำเร็จตรงที่ความทรมานของพระองค์บนกางเขน (สดุดี 22:1, มัทธิว 27:46)

สดุดีเกี่ยวกับกษัตริย์จำนวนมากก็เป็นสดุดีถึงพระเมสสิยาห์ด้วย สดุดีเหล่านี้เผยพระวจนะถึงผู้ที่รับการเจิมของพระเจ้าซึ่งจะครองราชย์เป็นกษัตริย์ กษัตริย์ของอิสราเอลเป็นผู้ที่รับการเจิมเพื่อปกครองอิสราเอล แต่พระเยซูจะเสด็จมาในฐานะพระองค์ผู้รับการเจิม (พระเมสสิยาห์) เพื่อทำให้พระประสงค์ของพระเจ้าที่มีต่อกษัตริย์อิสราเอลสำเร็จอย่างสมบูรณ์

สดุดีเกี่ยวกับกษัตริย์หลายบทบรรยายถึงการครอบครองที่เป็นสากล ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นจริงในประวัติศาสตร์ของอิสราเอล ตัวอย่างเช่น ไม่มีกษัตริย์องค์ใดของอิสราเอลที่ครอบครองตลอดจนปลายแผ่นดินโลก (สดุดี 2:8) สดุดีเหล่านี้จึงสำเร็จสมบูรณ์ในพระเยซู ด้วยเหตุนี้ เราจึงจัดให้เป็นสดุดีถึงพระเมสสิยาห์ได้อย่างเหมาะสม

สดุดียังพูดกับเราวันนี้

สดุดีมอบแบบอย่างสำหรับการนมัสการของคริสเตียนในปัจจุบัน ความเห็นเกี่ยวกับประเด็นเรื่องการนมัสการมักทำให้ผู้เชื่อแตกแยกกัน แต่สดุดีให้คำตอบแก่คำถามเหล่านี้และช่วยสร้างความสมดุล

สดุดีแสดงให้เห็นว่าการนมัสการของเราควรประกอบด้วยทั้งการถวายสรรเสริญพระเจ้า (สดุดีแห่งการสรรเสริญ) และการสั่งสอนประชากรของพระเจ้า (สดุดีแห่งปัญญา) การนมัสการของเราควรรวมทั้งการนมัสการส่วนบุคคลและการนมัสการส่วนรวม การนมัสการของเราควรรวมทั้งการขอบพระคุณสำหรับสิ่งที่พระเจ้าทรงกระทำแก่เราเป็นการส่วนตัว และการสรรเสริญในสิ่งที่พระองค์ทรงเป็นต่อมวลมนุษย์ทั้งหมด

สดุดีแสดงความสมดุลระหว่างการคร่ำครวญกับการสรรเสริญ แสดงให้เห็นว่าในการนมัสการ เราสามารถนำความทุกข์ร้อนและปัญหาของเราไปทูลต่อพระเจ้าได้เสมอ และยังชี้ให้เห็นว่าเราจำเป็นต้องมอบวางคำร้องทุกข์เหล่านั้นไว้ใต้ความประสงค์อันสูงสุดของพระองค์ สดุดีแห่งการคร่ำครวญลงท้ายด้วยการสรรเสริญ พระเจ้าเรียกประชากรของพระองค์ให้มีความซื่อสัตย์อย่างที่สุด และยอมจำนนต่อความประสงค์ของพระองค์อย่างสิ้นเชิง

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง:

งานที่ 1: ทำงานแบบกลุ่ม

มอบหมายให้สมาชิกแต่ละคนในกลุ่มเลือกหนึ่งบุคคลจากพระธรรมโยบ ได้แก่ เอลีฟัส บิลดัด โศฟาร์ หรือ เอลีฮู อ่านถ้อยคำของคนนั้นที่เลือก แล้วอภิปรายจุดแข็งและจุดอ่อนของข้อโต้แย้งของเขา

งานที่ 2: ทำงานแบบเดี่ยว

ขณะอ่านสดุดีที่ได้รับมอบหมาย ให้จัดทำรายการคุณลักษณะของพระเจ้าที่ปรากฏในบทสดุดีนั้นๆ สำหรับคุณลักษณะแต่ละประการ ให้ระบุข้อพระคัมภีร์ 8–10 ข้อ ที่แสดงคุณลักษณะนั้น

(2) ในช่วงเริ่มต้นของบทถัดไป ให้ทำแบบทดสอบเกี่ยวกับเนื้อหาของบทนี้ โปรดเตรียมตัวด้วยการศึกษาโจทย์แบบทดสอบมาอย่างรอบคอบ

(1) บอกวิธีใช้ข้อความคู่ขนานสามลักษณะในบทกวีฮีบรู

(2) อธิบาย acrostic poetry ด้วยหนึ่งประโยค

(3) หัวข้อหลักของโยบคืออะไร?

(4) ประเด็นหลักสามประการในคำโต้แย้งของโยบต่อสหายของเขาคืออะไร?

(5) อะไรคือหัวข้อคำกล่าวของโยบใน โยบ 28–31? บอกบทของพระธรรมท้ายหัวข้อด้วย

(6) ข้อมูลสามประเภทที่พบในหัวเรื่องของสดุดีส่วนบุคคลมีอะไรบ้าง?

(7) องค์ประกอบสี่ประการในสดุดีแห่งการคร่ำครวญส่วนใหญ่มีอะไรบ้าง?

(8) บอกหลักการพื้นฐานสามประการของสดุดีกล่าวโทษ

(9) อะไรคือจุดประสงค์ของสดุดีถึงพระเมสสิยาห์?

(10) เขียน สดุดี 119:1–8 จากการท่องจำ