เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) รู้ถึงช่วงเวลาที่น่าจะเป็นและบริบททางประวัติศาสตร์ของพระธรรมเยเรมีย์

(2) บอกโครงร่างหัวข้อหลักและจุดประสงค์เบื้องต้นของเยเรมีย์ได้

(3) ตระหนักถึงคุณค่าในข่าวสารแห่งการเล้าโลมใจของเยเรมีย์

(4) สัมผัสถึงโศกนาฏกรรมของการล่มสลายของเยรูซาเล็ม

(5) ตระหนักถึงคำเผยพระวจนะในรูปแบบคดีความในงานเขียนของผู้เผยพระวจนะ

(6) เชื่อมโยงข่าวสารของเยเรมีย์ เข้ากับความต้องการของโลกปัจจุบัน

► อ่าน เยเรมีย์และเพลงคร่ำครวญ (ทบทวนงานมอบหมาย บทที่ 10 ก่อนการอ่านพระธรรมเยเรมีย์)

► ท่องจำ เพลงคร่ำครวญ 3:21–24

เยเรมีย์ซึ่งเป็นพระธรรมที่ยาวที่สุดเป็นอันดับสองในพระคัมภีร์ ฉายภาพช่วงวาระสุดท้ายก่อนการล่มสลายของเยรูซาเล็ม เยเรมีย์ได้รับสมญานามว่า “ผู้เผยพระวจนะเจ้าน้ำตา” เพราะเขาคร่ำครวญถึงความบาปของประชากรของพระเจ้า และ ความพินาศของเมืองของพระเจ้า

ในพระธรรมเยเรมีย์ เราเห็นถึงความยากลำบากของผู้เผยพระวจนะในการนำข่าวสารของพระเจ้าไปแจ้งแก่ประชาชนชาวยูดาห์ ในพระธรรมเพลงคร่ำครวญ เราเห็นความโศกเศร้าของผู้เผยพระวจนะขณะที่เขาเฝ้ามองเมืองอันเป็นที่รักของเขาถูกบาบิโลนทำลาย

บริบททางประวัติศาสตร์ของเยเรมีย์และเพลงคร่ำครวญ

เยเรมีย์เป็นบุตรชายของฮิลคียาห์ ปุโรหิตจากอานาโธท เมืองของชาวเลวีซึ่งอยู่ห่างจากเยรูซาเล็มไปทางตอนเหนือห้ากิโลเมตร แทนที่จะติดตามบิดาไปเป็นปุโรหิต เยเรมีย์ได้รับการทรงเรียกให้รับใช้ในฐานะผู้เผยพระวจนะ ชีวิตส่วนที่เหลือของเขาอุทิศให้กับการประกาศข่าวสารของพระเจ้าเรื่องการพิพากษาที่กำลังจะมาถึงยูดาห์ เพื่อเป็นหมายสำคัญถึงภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึงเยรูซาเล็ม พระเจ้าทรงบัญชาเยเรมีย์ไม่ให้แต่งงาน (เยเรมีย์ 16:1–4)

เยเรมีย์เผชิญกับการต่อต้านอย่างรุนแรง รวมถึงความพยายามลอบสังหาร การถูกทุบตี การถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ และการถูกจำคุก[1] ภายหลังการล่มสลายของเยรูซาเล็ม คนกลุ่มหนึ่งได้ฝืนใจเยเรมีย์โดยพาตัวเขาไปยังอียิปต์

เยเรมีย์ได้เผยพระวจนะในช่วง 40 ปีก่อนการล่มสลายของเยรูซาเล็ม เขาน่าจะเริ่มพันธกิจของเขาในรัชสมัยของโยสิยาห์ กษัตริย์ที่ดีองค์สุดท้ายของยูดาห์ โยสิยาห์ถูกฆ่าตายขณะสู้รบกับคนอียิปต์ ฟาโรห์เนโคสังหารโยสิยาห์ ในปี 609 ก่อนคริสต์ศักราช (2 พงศ์กษัตริย์ 23:29) เหตุการณ์นี้เป็นจุดเริ่มต้นยุคแห่งความเสื่อมถอยของยูดาห์ เยโฮอาหาสโอรสของโยสิยาห์ครองราชย์ได้เพียงสามเดือนก่อนจะถูกนำตัวไปยังอียิปต์ อียิปต์ได้ตั้งเยโฮยาคิมพี่ชายของเขาให้ขึ้นครองราชย์ ในปี 605 ก่อนคริสต์ศักราช เนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลนได้เข้าโจมตีเยรูซาเล็ม และกวาดต้อนเชลยชาวยูดาห์กลุ่มแรกไปเป็นเชลย เชลยกลุ่มแรกนี้รวมถึงผู้เผยพระวจนะดาเนียลและสหายของเขา (ดาเนียล 1:1–7)

ในปี 598 ก่อนคริสต์ศักราช เยโฮยาคิมได้ก่อกบฏต่อบาบิโลน แต่ได้สิ้นชีวิตในระหว่างที่บาบิโลนล้อมกรุงเยรูซาเล็ม เยโฮยาคีนโอรสของเขาได้ครองราชย์เพียงสามเดือนก่อนจะพ่ายแพ้ต่อเนบูคัดเนสซาร์ เยโฮยาคีนถูกกวาดต้อนไปยังบาบิโลนพร้อมกับเชลยกลุ่มที่สองในปี 597 ก่อนคริสต์ศักราช เชลยกลุ่มที่สองนี้รวมถึงผู้เผยพระวจนะเอเสเคียลด้วย (เอเสเคียล 1:1–3)

เนบูคัดเนสซาร์ตั้งเศเดคียาห์ โอรสอีกคนหนึ่งของโยสิยาห์ให้ขึ้นครองราชย์ เศเดคียาห์ครองราชย์จนถึงปี 586 ก่อนคริสต์ศักราช แต่นี่เป็นช่วงเวลาแห่งความเสื่อมถอยอย่างต่อเนื่องของยูดาห์ เศเดคียาห์ปฏิเสธที่จะฟังคำเตือนของเยเรมีย์ ถึงขนาดจับผู้เผยพระวจนะขังคุก

ด้วยความพยายามที่จะล้มล้างการปกครองของบาบิโลน เศเดคียาห์จึงพยายามสร้างพันธมิตรกับกษัตริย์องค์อื่นๆ (เยเรมีย์ 27:1–15) เพื่อเป็นการตอบโต้ เนบูคัดเนสซาร์จึงบุกยูดาห์อีกครั้งในปี 586 ก่อนคริสต์ศักราช (2 พงศ์กษัตริย์ 25:1) ในระหว่างการบุกและกวาดต้อนเชลยครั้งที่สามนี้ เนบูคัดเนสซาร์ได้ปล้นทำลายเยรูซาเล็มและแต่งตั้งเกดาลิยาห์ให้เป็นผู้ว่าราชการ (เยเรมีย์ 39–40) ตลอดประวัติศาสตร์ของชาติในเวลาต่อมา ยูดาห์ไม่มีกษัตริย์ในราชวงศ์ดาวิดอีกเลย

พันธกิจของเยเรมีย์สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ระยะดังนี้

• ปี 627–605 ก่อนคริสต์ศักราช เขาเผยพระวจนะในขณะที่ยูดาห์ถูกคุกคามโดยอัสซีเรียและอียิปต์

• ปี 605–586 ก่อนคริสต์ศักราช เขาเผยพระวจนะระหว่างที่บาบิโลนโจมตียูดาห์

• ประมาณปี 586–580 ปีก่อนคริสต์ศักราช เขาปฏิบัติพันธกิจในเยรูซาเล็มและอียิปต์ภายหลังการล่มสลายของยูดาห์

จุดประสงค์ของเยเรมีย์

พระธรรมเยเรมีย์ แสดงให้เห็นถึงคำเตือนด้วยความอดทนของพระเจ้าที่มีต่อยูดาห์ เนื่องจากพวกเขาปฏิเสธที่จะกลับใจ การพิพากษาของพระเจ้าจึงเป็นสิ่งที่แน่นอน นอกจากนี้ เยเรมีย์ยังได้นำคำสัญญาเรื่องการฟื้นฟูมาแจ้งแก่บรรดาคนที่เหลืออยู่ซึ่งยังคงสัตย์ซื่อต่อพระเจ้า แม้ว่าผู้ฟังของเยเรมีย์จะไม่ได้ตอบสนองต่อข่าวสารของเขา แต่พระธรรมที่เขาทิ้งไว้ให้ก็ได้ทำหน้าที่เป็นบันทึกเหตุการณ์ความพินาศของเยรูซาเล็ม และความซื่อสัตย์ของพระเจ้าในช่วงวาระสุดท้ายของยูดาห์

ภาพรวมของเยเรมีย์

พระธรรมเยเรมีย์ไม่ได้เรียบเรียงตามลำดับเวลา พระธรรมเล่มนี้ขาดโครงสร้างที่ชัดเจน ซึ่งอาจเชื่อมโยงได้กับสภาวะความตึงเครียดอย่างหนักในช่วงชีวิตของเยเรมีย์

คุณสามารถเห็นภาพรวมชีวิตของเยเรมีย์และการล่มสลายของเยรูซาเล็มได้ โดยการอ่านบทต่างๆ ต่อไปนี้ตามลำดับ

บทที่เหลือบันทึกข่าวสารของเยเรมีย์ที่มีต่อประชากรของพระเจ้า ซึ่งเป็นข่าวสารที่ผู้ฟังของเขาเพิกเฉยเป็นส่วนใหญ่

การทรงเรียกเยเรมีย์ (เยเรมีย์ 1)

► อธิบายถึงการทรงเรียกของคุณในการทำพันธกิจ การทรงเรียกนี้ได้รับการยืนยันอย่างไรในช่วงระหว่างการทำพันธกิจ?

ก่อนเยเรมีย์ถือกำเนิด พระเจ้าแต่งตั้งเขาให้เป็นผู้เผยพระวจนะแก่ชนชาติทั้งหลาย เมื่อพระเจ้าเรียกเขาให้เป็นผู้เผยพระวจนะ เยเรมีย์ตอบว่าเขายังเป็นเด็กและไม่พร้อมสำหรับความรับผิดชอบเช่นนั้น พระเจ้าจึงตอบสนองด้วยหมายสำคัญ 3 ประการเพื่อยืนยันการทรงเรียกของเยเรมีย์

1. พระเจ้าสัมผัสปากของเยเรมีย์เพื่อใส่ถ้อยคำของพระองค์ไว้ในปากของเขา (เยเรมีย์ 1:9–10)

2. พระเจ้าให้นิมิตเรื่องต้นอัลมอนด์แก่เยเรมีย์ และบอกเขาว่าพระเจ้ากำลังเฝ้าดูความสำเร็จตามพระวจนะของพระองค์ (เยเรมีย์ 1:11–12)[1]

3. พระเจ้าให้นิมิตเรื่องหม้อต้มที่เดือดพล่านแก่เยเรมีย์ ซึ่งเล็งถึงการพิพากษาที่จะถูกเทลงมายังแผ่นดินนั้น (เยเรมีย์ 1:13–14)

ความไม่สัตย์ซื่อของยูดาห์ต่อพันธสัญญา (เยเรมีย์ 2–10)

ผ่านทางคำเทศนา บทเรียนจากสิ่งของ และคำอุปมา เยเรมีย์ฉายภาพความไม่สัตย์ซื่อของยูดาห์ต่อพันธสัญญา ยูดาห์เปรียบเสมือนภรรยาที่ไม่สัตย์ซื่อผู้ไล่ตามชู้รักคนอื่นๆ ใน “คำเทศนาที่พระวิหาร” ของพระธรรมเยเรมีย์บทที่ 7 ผู้เผยพระวจนะตำหนิบรรดาผู้นมัสการที่เชื่อว่าตนจะได้รับความรอดเพราะมีพระวิหาร เช่นเดียวกับที่พระเจ้าได้ยอมให้ชิโลห์ (สถานที่นมัสการในยุคก่อนของอิสราเอล) ถูกทำลาย พระองค์ก็จะยอมให้พระวิหารนี้ถูกทำลายเช่นกัน (เยเรมีย์ 7:9–14 1 ซามูเอล 1:3 และ 1 ซามูเอล 4:2–11) พระนิเวศของพระเจ้าได้กลายเป็นซ่องโจร และไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป เพราะผู้นมัสการนั้นไม่บริสุทธิ์

เยเรมีย์ปล้ำสู้กับพระเจ้าและกับยูดาห์ (เยเรมีย์ 11–20)

เนื้อหาส่วนนี้เรียกว่า “คำสารภาพของเยเรมีย์” ประกอบด้วยคำอธิษฐานที่เยเรมีย์ร้องทุกข์ต่อพระเจ้าเกี่ยวกับความดื้อรั้นของผู้ฟังของเขา เยเรมีย์ถูกส่งไปเทศนาให้กับผู้คนที่ปฏิเสธข่าวสารของเขาและเป็นพวกที่สมคบคิดกันสังหารผู้นำข่าวสารนั้น

เยเรมีย์รู้สึกสิ้นหวังที่ต้องประกาศข่าวสารที่หมดหวังเช่นนั้น พระเจ้าตรัสกับเยเรมีย์ว่า “แม้ว่าโมเสสและซามูเอลจะมายืนอยู่ต่อหน้าเรา จิตใจของเราจะไม่หันไปหาชนชาตินี้…” (เยเรมีย์ 15:1) เนื่องจากยูดาห์ปฏิเสธที่จะกลับใจ จึงไม่เหลือสิ่งใดอีกนอกจากการพิพากษา บรรดาผู้เผยพระวจนะเท็จได้บอกประชาชนว่าพระเจ้าจะทรงนำสันติภาพมาให้ แต่กลับกลายเป็นว่าพวกเขาจะต้องตายหรือไม่ก็ตกไปเป็นเชลย (เยเรมีย์ 14:13–16 and เยเรมีย์ 15:2) จะไม่มีสันติภาพสำหรับยูดาห์ที่ละทิ้งความเชื่อ

การเผชิญหน้าของเยเรมีย์กับบรรดาผู้ปกครองและผู้เผยพระวจนะของยูดาห์ (เยเรมีย์ 21–29)

เยเรมีย์เผชิญหน้ากับกษัตริย์เยโฮยาคิม ผู้ซึ่งไม่ได้ดำเนินตามวิถีทางแห่งการเชื่อฟังพระเจ้าอย่างบิดาของเขา เยเรมีย์เผยพระวจนะว่าชีวิตของเยโฮยาคิมจะไม่ได้รับการไว้อาลัยด้วยพิธีกรรมที่วิจิตรบรรจงตามธรรมเนียมงานศพของกษัตริย์ แต่เยโฮยาคิมจะถูกลากออกไปนอกประตูเมืองและถูกทิ้งเหมือนซากลาตัวหนึ่ง (เยเรมีย์ 22:18-19)

เยเรมีย์ยังได้เผชิญหน้ากับผู้เผยพระวจนะที่กล่าวคำเท็จ ผู้ซึ่งกำลังมอบข่าวสารแห่งความหวังจอมปลอมแก่ประชาชนที่ตกอยู่ภายใต้การพิพากษาต่อพระพักตร์พระเจ้า

ในช่วงเวลาของการล้อมเมือง เยเรมีย์ยืนอยู่ภายนอกพระวิหารเพื่อเผชิญหน้ากับประชาชนด้วยข่าวสารเรื่องการพิพากษา เยเรมีย์บอกประชาชนว่าพวกเขาจะต้องเผชิญกับการเป็นเชลยนาน 70 ปี (เยเรมีย์ 25:11-12) ถ้วยแห่งพระพิโรธของพระเจ้าเต็มเปี่ยมแล้ว เยรูซาเล็มจะต้องดื่มถ้วยนั้นร่วมกับประชาชาติทั้งปวงที่ละทิ้งพระเจ้า

เยเรมีย์สวมแอกไว้รอบคอของเขาเพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าเยรูซาเล็มจะต้องยอมจำนนต่อบาบิโลนในอนาคต ฮานันยาห์ ผู้เผยพระวจนะเท็จ ได้หักแอกนั้นเสีย และกล่าวว่าพระเจ้าจะปลดปล่อยชนชาตินี้จากเนบูคัดเนสซาร์ในไม่ช้า เพื่อเป็นการพิพากษา พระเจ้าจึงเอาชีวิตของฮานันยาห์ไป

คำเผยพระวจนะสุดท้ายในส่วนนี้มาในรูปแบบจดหมายถึงพวกเชลยในบาบิโลน แม้ว่าฮานันยาห์และผู้เผยพระวจนะเท็จคนอื่นๆ กำลังทำนายถึงความพ่ายแพ้ของบาบิโลน แต่เยเรมีย์บอกให้พวกเชลยสร้างบ้าน ปลูกสวน และอธิษฐานเผื่อสันติภาพในบาบิโลน เพราะพวกเขาจะต้องอยู่ที่นั่นนานถึง 70 ปี (เยเรมีย์ 29)

คำสัญญาเรื่องการฟื้นฟูในอนาคต (เยเรมีย์ 30–33)

บทเหล่านี้มักถูกเรียกว่า “พระธรรมแห่งการเล้าโลมใจ” แม้ว่าข่าวสารส่วนใหญ่ของเขาจะเป็นเรื่องการพิพากษา แต่ในบทเหล่านี้ เยเรมีย์ บอกผู้ฟังของเขาว่าพระเจ้าจะนำยูดาห์กลับคืนสู่แผ่นดิน แม้ว่าอิสราเอลจะไม่สัตย์ซื่อต่อพันธสัญญา แต่พระเจ้าจะจารึกพันธสัญญาใหม่ลงบนจิตใจของพวกเขา และจะไม่จดจำความบาปของพวกเขาอีกต่อไป (เยเรมีย์ 31:31–34)

พระเจ้าบอกให้เยเรมีย์ซื้อที่ดินแปลงหนึ่งจากฮานาเมลลูกพี่ลูกน้องของเขา นี่เป็นคำสั่งที่น่าประหลาดใจ เพราะเยรูซาเล็มกำลังจะถูกทำลายในไม่ช้า! เมื่อเยเรมีย์ร้องขอคำอธิบาย พระเจ้าได้ให้คำสัญญาอันอัศจรรย์ว่า วันนั้นจะมาถึงเมื่อมีการใช้เงินซื้อนา มีการลงนามในโฉนด ประทับตรา และมีพยานรับรอง “‘...เพราะเราจะให้พวกเขากลับสู่สภาพเดิม’ พระยาห์เวห์ตรัสดังนี้แหละ” (เยเรมีย์ 32:44) พระเจ้าไม่ได้ลืมประชากรของพระองค์ แม้ในการพิพากษา พระองค์ก็สัญญาถึงการฟื้นฟูในอนาคต

วาระสุดท้ายของเยรูซาเล็ม (เยเรมีย์ 34–45)

บทที่ 34–45 บันทึกเหตุการณ์ในช่วงวาระสุดท้ายของเยรูซาเล็ม บรรดาผู้นำของยูดาห์ยังคงปฏิเสธพระวจนะของพระเจ้าจนถึงวาระสุดท้าย เยเรมีย์ถูกปฏิบัติเยี่ยงคนทรยศและถูกจำคุกเนื่องจากข่าวสารเรื่องหายนะที่เขาประกาศในระหว่างการล้อมเมือง อย่างไรก็ตาม ข่าวสารเรื่องการพิพากษาของพระเจ้าก็ได้สำเร็จเป็นจริง นั่นคือ เยรูซาเล็มล่มสลาย กษัตริย์เศเดคียาห์ถูกจับกุม และโอรสของเขาถูกประหารชีวิตต่อหน้าต่อตา ก่อนที่เศเดคียาห์จะถูกทำให้ตาบอด ภาพสุดท้ายที่เศเดคียาห์ได้เห็นคือการตายของโอรสของเขา

หลังจากที่เกดาลิยาห์ ผู้ว่าราชการที่บาบิโลนแต่งตั้งถูกลอบสังหาร ชาวยูดาห์กลุ่มหนึ่งได้หนีไปยังอียิปต์ โดยพาตัวเยเรมีย์และบารุคเลขาคนสนิทของเขาไปด้วย แม้แต่ในอียิปต์ ชาวยูดาห์จำนวนมากก็ยังคงกราบไหว้รูปเคารพต่อไป เยเรมีย์เผยพระวจนะถึงความทุกข์ทรมานที่จะตามมาอีกเนื่องจากการกราบไหว้รูปเคารพที่ยังดำเนินต่อไปของพวกเขา

คำเผยพระวจนะถึงชนชาติอื่นๆ (เยเรมีย์ 46–51)

ในขณะที่เนื้อหาส่วนใหญ่ของเยเรมีย์เน้นไปที่ข่าวสารเรื่องการพิพากษายูดาห์ แต่อำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้าก็ครอบคลุมไปถึงชนชาติอื่นๆ ด้วย ในชุดของข่าวสารที่ต่อเนื่องกัน เยเรมีย์ได้เผยพระวจนะถ้อยคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าเพื่อกล่าวโทษอียิปต์ ฟีลิสเตีย โมอับ อัมโมน เอโดม ดามัสกัส เคดาร์ ฮาโซร์ และเอลาม สุดท้าย 50 ปีก่อนที่เหตุการณ์จะเกิดขึ้น เยเรมีย์ได้เผยพระวจนะถึงการล่มสลายของบาบิโลนด้วยน้ำมือของชาวมีเดีย (เยเรมีย์ 51:11)[2]

เนื้อหาส่วนนี้แสดงให้เห็นว่าพระเจ้ามีอำนาจปกครองสูงสุดเหนือชนทุกชาติ พระเจ้ากำลังใช้ชนชาติอื่นในการพิพากษาอิสราเอล แต่ภายหลังพระองค์จะพิพากษาชนชาติเหล่านั้นและนำประชากรของพระองค์กลับคืนสู่เยรูซาเล็ม พระเจ้าใช้อัสซีเรียเพื่อลงโทษอิสราเอล จากนั้นพระองค์ทรงยอมให้เนบูคัดเนสซาร์เอาชนะอัสซีเรีย ภายหลังการเป็นเชลย พระเจ้าจะฟื้นฟูและอภัยโทษให้แก่ยูดาห์ (เยเรมีย์ 50:17–20)

การเล่าเรื่องการล่มสลายของเยรูซาเล็มอีกครั้ง เยรูซาเล็ม (เยเรมีย์ 52)

พระธรรมเยเรมีย์จบลงด้วยการนำเรื่องราวการล่มสลายของเยรูซาเล็มมาเล่าซ้ำอีกครั้ง เยเรมีย์บทที่ 52 มีเนื้อหาขนานไปกับ 2 พงศ์กษัตริย์ 24–25 และเยเรมีย์ 39 พระธรรมเล่มนี้สรุปจบด้วยถ้อยคำแห่งความหวัง เอวิลเมโรดัก ผู้สืบทอดบัลลังก์ของเนบูคัดเนสซาร์ ได้ปล่อยตัวกษัตริย์เยโฮยาคีนออกจากคุก และอนุญาตให้เขารับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับกษัตริย์ สิ่งนี้เตือนใจผู้อ่านของเยเรมีย์ว่าเชื้อสายของดาวิดได้รับการรักษาไว้ พระเจ้ายังคงเอาใจใส่ประชากรของพระองค์ แม้ในยามที่เป็นเชลย

ในพระธรรมหมวดเบญจบรรณ เราได้เห็นความสำคัญของพันธสัญญาที่มีต่อประวัติศาสตร์ของอิสราเอล ธรรมบัญญัติของโมเสสเป็นมากกว่ากฎเกณฑ์ชุดหนึ่งที่ใช้ปกครองอิสราเอล พันธสัญญาของพระเจ้ากับอิสราเอลนั้นตั้งอยู่บนพื้นฐานของความสัมพันธ์แห่งความรัก การไม่เชื่อฟังของอิสราเอลเป็นการละเมิดพันธสัญญาที่ผูกพันพระเจ้าและอิสราเอลเข้าไว้ด้วยกัน

บรรดาผู้เผยพระวจนะมักอ้างถึงธรรมบัญญัติของโมเสส เพื่อแสดงให้เห็นว่าอิสราเอลได้ละเมิดเงื่อนไขแห่งพันธสัญญาที่ทำไว้กับพระเจ้า รูปแบบการนำเสนอเช่นนี้เรียกว่า “คำเผยพระวจนะในรูปแบบคดีความ” เยเรมีย์ แสดงให้เห็นว่ายูดาห์ได้ละเมิดพันธสัญญา และต้องรับผลจากคำสาปแช่งซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพันธสัญญานั้น ตารางด้านล่างนี้แสดงองค์ประกอบของคำเผยพระวจนะในรูปแบบคดีความในพระธรรมเยเรมีย์

ผู้เขียนและวันที่เขียนเพลงคร่ำครวญ

แม้ว่าพระธรรมเพลงคร่ำครวญจะไม่ได้ระบุชื่อผู้เขียน แต่ธรรมเนียมของชาวยิวและคริสเตียนต่างระบุว่าหนังสือเล่มนี้เป็นผลงานของเยเรมีย์ พระธรรมเล่มนี้ถูกประพันธ์ขึ้นไม่นานหลังจากการล่มสลายของเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นหัวข้อหลักของพระธรรมเล่มนี้ เป็นไปได้ว่าเยเรมีย์เขียนเพลงคร่ำครวญก่อนที่เขาจะถูกนำตัวไปเป็นเชลยที่อียิปต์

โครงร่างพระธรรมเพลงคร่ำครวญ

เพลงคร่ำครวญ ประกอบด้วยบทกวี 5 บทที่คร่ำครวญถึงความพินาศของเยรูซาเล็ม บทกวีเหล่านี้ถ่ายทอดความโศกเศร้าส่วนตัวของกวี

แต่ละบทยกเว้น เพลงคร่ำครวญ บทที่ 5 ถูก เรียบเรียงในรูปแบบบทกวี ที่เรียกว่า acrostic[1] พยัญชนะภาษาฮีบรูมี 22 ตัว เพลงคร่ำครวญบทที่ 1, 2 และ 4 แต่ละบทมี 22 ข้อ ภายในแต่ละบท แต่ละข้อจะขึ้นต้นด้วยพยัญชนะภาษาฮีบรูเรียงตามลำดับ ตัวอย่างเช่น เพลงคร่ำครวญ 1:1 ขึ้นต้นด้วยตัว aleph ซึ่งเป็นอักษรตัวแรกของภาษาฮีบรู และเพลงคร่ำครวญ 1:2 ขึ้นต้นด้วยตัว beth ซึ่งเป็นอักษรตัวที่สอง เพลงคร่ำครวญ 3 มี 66 ข้อ แบ่งเป็น 22 กลุ่ม กลุ่มละ 3 ข้อ ทั้ง 3 ข้อในแต่ละกลุ่มจะขึ้นต้นด้วยพยัญชนะตัวเดียวกัน การใช้รูปแบบบทกวีนี้ช่วยสร้างโครงสร้างให้แก่ความโศกเศร้าที่พรั่งพรูออกมาของเยเรมีย์

จุดประสงค์ของเพลงคร่ำครวญ

บทกวีเหล่านี้บันทึกความโศกเศร้าอย่างยิ่งของผู้เขียนต่อการล่มสลายของเยรูซาเล็ม บทกวีเหล่านี้ชี้ให้เห็นชัดเจนว่าความทุกข์ทรมานของเยรูซาเล็มนั้นเป็นผลมาจากความบาปของยูดาห์ ไม่ใช่ความล้มเหลวของพระเจ้า พระธรรมเยเรมีย์มองไปข้างหน้าถึงการล่มสลายของเยรูซาเล็มที่กำลังจะมาถึง ส่วนพระธรรมเพลงคร่ำครวญมองย้อนกลับไปที่การล่มสลายของเมืองนั้น

ภาพรวมของเพลงคร่ำครวญ

เพลงคร่ำครวญดำเนินเรื่องจากความโศกเศร้าไปสู่การอธิษฐาน เริ่มต้นด้วยบทคร่ำครวญที่บรรยายถึงจุดจบอันน่าเศร้าสลดของเยรูซาเล็ม เมืองที่เคยยิ่งใหญ่นี้ได้กลายเป็นหม้าย เธอไม่สัตย์ซื่อต่อพระเจ้า และบัดนี้พระองค์ทรงให้ความทุกข์ระทมแก่เธอเพราะการละเมิดมากมายของเธอ (เพลงคร่ำครวญ 1:5) หลักศาสนศาสตร์ของพระธรรมเพลงคร่ำครวญสอดคล้องกับพระธรรมพงศ์กษัตริย์และเยเรมีย์ พระธรรมเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเยรูซาเล็มล่มสลายลง...

• เพราะความบาปของประชาชน (เพลงคร่ำครวญ 1:18)

• เพราะผู้เผยพระวจนะเท็จและปุโรหิตที่ทำบาป (เพลงคร่ำครวญ 4:13)

เพลงคร่ำครวญ บทที่ 3 ยังคงคร่ำครวญเพื่อเยรูซาเล็มต่อไป แต่ได้นำเสนอหัวข้อหลักเกี่ยวกับพระเมตตาของพระเจ้า เพลงคร่ำครวญ 3:19–39 เป็นการใคร่ครวญถึงความดีและความรักมั่นคงของพระเจ้า

หลังจากบทคร่ำครวญอีกบทหนึ่งที่บรรยายสภาพการณ์ระหว่างการล้อมเมืองเยรูซาเล็ม (เพลงคร่ำครวญ 4) กวีได้สรุปจบด้วยคำอธิษฐานขอการฟื้นฟู พระธรรมเพลงคร่ำครวญตระหนักว่าความหวังเดียวของยูดาห์คือพระเมตตาของพระเจ้า “ข้าแต่พระยาห์เวห์ ขอทรงช่วยพวกข้าพระองค์ให้กลับสู่พระองค์เถิด แล้วพวกข้าพระองค์จะกลับสู่พระองค์...” (เพลงคร่ำครวญ 5:21)

ผู้เขียนพระคัมภีร์ใหม่มักยกข้อความจากเยเรมีย์มาอ้างอิงบ่อยครั้ง พระธรรมวิวรณ์ยกข้อความจาก
เยเรมีย์มาเพื่อฉายภาพความพินาศของบาบิโลนที่จะเกิดขึ้น ซึ่งเป็นศัตรูของประชากรของพระเจ้า (เยเรมีย์ 50–51 วิวรณ์ 18)

มีความคล้ายคลึงกันหลายประการระหว่างพันธกิจของเยเรมีย์และพันธกิจในโลกนี้ของพระเยซู เช่นเดียวกับที่เยเรมีย์ร้องไห้คร่ำครวญต่อความพินาศของเยรูซาเล็ม พระเยซูก็ร้องไห้สงสารเมืองนั้น และเผยพระวจนะถึงการทำลายพระวิหาร (ลูกา 19:41–44 และมัทธิว 24:1–2) ในการชำระพระวิหาร พระเยซูทรงใช้ถ้อยคำของเยเรมีย์ เพื่อบรรยายถึงความวิปริตของพระนิเวศของพระเจ้าที่กลายเป็นซ่องโจร (เยเรมีย์ 7:11 และมัทธิว 21:13) ทั้งเยเรมีย์และพระเยซูต่างถูกปฏิเสธโดยผู้คนที่พวกเขาตั้งใจมาเพื่อช่วยเหลือ

เปาโลใช้ถ้อยคำของเยเรมีย์ในการเขียนถึงอำนาจอธิปไตยของพระเจ้าในการเรียกคนต่างชาติให้มารับความรอด ช่างปั้นหม้อมีอำนาจเหนือดินเหนียว และได้ทรงสำแดงความอุดมสมบูรณ์แห่งพระสิริของพระองค์แก่ภาชนะแห่งพระเมตตา (โรม 9:20–24)

ที่สำคัญที่สุด ข่าวประเสริฐปรากฏชัดในพระสัญญาของเยเรมีย์เรื่องการฟื้นฟูในอนาคตสำหรับประชากรของพระเจ้า การฟื้นฟูนี้ไม่เคยสำเร็จสมบูรณ์อย่างเต็มที่ในประวัติศาสตร์ของอิสราเอล แต่โดยผ่านทางการสิ้นพระชนม์และการคืนพระชนม์ของพระเยซู การฟื้นฟูนี้จึงสำเร็จเป็นจริงในและผ่านทางคริสตจักร

คริสตจักรส่วนหนึ่งในปัจจุบันได้ตกเป็นเชลยของคำสอนที่สัญญาเรื่องสุขภาพและความมั่งคั่งแก่คริสเตียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งแก่ผู้รับใช้พระเจ้า ในบางประเทศ นักเทศน์เรื่องข่าวประเสริฐแห่งความมั่งคั่งเป็นกลุ่มคนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศ คนยากจนได้ถวายทรัพย์อย่างเสียสละเพื่อสนับสนุนวิถีชีวิตที่หรูหราฟุ่มเฟือยของผู้นำเหล่านี้ แนวทางนี้ห่างไกลจากแบบอย่างในพระคัมภีร์มาก

เยเรมีย์แสดงให้เห็นว่าความสัตย์ซื่อต่อข่าวสารของพระเจ้านั้นมีราคาที่ต้องจ่าย เยเรมีย์ทนทุกข์เพราะความมุ่งมั่นของเขาต่อการทรงเรียกของพระเจ้า พระเยซูทนทุกข์เพราะความเชื่อฟังของพระองค์ต่อพันธกิจของพระบิดา ผู้รับใช้ในปัจจุบันถูกเรียกให้มีความสัตย์ซื่อท่ามกลางการต่อต้าน

คำสัญญาใน เยเรมีย์ 29:11 จำเป็นต้องอ่านโดยคำนึงถึงบริบทของการถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยที่บาบิโลนซึ่งกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า เยเรมีย์ได้ให้สัญญาแก่ประชาชนว่า “พระยาห์เวห์ตรัสว่า ‘เพราะเรารู้แผนงานที่เรามีไว้สำหรับพวกเจ้า เป็นแผนงานเพื่อสวัสดิภาพ ไม่ใช่เพื่อทำร้ายเจ้า เพื่อจะให้อนาคตและความหวังแก่เจ้า” อย่างไรก็ตาม ประชากรของพระเจ้าจะต้องเผชิญกับความทุกข์ทรมานอย่างใหญ่หลวงในไม่ช้า แผนงานของพระเจ้าสำหรับประชากรของพระองค์นั้นเป็นสิ่งดี แต่นั่นไม่ได้รับประกันถึงชีวิตที่ปราศจากความทุกข์ เนื่องจากความบาปและผลกระทบของมันที่มีต่อโลกของเรา แม้แต่ประชากรของพระเจ้าก็ยังต้องทนทุกข์

อย่างไรก็ตาม ดังที่พระธรรมเพลงคร่ำครวญแสดงให้เห็น แม้ในความทุกข์ทรมาน พระเจ้าก็ยังทรงซื่อสัตย์ต่อประชากรของพระองค์ แม้ในยามยากลำบาก เราสามารถวางใจในความดีของพระเจ้า “ความรักมั่นคงของพระยาห์เวห์ไม่เคยหยุดยั้ง และพระกรุณาของพระองค์ไม่มีสิ้นสุดเป็นของใหม่ทุกเวลาเช้า ความเที่ยงตรงของพระองค์ใหญ่ยิ่งนัก” (เพลงคร่ำครวญ 3:22–23)

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง:

งานที่ 1: ทำงานแบบกลุ่ม

อภิปรายร่วมกันเกี่ยวกับ “คำสารภาพของเยเรมีย์” ใน เยเรมีย์ 11–20 เขียนรายการคำร้องทุกข์ของเยเรมีย์และคำตอบของพระเจ้า เปรียบเทียบคำร้องทุกข์ของเยเรมีย์กับความยากลำบากที่คุณเผชิญในพันธกิจ กลุ่มของคุณได้รับบทเรียนอะไรบ้างจากแบบอย่างของเยเรมีย์? เขียนบทสรุปจากการอภิปรายของพวกคุณความยาว 1 หน้ากระดาษ

งานที่ 2: ทำงานแบบเดี่ยว

เขียนโครงร่างคำเทศนาแบบละเอียดจากพระธรรมเยเรมีย์และเพลงคร่ำครวญ คำเทศนาควรเป็นหนึ่งในหัวข้อต่อไปนี้

• ความเมตตาอันสัตย์ซื่อของพระเจ้า

• การพิพากษาของพระเจ้า

(2) ในช่วงเริ่มต้นของบทถัดไป ให้ทำแบบทดสอบเกี่ยวกับเนื้อหาของบทนี้ โปรดเตรียมตัวด้วยการศึกษาโจทย์แบบทดสอบมาอย่างรอบคอบ

(1) สองสิ่งที่ “ผู้เผยพระวจนะเจ้าน้ำตา” คร่ำครวญถึงคืออะไร?

(2) อะไรคือจุดประสงค์หลักของ เยเรมีย์ และ เพลงคร่ำครวญ?

(3) เบื้องหลังเกี่ยวกับครอบครัวของเยเรมีย์เป็นอย่างไร?

(4) บอกวันที่สำหรับเชลยสามกลุ่มที่ถูกกวาดต้อนไป สำหรับสองกลุ่มแรกให้บอกชื่อผู้เผยพระวจนะที่ถูกนำตัวไปเป็นเชลยด้วย

(5) ทำไม เยเรมีย์ 11–20 จึงถูกเรียกว่าเป็น “คำสารภาพของเยเรมีย์”?

(6) เพราะเหตุใด เยเรมีย์ 30–33 จึงถูกเรียกว่า “พระธรรมแห่งการเล้าโลมใจ”?

(7) บรรดาผู้เผยพระวจนะมักอ้างถึงธรรมบัญญัติของโมเสส เพื่อแสดงให้เห็นว่าอิสราเอลได้ละเมิดเงื่อนไขแห่งพันธสัญญาที่ทำไว้กับพระเจ้า รูปแบบการนำเสนอเช่นนี้เรียกว่าอะไร?

(8) บทที่ 1–4 ของเพลงคร่ำครวญ ถูกเรียบเรียงไว้ในรูปแบบบทกวีใด?

(9) เขียน เพลงคร่ำครวญ 3:21–24 จากการท่องจำ