เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) ร่างเค้าโครงหัวข้อหลักของ ซามูเอล พงศ์กษัตริย์ และ พงศาวดาร

(2) รู้เกี่ยวกับกษัตริย์คนสำคัญในประวัติศาสตร์อิสราเอล

(3) เข้าใจการบรรลุผลสำเร็จของdeuteronomic theologyในประวัติศาสตร์อิสราเอล

(4) เห็นคุณค่าข่าวสารแห่งความหวังที่พบในพงศาวดาร

(5) ตระหนักว่าเนื้อหาใน พงศ์กษัตริย์ และ พงศาวดาร เกื้อหนุนและเติมเต็มกันอย่างไร

► อ่าน 1 และ 2 ซามูเอล 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์ และ 1 และ 2 พงศาวดาร

► ท่องจำ 1 พงศ์กษัตริย์ 9:4–7 และ 2 พงศาวดาร 7:13–14

พระธรรมซามูเอลและพงศ์กษัตริย์ ไล่ลำดับประวัติศาสตร์ยุคกษัตริย์ของอิสราเอล 1 ซามูเอล เล่าเรื่องการเริ่มต้นของสถาบันกษัตริย์ คือรัชกาลของซาอูล ส่วน 2 ซามูเอล ไล่ลำดับประวัติศาสตร์การปกครองของดาวิด ใน 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์ บรรดากษัตริย์ชั่วได้นำอิสราเอลและยูดาห์ให้ละทิ้งความเชื่อ และผลที่ได้รับตอบสนองคือการพิพากษาที่พระเจ้าสัญญาไว้ใน เฉลยธรรมบัญญัติ 27–28 เทลงมาเหนือชนชาตินั้น ในตอนจบของ 2 พงศ์กษัตริย์ อาณาจักรเหนือถูกทำลาย และยูดาห์ตกไปเป็นเชลยในบาบิโลน

พระธรรมพงศาวดาร มองช่วงประวัติศาสตร์เดียวกันจากมุมมองที่ต่างออกไป เขียนขึ้นหลังการกลับจากเนรเทศ พงศาวดารพิจารณาประวัติศาสตร์อิสราเอลในกรอบของประวัติศาสตร์ความรอด เห็นถึงพระประสงค์ของพระเจ้าที่ทรงดำเนินต่อไปเพื่อประชากรของพระองค์ พงศาวดารหนุนใจประชากรของพระเจ้าว่ายังมีความหวังสำหรับอนาคต พระเจ้าไม่ได้ทรงลืมพันธสัญญากับประชากรของพระองค์

► อิสราเอลทำผิดประการใดในการร้องขอกษัตริย์? ในการอภิปรายร่วมกัน ขอให้พิจารณาทั้ง 1 ซามูเอล 8:6–22 และ เฉลยธรรมบัญญัติ 17:14–20

หัวข้อหลักของ 1 ซามูเอล: การเริ่มต้นระบอบราชาธิปไตยของอิสราเอล

1 ซามูเอล ไล่ลำดับการเปลี่ยนผ่านจากผู้วินิจฉัยคนสุดท้ายของอิสราเอล คือ ซามูเอล มาสู่กษัตริย์องค์แรก คือ ซาอูล ครอบคลุมช่วงปี 1100–1011 ก่อนคริสตศักราช 1 ซามูเอล เผยให้เห็นระยะเริ่มต้นของระบอบราชาธิปไตย เดิมทีอิสราเอลอยู่ภายใต้ระบอบ theocracy ที่พระเจ้าตรัสโดยตรงผ่านผู้วินิจฉัยและผู้เผยพระวจนะ แต่บัดนี้อิสราเอลจะปกครองโดยกษัตริย์ ตามคำเผยพระวจนะ โมเสสได้อธิบายไว้แล้วว่าควรมองหากษัตริย์ประเภทใด ทว่าไม่นานซาอูลและผู้สืบทอดก็ห่างไกลจากแบบแผนของพระเจ้า 1 ซามูเอล แสดงให้เห็นศักยภาพของกษัตริย์องค์แรกในฐานะผู้รับการเจิมของพระเจ้า และต่อมาก็แสดงให้เห็นความล้มเหลวอันน่าเศร้าที่เขาไม่อาจบรรลุศักยภาพนั้น

ภาพรวมของ 1 ซามูเอล

การเปลี่ยนผ่านสู่ระบอบราชาธิปไตย (1 ซามูเอล 1–15)

การเปลี่ยนผ่านจากการปกครองโดยผู้วินิจฉัยไปสู่ระบอบราชาธิปไตยเริ่มต้นด้วยเรื่องของซามูเอล
ซามูเอลเป็นบุตรของมารดาผู้ยำเกรงพระเจ้าชื่อ ฮันนาห์ เธอปฏิญาณถวายซามูเอลให้เป็นนาศีร์แด่พระเจ้าไปจนตลอดชีวิต (1 ซามูเอล 1:10–11 กันดารวิถี 6:1–21) เมื่อยังเป็นเด็ก เขาถูกพาไปยังพลับพลาเพื่อปรนนิบัติรับใช้พระเจ้าภายใต้การดูแลของปุโรหิตเอลี

ฉากสำคัญของช่วงเปลี่ยนผ่านนี้ ได้แก่

พระเจ้าเรียกซามูเอล และการพิพากษาต่อเอลีกับครอบครัวของเขา (1 ซามูเอล 1–3)

1 ซามูเอล 1–7 แสดงความเสื่อมถอยที่ต่อเนื่องมาจากสมัยผู้วินิจฉัย แม้แต่ฐานะปุโรหิตก็ถูกทำให้เสื่อมทราม เมื่อบุตรชายของเอลีลบหลู่หน้าที่ของตนด้วยบาปล่วงประเวณีและใช้เครื่องบูชาอย่างไม่ถูกต้อง (1 ซามูเอล 2:12–25) ผลก็คือ พระเจ้าส่งข่าวสารแห่งการพิพากษามาทางซามูเอล

การยึดหีบพันธสัญญาโดยพวกฟีลิสเตีย (1 ซามูเอล 4–7)

การที่อิสราเอลใช้พันธสัญญาอย่างไม่ถูกต้องเห็นได้จากการปฏิบัติต่อหีบพันธสัญญา เมื่อพวกฟีลิสเตีย เข้าโจมตี อิสราเอลก็ยกหีบออกไปสู่สนามรบโดยเชื่อว่านี่เป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่จะปกป้องตนจากศัตรู ทว่าเพราะการละทิ้งความเชื่อของอิสราเอล พระเจ้าไม่ได้ทรงปกป้องประชากรอีกต่อไป หีบจึงถูกยึดและอยู่ในมือพวกฟีลิสเตีย นานเจ็ดเดือน เมื่อหีบนำภัยพิบัติมาสู่พวกฟีลิสเตีย พวกเขาจึงส่งหีบกลับมาที่เบธเชเมช

การเลือกซาอูลเป็นกษัตริย์ (1 ซามูเอล 8–12)

เมื่อแก่ชรา ซามูเอลเจิมตั้งบรรดาบุตรชายของตนให้เป็นผู้วินิจฉัยเหนืออิสราเอล น่าเสียดายที่พวกบุตรของซามูเอลก็ไม่สัตย์ซื่อเหมือนกับพวกบุตรของเอลี เพื่อตอบสนองต่อปัญหานี้ บรรดาผู้อาวุโสของอิสราเอลจึงขอให้ซามูเอลเจิมตั้งกษัตริย์องค์หนึ่ง มีความตึงเครียดระหว่างคำเผยพระวจนะของโมเสสก่อนหน้านี้ที่กล่าวถึงกษัตริย์ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของพวกเขาจะทรงเลือก (เฉลยธรรมบัญญัติ 17:15) กับคำตรัสของพระเจ้าที่มีต่อซามูเอลว่า “…พวกเขาไม่ได้ละทิ้งเจ้า แต่พวกเขาละทิ้งเรา ไม่ให้เราเป็นกษัตริย์เหนือพวกเขา” (1 ซามูเอล 8:7)

ประเด็นสำคัญดูจะอยู่ที่แรงจูงใจของคำขอจากผู้อาวุโสที่ว่า “…บัดนี้ขอท่านได้ตั้งพระราชาให้วินิจฉัยพวกเราอย่างประชาชาติทั้งปวงเถิด” (1 ซามูเอล 8:5) ในขณะที่โมเสสเล็งเห็นว่า วันหนึ่งซึ่งกษัตริย์จะเป็นส่วนหนึ่งในแผนการของพระเจ้า แต่แรงจูงใจของอิสราเอลกลับเป็นว่า อยากเหมือนบรรดาประชาชาติ น่าเศร้าที่ในเวลาต่อมา บรรดากษัตริย์ของอิสราเอลจะนำชนชาตินี้ให้เดินตามรอยเพื่อนบ้าน อิสราเอลจึงกลายเป็นเหมือนบรรดาประชาชาติทั้งปวงในการบูชารูปเคารพและในความอยุติธรรมของตนอย่างแท้จริง

รัชสมัยตอนต้นของซาอูล (1 ซามูเอล 13–15)

ในช่วงแรก ซาอูลดูเหมือนจะเป็นกษัตริย์ต้นแบบ เขาแสดงความถ่อมตนเมื่อถูกคัดเลือก และประสบความสำเร็จอย่างมากในการรบกับพวกฟีลิสเตีย อย่างไรก็ตาม มีเหตุการณ์สามประการที่เผยให้เห็นปัญหาฝังลึกในจิตใจของซาอูล

1. ซาอูลก้าวก่ายบทบาทปุโรหิตของซามูเอล และเมื่อถูกทักท้วง ซาอูลกลับโทษซามูเอล (1 ซามูเอล 13:8–14)

2. ซาอูลให้ปฏิญาณอย่างผลีผลาม จนเกือบทำให้โยนาธานต้องตาย (1 ซามูเอล 14:24–46)

3. ซาอูลไม่เชื่อฟังคำสั่งที่ให้ทำลายคนอามาเลคอย่างสิ้นเชิง และเมื่อซามูเอลเผชิญหน้าเขา ซาอูล
กลับโทษประชาชน (1 ซามูเอล 15)

แต่ละเหตุการณ์เผยให้เห็นความล้มเหลวของซาอูลในการเป็นกษัตริย์อย่างที่พระเจ้าปรารถนา ผลลัพธ์คือ ซามูเอลนำข่าวสารแห่งการพิพากษาของพระเจ้ามา “…เพราะเหตุที่ท่านทอดทิ้งพระวจนะของพระยาห์เวห์ พระองค์จึงทรงถอดท่านออกจากตำแหน่งกษัตริย์” (1 ซามูเอล 15:23)

ความเสื่อมถอยของซาอูลและความรุ่งเรืองของดาวิด (1 ซามูเอล 16–31)

ในส่วนครึ่งแรกของ 1 ซามูเอล ไล่ลำดับการเปลี่ยนผ่านจากระบอบ theocracy ไปสู่ระบอบราชาธิปไตย ในส่วนครึ่งหลังของ 1 ซามูเอล ไล่ลำดับการเปลี่ยนผ่านบัลลังก์กษัตริย์จากซาอูลไปสู่ดาวิด

บทนำสู่เรื่องราวของดาวิด (1 ซามูเอล 16–17)

สามเรื่องราวที่เป็นการแนะนำให้รู้จักดาวิด เรื่องราวแรก การเจิมตั้งดาวิด เน้นถึงความสำคัญของหัวใจผู้เป็นกษัตริย์ ซาอูลดูเหมือนเป็นกษัตริย์ในสายตาประชาชน แต่ดาวิดดูเหมือนเป็นกษัตริย์ในสายตาพระเจ้า (1 ซามูเอล 9:1–2, 1 ซามูเอล 16:7)

เรื่องราวที่สองแนะนำความสัมพันธ์ระหว่างซาอูลและดาวิด พระเจ้าไม่ยอมรับซาอูลในฐานะกษัตริย์ และวิญญาณชั่วก็เริ่มทรมานซาอูล เนื่องจากดาวิดมีชื่อเสียงในฐานะนักดนตรี เขาจึงได้รับเลือกให้เล่นดนตรีถวายแด่ซาอูล เพื่อทำให้จิตวิญญาณของซาอูลสงบลง (1 ซามูเอล 16:14–23)

เรื่องราวที่สาม เล่าถึงชัยชนะของดาวิดเหนือยักษ์ใหญ่ชาวฟิลิสเตียคือ โกลิอัท ท่ามกลางฉากหลังของความเย่อหยิ่งและการพึ่งพาตนเองที่เพิ่มมากขึ้นของซาอูล เรื่องราวนี้แสดงให้เห็นถึงการพึ่งพาพระเจ้าอย่างถ่อมตนของดาวิด (1 ซามูเอล 17)

ความขัดแย้งระหว่างซาอูลและดาวิด (1 ซามูเอล 18–27)

ขณะที่ซาอูลเฝ้ามองผู้คนสรรเสริญดาวิดหลังจากสังหารโกลิอัท เขาก็เริ่มอิจฉาศัตรูที่ตนมองว่าอาจแย่งตำแหน่งมากขึ้นเรื่อย ๆ เรื่องความขัดแย้งระหว่างกษัตริย์ที่พระเจ้าไม่ยอมรับ คือ ซาอูล กับกษัตริย์ที่พระเจ้าเลือก คือ ดาวิด มีฉากสำคัญสี่ฉาก ได้แก่

• มิตรภาพที่แน่นแฟ้นขึ้นระหว่างดาวิดและโยนาธาน (1 ซามูเอล 18)

• ความพยายามของซาอูลเพื่อฆ่าดาวิด (1 ซามูเอล 19–20)

• การหนีเอาชีวิตรอดของดาวิดจากเงื้อมมือของซาอูล และการปฏิเสธของดาวิดเพื่อจะทำร้ายผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าเจิมตั้งไว้ (1 ซามูเอล 21–26)

• ดาวิดหลบภัยชั่วคราวอยู่ท่ามกลางพวกฟีลิสเตีย (1 ซามูเอล 27)

การสิ้นชีวิตของซาอูลกับพวกบุตรชายของเขา (1 ซามูเอล 28–31)

ขั้นตอนสุดท้ายของความเสื่อมถอยของซาอูลคือ การไปหาหญิงคนทรงที่เอนโดร์ ระหว่างที่เขากำลังเตรียมทำศึกกับพวกฟีลิสเตีย ตอนนี้เขาเองหันไปพึ่งการประกอบพิธีทางวิญญาณลึกลับ ซึ่งเป็นสิ่งที่ครั้งหนึ่งเขาเคยพยายามกวาดล้าง (1 ซามูเอล 28:8–10) ซามูเอลก็ปรากฏตัวและประกาศถ้อยคำพิพากษาว่า พวกฟีลิสเตียจะเอาชนะอิสราเอล และซาอูลกับพวกบุตรชายของเขาจะตายในสงครามนั้น เป็นไปตามคำเผยพระวจนะ ซาอูลกับพวกบุตรชายของเขาถูกสังหารในสงครามวันถัดมา และ 2 ซามูเอล ก็เปิดฉากด้วยการที่ดาวิดเริ่มขึ้นครองราชย์

หัวข้อหลักของ 2 ซามูเอล: การครองราชย์ของกษัตริย์ดาวิด

เมื่ออายุ 30 ปี ดาวิดได้เป็นกษัตริย์ พระธรรม 2 ซามูเอล ครอบคลุมช่วงปี 1011–971 ก่อนคริสตศักราช นับจากการสิ้นชีวิตของซาอูล ไปจนถึงการสิ้นชีวิตของดาวิด พระธรรมนี้บันทึกถึงความสำเร็จของดาวิดในช่วงต้นรัชกาลของการเป็นกษัตริย์ และยังบันทึกถึงผลพวงอันน่าเศร้าของบาปที่ดาวิดกระทำกับบัทเชบาด้วย

ภาพรวมของ 2 ซามูเอล

อำนาจรุ่งเรืองของดาวิด (2 ซามูเอล 1–4)

พระธรรม 2 ซามูเอล เริ่มต้นด้วยการตอบสนองของดาวิดต่อการตายของซาอูล แทนที่จะเริงร่ายินดีในการตายของศัตรู ดาวิดกลับคร่ำครวญไว้ทุกข์ถึงการตายของซาอูล และลงโทษพวกอามาเลขที่อวดอ้างว่าได้ฆ่าซาอูลแล้ว ดาวิดเป็นกษัตริย์องค์แรกเหนือยูดาห์ ส่วนบุตรชายของซาอูลคือ อิชโบเชท ขึ้นเป็นกษัตริย์ปกครองอิสราเอล 2 ซามูเอล 3:1 กล่าวว่า “มีสงครามระหว่างฝ่ายของซาอูลกับฝ่ายของดาวิดอยู่นาน….” หลังจากผ่านไปเจ็ดปี อิชโบเชทถูกฆ่าตายโดยผู้บัญชาการกองทัพสองคนของเขาเอง และดาวิดก็ขึ้นเป็นกษัตริย์ปกครองอิสราเอลทั้งหมด

ปีแห่งความรุ่งเรืองของดาวิด (2 ซามูเอล 5–10)

ช่วงต้นรัชกาลของดาวิดเป็นช่วงเวลาแห่งความสำเร็จ ด้านการทหาร ดาวิดทำให้พรมแดนอิสราเอลมั่นคง ด้านการเมือง เขารวมชาติให้กลับมาเป็นหนึ่งเดียวหลังสงครามกลางเมือง โดยการย้ายเมืองหลวงจากเมืองเฮโบรนซึ่งอยู่ทางใต้ขึ้นไปยังเมืองที่อยู่กึ่งกลางมากกว่า คือ เยรูซาเล็ม เขาจึงสามารถลดความตึงเครียดทางการเมืองได้

ที่สำคัญที่สุด ดาวิดประสบความสำเร็จฝ่ายจิตวิญญาณในช่วงเวลานี้ด้วย 2 ซามูเอล 7เป็นหนึ่งในบทที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์พันธสัญญาเดิม พันธสัญญาที่พระเจ้าทรงทำกับดาวิด สานต่อจากพันธสัญญากับอับราฮัมและโมเสส พันธสัญญาดาวิดประกอบไปด้วยพระสัญญาห้าประการดังนี้

1. พระเจ้าจะจัดเตรียมที่พำนักอันมั่นคงปลอดภัยให้กับอิสราเอล (2 ซามูเอล 7:10–11)

2. พระเจ้าจะตั้งบุตรชายของดาวิดขึ้นมาเพื่อสร้างพระวิหาร (2 ซามูเอล 7:12–13)

3. พระเจ้าจะสถาปานาอาณาจักรของดาวิดให้อยู่เป็นนิตย์ (2 ซามูเอล 7:13)

4. พระเจ้าจะสถาปนาความสัมพันธ์ฉันท์บิดาและบุตรกับเชื้อสายของดาวิด (2 ซามูเอล 7:14)

5. ความเมตตาของพระเจ้าจะไม่พรากไปจากเชื้อสายของดาวิด (2 ซามูเอล 7:14–15)

พันธสัญญาดาวิดนี้มีความสำคัญต่อความเข้าใจประวัติศาสตร์ของอิสราเอล คำถามหลักข้อหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังงานเขียนของ 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์ คือว่า “ทำไมจึงไม่มีเชื้อสายกษัตริย์แบบดาวิดบนบัลลังก์อีกต่อไป?” สำหรับอิสราเอล เหมือนกับว่าพระเจ้าทรงลืมพันธสัญญาที่ให้ไว้กับดาวิด พระธรรม 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์ ให้คำตอบของพระเจ้าต่อคำถามนี้

พันธสัญญาดาวิดยังมีความสำคัญต่อประวัติศาสตร์ในพันธสัญญาใหม่ด้วย พระกิตติคุณแสดงให้เห็นว่าพันธสัญญานี้สำเร็จอย่างที่สุดในการเสด็จมาของพระเยซูคริสต์ (มัทธิว 1:1)

ความบาปของดาวิดและผลที่ตามมา (2 ซามูเอล 11–24)

2 ซามูเอล 11 บันทึกเหตุโศกเศร้าที่ทำให้รัชกาลของดาวิดด่างพร้อย ดาวิดมีความสัมพันธ์แบบคบชู้กับ บัทเชบา แล้วพยายามปกปิดด้วยการจัดการให้อุรียาห์ถูกฆ่า เนื้อหาที่เหลือของ 2 ซามูเอล แสดงให้เห็นการพิพากษาของพระเจ้าต่อดาวิด ใน 2 ซามูเอล 7:15 พระเจ้าทรงสัญญาว่า “…ความรักมั่นคงของเราจะไม่ละ…” พระพรนี้เป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์ในพันธสัญญา แต่ใน 2 ซามูเอล 12:10 พระเจ้าก็สัญญาว่า “เพราะฉะนั้นบัดนี้ดาบนั้นจะไม่คลาดไปจากราชวงศ์ของเจ้าตลอดไป” การพิพากษานี้เป็นส่วนหนึ่งของความสัมพันธ์ในพันธสัญญาเช่นกัน กล่าวคือ การมีพันธสัญญากับพระเจ้า ย่อมนำมาซึ่งความรับผิดชอบต่อพระเจ้า

เรื่องราวของดาวิด กับ บัทเชบา เป็นหนึ่งในเรื่องที่เป็นจุดด่างพร้อยในประวัติศาสตร์พันธสัญญาเดิม สำหรับผู้ที่เชื่อว่าพระเจ้าทรงเรียกบรรดาบุตรของพระองค์ให้ดำเนินชีวิตที่ปราศจากความบาปโดยเจตนา เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ยากมากเป็นพิเศษ เราไม่ได้เชื่อว่าผู้เชื่อต้องล้มลงในความบาปเสมอไป แต่เรื่องของดาวิด แสดงให้เห็นว่า บุตรของพระเจ้าก็ “อาจ” ล้มลงได้ เรื่องนี้สอนบทเรียนอันมีค่าแก่ผู้เชื่อ โดยแสดงให้เห็นว่าผู้เชื่อควรทำอย่างไรหากเขาล้มลงในความบาปโดยเจตนา

(1) เราต้องสารภาพความบาปของเรา

เมื่อซามูเอลเผชิญหน้ากับซาอูลด้วยเรื่องความบาปที่ซาอูลทำ ซาอูลหาข้ออ้างสำหรับการไม่เชื่อฟังของเขา (1 ซามูเอล 13:11) เมื่อนาธันเผชิญหน้ากับดาวิดด้วยเรื่องความบาป ดาวิดสารภาพโดยทันทีว่า “เราได้ทำบาปต่อพระยาห์เวห์แล้ว” (2 ซามูเอล 12:13) นี่แสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างดาวิด บุรุษผู้ทำตามพระทัยของพระเจ้า กับซาอูล บุรุษที่พระเจ้าไม่ยอมรับ

ไม่ว่าจะเป็นบาปใหญ่ เช่น การล่วงประเวณี หรือบาปที่เรามักคิดว่าเล็ก เช่น การนินทา ใส่ร้าย เราจะไม่อาจรับการอภัยจากพระเจ้าได้จนกว่าเราจะสารภาพบาปของเรา เหมือนกับที่เกิดกับซาอูล เราก็อาจถูกล่อลวงให้หาข้ออ้างให้กับบาปของตัวเอง หรือแม้แต่ไม่ยอมรับแล้วเรียกบาปนั้นว่าเป็นเพียง “ความผิดพลาด” หรือ “ความอ่อนแอ” อย่างไรก็ตาม เมื่อพระเจ้าสำแดงให้เห็นว่าเราทำบาป เราจำเป็นต้องสารภาพบาปของเรา และร้องขอการอภัยจากพระองค์

(2) เราต้องตระหนักถึงความร้ายแรงของบาปที่เราทำ

เมื่อซามูเอลเผชิญหน้าซาอูลเรื่องการถวายบูชาที่เป็นหน้าที่ของปุโรหิต ซาอูลพยายามอธิบายให้ตัวเองพ้นผิด เขาพูดว่า “…ข้าพเจ้าจึงบังคับตัวเองขึ้นไปถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว” (1 ซามูเอล 13:12)

เมื่อนาธันเผชิญหน้าดาวิด กษัตริย์ตระหนักว่าความร้ายแรงของบาปไม่ได้อยู่แค่การกระทำนั้นเอง ความร้ายแรงของบาปอยู่ที่เราทำบาปต่อผู้ใด ดาวิดอธิษฐานว่า “ข้าพระองค์ได้ทำบาปต่อพระองค์ ต่อพระองค์เท่านั้น และได้ทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรพระองค์ ดังนั้น พระองค์ทรงชอบธรรมในการพิพากษา และไร้ตำหนิในการตัดสินนั้น” (สดุดี 51:4)

เมื่อเราตระหนักว่าบาปของเราเป็นการลบหลู่ต่อพระเจ้าเอง เราจะเข้าใจว่าไม่มีบาปเล็ก นี่คือเหตุผลที่พระเจ้าตรัสว่า “ตัวคนที่ทำบาปจะต้องตาย…” (เอเสเคียล 18:20) เราจำเป็นต้องตระหนักถึงความร้ายแรงของบาปของเราว่า บาปสมควรได้รับความตาย

(3) เราต้องร้องขอและเชื่อว่าเราจะได้รับการอภัยจากพระเจ้า

ดาวิดอธิษฐานว่า “ขอทรงชำระมลทินจากข้าพระองค์ด้วยต้นหุสบ ข้าพระองค์จึงจะสะอาด ขอทรงล้างข้าพระองค์ และข้าพระองค์จะขาวกว่าหิมะ” (สดุดี 51:7) ดาวิดรู้ว่าในระบบการถวายบูชาไม่มีทางจัดการกับบาปที่ไตร่ตรองล่วงหน้าอย่างที่เขาได้ทำ (กันดารวิถี 15:30–31) อย่างไรก็ตาม เขาทูลขอความเมตตาจากพระเจ้าว่า “เพราะพระองค์ไม่ทรงประสงค์เครื่องสัตวบูชา ถึงข้าพระองค์จะถวายเครื่องบูชาเผาทั้งตัว พระองค์ก็มิได้พอพระทัย เครื่องบูชาที่พระเจ้าทรงปรารถนาคือจิตใจที่แตกสลาย ใจที่แตกสลายและสำนึกผิดนั้น ข้าแต่พระเจ้า พระองค์จะไม่ทรงดูถูก” (สดุดี 51:16–17) ดาวิดกลับใจใหม่ด้วยมีความเชื่อจากใจว่าพระเจ้าผู้เมตตาจะยกโทษบาปของเขา

ในพันธสัญญาใหม่ ยอห์นเขียนว่า “ลูกของข้าพเจ้าเอ๋ย ข้าพเจ้าเขียนข้อความเหล่านี้ถึงท่านทั้งหลายเพื่อท่านจะได้ไม่ทำบาป และถ้าใครทำบาป เราก็มีผู้ช่วยทูลขอพระบิดาเพื่อเรา คือพระเยซูคริสต์ผู้ทรงเที่ยงธรรมนั้น” (1 ยอห์น 2:1) ในฐานะคริสเตียน เราไม่ต้องล้มลงในบาป แต่ถ้าเราทำบาป ยอห์นบอกข่าวดีว่าเราก็มีผู้ช่วยทูลขอเพื่อเรา

สดุดี 32 อาจเขียนขึ้นไม่นานหลังจาก สดุดี 51 ใน สดุดี 51 ดาวิด สารภาพความบาปของเขา ใน สดุดี 32 เขาร่าเริงยินดีในการให้อภัยของพระเจ้า “ข้าพระองค์สารภาพบาปของข้าพระองค์ต่อพระองค์ และข้าพระองค์มิได้ปกปิดความชั่วของข้าพระองค์ไว้ ข้าพระองค์ทูลว่า “ข้าพระองค์จะสารภาพการละเมิดของข้าพระองค์ต่อพระยาห์เวห์” แล้วพระองค์ทรงอภัยความบาปชั่วของข้าพระองค์ เส-ลาห์” (สดุดี 32:5)

(4) เราต้องเข้าใจว่าบาปของเราสร้างความเสียหายได้ในระยะยาว

เนื่องจากดาวิดกลับใจใหม่ พระเจ้าจึงยกโทษความบาปของเขา อย่างไรก็ตาม ตลอดช่วงที่เหลือในการครองราชย์ของดาวิดต้องรับผลกระทบจากค่ำคืนนั้นของเขากับบัทเชบา บุตรชายของดาวิดคือ อัมโนน ได้ข่มขืนทามาร์ ผู้ซึ่งเป็นน้องสาวต่างมารดาของเขา อับซาโลมบุตรชายคนโปรดของดาวิด ก็นำการก่อกบฏพยายามยึดอำนาจ เชบา คนเบนยามิน ก็ปลุกระดมการก่อการแข็งข้อขึ้นมาอีกครั้ง และเมื่อดาวิดใกล้สิ้นชีวิต บรรดาบุตรชายของเขาก็ต่อสู้แย่งราชบัลลังก์ ดาบไม่เคยพรากไปจากวงศ์วานของดาวิดเลย แม้แต่ในลำดับวงศ์ของพระเยซูก็ยังเตือนถึงความบาปของดาวิดว่า “…ดาวิดมีบุตรชื่อซาโลมอนเกิดจากนางซึ่งแต่ก่อนเป็นภรรยาของอุรียาห์” (มัทธิว 1:6) เรื่องราวของดาวิดเตือนใจเราถึงความหนักหนาของผลที่ตามมาอย่างร้ายแรงของบาป

เราต้องไม่ทำให้ความบาปกลายเป็นเรื่องเล็กน้อย เปาโลเตือนว่า “อย่าหลงเลย ท่านจะล้อเล่นกับพระเจ้าไม่ได้ เพราะว่าใครหว่านอะไรลง ก็จะเก็บเกี่ยวสิ่งนั้น คนที่หว่านสิ่งที่ตอบสนองเนื้อหนังของตน ก็จะเก็บเกี่ยวความเปื่อยเน่าจากเนื้อหนังนั้น…” (กาลาเทีย 6:7–8) การตระหนักถึงความร้ายแรงของบาป และราคาที่บาปต้องจ่าย ช่วยให้เรายืนมั่นคงในยามถูกล่อใจให้ทำบาป

หัวข้อหลักของพงศ์กษัตริย์: ความล้มเหลวของบรรดากษัตริย์อิสราเอล

ใน 2 ซามูเอล 7 พระเจ้าสัญญาถึงสามสิ่ง ได้แก่ ที่พำนักอันมั่นคงปลอดภัยให้กับอิสราเอล พระวิหารในเยรูซาเล็ม และเชื้อสายของดาวิดจะอยู่บนบัลลังก์ของอิสราเอลตลอดไป พระธรรม 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์ ถูกเขียนขึ้นจากมุมมองของสมัยที่เป็นเชลย เมื่อพระธรรมเหล่านี้ถูกเขียนขึ้น อิสราเอลถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลย พระวิหารถูกทำลาย และไม่มีเชื้อสายของดาวิดบนบัลลังก์อีกต่อไป

พงศ์กษัตริย์ตอบคำถามที่ว่า “ทำไม?” ทำไมพระสัญญาต่าง ๆ จึงไม่สำเร็จเป็นจริง? พระเจ้าได้หลงลืมคำสัญญาของพระองค์แล้วไหม? มาร์ดุก เทพเจ้าของบาบิโลน มีฤทธิ์เดชมากกว่าพระยาห์เวห์ พระเจ้าของอิสราเอลหรือไม่? พงศ์กษัตริย์ตอบคำถามเหล่านี้โดยชี้ไปที่ความล้มเหลวของอิสราเอลในการซื่อตรงต่อพันธสัญญา

โดยการใช้ถ้อยคำในกรอบความคิดแบบ deuteronomic theology พระธรรมพงศ์กษัตริย์แสดงให้เห็นว่าอิสราเอลกำลังเก็บเกี่ยวการลงโทษสำหรับความบาปของตน พระธรรมเหล่านี้อยู่ในหมวดประวัติศาสตร์ แต่ก็ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องเล่าในประวัติศาสตร์ พระธรรมเหล่านี้อธิบายว่าทำไมประวัติศาสตร์ของอิสราเอลจึงเป็นไปเช่นนั้น นี่คือเหตุผลที่พระคัมภีร์ฮีบรู จัดหมวดหมู่พระธรรมเหล่านี้ว่าเป็น ผู้เผยพระวจนะยุคต้น พระธรรมเหล่านี้นำถ้อยคำเผยพระวจนะจากองค์พระผู้เป็นเจ้ามาว่า “นี่คือสาเหตุที่เราได้นำการพิพากษามายังประชากรผู้ที่เราได้เลือกสรร””

ผู้เขียนและวันที่เขียนพงศ์กษัตริย์

ในพระคัมภีร์ฮีบรู พระธรรม 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์ เป็นหนังสือเล่มเดียวกัน ตามประเพณีฮีบรูได้ระบุว่าผู้เขียนคือ เยเรมีย์ อย่างไรก็ตาม ไม่มีที่ใดในพระธรรม 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์ ที่ระบุชื่อผู้เขียน นักวิชาการส่วนใหญ่กล่าวว่า ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้เขียนพระธรรมนี้

พระธรรม 1 พงศ์กษัตริย์ บันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เริ่มต้นในปี 971 ก่อนคริสตศักราช เหตุการณ์สุดท้ายใน 2 พงศ์กษัตริย์ เกิดขึ้นในปี 561 ก่อนคริสตศักราช พระธรรมนี้ไม่ได้กล่าวถึงกฤษฎีกาของไซรัสในปี 539
ก่อนคริสตศักราช ที่อนุญาตให้ยูดาห์กลับจากการเป็นเชลย จึงพอจะสันนิษฐานได้ว่า พงศ์กษัตริย์ ถูกเขียนขึ้นในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่งระหว่างสองวันที่สุดท้ายนี้

ภาพรวมของพงศ์กษัตริย์

อิสราเอลเป็นปึกแผ่นภายใต้การปกครองของซาโลมอน (1 พงศ์กษัตริย์ 1–11)

บทเหล่านี้ครอบคลุมช่วงปี 971–931 ก่อนคริสตศักราช และเป็นบันทึกเกี่ยวกับความรุ่งเรืองในสมัยการปกครองของซาโลมอน ได้แก่ สติปัญญา ความมั่งคั่งของเขา ตลอดจนการอวยพรของพระเจ้าเหนือพระวิหาร นอกจากนี้ยังเป็นบันทึกเกี่ยวกับการละทิ้งความเชื่อของซาโลมอนในบั้นปลายชีวิตด้วย

อาณาจักรถูกแบ่งแยก (1 พงศ์กษัตริย์ 12–2 พงศ์กษัตริย์ 17)

บทเหล่านี้ครอบคลุมช่วงปี 931–722 ก่อนคริสตศักราช นับจากการสิ้นชีวิตของซาโลมอนไปจนถึงการทำลายล้างอาณาจักรเหนือโดยอัสซีเรีย เพราะการกระทำที่โง่เขลาของเรโหโบอัม (บุตรของซาโลมอน) ชาติทั้งชาติแตกออกเป็นสองอาณาจักรหลังการตายของซาโลมอน เผ่าทั้งสิบทางเหนือไปตามเยโรโบอัม มีเพียงสองเผ่าคือ ยูดาห์และเบนยามิน ที่ยังจงรักภักดีต่อเรโหโบอัมและเชื้อสายของดาวิด บันทึกในพงศ์กษัตริย์ เล่าเหตุการณ์สลับไปมาระหว่างสองอาณาจักร คือเรื่องการละทิ้งความเชื่ออย่างรวดเร็วของอาณาจักรเหนือ และเรื่องการค่อย ๆ เสื่อมถอยลงไปมากขึ้นในยูดาห์

ยูดาห์หลังการล่มสลายของอาณาจักรเหนือ (2 พงศ์กษัตริย์ 18–25)

บทเหล่านี้ครอบคลุมช่วงปี 722–561 ก่อนคริสตศักราช ตั้งแต่การทำลายอาณาจักรเหนือ ไปจนถึงการปล่อยตัวเยโฮยาคีนจากการเป็นเชลยในบาบิโลน ยูดาห์ยังคงอยู่ต่อได้กว่าหนึ่งศตวรรษหลังการล่มสลายของอาณาจักรเหนือ เพราะมีช่วงเวลาแห่งการฟื้นฟูฝ่ายวิญญาณในรัชกาลของกษัตริย์บางองค์ที่ดี อย่างไรก็ตาม เนื่องด้วยการปกครองอันชั่วร้ายของมนัสเสห์ พระเจ้าจึงทรงประกาศการพิพากษาเหนือยูดาห์ (2 พงศ์กษัตริย์ 21) ยังมีช่วงฟื้นฟูครั้งสุดท้ายในรัชกาลของโยสิยาห์ แต่ในปี 586 ก่อนคริสตศักราช บาบิโลนพิชิตเยรูซาเล็ม ทำลายพระวิหาร และกวาดต้อนไพร่พลชาวยูดาห์ไปเป็นเชลย

พระธรรม 2 พงศ์กษัตริย์ ปิดท้ายด้วยเหตุการณ์ของยูดาห์ภายใต้การปกครองของเกดาลิยาห์ ผู้ว่าการที่บาบิโลนแต่งตั้ง แล้วลงท้ายด้วยรายงานว่ากษัตริย์บาบิโลนได้ปล่อยเยโฮยาคีนออกจากเรือนจำ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในปี 561 ก่อนคริสตศักราช และสำหรับผู้อ่านยุคแรกของพงศ์กษัตริย์ นี่เป็นเครื่องย้ำเตือนว่า
พระเจ้ายังคงดูแลเชื้อสายของดาวิดอยู่ พระเจ้ายังไม่ได้ทรงลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับดาวิด

วันสำคัญ กษัตริย์ ผู้เผยพระวจนะ และเหตุการณ์[1]

หัวข้อที่สำคัญในพงศ์กษัตริย์

บรรดากษัตรย์

มุมมองที่พระธรรม 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์ ใช้พิจารณาผู้ครองแผ่นดินของอิสราเอลนั้น ทั้ง “คล้าย” และ “ต่าง” จากหนังสือประวัติศาสตร์ทั่วไป กล่าวคือ เช่นเดียวกับแหล่งประวัติศาสตร์อื่น ๆ 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์ นำเสนอข้อมูลชีวประวัติพื้นฐาน เช่น อายุของกษัตริย์เมื่อขึ้นครองราชย์ ภูมิหลังครอบครัว ระยะเวลาครองราชย์ สถานที่ฝังศพ ผู้สืบราชบัลลังก์ และแหล่งอ้างอิงข้อมูลเกี่ยวกับกษัตริย์

ต่างจากแหล่งประวัติศาสตร์อื่น ๆ เป้าหมายหลักของพงศ์กษัตริย์ คือการพิจารณาว่ากษัตริย์ซื่อสัตย์ต่อพระเจ้าหรือไม่ สำหรับกษัตริย์แต่ละคน ผู้เขียนมักกล่าวไว้อย่างใดอย่างหนึ่งว่า “พระองค์ทรงดำเนินตามบาปทุกอย่าง ซึ่งพระราชบิดาของพระองค์ทรงทำต่อพระพักตร์พระองค์ และพระทัยของพระองค์ก็ไม่ภักดีต่อพระยาห์เวห์พระเจ้าของพระองค์ ไม่เหมือนอย่างพระทัยของดาวิดบรรพบุรุษของพระองค์” (1 พงศ์กษัตริย์ 15:3) หรือจิตใจของเขา “…ภักดีต่อพระยาห์เวห์ตลอดรัชสมัยของพระองค์” (1 พงศ์กษัตริย์ 15:14)

พระบาอัล คือรูปเคารพที่เรียกว่า “เจ้าแห่งสายฝนและฟ้าร้อง”

ใน พงศ์กษัตริย์ กษัตริย์แต่ละคนได้รับการประเมินจากพื้นฐานความสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าของเขา ตรงกันข้ามกับแหล่งประวัติศาสตร์อื่นที่เน้นความสำเร็จทางการเมืองหรือการทหาร ตัวอย่างเช่น ในประวัติศาสตร์ของทางโลก อม-รี เป็นหนึ่งในกษัตริย์อิสราเอลที่เป็นที่รู้จักมากที่สุด ศิลาจารึกเมชา ซึ่งปัจจุบันอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ บันทึกถึงชัยชนะทางทหารของอม-รี หลายปีหลังการสิ้นพระชนม์ของอม-รี แหล่งข้อมูลอัสซีเรียยังเรียกอิสราเอลว่า “แผ่นดินของอม-รี” อม-รีเป็นกษัตริย์ที่มีชื่อเสียง ทว่าใน 1 พงศ์กษัตริย์ กลับกล่าวถึงอม-รีเพียงหกข้อ สิ่งที่ผู้เขียนพระคัมภีร์ให้ความสำคัญคือ “อม-รีทรงทำสิ่งที่ชั่วในสายพระเนตรพระยาห์เวห์ และทรงทำชั่วยิ่งกว่าบรรดากษัตริย์ผู้อยู่ก่อนพระองค์” (1 พงศ์กษัตริย์ 16:25) จากมุมมองของผู้เขียนพระคัมภีร์ บาปของอม-รีมีน้ำหนักมากกว่าความสำคัญทางการเมืองใด ๆ ในรัชกาลของเขา พงศ์กษัตริย์เป็นประวัติศาสตร์ตามพันธสัญญาที่ไล่เรียงประวัติศาสตร์อิสราเอลซึ่งสัมพันธ์กับความสัตย์ซื่อของชนชาติที่มีต่อพันธสัญญาของพระเจ้า[2]

บรรดาผู้เผยพระวจนะ

ในฐานะส่วนหนึ่งของภาพความเสื่อมถอยของอิสราเอล 1 and 2 พงศ์กษัตริย์ ให้ความสนใจเป็นพิเศษต่อบทบาทของบรรดาผู้เผยพระวจนะ ขณะที่ อม-รี แทบถูกมองข้ามในพงศ์กษัตริย์ แต่การครองราชย์ของบุตรชายของเขาคือ อาหับ กลับได้รับการไล่เรียงอย่างละเอียด

เรื่องนี้มีเหตุผลสองประการ ประการแรก เพราะการปกครองอันชั่วร้ายของอาหับนำไปสู่การล่มสลายของอาณาจักรเหนือ (1 พงศ์กษัตริย์ 16:33) ประการที่สอง เพราะความขัดแย้งระหว่างเอลียาห์กับอาหับ ความขัดแย้งระหว่างเอลียาห์และอาหับ แสดงถึงความสัตย์ซื่อของพระเจ้าที่ทรงตักเตือนอิสราเอลเรื่องบาปของพวกเขา การเผชิญหน้าบนภูเขาคารเมล ทำให้อิสราเอลต้องประจันหน้ากับการละทิ้งความเชื่อของตนเอง และความแห้งแล้งที่เอลียาห์ประกาศ ก็ทำให้อิสราเอลต้องเผชิญหน้ากับราคาของการละทิ้งความเชื่อ (1 พงศ์กษัตริย์ 17)[3]

บรรดาผู้เผยพระวจนะแสดงให้เห็นถึงความสัตย์ซื่อของพระเจ้าต่อประชากรของพระองค์ ในอาณาจักรเหนือผ่านทางเอลียาห์และเอลีชา และในยูดาห์ผ่านทางอิสยาห์กับกลุ่มคนที่อยู่ในสมัยเดียวกัน พระเจ้าทรงตักเตือนอิสราเอลซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงบาปของพวกเขา น่าเศร้าที่แม้พระเจ้าจะทรงสัตย์ซื่อเพียงใด อิสราเอลก็ยังคงดื้อดึงในการกบฏของตนต่อไป

Deuteronomic Theology

ความขัดแย้งระหว่างเอลียาห์และอาหับ ไม่เพียงแสดงให้เห็นถึงความสัตย์ซื่อของพระเจ้าในการตักเตือนอิสราเอล แต่แสดงให้เห็นความดื้อดึงปฏิเสธที่จะกลับใจของอิสราเอลด้วย จากมุมมองของการเป็นเชลย ผู้เขียนพงศ์กษัตริย์ แสดงให้เห็นว่าทั้งยูดาห์และอิสราเอลต่างก็ต้องทนทุกข์กับการพิพากษาอันชอบธรรมของพระเจ้า

ต่อคำถามที่ยกไว้ตอนต้น ผู้เขียนพงศ์กษัตริย์ตอบว่า “ไม่ มาร์ดุก มิได้มีฤทธิ์ยิ่งใหญ่กว่าพระยาห์เวห์ และไม่ พระเจ้าไม่ได้ลืมคำสัญญาตามพันธสัญญาของพระองค์ แต่ยูดาห์กับอิสราเอลกำลังรับผลจากความไม่สัตย์ซื่อต่อพันธสัญญา พันธสัญญาให้คำสัญญาพระพรแก่ผู้สัตย์ซื่อ และโทษทัณฑ์แก่ผู้ไม่สัตย์ซื่อ พระเจ้ากำลังกระทำตามที่พระองค์ตรัสไว้จริง ๆ” (ดู 2 พงศ์กษัตริย์ 17:7–23)

ความสัมพันธ์ระหว่างเฉลยธรรมบัญญัติ กับ พงศ์กษัตริย์ เห็นได้อย่างเจาะจงในตัวอย่างหลายตอน

หัวข้อหลักของพงศาวดาร: ข่าวสารแห่งความหวัง

พระธรรม 1 และ 2 พงศาวดาร ถูกเขียนขึ้นช่วงเวลามากกว่าศตวรรษหลังจาก 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์ พงศาวดารเกิดขึ้นจากช่วงเวลาอันยากลำบากในประวัติศาสตร์ของอิสราเอล ไซรัสอนุญาตให้ประชาชนกลับมา—แต่ชาวยิวกลับอาศัยอยู่ที่บาบิโลนมากกว่าในเยรูซาเล็ม พระวิหารถูกสร้างขึ้นใหม่—แต่มีขนาดเล็กกว่าและไม่วิจิตรตระการตาเท่าพระวิหารของซาโลมอน ไม่มีกษัตริย์ผู้เป็นเชื้อสายของดาวิดบนบัลลังก์ พระเมสสิยาห์ก็ยังไม่ปรากฏ พงศาวดารจึงเขียนขึ้นเพื่อประชากรที่จำเป็นต้องได้ยินว่า “พระเจ้ายังไม่ทรงลืมเรา เราเป็นประชากรของพระองค์อยู่เสมอ ยังมีความหวังอยู่”

ผู้เขียนและวันที่พงศาวดาร

ตามประเพณีโบราณให้ความเชื่อถือว่า เอสรา เป็นผู้เขียนพงศาวดาร ส่วนหนึ่งเพราะสองข้อสุดท้ายของ 2 พงศาวดาร ซ้ำกันกับสองข้อแรกของพระธรรมเอสรา อย่างไรก็ดี พงศาวดารเองมิได้ระบุชื่อผู้เขียน ด้วยเหตุนี้ ผู้เขียนจึงมักถูกเรียกว่า “ผู้เรียบเรียงพงศาวดาร”

ในพระคัมภีร์ฮีบรู พงศาวดารเป็นพระธรรมเล่มสุดท้ายในสารบบ ซึ่งก็เหมาะสม เพราะพงศาวดารเป็นหนึ่งในพระธรรมในพันธสัญญาเดิมที่เขียนขึ้นช่วงท้าย ๆ น่าจะราว 450–400 ก่อนคริสตศักราช และยังเหมาะสมกับวัตถุประสงค์ของพระธรรมด้วย พงศาวดารไม่ได้เป็นหนังสือประวัติศาสตร์โดยเฉพาะ แม้ประวัติศาสตร์ที่บันทึกไว้จะเป็นความจริง จุดมุ่งหมายหลักคือ เพื่อประกาศข่าวสารแห่งความหวัง โดยมองประวัติศาสตร์อิสราเอลผ่านเลนส์ใหม่

พงศาวดารมองอนาคตไปสู่ความสำเร็จตามคำสัญญาของพระเจ้าที่ให้ไว้กับอิสราเอล เป็นคำสัญญาที่จะสำเร็จเป็นจริงในการเสด็จมาของพระเยซูคริสต์

ความสัมพันธ์ระหว่าง พงศ์กษัตริย์ และ พงศาวดาร คล้ายกับความสัมพันธ์ระหว่างพระกิตติคุณพ้องสามเล่ม (มัทธิว มาระโก และ ลูกา) ซึ่งเป็นการพิจารณาเนื้อหาเดียวกันจากมุมมองที่แตกต่างกัน พงศาวดารสำรวจประวัติศาสตร์เดียวกันกับที่ซามูเอลและพงศ์กษัตริย์สำรวจ แต่มีมุมมองใหม่ต่อแต่ละเหตุการณ์เหล่านี้ พงศ์กษัตริย์ถามว่า “ทำไมคำสัญญาตามพันธสัญญาจึงไม่สำเร็จเป็นจริง?” พงศาวดารถามว่า “มีความหวังสำหรับอนาคตไหม? พระเจ้ามีพระประสงค์สำหรับประชากรของพระองค์หรือไม่?”

วัตถุประสงค์ของผู้เรียบเรียงพงศาวดารเห็นได้จากการคัดเลือกเนื้อหา เขาไม่ได้บันทึกประวัติศาสตร์อิสราเอลแบบครบถ้วน แต่เลือกเรื่องราวที่แสดงให้เห็นว่า พระเจ้าทรงทำงานในประวัติศาสตร์ของอิสราเอลเพื่อให้พระประสงค์สำเร็จอย่างไร ผู้เขียนไม่ได้พยายามปฏิเสธช่วงเวลาอันมืดมนในประวัติศาสตร์ของอิสราเอล—ผู้อ่านของเขารู้เรื่องช่วงเวลาเหล่านั้นดีอยู่แล้ว อย่างไรก็ตาม จุดมุ่งหมายของพงศาวดาร ไม่ใช่เพื่ออธิบายการพิพากษาของพระเจ้า หากแต่เพื่อมอบความหวังแก่ประชากรที่กำลังสิ้นหวัง โดยการจบลงด้วยประกาศของไซรัส พงศาวดารจึงปิดท้ายด้วยข่าวสารแห่งความหวังว่า พระเจ้าทรงยังคงปกปักรักษาประชากรของพระองค์อยู่

[1]ภาพรวมของพงศาวดาร

ลำดับวงศ์ตระกูล (1 พงศาวดาร 1–9)

ลำดับวงศ์ตระกูลหรือ? น่าเบื่อหน่าย! เป็นความจริงที่เนื้อหาเหล่านี้อาจน่าเบื่อ แต่เนื้อหาเหล่านี้มีความสำคัญ เพราะอะไร? เนื้อหาเหล่านี้เตือนประชากรของพระเจ้าให้ระลึกว่า พระเจ้าไม่เคยลืมพวกเขาเลย

ในคริสต์ศตวรรษที่ห้า ก่อนคริสตศักราช ลำดับวงศ์ตระกูลของบรรดาเผ่าอิสราเอลดูเหมือนไร้ความหมาย สิบเผ่าของอาณาจักรเหนือ ถูกอัสซีเรียทำลายและไม่อาจกู้คืนตัวตนได้อีก ส่วนประชาชนของยูดาห์ก็ถูกทำให้กระจัดกระจายอยู่ทั่วอียิปต์ บาบิโลน และเปอร์เซีย

ในสถานการณ์เช่นนี้ ลำดับวงศ์ตระกูลบอกข้อความสำคัญ ว่า “พระเจ้ายังไม่ทรงลืมเรา เราเป็นประชากรที่พระองค์ทรงเลือกสรร เรารู้ว่าเราเป็นใคร—เราสามารถสืบเชื้อสายของเราไปจนถึงอาดัมได้” แม้อาณาจักรเหนือจะสูญสลายไปแล้ว ผู้เรียบเรียงพงศาวดารต้องการให้ยูดาห์จำไว้ว่า พระเจ้าทรงเลือก “อิสราเอลทั้งปวง” และมิได้หลงลืมพวกเขา[2]

ข้อความตอนหนึ่งจะแสดงให้เห็นว่าลำดับวงศ์ตระกูลสอดคล้องกับวัตถุประสงค์ของผู้เรียบเรียงพงศาวดารอย่างไร ชื่อ ยาเบส ในภาษาฮีบรูมีเสียงคล้ายคำว่าความเจ็บปวด ยาเบส ยาเบสไม่ได้มีมรดกยิ่งใหญ่ แต่เขาร้องขอต่อพระเจ้าของอิสราเอล และพระเจ้าประทานตามที่เขาขอ (1 พงศาวดาร 4:10) คำอธิษฐานของยาเบสไม่ใช่สูตรวิเศษในการขอสิ่งของจากพระเจ้า หากเป็นเครื่องเตือนใจว่าพระเจ้าทรงสดับฟังผู้ที่ร้องทูลต่อพระองค์ แม้เมื่อพวกเขาไม่มีข้อได้เปรียบส่วนตัวหรือทางตระกูล เรื่องของยาเบสหนุนใจผู้อ่านยุคแรกของพงศาวดารให้ร้องขอต่อพระเจ้า แม้ในวันมืดมน พระองค์ก็ยังทรงฟังเสียงร้องของพวกเขา

การครองราชย์ของดาวิด (1 พงศาวดาร 10–29)

ซาอูลถูกรวมเข้าในลำดับวงศ์ตระกูล แต่มีข้อมูลที่เป็นรายละเอียดเกี่ยวกับซาอูลเพียงเรื่องการตายของเขาเท่านั้น การครองราชย์ของซาอูลได้รับความสนใจเพียงเล็กน้อยจากผู้เรียบเรียงพงศาวดาร ความสนใจของผู้เรียบเรียงพงศาวดารเกี่ยวกับซาอูล สรุปได้ดังนี้ว่า “ซาอูลจึงสิ้นพระชนม์ด้วยความไม่ซื่อสัตย์ของพระองค์ พระองค์ไม่ซื่อสัตย์ต่อพระยาห์เวห์ ในเรื่องที่พระองค์ไม่ได้ปฏิบัติตามพระบัญชาของพระยาห์เวห์... พระยาห์เวห์จึงทรงประหารพระองค์เสีย และทรงยกราชอาณาจักรให้แก่ดาวิดบุตรเจสซี” (1 พงศาวดาร 10:13–14)

จุดเน้นของผู้เรียบเรียงพงศาวดารอยู่ที่ดาวิดและเชื้อสายกษัตริย์ของเขา พงศาวดารบอกเล่าถึงดาวิดและเหล่าวีรบุรุษของเขา ไม่ได้เล่าเรื่องความบาปของดาวิดที่ทำต่อบัทเชบา ผู้อ่านพงศาวดารรู้เรื่องราวความบาปของดาวิดอยู่แล้ว เรื่องนี้จึงไม่ได้สำคัญต่อวัตถุประสงค์ของพงศาวดาร

น่าสนใจที่แม้เรื่องของบัทเชบาจะไม่ถูกบันทึกไว้ในพงศาวดาร แต่บาปของดาวิดเรื่องการนับประชากรกลับถูกบันทึกไว้ ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น? เรื่องนี้สำคัญต่อการเน้นของผู้เรียบเรียงพงศาวดารในประเด็นเกี่ยวกับพระวิหาร เพราะเมื่อดาวิดกลับใจ เขาได้ซื้อลานนวดข้าวของโอรนันเพื่อสร้างแท่นบูชา และที่นั่นกลายเป็นสถานที่ตั้งของพระวิหาร (1 พงศาวดาร 21:18–28 2 พงศาวดาร 3:1)

พระวิหารมีความสำคัญต่อพงศาวดาร ถัดจากเรื่องการสำรวจสำมะโนประชากรของดาวิดใน 1 พงศาวดาร 21 พงศาวดารเล่าต่อถึงแผนการสร้างพระวิหารของดาวิด และการจัดระเบียบคนเลวี ปุโรหิต นักดนตรี ผู้เฝ้าประตู และเหรัญญิกของพระวิหาร ผู้เรียบเรียงพงศาวดารเตือนประชากรที่ท้อใจว่า พระวิหารคือศูนย์กลางแห่งตัวตนของพวกเขา เขาเขียนเพื่อหนุนใจให้รักษาความสัตย์ซื่อในการนมัสการที่พระวิหาร

การครองราชย์ของซาโลมอน (2 พงศาวดาร 1–9)

การครองราชย์ของซาโลมอนสำคัญต่อผู้เรียบเรียงพงศาวดารเพราะซาโลมอนสร้างพระวิหาร พงศาวดาร ข้ามที่จะกล่าวถึงการละทิ้งความเชื่อของซาโลมอน แต่ใช้เนื้อหาถึงหกบทไปกับการสร้าง การตกแต่ง และการถวายพระวิหาร พงศาวดารแสดงให้เห็นถึงการตอบสนองของพระเจ้าต่อการถวายพระวิหารดังนี้ว่า “…ไฟลงมาจากฟ้าสวรรค์ไหม้เครื่องบูชาเผาทั้งตัวและเครื่องสัตวบูชา และพระสิริของพระยาห์เวห์ก็เต็มพระนิเวศ ปุโรหิตทั้งหลายเข้าไปในพระนิเวศของพระยาห์เวห์ไม่ได้ เพราะว่าพระสิริของพระยาห์เวห์เต็มพระนิเวศของพระยาห์เวห์” (2 พงศาวดาร 7:1–2)

ต่อมาในบทนี้ พระเจ้าสัญญากับซาโลมอนว่า “ถ้าเราปิดฟ้าสวรรค์ไม่ให้ฝนตก หรือบัญชาตั๊กแตนให้มากินแผ่นดิน หรือส่งโรคระบาดมาท่ามกลางประชากรของเรา ถ้าประชากรของเราผู้ซึ่งเขาเรียกกันโดยนามของเรานั้นจะถ่อมตัวลง อธิษฐานและแสวงหาหน้าของเรา ทั้งหันเสียจากทางชั่วของพวกเขา เราก็จะฟังจากสวรรค์ และจะให้อภัยแก่บาปของเขาและจะรักษาแผ่นดินของเขาให้หาย” (2 พงศาวดาร 7:13–14)

คำสัญญานี้สำคัญต่ออิสราเอลหลังจากการเป็นเชลย เพราะเป็นการให้ความมั่นใจแก่พวกเขาว่าพระเจ้าไม่ได้ละทิ้งประชากรของพระองค์ คำสัญญาที่มีในพันธสัญญายังคงไม่สำเร็จเป็นจริง แต่ถ้าอิสราเอลจะร้องเรียกพระเจ้า พระองค์จะฟังจากสวรรค์และจะเยียวยารักษาแผ่นดินของพวกเขา เรื่องราวนี้คู่ขนานกันกับมาลาคี ซึ่งเขียนขึ้นในช่วงเวลาเดียวกันที่ผู้เรียบเรียงพงศาวดารเขียน การกลับใจจากบาปอย่างแท้จริงกับความสัตย์ซื่อต่อคำบัญชาของพระเจ้าจะนำพระพรของพระเจ้ามายังบรรดาเชลยที่กลับคืนมา

อาณาจักรยูดาห์ (2 พงศาวดาร 10–36)

พระธรรมพงศ์กษัตริย์ ติดตามเรื่องราวทั้งอาณาจักรเหนือและยูดาห์หลังจากอิสราเอลถูกแบ่งแยก ทั้งสองอาณาจักรแสดงให้เห็นถึงผลกระทบจากการพิพากษาของพระเจ้า อย่างไรก็ตาม ผู้เรียบเรียงพงศาวดารพุ่งความสนใจไปยังข่าวสารแห่งความหวัง มีเพียงยูดาห์ที่แสดงถึงคำสัญญาของพระเจ้าสำหรับอนาคต หลังจากการแบ่งแยกอิสราเอล พงศาวดารก็ติดตามเรื่องราวที่เป็นประวัติศาสตร์ของยูดาห์เท่านั้น

อีกครั้งหนึ่งในตอนนี้ ที่จุดประสงค์ของผู้เรียบเรียงพงศาวดารเป็นตัวกำหนดการเลือกเนื้อหาของเขา ใน พงศ์กษัตริย์ การปฏิรูปฝ่ายจิตวิญญาณของเฮเซคียาห์ถูกกล่าวถึงเพียงหนึ่งข้อ (2 พงศ์กษัตริย์ 18:4) แต่ใน พงศาวดาร มีถึงสามบทที่ให้รายละเอียดการปฏิรูปของเฮเซคียาห์ (2 พงศาวดาร 29–31) พงศาวดาร เน้นย้ำความมุ่งมั่นของเฮเซคียาห์ต่อพระวิหาร และความสัตย์ซื่อของเขาต่อพระเจ้า

อีกความแตกต่างที่น่าสนใจระหว่าง พงศ์กษัตริย์ กับ พงศาวดาร ปรากฎให้เห็นในเรื่องราวของมนัสเสห์ พงศ์กษัตริย์แสดงให้เห็นว่ามนัสเสห์เป็นกษัตริย์ที่ชั่วร้ายของยูดาห์ ผู้ที่บาปของเขาทำให้การตกไปเป็นเชลยเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ (2 พงศ์กษัตริย์ 21:11–15) พงศาวดารบอกให้เรารู้ว่า ขณะที่มนัสเสห์ถูกจองจำ เขากลับใจใหม่ มนัสเสห์ได้รับการปล่อยตัวจากบาบิโลน และกลับคืนสู่เยรูซาเล็ม เขากำจัดรูปเคารพในพระวิหาร (2 พงศาวดาร 33:10–20)

สำหรับผู้เขียนพงศ์กษัตริย์ ข่าวสารหลักของสมัยการปกครองของมนัสเสห์คือ บาปนำมาซึ่งการพิพากษาของพระเจ้า ส่วนสำหรับผู้เขียนพงศาวดาร ข่าวสารหลักของสมัยการปกครองของมนัสเสห์คือ การกลับใจนำมาซึ่งการอภัยของพระเจ้า ข่าวสารทั้งสองล้วนจำเป็นต่อความเข้าใจประวัติศาสตร์อิสราเอล พงศาวดารไม่ได้เป็นเพียงการเล่าเรื่องซ้ำพงศ์กษัตริย์ หากเป็นเรื่องราวที่เคียงคู่กัน ซึ่งแสดงอีกมุมหนึ่งของพระวจนะของพระเจ้าสำหรับประชากรของพระองค์

พันธสัญญาของดาวิดวางรากฐานทางประวัติศาสตร์สำหรับพันธกิจของพระเยซูในฐานะพระเมสสิยาห์ ในพันธสัญญานั้น พระเจ้าสัญญาว่าเชื้อสายของดาวิดจะนั่งบนบัลลังก์ของอิสราเอล แต่ตอนท้ายของ 2 พงศ์กษัตริย์ ไม่มีกษัตริย์องค์ใดครองบัลลังก์ สถานการณ์นี้ต่อเนื่องไปเมื่ออิสราเอลถูกปกครองโดยเปอร์เซีย กรีก และโรมัน

ในพันธสัญญาเดียวกัน พระเจ้ายังสัญญาว่าจะทรงประทับในพระวิหารของพระองค์ แต่ตอนท้ายของ 2 พงศ์กษัตริย์ กลับไม่มีพระวิหาร แม้เมื่อพระวิหารถูกสร้างขึ้นใหม่ ก็ไม่ได้วิจิตรงดงามเท่ากับพระวิหารหลังแรก

ผู้เขียนพระกิตติคุณแสดงให้เห็นว่าพระเยซูทำให้คำสัญญาต่อดาวิดสำเร็จเป็นจริง พระองค์คือผู้นั้นที่ได้มาเพื่อนั่งบนบัลลังก์ของดาวิด แม้ว่าพระองค์ถูกปฏิเสธในช่วงการทำพันธกิจบนโลกนี้ แต่พระองค์จะกลับมาเพื่อครองราชย์ชั่วนิรันดร์ พระองค์คือผู้นั้นที่สำแดงพระสิริของพระเจ้าในพระวิหาร

คำสัญญาต่อดาวิดไม่ได้ถูกลืม แม้ว่าอิสราเอลไม่สัตย์ซื่อ พระเจ้ายังคงสัตย์ซื่อต่อคำสัญญาของพระองค์ ความหวังที่เราเห็นในพงศาวดาร ได้รับการทำให้สำเร็จเป็นจริงในการเสด็จมาของพระเยซูในฐานะพระเมสสิยาห์

แม้ว่าผู้เชื่อในพระคริสต์อาจมีส่วนร่วมในการปกครองบ้านเมืองเมื่อมีโอกาส แต่เราไม่ได้อยู่ภายใต้ระบอบtheocracy และพระคริสต์ก็ไม่ได้ชี้แนะให้เป็นเช่นนั้นด้วย ตรงกันข้าม คำสัญญาที่มีต่ออิสราเอลสำเร็จผ่านพันธกิจของคริสตจักร ในพันธสัญญาเดิม พระเจ้าอวยพรบรรดาประชาชาติผ่านอิสราเอลโดยตรง ตั้งแต่วันเพ็นเทคอสต์เป็นต้นมา พระเจ้าอวยพรบรรดาประชาชาติผ่านการขยายตัวของพระกิตติคุณโดยคริสตจักร

พระธรรมหมวดประวัติศาสตร์ในพันธสัญญาเดิม ไม่ได้ให้รูปแบบสำหรับการสถาปนาระเบียบการเมืองแบบคริสเตียน แต่เป็นคำพยานถึงความซื่อสัตย์ของพระเจ้าที่ทรงรักษาประชากรของพระองค์ และถึงคำสัญญาของพระองค์เกี่ยวกับพระเมสสิยาห์ที่จะเสด็จมา

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง:

งานที่ 1: ทำงานแบบกลุ่ม

ให้สมาชิกกลุ่มแต่ละคนเขียนสรุปพระธรรมพงศ์กษัตริย์เล่มใดเล่มหนึ่งจำนวน 1 หน้ากระดาษ แล้วจึงอธิบายให้คนในกลุ่มฟังว่ากษัตริย์มีอิทธิพลต่อยูดาห์ทั้งในทางดีหรือร้ายอย่างไร ให้เลือกจากกษัตริย์ต่อไปนี้ คือ เรโหโบอัม เยโฮชาฟัท เฮเซคียาห์ มนัสเสห์ โยสิยาห์ หรือ เศเดคียาห์

งานที่ 2: ทำงานแบบเดี่ยว

เลือกทำหนึ่งข้อต่อไปนี้

• เขียนบทความความยาว 1–2 หน้า เปรียบเทียบกษัตริย์ยูดาห์สองพระองค์จากรายชื่อต่อไปนี้ ประเมินความซื่อสัตย์ของกษัตริย์เหล่านั้นต่อพระเจ้า แล้วแสดงให้เห็นว่าการปกครองของพวกเขาส่งผลต่อยูดาห์ในทางดีหรือร้ายอย่างไร เลือกจากกษัตริย์ต่อไปนี้ คือ เรโหโบอัม เยโฮชาฟัท เฮเซคียาห์ มนัสเสห์ โยสิยาห์ หรือ เศเดคียาห์

• เขียนโครงร่างเทศนาอย่างละเอียดในหัวข้อ “ความซื่อสัตย์ของพระเจ้า” โดยอ้างอิงจากพงศาวดาร ใช้ตัวอย่างจากพงศาวดาร ที่แสดงให้เห็นความสัตย์ซื่อของพระเจ้าต่อประชากรของพระองค์

(2) ในช่วงเริ่มต้นของบทถัดไป ให้ทำแบบทดสอบเกี่ยวกับเนื้อหาของบทนี้ โปรดเตรียมตัวด้วยการศึกษาโจทย์แบบทดสอบมาอย่างรอบคอบ

(1) บอกหัวข้อสำคัญของพระธรรมที่ได้รับการอธิบายในบทนี้

(2) บอกเหตุการณ์สามประการที่เกิดขึ้นในรัชสมัยตอนต้นของซาอูลที่เผยให้เห็นความล้มเหลวของซาอูลในการเป็นกษัตริย์อย่างที่พระเจ้าปรารถนา

(3) บอกถึงพระสัญญาห้าประการในพันธสัญญาดาวิด

(4) บอกหลักการสี่ประการจากความบาปของดาวิดที่ควรเป็นแนวทางให้กับผู้เชื่อที่ล้มลงในความบาป

(5) 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์ บันทึกเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงปีใด?

(6) หลังจากอาณาจักรอิสราเอลถูกแบ่งแยก มีเผ่าใดที่ยังจงรักภักดีต่อเรโหโบอัมและเชื้อสายของดาวิด?

(7) บรรดากษัตริย์ได้รับการประเมินอย่างไรใน 1 และ 2 พงศ์กษัตริย์?

(8) ซามูเอลและพงศ์กษัตริย์ ตอบคำถามใดเกี่ยวกับกษัตริย์แต่ละองค์? พงศาวดาร ตอบคำถามใดเกี่ยวกับกษัตริย์แต่ละองค์?

(9) ทำไมการครองราชย์ของซาโลมอนจึงสำคัญสำหรับพงศาวดาร?

(10) เปรียบเทียบความแตกต่างถึงสิ่งที่พงศ์กษัตริย์ กับ พงศาวดาร บันทึกเกี่ยวกับมนัสเสห์

(11) เขียน 1 พงศ์กษัตริย์ 9:4–7 and 2 พงศาวดาร 7:13–14 จากการท่องจำ