เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) รู้ถึงช่วงเวลาที่น่าจะเป็นและบริบททางประวัติศาสตร์ของพระธรรมโฮเชยา โยเอล และอาโมส

(2) บอกโครงร่างหัวข้อหลักและจุดประสงค์เบื้องต้นของโฮเชยา โยเอล และอาโมส

(3) สัมผัสถึงหัวใจของพระเจ้าขณะที่พระองค์เห็นความไม่สัตย์ซื่อของประชากรของพระองค์

(4) เชื่อมโยงข่าวสารของพระธรรมหมวดผู้เผยพระวจนะน้อยเข้ากับความต้องการของโลกปัจจุบัน

(5) เข้าใจหัวข้อหลักเกี่ยวกับความชอบธรรมในพระธรรมหมวดผู้เผยพระวจนะน้อย

► อ่าน โฮเชยา โยเอล และอาโมส

► ท่องจำ โฮเชยา 10:12 โยเอล 2:13 และอาโมส 5:24

พระธรรม 12 เล่มสุดท้ายของพันธสัญญาเดิมเรียกว่า ผู้เผยพระวจนะน้อย ในพระคัมภีร์ฮีบรู พระธรรมเหล่านี้รวมอยู่ในม้วนหนังสือม้วนเดียวที่เรียกว่า “หนังสือรวมสิบสองพระธรรม”

เนื่องจากพระธรรมหมวดผู้เผยพระวจนะน้อย เป็นหนังสือที่มีขนาดเล่มเล็กกว่าหมวดผู้เผยพระวจนะใหญ่ ผู้อ่านบางคนจึงเข้าใจไปว่าพระธรรมเหล่านี้ไม่มีความสำคัญ อย่างไรก็ตาม ผู้เผยพระวจนะเหล่านี้ไม่ได้เล็กน้อยเลยในแง่ของข่าวสารหรืออิทธิพลของพวกเขา คำว่า "น้อย" เป็นการอ้างถึงขนาดของหนังสือ ไม่ใช่ขนาดของข่าวสาร ข่าวสารของผู้เผยพระวจนะเหล่านี้มีอิทธิพลอย่างใหญ่หลวงต่อโลกของอิสราเอลและยูดาห์โบราณ และยังคงกล่าวกับคริสตจักรในปัจจุบัน

บริบททางประวัติศาสตร์ของโฮเชยา

โฮเชยาและอาโมส เป็นผู้เผยพระวจนะในศตวรรษที่แปดต่ออาณาจักรเหนือ[1] พวกเขาอยู่ในสมัยเดียวกันกับอิสยาห์ในยูดาห์

ในช่วงต้นศตวรรษที่แปด ก่อนคริสต์ศักราช เยโรโบอัม ที่ 2 เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรเหนือ นี่เป็นช่วงเวลาแห่งความรุ่งเรืองในอิสราเอล อำนาจของอัสซีเรียลดลงชั่วคราวเนื่องจากความขัดแย้งภายในประเทศ อิสราเอลขยายอาณาเขตและได้รับผลประโยชน์จากการค้าขายกับเพื่อนบ้าน บัดนี้อิสราเอลและยูดาห์ครอบครองดินแดนได้กว้างขวางเท่ากับที่อิสราเอลเคยมีในสมัยของกษัตริย์ดาวิด

น่าเสียดาย แม้ว่าอิสราเอลจะเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจ แต่ก็ไม่ได้เจริญรุ่งเรืองฝ่ายจิตวิญญาณ อิสราเอลได้ละทิ้งความเชื่อ ประชาชนของอาณาจักรเหนือได้นมัสการพระบาอัลควบคู่ไปกับพระยาห์เวห์ [2]

โฮเชยาน่าจะเริ่มพันธกิจของเขาในช่วงปลายรัชสมัยของเยโรโบอัมที่ 2 อัสซีเรีย กำลังกลับมามีอำนาจอีกครั้ง และในไม่ช้าจะกลายเป็นจักรวรรดิผู้ครอบครองโลกภายใต้ทิกลัทปิเลเสอร์ ที่ 3 ภายในเวลาไม่กี่ปี อัสซีเรียจะเข้ายึดครองสะมาเรีย และทำลายอาณาจักรเหนือ

จุดประสงค์ของโฮเชยา

โฮเชยาเทศนาต่อต้านการล่วงประเวณีฝ่ายวิญญาณของอิสราเอล เขาเตือนว่าการกราบไหว้พระบาอัลของเธอจะนำการพิพากษาของพระเจ้ามาถึง เขาแสดงให้เห็นถึงความเจ็บปวดที่อิสราเอลได้ก่อให้เกิดแก่พระเจ้าเนื่องจากความไม่สัตย์ซื่อของเธอ

► พระคัมภีร์ใช้ภาพเปรียบเทียบเรื่องการสมรสบ่อยครั้งเพื่อบรรยายความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับประชากรของพระองค์ หากการสมรสของมนุษย์มีต้นแบบมาจากความสัมพันธ์ของพระเจ้ากับประชากรของพระองค์ สิ่งนั้นสอนอะไรเราเกี่ยวกับการสมรส?

หัวข้อที่สำคัญในโฮเชยา

การล่วงประเวณีฝ่ายวิญญาณ

ตลอดทั้งพระคัมภีร์ การสมรสเป็นภาพสะท้อนความสัมพันธ์ของพระเจ้ากับประชากรของพระองค์ การสมรสเป็นพันธสัญญาตลอดชีวิตระหว่างชายและหญิง ในทำนองเดียวกัน พระเจ้าทรงตั้งพันธสัญญา
นิรันดร์กับอิสราเอล การสมรสและพันธสัญญากับพระเจ้า ต่างก็เป็นความสัมพันธ์ที่สงวนไว้สำหรับกันและกันเท่านั้น เช่นเดียวกับที่สามีหรือภรรยาต้องไม่กระทำตัวไม่สัตย์ซื่อต่อคู่สมรสของตน ประชากรของพระเจ้าก็ต้องไม่กระทำตัวไม่สัตย์ซื่อต่อพระเจ้าเช่นกัน ในพระธรรมโฮเชยา พระเจ้าแสดงให้เห็นว่าอิสราเอลมีความผิดฐานล่วงประเวณีฝ่ายวิญญาณกับพระอื่นๆ ในความหมายเดียวกับที่ภรรยาผู้หันไปหาชู้รักคนอื่นมีความผิดฐานล่วงประเวณี

ภาษาที่สื่อภาพได้ชัดเจนของโฮเชยานั้นเหมาะสมอย่างยิ่งกับธรรมชาติของการไหว้รูปเคารพของอิสราเอล พระบาอัลเป็นเทพเจ้าแห่งลมฟ้าอากาศของซีเรีย-ปาเลสไตน์ ซึ่งผู้คนเชื่อว่าบาอัลเป็นผู้ควบคุมน้ำฝน การเกษตร และความอุดมสมบูรณ์ ที่ปูชนียสถานของคนต่างศาสนา ผู้คนนมัสการพระบาอัลด้วยการค้าประเวณีในพิธีกรรม พวกเขาเชื่อว่าพฤติกรรมทางเพศของตนเป็นสาเหตุให้พระบาอัลตอบสนองด้วยการประทานเชื้อพันธุ์ที่อุดมสมบูรณ์และสายฝนแก่แผ่นดิน ภาพพจน์ของโฮเชยาแสดงให้เห็นว่าความบาปของอิสราเอลที่กระทำกับโสเภณีในพิธีกรรมนั้น เป็นภาพสะท้อนของการค้าประเวณีฝ่ายวิญญาณของพวกเขา

พระเจ้าสั่งให้โฮเชยารับโกเมอร์ “หญิงเจ้าชู้” มาเป็นภรรยา (โฮเชยา 1:2)[3] มีการตีความวลีนี้แตกต่างกันอย่างน้อยสามแบบ นักอธิบายพระคัมภีร์บางคนเชื่อว่าโกเมอร์เป็นหญิงโสเภณีอยู่ก่อนการแต่งงานแล้ว เนื่องจากเป็นเรื่องยากที่จะยอมรับว่าพระเจ้าจะสั่งให้กระทำการเช่นนั้น บางคนจึงเชื่อว่าพระเจ้าสั่งให้โฮเชยาแต่งงานกับหญิงซึ่งต่อมาได้กลายเป็นคนไม่สัตย์ซื่อ สุดท้าย บางคนเชื่อว่าโกเมอร์เป็นผู้ที่กราบไหว้รูปเคารพ ซึ่งเป็นตัวแทนของการล่วงประเวณีฝ่ายวิญญาณของชนชาตินั้น ไม่ว่าจะตีความวลีนี้แบบใด ความไม่สัตย์ซื่อของโกเมอร์ที่มีต่อโฮเชยาก็เป็นภาพสะท้อนถึงความไม่สัตย์ซื่อของอิสราเอลที่มีต่อพระยาห์เวห์

ชื่อบุตรทั้งหลายของโฮเชยาล้วนมีความหมายในเชิงการเผยพระวจนะ ยิสเรเอลถูกตั้งชื่อตามหุบเขาที่ซึ่งอัสซีเรียจะได้รับชัยชนะครั้งใหญ่เหนืออิสราเอลในไม่ช้า (โฮเชยา 1:4–5) โลรุหะมาห์ มีความหมายว่า “ไม่ได้รับความเมตตา” เพราะพระเจ้าจะไม่สำแดงความเมตตาต่อชนชาติที่กบฏดื้อรั้นนี้ (โฮเชยา 1:6) โลอัมมี มีความหมายว่า “ไม่ใช่ประชากรของเรา” เพราะพระเจ้าจะปฏิเสธชนชาติที่หันไปหาพระอื่นๆ (โฮเชยา 1:9)

หลังจากที่ความไม่สัตย์ซื่อของโกเมอร์นำเธอไปสู่การถูกขายเป็นทาสอย่างน่าอับอาย พระเจ้าบอกให้โฮเชยาซื้อตัวเธอกลับมา ในทำนองเดียวกัน หลังจากที่อิสราเอลถูกพระเทียมเท็จของเธอทอดทิ้ง พระเจ้าก็จะนำเธอกลับบ้าน

คดีความของพระเจ้าต่ออิสราเอล

ใน บทที่ 10 เราได้ดูเรื่องคำเผยพระวจนะในรูปแบบคดีความ ซึ่งพระเจ้าได้ตั้งข้อกล่าวหาต่ออิสราเอลเนื่องจากความไม่สัตย์ซื่อของเธอต่อพันธสัญญา มีการใช้ภาษาแบบเดียวกันนี้ในโฮเชยา 4–5 เมื่อพระเจ้าฟ้องร้องอิสราเอล

โฮเชยาเตือนว่าอิสราเอลไม่รู้จักพระเจ้าอย่างแท้จริงอีกต่อไป ในพันธสัญญาเดิมภาษาฮีบรูนั้น ความรู้เป็นมากกว่าความตระหนักรู้ทางปัญญา การรู้จักใครสักคนหมายถึงการมีความสัมพันธ์เชิงประสบการณ์กับเขาหรือเธอ อิสราเอลไม่รู้จักพระเจ้าอีกต่อไป พวกเขาปฏิเสธธรรมบัญญัติและผู้เผยพระวจนะของพระเจ้า พวกเขาถูก “ทำลายเพราะขาดความรู้” (โฮเชยา 4:6) พวกเขาแลกความรู้เรื่องพระเจ้าไปกับความรู้เรื่องพระบาอัล

ความหวังแห่งการฟื้นฟู

เช่นเดียวกับผู้เผยพระวจนะคนอื่นๆ โฮเชยาจบลงด้วยพระสัญญาเรื่องการฟื้นฟู หากอิสราเอลละทิ้งการล่วงประเวณีฝ่ายวิญญาณของเธอและกลับมาหาพระยาห์เวห์ พระเจ้ารักอิสราเอลและนำเธอออกมาจากอียิปต์ บัดนี้ พระองค์แสวงหาที่จะนำเธอกลับคืนมาสู่พระองค์เอง

โฮเชยา 14 ประกอบด้วยการเรียกให้กลับใจและคำสัญญาเรื่องการรักษา แม้ว่าอิสราเอลจะหวังให้อัสซีเรียมาเป็นพันธมิตรของเธอ แต่อัสซีเรียจะกลายเป็นศัตรูของเธอ ไม่ใช่มิตรสหาย อย่างไรก็ตาม หากอิสราเอลกลับใจ พระเจ้าสัญญาว่า “เราจะรักษาเขาให้หายจากการกลับสัตย์ เราจะรักเขาด้วยความเต็มใจ…” (โฮเชยา 14:4) พระเจ้าจำต้องพิพากษาอิสราเอลเนื่องจากความบาปของเธอ แต่พระองค์ก็เสนอความหวังแห่งการฟื้นฟูให้ด้วย

โฮเชยาในพันธสัญญาใหม่

โฮเชยาถูกอ้างถึงซ้ำๆ ในพันธสัญญาใหม่ มัทธิวแสดงให้เห็นว่าการที่พระเยซูกลับมาจากอียิปต์เป็นการทำให้คำของโฮเชยาสำเร็จ (มัทธิว 2:15 โฮเชยา 11:1) โดยการใช้ถ้อยคำของโฮเชยา พระเยซูเตือนศัตรูของเขาว่าความเมตตานั้นสำคัญกว่าเครื่องบูชา (มัทธิว 9:13 โฮเชยา 6:6) เปาโลชี้ไปที่โฮเชยาเมื่อสอนว่าพระเจ้ากำลังสร้างประชากรซึ่งรวมทั้งชาวยิวและคนต่างชาติ (โรม 9:25–26 โฮเชยา 1:10 และโฮเชยา 2:23) ความรู้เรื่องพระเจ้า (ความรู้ที่อิสราเอลได้ละทิ้งไป) จะมาถึงคนต่างชาติในไม่ช้า

บริบททางประวัติศาสตร์ของโยเอล

โยเอลทำพันธกิจหลังจากเกิดภัยพิบัติอันเลวร้ายจากตั๊กแตนได้ไม่นาน โยเอล ใช้ภัยพิบัติทางธรรมชาตินี้เป็นภาพเปรียบเทียบถึงวันแห่งการพิพากษาในอนาคต คือ วันขององค์พระผู้เป็นเจ้า

เรารู้เรื่องราวเกี่ยวกับผู้เผยพระวจนะโยเอลน้อยมาก นอกจากชื่อของเขา (ซึ่งมีความหมายว่า “พระยาห์เวห์คือพระเจ้า”) และบิดาของเขา (เขาเป็นบุตรของเปธูเอล)

แม้แต่ช่วงเวลาของพระธรรมเล่มนี้ก็ไม่แน่นอน ไม่มีเหตุการณ์ใดยืนยันวันเวลาได้ เนื่องจากโยเอลไม่ได้กล่าวถึงทั้งอาณาจักรเหนือหรือกษัตริย์แห่งยูดาห์ จึงเป็นไปได้ว่าโยเอลเทศนาหลังจากกลับมาจากการเป็นเชลยแล้ว อย่างไรก็ตาม มีความเห็นไม่ตรงกันอย่างมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ในหมู่นักวิชาการพระคัมภีร์

จุดประสงค์ของโยเอล

โยเอลเรียกยูดาห์ให้กลับมาหาพระเจ้า ภัยพิบัติจากตั๊กแตนเป็นสัญลักษณ์ของการพิพากษาที่กำลังจะมาถึงผู้ที่ไม่เชื่อฟัง อย่างไรก็ตาม โยเอลยังได้เผยพระวจนะถึงวันแห่งการฟื้นฟูที่กำลังจะมาถึงสำหรับผู้ที่สัตย์ซื่อ

ภาพรวมของโยเอล

ภัยพิบัติจากตั๊กแตนและวันขององค์พระผู้เป็นเจ้า (โยเอล 1:1–2:17)

โยเอล 1:2–2:17 เป็นบทคร่ำครวญเกี่ยวกับภัยพิบัติจากตั๊กแตน ภัยพิบัตินี้เลวร้ายกว่าที่ใครเคยเห็นมา มันเหมือนกองทัพที่ทำลายแผ่นดิน

ภัยพิบัติจากตั๊กแตนเป็นสัญญาณของสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าที่จะตามมา แทนที่จะเป็นเวลาแห่งการฟื้นฟู วันขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะเป็นเวลาแห่งการพิพากษาประชากรของพระเจ้าหากเขาไม่กลับใจ การฉีกเสื้อผ้าของเขา (สัญญาณภายนอก) นั้นยังไม่พอ การกลับใจที่แท้จริงต้องมาจากใจ พระเจ้าต้องการให้ยูดาห์ฉีกใจของเขา (โยเอล 2:13) หากประชาชนหันกลับมาหาพระเจ้า เขาจะพบว่า “…พระองค์ทรงเปี่ยมด้วยพระคุณและพระกรุณา พระองค์กริ้วช้าและบริบูรณ์ด้วยความรักมั่นคง และเปลี่ยนพระทัยไม่ลงโทษ” (โยเอล 2:13)

ข่าวสารเชิงเผยพระวจนะสำหรับอนาคต (โยเอล 2:18–3:21)

ควบคู่ไปกับการพิพากษา พระเจ้าสัญญาว่าจะให้มีการฟื้นฟู ประการแรก พระเจ้าจะฟื้นฟูแผ่นดิน พระองค์จะคืนปีที่ตั๊กแตนกัดกินไปให้ (โยเอล 2:25) จากนั้น พระเจ้าสัญญาเรื่องการฟื้นฟูฝ่ายวิญญาณ

เช่นเดียวกับที่ภัยพิบัติจากตั๊กแตนทางกายภาพเป็นสัญลักษณ์ของหายนะฝ่ายวิญญาณ การฟื้นฟูแผ่นดินก็เป็นสัญลักษณ์ของการตื่นตัวฝ่ายวิญญาณที่จะมาถึง พระเจ้าจะเทพระวิญญาณของพระองค์ลงเหนือผู้คนจากทุกระดับชั้นของสังคม

ในเวลานั้น ทั่วโลกจะรู้ถึงอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า ศัตรูของประชากรของพระเจ้าจะถูกลงโทษ ในขณะที่ยูดาห์จะชื่นชมยินดีในพระพรพิเศษของพระเจ้า

โยเอลในพันธสัญญาใหม่

โยเอลสัญญาว่าพระเจ้าจะเทพระวิญญาณของพระองค์ลงมาเหนือมนุษย์ทั้งปวง สิ่งนี้เป็นมากกว่าการฟื้นฟูที่เกิดขึ้นเป็นระยะๆ ในประวัติศาสตร์ของอิสราเอล การฟื้นฟูเหล่านี้ชะลอความเสื่อมถอยอย่างต่อเนื่องของอิสราเอลจากแผนงานของพระเจ้า แต่พิสูจน์แล้วว่าเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงชั่วคราวมากกว่าถาวร นอกจากนี้ การฟื้นฟูเหล่านั้นยังจำกัดอยู่แค่ในอิสราเอล

โยเอลมองไปยังเวลาที่พระวิญญาณของพระเจ้าจะเทลงมาเหนือมนุษย์ทั้งปวง ในวันเพ็นเทคอสต์ เปโตรประกาศว่าคำเผยพระวจนะของโยเอลเกี่ยวกับการตื่นตัวฝ่ายวิญญาณที่จะมาถึงนั้นกำลังสำเร็จเป็นจริง (โยเอล 2:28–32 กิจการ 2:14–21) ภายหลังการเทพระวิญญาณบริสุทธิ์ลงมาในห้องชั้นบน บรรดาอัครทูตนำข่าวประเสริฐไปยังเยรูซาเล็ม ยูเดีย สะมาเรีย และจนถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก

นี่ไม่ใช่การฟื้นฟูชั่วคราว แต่คำสัญญาเรื่องวันขององค์พระผู้เป็นเจ้ายังคงได้รับการทำให้สำเร็จอย่างต่อเนื่องผ่านทางพันธกิจของคริสตจักร ขณะที่เราประกาศข่าวประเสริฐและสร้างสาวก เราทำด้วยความมั่นใจว่าพระวิญญาณของพระเจ้ากำลังทำงานผ่านเราเพื่อให้ความประสงค์ของพระเจ้าสำหรับคนทั้งปวงสำเร็จ พระวิญญาณของพระองค์ยังคงถูกเทลงมาเหนือมนุษย์ทั้งปวงผ่านทางการงานของคริสตจักร

บริบททางประวัติศาสตร์ของอาโมส

อาโมสเป็นคนเลี้ยงแกะจากเทโคอา เมืองเล็กๆ ทางทิศใต้ของเยรูซาเล็ม ในฤดูร้อน คนเลี้ยงแกะจะย้ายฝูงแกะของเขาไปยังพื้นที่ระดับต่ำกว่า ในช่วงเดือนเหล่านี้ อาโมสทำหน้าที่ดูแลต้นมะเดื่อ

พระเจ้ามอบหมายให้อาโมสเดินทางไปยังอาณาจักรเหนือ ในฐานะคนเลี้ยงแกะ อาโมสขาดคุณสมบัติของการเป็นผู้เผยพระวจนะ ที่แย่กว่านั้นคือ ในฐานะผู้เผยพระวจนะจากยูดาห์ อาโมสไม่ได้รับความไว้วางใจจากประชาชนในอาณาจักรเหนือ (อาโมส 7:10–13)

สิ่งที่เพิ่มแรงต่อต้านต่อข่าวสารของเขาคือ อาโมสเทศนาข่าวสารเรื่องการพิพากษาในช่วงเวลาที่อาณาจักรเหนือกำลังประสบความสำเร็จทางเศรษฐกิจและการเมืองอย่างไม่เคยมีมาก่อน ชาวอิสราเอลจำนวนมากทึกทักเอาว่าความมั่งคั่งเป็นเครื่องหมายแห่งพระพรของพระเจ้า ในสายตาของพวกเขา ข่าวสารเรื่องการพิพากษาของอาโมสนั้นไร้น้ำหนักเมื่อเทียบกับความมั่งคั่งที่เห็นได้ชัดของอิสราเอล อย่างไรก็ตาม อาโมสมีความสัตย์ซื่อต่อการเรียกของพระเจ้า โดยนำข่าวสารเรื่องการพิพากษามาแจ้ง

จุดประสงค์ของอาโมส

อาโมสเผยพระวจนะถึงการพิพากษาแก่ชนชาติที่กำลังประสบกับความมั่งคั่ง แทนที่จะเป็นวันใหม่แห่งความร่ำรวย อิสราเอลกลับต้องเผชิญหน้ากับวันแห่งการพิพากษา การพิพากษาของพระเจ้าเป็นผลมาจากการที่อิสราเอลปฏิเสธที่จะปฏิบัติต่อคนต่ำต้อยที่สุดในสังคมด้วยความยุติธรรม อาโมสเทศนาว่าความชอบธรรมเป็นมากกว่าการถือรักษาพิธีกรรมในพระวิหาร แต่ความชอบธรรมเรียกร้องให้มีการประพฤติที่ถูกต้องต่อผู้อื่น

ภาพรวมของอาโมส

ส่วนใหญ่ของพระธรรมอาโมส เป็นข่าวสารเรื่องการพิพากษา (อาโมส 1:1–9:10) อาโมสให้คำตอบต่อสามคำถามต่อไปนี้

1. ใครเป็นผู้ส่งการพิพากษามา? ไม่มีการเอ่ยถึงอัสซีเรียในพระธรรมเล่มนี้ อาโมสแสดงให้เห็นว่าการพิพากษาที่จะมาถึงนั้นมาจากพระเจ้า เขาเน้นย้ำข่าวสารนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า “พระยาห์เวห์เปล่งพระสิงหนาท… พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้ว่า… เราจะไม่ยอมกลับการลงทัณฑ์… เราจะส่งไฟ… เราจะหักดาลประตูเมืองดามัสกัส…” (อาโมส 1:2–5)

2. การพิพากษาจะมาอย่างไร? การกันดารอาหาร ความแห้งแล้ง โรคระบาด และภัยพิบัติ จะเป็นเครื่องมือแห่งการพิพากษาของพระเจ้า (อาโมส 4:6–11) อัสซีเรียจะบุกรุกแผ่นดินและทำลายแผ่นดินอย่างราบคาบ เหมือนสิงโตทำลายแกะ โดยเหลือไว้เพียงขาข้างหนึ่งหรือชิ้นส่วนของหู (อาโมส 3:11–12) ประชาชนในชาตินั้นจะถูกกวาดต้อนไป (อาโมส 4:2–3, อาโมส 5:27) และแผ่นดินจะถูกยึดครองโดยศัตรูผู้รุกราน (อาโมส 6:14)

3. ทำไมพระเจ้าจึงส่งการพิพากษามา? การพิพากษาของพระเจ้าเป็นผลมาจากความบาปของอิสราเอล ในบรรดาประชาชาติทั้งสิ้น มีเพียงอิสราเอลและยูดาห์เท่านั้นที่พระเจ้ารู้จัก อิสราเอลได้รับสิทธิพิเศษของพันธสัญญา แต่เธอลืมความรับผิดชอบของพันธสัญญานั้น เพราะเธอเป็นที่รู้จักโดยพระเจ้า อิสราเอลจึงต้องเผชิญกับการลงโทษของพระเจ้า (อาโมส 3:1–2)[1] พันธสัญญานำมาซึ่งทั้งสิทธิพิเศษและความรับผิดชอบ

การประกาศการพิพากษาถูกนำเสนอผ่านชุดของข่าวสารเชิงเผยพระวจนะ แต่ละส่วนของอาโมสนำข่าวสารนี้มาในรูปแบบที่แตกต่างกัน ข่าวสารของอาโมสประกอบด้วย

• คำเผยพระวจนะกล่าวโทษชนชาติต่างๆ

• คำเผยพระวจนะกล่าวโทษอิสราเอล

• นิมิตเรื่องการพิพากษา

• คำสัญญาเรื่องการฟื้นฟู

คำเผยพระวจนะกล่าวโทษประชาชาติต่างๆ (อาโมส 1–2)

อาโมสเริ่มต้นด้วยถ้อยคำพิพากษาต่อชนชาติอื่นๆ คือ ดามัสกัส ฟีลิสเตีย และไทระ จากนั้นเขาจึงเปลี่ยนไปกล่าวถึงชนชาติที่เป็นญาติทางสายเลือดของอิสราเอล ได้แก่ เอโดม (ลูกหลานของเอซาว พี่ชายของยาโคบ) และอัมโมนและโมอับ (ลูกหลานของโลท หลานชายของอับราฮัม) ชนชาติเหล่านี้ได้ก่ออาชญากรรมอันโหดร้ายต่ออิสราเอล จากนั้นอาโมสได้กล่าวถึงความบาปฝ่ายวิญญาณของยูดาห์ นั่นคือการละทิ้งธรรมบัญญัติและติดตามพระเทียมเท็จ

หลังจากที่ได้กล่าวถึงชนชาติที่อยู่รายล้อมอิสราเอลแล้ว อาโมสก็หันมากล่าวถึงความบาปของอาณาจักรเหนือ จนถึงจุดนี้ ผู้ฟังของอาโมสคงจะเห็นด้วยกับข่าวสารของเขา อย่างไรก็ตาม ในจุดพลิกผันที่คาดไม่ถึง อาโมสกล่าวว่าวันขององค์พระผู้เป็นเจ้า จะเป็นวันแห่งการพิพากษาอิสราเอลด้วยเช่นกัน อิสราเอลจะถูกพิพากษาเนื่องจากความบาปของเธอ ได้แก่ การกดขี่ผู้ที่อ่อนแอ (พวกเขาขายคนยากจนเพื่อแลกกับรองเท้าคู่เดียว ดู อาโมส 2:6) ความบาปทางเพศ และการเฉลิมฉลองแบบคนต่างศาสนา

1 = ชนชาติอื่นๆ: ดามัสกัส ฟีลิสเตีย ไทระ

2 = ญาติทางสายเลือดของอิสราเอล: เอโดม อัมโมน โมอับ

3 = ยูดาห์ (อาณาจักรใต้)

4 = อิสราเอล (อาณาจักรเหนือ)

คำเผยพระวจนะกล่าวโทษอิสราเอล (อาโมส 3–6)

อาโมสถามคำถามต่อเนื่องหลายข้อเพื่อแสดงให้เห็นถึงความยุติธรรมในการพิพากษาของพระเจ้าต่ออิสราเอล (อาโมส 3:3–6) เขาเปรียบเทียบความบาปของอิสราเอลกับความบาปของพวกฟีลิสเตียและคนอียิปต์ (อาโมส 3:9–15) เขากล่าวถึงความบาปของชาวอิสราเอลกลุ่มเฉพาะเจาะจง ได้แก่ หญิงชาวสะมาเรียที่ใช้ชีวิตฟุ้งเฟ้อ ผู้ที่นำเครื่องบูชามาถวายขณะที่ยังดำเนินชีวิตในความบาป และผู้นำที่เย่อหยิ่งในความมั่งคั่งและความมั่นคงที่ดูเหมือนมีจริง (อาโมส 4:1–11 และอาโมส 6:1–14) อาโมสร้องเพลงคร่ำครวญงานศพไว้อาลัยอิสราเอล ซึ่งเป็นเพลงที่ใช้ไว้อาลัยคนตาย (อาโมส 5:1–3)

ไม่ว่าจะมีคำเตือนอย่างไร อิสราเอลก็ปฏิเสธที่จะกลับใจ เธอคาดหวังให้พระเจ้าพิพากษาชนชาติอื่น เธอไม่ตระหนักว่าพระเจ้าจะพิพากษาเธอเพราะความบาปของเธอเอง

นิมิตเรื่องการพิพากษา (อาโมส 7:1–9:10)

พระเจ้าประทานนิมิตชุด 5 เรื่องแก่อาโมส ซึ่งฉายภาพการพิพากษาที่จะมาถึง อาโมสเห็นสิ่งต่อไปนี้

1. ภัยพิบัติจากตั๊กแตนที่คุกคามว่าจะทำลายแผ่นดิน สิ่งนี้แสดงถึงการพิพากษาของพระเจ้าต่ออิสราเอล อาโมสอธิษฐานวิงวอนเผื่ออิสราเอล และพระเจ้าเปลี่ยนใจ

2. ไฟที่ร้อนแรงมากจนเผาผลาญทะเลเมดิเตอร์เรเนียน สิ่งนี้หมายถึงความพินาศสำหรับอิสราเอล อีกครั้งที่อาโมสอธิษฐานวิงวอนเผื่ออิสราเอล และอีกครั้งที่พระเจ้าเปลี่ยนใจ

3. สายดิ่งเพื่อทดสอบความตรงของกำแพง เมื่อวัดเทียบกับมาตรฐานความชอบธรรมของพระเจ้า อิสราเอลนั้นคดโกง เพราะเหตุนี้ พระเจ้าจะรื้อกำแพงลง

4. ตะกร้าผลไม้สุก สิ่งนี้แสดงภาพสภาพของอิสราเอล และแสดงให้เห็นว่าเธอสุกงอมสำหรับการพิพากษาทันที ประชาชนถือรักษาวันสะบาโต แต่หลังจากวันสะบาโตจบลง เขาปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างไม่ซื่อสัตย์ ความชอบธรรมที่แท้จริงรวมถึงพฤติกรรมที่ถูกต้อง พิธีกรรมทางศาสนานั้นไม่เพียงพอ

5. พระเจ้ายืนอยู่ข้างแท่นบูชา ประกาศถึงความแน่นอนของการพิพากษา สิ่งนี้หมายความว่าไม่มีทางหนีพ้น ในการถอดความที่น่าสะพรึงกลัวจากคำสัญญาในอดีตของพระองค์ว่าจะเฝ้าดูประชากรของพระองค์ พระเจ้าตรัสว่า “…เราจะจ้องมองเขาอยู่ เป็นการมองร้าย ไม่ใช่มองดี” (อาโมส 9:4)

คำสัญญาเรื่องการฟื้นฟู (อาโมส 9:11–15)

เช่นเดียวกับโฮเชยา อาโมสจบลงด้วยข่าวสารแห่งความหวัง พระเจ้าไม่ได้ลืมประชากรของพระองค์ พระธรรมเล่มนี้จบลงด้วยข่าวสารเรื่องการฟื้นฟูในอนาคต

อาโมสในพันธสัญญาใหม่

ในคำเทศนาบนภูเขา พระเยซูเทศนาข่าวสารที่คล้ายคลึงกับของอาโมสคือ ความชอบธรรมต้องปรากฏให้เห็นในพฤติกรรมของเราที่มีต่อผู้อื่น ข่าวสารเดียวกันนี้ปรากฏในพระธรรมยากอบ การประกาศตัวว่ามีความเชื่อนั้นไม่เพียงพอ ความเชื่อนั้นต้องถูกดำเนินชีวิตออกมาในชีวิตประจำวัน

► ในบางครั้ง คริสตจักรละเลยความบาปของสังคมขณะที่มุ่งเน้นการประกาศข่าวประเสริฐ ในเวลาอื่น คริสตจักรละเลยข่าวสารของข่าวประเสริฐขณะที่เทศนาต่อต้านปัญหาสังคม ในสังคมของคุณ คริสตจักรจะสามารถพูดถึงความบาปของสังคมอย่างมีประสิทธิภาพ ในขณะเดียวกันก็ยังคงรักษาจุดเน้นตาม
พระคัมภีร์เรื่องการประกาศข่าวประเสริฐไว้ได้อย่างไร?

อาโมส 5:24 เป็นหนึ่งในข้อพระคัมภีร์หลักของพระธรรมเล่มนี้ “แต่จงให้ความยุติธรรมหลั่งไหลลงอย่างน้ำ และให้ความชอบธรรมเป็นอย่างลำธารที่ไหลอยู่เป็นนิตย์” ข้อพระคัมภีร์นี้ได้กลายเป็นแนวคิดหลักสำหรับขบวนการความยุติธรรมทางสังคมจำนวนมาก ซึ่งบางกลุ่มได้ลืมข่าวประเสริฐไปเพราะมัวแต่ห่วงใยเรื่องการเคลื่อนไหวทางสังคม

อย่างไรก็ตาม ความยุติธรรมทางสังคมต้องไม่ถูกแยกออกจากข่าวสารเรื่องความรอดทางพระเยซูคริสต์ อาโมสแสดงให้เห็นว่าความชอบธรรมที่แท้จริงมีพื้นฐานมาจากพระลักษณะของพระเจ้า ความชอบธรรมที่แท้จริงต่อพระพักตร์พระเจ้าจะส่งผลให้เกิดพฤติกรรมที่ถูกต้องต่อเพื่อนบ้านของเรา ข่าวสารนี้ปรากฏซ้ำตลอดทั้งพระคัมภีร์

• พระเจ้าตรัสว่า “…เจ้าทั้งหลายต้องบริสุทธิ์ เพราะเรายาห์เวห์พระเจ้าของเจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์” สิ่งนี้ตามมาด้วยชุดคำสั่งที่กล่าวถึงการปฏิบัติตนของอิสราเอลต่อคนยากจน ลูกจ้าง คนพิการ และเพื่อนร่วมชาติอิสราเอล (เลวีนิติ 19:2 และข้อต่อๆ ไป)

• โยบประกาศความบริสุทธิ์ของเขาต่อหน้าพระเจ้า ในส่วนหนึ่งของคำแก้ต่างของเขา เขาเป็นพยานถึงการปฏิบัติอย่างชอบธรรมของเขาต่อผู้อื่น (โยบ 31)

• พวกฟาริสีตำหนิพระเยซูเรื่องการรับประทานอาหารร่วมกับคนบาป ในการตอบสนอง พระเยซูยกถ้อยคำจากโฮเชยา 6:6 “ท่านจงไปเรียนความหมายของคัมภีร์ข้อนี้ ที่ว่า ‘เราประสงค์ความเมตตา ไม่ประสงค์เครื่องสัตวบูชา’ ด้วยว่าเราไม่ได้มาเพื่อเรียกคนชอบธรรม แต่มาเรียกคนบาป” (มัทธิว 9:13)

• ยากอบเผชิญหน้ากับผู้เชื่อที่แสดงความลำเอียงเข้าข้างคนรวย ผู้ที่ล้มเหลวในการให้อาหารแก่ผู้หิวโหยและให้เสื้อผ้าแก่ผู้เปลือยกาย และผู้ที่มีความผิดเรื่องการพูดร้าย ยากอบสรุปความหมายของศาสนาที่บริสุทธิ์ไว้ว่า “…การช่วยเหลือเด็กกำพร้าและหญิงม่ายที่มีความทุกข์ร้อน และการรักษาตัวให้พ้นจากราคีของโลก” (ยากอบ 1:27)

ความชอบธรรมอธิบายถึงพระลักษณะของพระเจ้า การปฏิบัติต่อเพื่อนบ้านของเราด้วยความยุติธรรมคือการสะท้อนพระลักษณะของพระเจ้า ในฐานะผู้ติดตามพระคริสต์ในศตวรรษที่ 21 เราต้องแสดงพระลักษณะของพระเจ้าแก่โลกที่ไม่เชื่อ ความสัมพันธ์ที่ถูกต้องกับพระเจ้าจะเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของเรากับผู้อื่น นั่นคือความหมายของความชอบธรรมในอาโมส และเป็นความหมายของความชอบธรรมในโลกปัจจุบัน

William Wilberforce นักการเมืองชาวอังกฤษผู้มีชีวิตอยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1759–1833 ได้เป็นแบบอย่างที่มีประสิทธิภาพของความมุ่งมั่นต่อทั้งการแพร่ขยายข่าวประเสริฐและหลักการแห่งความยุติธรรมแบบคริสเตียน

Wilberforce ได้รับเลือกเข้าสู่สภาสามัญชนเมื่ออายุ 21 ปี สี่ปีต่อมา เขาได้มาเป็นคริสเตียน ชีวิตทั้งหมดของขุนนางหนุ่มผู้นี้ได้รับการเปลี่ยนแปลงโดยการกลับใจของเขา นี่ไม่ใช่เพียงแค่การประกาศความเชื่อส่วนตัวเท่านั้น มุมมองของเขาที่มีต่ออาชีพทางการเมือง วิถีชีวิตที่ยึดตนเองเป็นศูนย์กลาง และการใช้ทรัพย์สินของเขา ล้วนเปลี่ยนไปเนื่องจากการกลับใจของเขา

William Wilberforce เชื่อว่าผู้ติดตามพระคริสต์จะต้องใส่ใจทั้งเรื่องการประกาศข่าวประเสริฐแก่คนหลงหาย และความจำเป็นฝ่ายร่างกายของผู้ที่ทนทุกข์ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงทำงานร่วมกับองค์กรจำนวนมากเพื่อช่วยเหลือคนยากจนและเผยแพร่ข่าวประเสริฐ เขาให้การอุปถัมภ์มิชชันนารีที่ไปยังอินเดียและแอฟริกา เขาทำงานเพื่อให้มีโรงพยาบาล สถานดูแลผู้ป่วยทางจิต โรงเรียน และเรือนจำที่ดีขึ้น เขาสนับสนุนโรงเรียนรวีวารศึกษา ผู้ลี้ภัย แม่เลี้ยงเดี่ยว และคนทำงานที่มีรายได้น้อย ตลอดช่วงชีวิตส่วนใหญ่ของเขา Wilberforce บริจาครายได้ประจำปีถึงหนึ่งในสี่ให้แก่คนยากจน

คุณูปการที่ยั่งยืนที่สุดของ Wilberforce ในฐานะผู้นำทางการเมือง คือการต่อสู้กับการค้าทาส ด้วยความมั่นใจว่าการค้าทาสนั้นเข้ากันไม่ได้กับความรักของคริสเตียนที่มีต่อผู้อื่น Wilberforce จึงอุทิศเวลาส่วนใหญ่ในอาชีพของเขาเพื่อต่อสู้กับความชั่วร้ายนี้ ในตอนแรก คนส่วนใหญ่คิดว่าเขาไม่มีทางเอาชนะกลุ่ม
ล็อบบี้ที่มีอำนาจซึ่งปกป้องการค้าทาสได้ พ่อค้าชาวอังกฤษขนส่งทาสเกือบ 50,000 คนต่อปีจากแอฟริกาข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก การค้านี้ได้รับการคุ้มครองโดยนักการเมืองว่าเป็นสิทธิของอังกฤษ ได้รับการปกป้องจากนักธุรกิจว่าเป็นความจำเป็นทางเศรษฐกิจ และได้รับการยอมรับจากคริสเตียนจำนวนมากว่าเป็นความชั่วร้ายที่น่าเศร้าแต่จำเป็น

Wilberforce ไม่สามารถยอมรับความชั่วร้ายนี้ได้ เขาถูกพระเจ้าวางไว้ในตำแหน่งที่มีอิทธิพล เขามองว่าตำแหน่งนี้เป็นโอกาสในการปรนนิบัติพระเจ้า เขามุ่งมั่นที่จะให้ “…จงให้ความยุติธรรมหลั่งไหลลงอย่างน้ำ และให้ความชอบธรรมเป็นอย่างลำธารที่ไหลอยู่เป็นนิตย์” (อาโมส 5:24) เมื่อเรียนรู้ถึงความชั่วร้ายของการเป็นทาส Wilberforce จึงมุ่งมั่นที่จะยกเลิกความบาปที่น่าละอายนี้ เขาเขียนถึงความตั้งใจแน่วแน่ของเขาว่าจะไม่มีวันพักสงบจนกว่าเขาจะยุติการค้าทาสได้ ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไรก็ตาม

เริ่มต้นในปี 1789 Wilberforce เสนอร่างกฎหมายต่อต้านการค้าทาสทุกปี ร่างกฎหมายต่อต้านการค้าทาสของเขาจำนวน 12 ฉบับถูกตีตกไปในช่วงระหว่างปี 1789 ถึง 1805 ในที่สุด ในปี 1807 รัฐสภาได้ยกเลิกการค้าทาสในจักรวรรดิอังกฤษ

จากนั้น Wilberforce ได้เริ่มการต่อสู้เพื่อยกเลิกระบบทาส (ไม่ใช่แค่การค้าทาสใหม่) ทั่วทั้งจักรวรรดิ Wilberforce ทำงานอีก 25 ปีเพื่อให้เห็นการยกเลิกระบบทาส สามวันก่อนที่เขาจะเสียชีวิต สภาสามัญชนได้ผ่านกฎหมายปลดปล่อยทาสทุกคนในจักรวรรดิอังกฤษให้เป็นอิสระ

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง:

งานที่ 1: ทำงานแบบกลุ่ม

อภิปรายร่วมกันถึงประเด็นความไม่ยุติธรรมในสังคมของคุณที่คริสตจักรควรออกมาพูดถึง โดยใช้แบบอย่างของอาโมส จงแสดงให้เห็นว่าคริสตจักรควรจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร จงเขียนบทสรุปจากการอภิปรายของพวกคุณความยาว 1 หน้ากระดาษ

งานที่ 2: ทำงานแบบเดี่ยว

เตรียมโครงร่างคำเทศนาแบบละเอียดสำหรับหัวข้อ “การพิพากษาและความรักของพระเจ้าต่อชนชาติที่ไม่สัตย์ซื่อ” จงแสดงให้เห็นว่าข่าวสารของโฮเชยากล่าวกับโลกของเราในปัจจุบันอย่างไร

(2) ในช่วงเริ่มต้นของบทถัดไป ให้ทำแบบทดสอบเกี่ยวกับเนื้อหาของบทนี้ โปรดเตรียมตัวด้วยการศึกษาโจทย์แบบทดสอบมาอย่างรอบคอบ

(1) ในพระคัมภีร์ฮีบรู เรียกพระธรรมหมวดผู้เผยพระวจนะน้อยว่าอะไร?

(2) ทำไมพระธรรม 12 เล่มสุดท้ายของพันธสัญญาเดิมจึงเรียกว่าเป็นหมวดผู้เผยพระวจนะน้อย?

(3) จุดประสงค์ของพระธรรมโฮเชยาคืออะไร? 

(4)อะไรคือสภาพฝ่ายวิญญาณของอาณาจักรเหนือในช่วงเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจในรัชสมัยของกษัตริย์เยโรโบอัม ที่ 2?

(5) บอกชื่อบุตรแต่ละคนของโฮเชยาและความหมายของชื่อ

(6) ในพันธสัญญาเดิมภาษาฮีบรู การรู้จักใครสักคนหมายถึงอะไร?

(7) หัวข้อหลักของโยเอลคืออะไร?

(8) Iในโยเอล ภัยพิบัติทางธรรมชาติใดที่เป็นภาพเปรียบเทียบถึงวันแห่งการพิพากษาในอนาคต?

(9) ตามพันธสัญญาใหม่ เมื่อใดที่คำเผยพระวจนะของโยเอลเกี่ยวกับการตื่นตัวฝ่ายวิญญาณที่จะมาถึงสำเร็จเป็นจริง?

(10) อะไรคือจุดประสงค์ของอาโมส?

(11) บอกนิมิตเรื่องการพิพากษาห้าเรื่องในอาโมส พร้อมอธิบายความหมาย

(12) เขียน โฮเชยา 10:12 โยเอล 2:13 และอาโมส 5:24 จากการท่องจำ