เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) บอกโครงสร้างแนวคิดพื้นฐานเกี่ยวกับเบญจบรรณได้

(2) ระบุเหตุการณ์สำคัญสี่เหตุการณ์และบุคคลสำคัญสี่บุคคลในปฐมกาลได้

(3) เข้าใจบทบาทของพันธสัญญาของอับราฮัมในประวัติศาสตร์แห่งความรอดได้

(4) เห็นคุณค่าความสำคัญของหลักคำสอนเรื่องการทรงสร้างสำหรับศาสนศาสตร์คริสเตียน

(5) เชื่อมโยงข่าวสารในปฐมกาลให้เข้ากับความจำเป็นที่มีในโลกทุกวันนี้ได้

► อ่าน ปฐมกาล

► ท่องจำ ปฐมกาล 3:15 และปฐมกาล 12:3

หนังสือห้าเล่มแรกของพระคัมภีร์เรียกว่า เบญจบรรณ (คำกรีกหมายถึง “ม้วนหนังสือห้าเล่ม” หรือหนังสือห้าเล่ม) ในพระคัมภีร์ฮีบรู หนังสือเหล่านี้เรียกว่า โทราห์ เรามักจะแปลคำว่า โทราห์ เป็น “ธรรมบัญญัติ” อย่างไรก็ตาม คำว่า โทราห์ มาจากรากศัพท์ที่หมายถึง “สอน” ดังนั้น หนังสือเหล่านี้จึงไม่ได้เป็นเพียงกฎที่ต้องทำตาม แต่ยังเป็นคำสั่งสอนที่สอนเราให้รู้ว่าจะใช้ชีวิตตามที่พระเจ้าประสงค์สำหรับประชากรของพระองค์ได้อย่างไร

เบญจบรรณเป็นรากฐานของพระคัมภีร์ ซึ่งให้กรอบความคิดทางประวัติศาสตร์สำหรับพระคัมภีร์ส่วนที่เหลือทั้งหมด

• ใน ปฐมกาล 1–11 พระเจ้าสร้างโลกที่สมบูรณ์แบบและจากนั้นจึงตอบสนองด้วยทั้งพระคุณและการพิพากษาต่อความบาปของมนุษย์

• ใน ปฐมกาล 12–50 พระเจ้าเลือกอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ ให้เป็นเชื้อสายที่พระองค์จะนำพระเมสสิยาห์มาเพื่อไถ่ชนชาติทั้งปวง

• ใน อพยพ พระเจ้านำอิสราเอลออกมาจากอียิปต์ และพระองค์สถาปนาความสัมพันธ์กับประชากรของพระองค์

• ใน เลวีนิติ พระเจ้าผู้บริสุทธิ์สอนอิสราเอลว่าจะดำเนินชีวิตในฐานะชนชาติที่บริสุทธิ์ได้อย่างไร

• ใน กันดารวิถี พระเจ้าสำแดงความสัตย์ซื่อของพระองค์ต่อประชากรของพระองค์โดยไม่คำนึงถึงการไม่เชื่อฟังของพวกเขา

• ใน เฉลยธรรมบัญญัติ พระเจ้าเตรียมประชากรของพระองค์ให้อาศัยอยู่ในดินแดนแห่งพระสัญญา

ในเบญจบรรณ เราเห็นหัวข้อหลักต่าง ๆ ที่ต่อเนื่องไปจนตลอดพระคัมภีร์พันธสัญญาเดิมส่วนที่เหลือ

1. การมีอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า ในการทรงสร้าง ในภัยพิบัติสิบประการและการช่วยกู้จากอียิปต์ และในการทรงนำอิสราเอลผ่านถิ่นทุรกันดาร พระเจ้าแสดงให้เห็นถึงสิทธิอำนาจของพระองค์เหนือสิ่งทรงสร้างทั้งปวง ประวัติศาสตร์ของอิสราเอลจึงกลายเป็นเวทีที่ซึ่งอำนาจการปกครองสูงสุดของพระเจ้าได้สำแดงออกมาอย่างชัดเจน

2. ความบาปของมนุษยชาติ การกบฏของมนุษย์มีผลกระทบต่อประวัติศาสตร์ทั้งหมด น้ำท่วมโลก หอบาเบล และการไม่เชื่อฟังของอิสราเอลในถิ่นทุรกันดารล้วนแสดงให้เห็นถึงการแพร่กระจายของความบาปในมนุษยชาติ อย่างไรก็ตาม จุดเริ่มต้นใน ปฐมกาล 3:15 พระเจ้ากระทำกิจเพื่อทำให้ผลลัพธ์ที่ได้จากการล้มลงของอาดัมกลับตาลปัตร

3. แผนการของพระเจ้าเรื่องความรอด พันธสัญญาของพระเจ้ากับอับราฮัม การกำเนิดของอิสอัค การช่วยกู้อิสราเอลจากอียิปต์ การประทานธรรมบัญญัติ และการเข้าสู่ดินแดนที่ทรงสัญญาไว้ ล้วนเป็นขั้นตอนในการจัดเตรียมความรอดของพระเจ้าให้กับมนุษยชาติที่เต็มไปด้วยบาป ใน อพยพ ปัสกากลายเป็นสัญลักษณ์ถาวรของพระราชกิจแห่งการไถ่ของพระเจ้า

4. ความบริสุทธิ์ พระเจ้าเป็นพระเจ้าผู้บริสุทธิ์ พระองค์ไม่สามารถเมินเฉยต่อบาป เบญจบรรณแสดงให้เห็นว่าพระเจ้าได้สร้างชนชาติที่บริสุทธิ์ผู้ซึ่งมีชีวิตอยู่ในการทรงสถิตของพระองค์อย่างไร ความบริสุทธิ์ไม่ใช่ผลลัพธ์จากความดีของมนุษย์ แต่เป็นกิจแห่งพระคุณของพระเจ้าผู้ซึ่งพลิกฟื้นชีวิตของประชากรของพระองค์จากคนบาปให้เป็นผู้บริสุทธิ์ เราบริสุทธิ์ได้โดยทางความสัมพันธ์ที่ต่อเนื่องกับพระเจ้าผู้บริสุทธิ์เท่านั้น

ผู้เขียนเบญจบรรณ

จนถึงศตวรรษที่ 18 แทบไม่มีการถกเถียงเรื่องผู้เขียนเบญจบรรณ ผู้เชื่อทั้งหลายต่างยอมรับคำยืนยันของพระคัมภีร์ว่าโมเสสเป็นผู้เขียน แต่เมื่อเกิดกระแสวิจารณ์สมัยใหม่ขึ้น นักวิชาการจำนวนมากในปัจจุบันปฏิเสธว่าโมเสสเป็นผู้เขียน

อย่างไรก็ตาม สำหรับกลุ่มอีแวนเจลิคัลผู้ยอมรับว่าพระคัมภีร์ปราศจากข้อผิดพลาด ก็เริ่มต้นจากคำยืนยันอย่างชัดเจนของพระคัมภีร์ในเรื่องนี้คือ เบญจบรรณเองระบุว่าโมเสสเป็นผู้เขียน ผู้เขียนพันธสัญญาใหม่อ้างถึงโมเสสในฐานะผู้เขียน และพระเยซูเองก็กล่าวถึงโมเสสว่าเป็นผู้เขียน ด้วยเหตุนี้ เราจึงยอมรับว่าเบญจบรรณนั้นเขียนและเรียบเรียงโดยโมเสส น่าจะในช่วงศตวรรษที่ 15 ก่อนคริสตศักราช[1]

การทำความเข้าใจลักษณะของผู้เขียนในโลกโบราณเป็นเรื่องสำคัญ หากคุณเขียนหนังสือในวันนี้ เมื่อเสร็จแล้วก็จบ ไม่มีใครไปแก้ไขหลังจากตีพิมพ์ แต่ถ้าเรานึกถึงโมเสสว่าเป็นผู้เขียนเบญจบรรณแบบเดียวกับผู้เขียนสมัยปัจจุบัน เราจะมีคำถามตามมามากมาย ตัวอย่างเช่น...

• เฉลยธรรมบัญญัติ 34 บอกเรื่องการตายและการฝังร่างโมเสส

• กันดารวิถี 12:3 บอกว่าโมเสส​เป็น​คน​ถ่อม​ใจ​ยิ่ง​กว่า​คน​ทั้ง​หมด​บน​พื้น​แผ่น​ดิน เมื่อนักศึกษาถามว่า “หากบุคคลใดเรียกตัวเองว่าเป็นคนถ่อมใจยิ่งกว่าคนทั้งหมดบนพื้นแผ่นดิน เขาถ่อมใจจริง ๆ หรือ?”

• ปฐมกาล 11:28 กล่าวถึงเมืองเออร์​ของ​ชาว​เคล​เดีย ชาวเคลเดียไม่ได้ครอบครองพื้นที่โดยรอบเมือง เออร์ จนกระทั่ง 700 ปีหลังจากโมเสสตาย

แต่ละตัวอย่างเหล่านี้จะเข้าใจได้ชัดเจนเมื่อเราเข้าใจลักษณะของผู้เขียนในโลกโบราณ การระบุว่าโมเสส เป็นผู้เขียนเบญจบรรณ หมายความว่าโมเสส ภายใต้การดลใจของพระวิญญาณบริสุทธิ์ เป็นผู้บันทึกเนื้อหาหลักของหนังสือทั้งห้าเล่มนี้ ต่อมา ผู้เขียนรุ่นหลัง (อาจเป็นโยชูวา) ได้รับการดลใจจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ให้เพิ่มเติมเรื่องการสิ้นชีวิตและการฝังศพของโมเสส อีกทั้งภายใต้การทรงนำของพระวิญญาณบริสุทธิ์ อาลักษณ์รุ่นหลังได้บันทึกว่าโมเสส​เป็น​คน​ถ่อม​ใจ​ยิ่ง​กว่า​คน​ทั้ง​หมด​บน​พื้น​แผ่น​ดิน และภายใต้การทรงนำเดียวกัน อาลักษณ์ได้เพิ่มคำว่า “ของ​ชาว​เคล​เดีย” เพื่อช่วยให้ผู้อ่านแยกความแตกต่างระหว่างเมืองเออร์ของ​ชาว​เคล​เดียกับอีกเมืองหนึ่งที่ชื่อเออร์เหมือนกัน

ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้มิได้ทำให้เกิดข้อสงสัยว่าโมเสสเป็นผู้เขียนเบญจบรรณ ตรงกันข้าม กลับช่วยให้เราเข้าใจกระบวนการแห่งการดลใจได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

หัวข้อหลักของปฐมกาล: จุดเริ่มต้น

ปฐมกาลเป็นพระธรรมที่เป็นจุดเริ่มต้น ปฐมกาลบันทึกจุดเริ่มต้นของโลก (ปฐมกาล 1–11) จากนั้นว่าด้วยจุดเริ่มต้นของชนชาติยิวและประวัติศาสตร์ความรอด (ปฐมกาล 12–50)

ภาพรวมของปฐมกาล

ประวัติศาสตร์ยุคแรกเริ่ม (ปฐมกาล 1–11)

ปฐมกาล 1–11 มักเรียกว่า “ประวัติศาสตร์ยุคแรกเริ่ม” บทเหล่านี้ครอบคลุมเวลากว่า 2,000 ปี แม้ผู้ที่อยู่ในสมัยใหม่ซึ่งมีความสงสัยจะปฏิเสธความจริงเชิงประวัติศาสตร์ของบทเหล่านี้ แต่แท้จริงแล้วส่วนนี้เป็นรากฐานสำหรับพระคัมภีร์ที่เหลือทั้งหมด เพราะแสดงให้เห็นถึงอำนาจการปกครองสูงสุดของพระเจ้าเหนือโลกนี้ และพระคุณของพระองค์ในการจัดเตรียมการไถ่ให้แก่มนุษย์ผู้มีบาป

ปฐมกาล 1–11 บอกเล่าถึงเหตุการณ์สำคัญสี่เหตุการณ์ดังนี้

• การทรงสร้าง แสดงให้เห็นถึงอำนาจการปกครองสูงสุดของพระเจ้าเหนือโลกนี้ สิทธิอำนาจของพระองค์ในการให้ธรรมบัญญัตินั้นขึ้นอยู่กับอำนาจการปกครองสูงสุดของพระองค์ในฐานะพระผู้สร้างจักรวาล

• การล้มลง แสดงให้เห็นถึงมนุษย์ที่มีความบาปหนาและจำเป็นต้องได้รับความรอด ส่วนที่เหลือของพระคัมภีร์ทั้งหมดแสดงถึงหนทางแก้ไขอันเปี่ยมด้วยพระคุณของพระเจ้าสำหรับผลกระทบเนื่องจากการล้มลงในบาป

• น้ำท่วมโลก แสดงให้เห็นความบริสุทธิ์และความยุติธรรมของพระเจ้า เราต้องไม่เชื่อคำโกหกของซาตานเลย ซาตานอยากให้เราเชื่อว่าความบาปไม่ได้นำการพิพากษาของพระเจ้ามา น้ำท่วมโลกเป็นภาพอธิบายถึงหลักการที่ว่า “ตัวคนที่ทำบาปจะต้องตาย” (เอเสเคียล 18:20)

• หอบาเบล แสดงให้เห็นถึงการกบฏอย่างต่อเนื่องและความหยิ่งผยองของมนุษยชาติ ในสวนเอเดน ซาตานหลอกล่อเอวาด้วยคำสัญญาที่ว่า “เจ้าจะเป็นเหมือนอย่างพระเจ้า” (ปฐมกาล 3:5) พวกที่สร้างหอบาเบลพูดว่า “ให้เราทำชื่อเสียงไว้” (ปฐมกาล 11:4) ในสองเรื่องราวนี้ ผู้คนกระทำการด้วยความหยิ่ง ทั้งสองกรณี พวกเขาพยายามแย่งบทบาทของพระเจ้า และทั้งสองครั้ง ความหยิ่งผยองของพวกเขานำมาซึ่งการพิพากษาของพระเจ้า

ปฐมกาล 1 แสดงให้เห็นถึงการทรงสร้างโลกนี้โดย เอโลฮิม พระเจ้าแห่งจักรวาลผู้ทรงฤทธานุภาพสูงสุด ปฐมกาล 2 เน้นเรื่องการทรงสร้างชีวิตมนุษย์ในสวนเอเดนและความสัมพันธ์ระหว่างอาดัมกับพระยาห์เวห์ พระเจ้าผู้กระทำพันธสัญญา เอโลฮิม เป็นพระนามที่สื่อถึงฤทธานุภาพและความยิ่งใหญ่สง่างามของพระเจ้า พระยาห์เวห์ เป็นพระนามที่มีลักษณะส่วนพระองค์มากกว่า ซึ่งพระเจ้าทรงใช้เมื่อสำแดงพระองค์แก่โมเสสที่พุ่มไม้ลุกเป็นไฟ (อพยพ 3:2, 14) เมื่อใช้ร่วมกัน พระนามทั้งสองเผยให้เห็นว่าพระเจ้าทรงเป็นทั้งผู้ทรงจักรวาล และเป็นพระเจ้าในฐานะบุคคลผู้เสาะแสวงหาความสัมพันธ์กับมนุษย์

ปฐมกาล 1–2 แสดงให้เห็นว่ามนุษย์ทุกคนมีคุณค่าเพราะเราถูกสร้างมาตามพระฉายของพระเจ้า[1] ดาวิด ร้องบทเพลงว่า...

เมื่อข้าพระองค์มองดูฟ้าสวรรค์อันเป็นฝีพระหัตถ์ของพระองค์ ดวงจันทร์และดวงดาวซึ่งพระองค์ได้ทรงสถาปนาไว้ มนุษย์เป็นผู้ใดเล่า ที่พระองค์ทรงระลึกถึงเขา? และบุตรของมนุษย์เป็นใครเล่า ที่พระองค์ทรงห่วงใยเขา? พระองค์ทรงสร้างเขาให้ต่ำกว่าพระองค์แต่หน่อยเดียว และทรงสวมศักดิ์ศรีกับความมีอำนาจให้เขา (สดุดี 8:3–5)

ปฐมกาล 3 แสดงให้เห็นถึงการกบฏของมนุษย์ต่อพระเจ้า ในสวนอันงดงาม รายล้อมด้วยทุกสิ่งดีที่พระเจ้าทรงสร้าง และมีสามัคคีธรรมอันใกล้ชิดกับพระองค์ อาดัมและเอวากลับหันจากพระเจ้าและฟังเสียงงู ถึงแม้มวลมนุษย์จะกบฏ แต่บทนี้ก็ยังเผยให้เห็นพระสัญญาอันเปี่ยมด้วยพระคุณของพระเจ้าในการจัดเตรียมผู้ไถ่[2]

ในที่สุด ปฐมกาล บทที่ 6 แสดงให้เห็นถึงการกบฏที่เพิ่มขึ้นของมนุษยชาติซึ่งนำไปสู่เหตุการณ์น้ำท่วมโลก (ปฐมกาล 7) หลังจากเหตุการณ์น้ำท่วม มนุษย์ก็ได้กบฏต่อพระองค์อีกครั้งที่หอบาเบล (ปฐมกาล 11) การกบฏต่อพระเจ้าในครั้งนี้ส่งผลให้เกิดความวุ่นวายทางภาษาและการกระจัดกระจายของบรรดาชนชาติ เรื่องราวเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องมีการไถ่ ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้โดยพันธสัญญาที่ทำกับอับราฮัม (ปฐมกาล 12:1–3)

ประวัติศาสตร์ยุคอัครปิตา (ปฐมกาล 12–50)

ปฐมกาล 1–11 ครอบคลุมระยะเวลากว่า 2,000 ปี และสรุปได้เป็น 4 เหตุการณ์สำคัญ ส่วน ปฐมกาล 12–50 เป็นเรื่องราวของเหล่าอัครปิตา บทเหล่านี้บอกเล่าเรื่องราวชีวิตของบุคคล 4 คน ในช่วงเวลาประมาณ 300 ปี

• อับราฮัม (ปฐมกาล 11–25)

• อิสอัค (ปฐมกาล 21–35)

• ยาโคบ (ปฐมกาล 25–50)

• โยเซฟ (ปฐมกาล 37–50)

ปฐมกาล 1–11 บอกเล่าเรื่องราวจุดเริ่มต้นของโลก ปฐมกาล 12–50 บอกเล่าเรื่องราวจุดเริ่มต้นของชนชาติฮีบรู ปฐมกาล ใช้วลี “ต่อไปนี้เป็นเชื้อสายของ…” ซ้ำ ๆ เพื่อให้เห็นภาพที่แคบลง ตั้งแต่การทรงสร้างโลก (ปฐมกาล 2:4) มาถึงการทรงสร้างมนุษย์ (ปฐมกาล 5:1) ผ่านทางโนอาห์ เชม เท-ราห์ อับราฮัม อิสอัค และท้ายสุดคือยาโคบ (ปฐมกาล 37:2).

พันธสัญญากับอับราฮัมเป็นจุดศูนย์กลางของประวัติศาสตร์ความรอด พันธสัญญานี้เผยให้เห็นผ่านสามฉาก และมีสาระสำคัญสามประการดังนี้

• ใน ปฐมกาล 12:1–3 พระเจ้าสัญญาว่าจะทรงทำให้เชื้อสายของอับราฮัมเป็นประชาชาติยิ่งใหญ่ ผู้ใดอวยพรอิสราเอล พระองค์จะอวยพรผู้นั้น ผู้ใดสาปแช่งอิสราเอล พระองค์จะสาปแช่งผู้นั้น พระเจ้าสัญญาว่าจะทรงทำให้เชื้อสายของอับราฮัมเป็นพรแก่ประชาชาติทั้งสิ้น การทรงเลือกอิสราเอลคือการทรงเลือกชนชาติหนึ่งเพื่อเป็นช่องทางแห่งพระพรแก่ทุกชนชาติ[3]

• ปฐมกาล 15 เป็นบทสำคัญอย่างยิ่งในประวัติศาสตร์ความรอด พันธสัญญาที่ทำกันในดินแดนตะวันออกใกล้โบราณโดยทั่วไป คู่สัญญาที่อ่อนแอกว่าจะถูกผูกมัดด้วยคำปฏิญาณเลือดเพื่อให้จงรักภักดีต่อฝ่ายที่แข็งแรงกว่า แต่ใน ปฐมกาล 15 พระเจ้าทรงผูกพระองค์เองไว้ใต้คำปฏิญาณ ทรงกระทำสัตย์สาบานถึงความซื่อสัตย์นิรันดร์ต่ออับราฮัม

• ใน ปฐมกาล 17 พระเจ้าประทานการเข้าสุหนัตเป็นเครื่องหมายที่อับราฮัมและเชื้อสายของเขาจะใช้เพื่อแสดงถึงความเชื่อในพันธสัญญา ความรอดในพันธสัญญาเดิม เช่นเดียวกับในพันธสัญญาใหม่ เป็นโดยความเชื่อ ไม่ใช่โดยการกระทำ การเข้าสุหนัตเองไม่เคยเป็นมูลฐานของความรอด แต่เป็นเครื่องหมายของความเชื่อในพระสัญญาตามพันธสัญญา (โรม 4:9–12)

เรื่องราวการจัดเตรียมของพระเจ้าเกี่ยวกับเชื้อสายพระเมสสิยาห์ยังคงดำเนินต่อไปดังนี้...

• การกำเนิดอย่างอัศจรรย์ของอิสอัค (ปฐมกาล 21)

• การที่พระเจ้าทดสอบการเชื่อฟังของอับราฮัมโดยเรียกให้ถวายอิสอัคเป็นเครื่องบูชา (ปฐมกาล 22)

• การจัดเตรียมของพระเจ้าให้มีเครื่องบูชาแทนอิสอัค (ปฐมกาล 22)

• การที่พระเจ้าอวยพรครอบครัวของยาโคบ แม้ยาโคบจะมีข้อบกพร่องในด้านอุปนิสัยก็ตาม

ปฐมกาล 37–50 เปลี่ยนจากการเน้นที่เชื้อสายพระเมสสิยาห์ (อับราฮัม – อิสอัค – ยาโคบ – ยูดาห์) ไปสู่การเน้นที่โยเซฟ บ่อยครั้งมีการมองว่าโยเซฟเป็นแบบจำลองของพระคริสต์ ทั้งโยเซฟและพระเยซูต่างก็ถูกครอบครัวปฏิเสธ ต่างถูกขาย ต่างยอมสละตัวเองเพื่อผู้อื่น และทั้งคู่ต่างก็ให้อภัยผู้ที่ทำผิด โยเซฟจึงเป็นตัวอย่างอันงดงามในพันธสัญญาเดิมที่สะท้อนอุปนิสัยในความเป็นมนุษย์ของพระเยซู

สาเหตุประการหนึ่งที่โยเซฟโดดเด่นในช่วงท้ายของปฐมกาล ก็คือเรื่องราวของเขาแสดงให้เห็นว่าพระเจ้าทรงสงวนรักษาเชื้อสายพระเมสสิยาห์ไว้ตลอดปีแห่งกันดารอาหารอย่างไร เรื่องของโยเซฟยังทำหน้าที่เป็นสะพานไปสู่พระธรรมอพยพ โดยอธิบายว่าลูกหลานอิสราเอลได้เข้ามาอยู่ในอียิปต์ได้อย่างไร ปฐมกาลจบลงด้วยการที่อิสราเอลได้รับความโปรดปรานในอียิปต์ ส่วนอพยพเริ่มต้นหลังจากนั้น 400 ปีด้วยการที่อิสราเอลต้องเผชิญการข่มเหงในอียิปต์

หัวข้อที่สำคัญในปฐมกาล

[4]การทรงเลือก

หัวข้อเรื่องการทรงเลือกเป็นแก่นสำคัญของพันธสัญญาเดิม อับราฮัม ได้รับการทรงเลือกให้เป็นช่องทางแห่งพระพรแก่ประชาชาติทั้งสิ้นฉันใด อิสอัคและยาโคบก็ไม่ได้รับการทรงเลือกเพราะการกระทำของตน แต่เพราะเป็นวิธีการที่พระเจ้าจะทำให้คำสัญญาของพระองค์สำเร็จผ่านทางพวกเขาฉันนั้น บรรพบุรุษเหล่านี้ได้รับการทรงเลือกให้เป็นส่วนหนึ่งของเชื้อสายพระเมสสิยาห์ นี่ไม่ใช่การทรงเลือกสู่ความรอดส่วนบุคคล หากเป็นการทรงเลือกเพื่อการรับใช้

การมีส่วนร่วมของแต่ละบุคคลในพันธสัญญานั้นขึ้นอยู่กับความเชื่อในพระสัญญาของพระเจ้า เราจะเห็นประเด็นนี้ชัดเจนในพระธรรมหมวดประวัติศาสตร์ ราหับแม้ไม่ได้เป็นประชาชนของชนชาติอิสราเอลที่ได้รับการทรงเลือก แต่เธอได้รับมรดกตามพระสัญญาเนื่องจากการเชื่อฟังด้วยความเชื่อ ตรงกันข้ามกับอาคาน ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นประชาชนของชนชาติที่ได้รับการทรงเลือก แต่เขาไม่ได้รับพระสัญญาของพระเจ้าเพราะเขาไม่เชื่อฟังและไม่เชื่อ

พันธสัญญา

พระเจ้าทำพันธสัญญากับโนอาห์ (ปฐมกาล 9) ตามมาด้วยพันธสัญญากับอับราฮัม (ปฐมกาล 12 ปฐมกาล 15 ปฐมกาล 17) ก้าวต่อไปในประวัติศาสตร์พันธสัญญาก็จะเกิดขึ้นที่ภูเขาซีนายเมื่อพระเจ้าทำพันธสัญญากับโมเสส (อพยพ 19) ใน 2 ซามูเอล 7 พระเจ้าจะสถาปนาพันธสัญญาของพระองค์กับดาวิด ทั้งหมดเหล่านี้ล้วนชี้ไปที่พันธสัญญาใหม่ที่ได้รับการสถาปนาผ่านการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูคริสต์เพื่อเป็นเครื่องบูชาไถ่บาป (ลูกา 22:20)

พันธสัญญาแต่ละครั้งถูกสร้างต่อยอดบนรากฐานของพันธสัญญาก่อนหน้า มิใช่เข้ามาแทนที่ แต่เพิ่มเติมรายละเอียดใหม่ให้ครบถ้วนยิ่งขึ้น สิ่งนี้อธิบายเกี่ยวกับถ้อยคำของพระเยซูใน มัทธิว 5:17 ที่ว่า “อย่าคิดว่าเรามาล้มเลิกธรรมบัญญัติและคำของบรรดาผู้เผยพระวจนะ เราไม่ได้มาล้มเลิก แต่มาทำให้สมบูรณ์ทุกประการ” ดังนั้น พันธสัญญาใหม่จึงไม่ได้มาแทนที่พันธสัญญาเดิม หากแต่สร้างต่อบนรากฐานของพันธสัญญาเดิม

ปฐมกาลในพันธสัญญาใหม่

ประวัติศาสตร์ในพันธสัญญาใหม่เติบโตมาจากพระสัญญาใน ปฐมกาล 3:15 พระเยซูทำให้พระสัญญาของพระเจ้าสำเร็จในเรื่องการประทานพระผู้ไถ่ผู้จะทำให้งูพ่ายแพ้ คำสาปแช่งใน ปฐมกาล 3 ถูกพลิกกลับในพระธรรมวิวรณ์ พระสัญญาใน ปฐมกาล 3 ได้รับการทำให้สำเร็จในการเสด็จมาของพระคริสต์

ในพันธสัญญาใหม่ พระเยซูได้รับการพิจารณาว่าเป็นอาดัมคนที่สอง เป็นผู้ที่พลิกกลับความล้มเหลวของอาดัมคนแรก (โรม 5:12–21) พระองค์เป็นเชื้อสายที่พระเจ้าสัญญาไว้กับอับราฮัม ซึ่งโดยทางพระองค์ บรรดาประชาชาติทั่วโลกได้รับพระพร (ปฐมกาล 12:1–3 กาลาเทีย 3:15–29)

► หลักคำสอนเรื่องการทรงสร้างมีความสำคัญอย่างไรต่อการเข้าใจข่าวสารของพระคัมภีร์ทั้งหมด? และจะมีความหมายหรือไม่หาก ปฐมกาล 1–2 เป็นเชิงตำนานแทนที่จะเป็นประวัติศาสตร์เชิงข้อเท็จจริง?

ในปี 1998 ผู้สอนพระคัมภีร์คนหนึ่งสอนชั้นเรียนสำหรับศิษยาภิบาลในประเทศที่เข้าถึงได้จำกัด รัฐบาลของประเทศนั้นห้ามการตีพิมพ์วรรณกรรมคริสเตียน อย่างไรก็ตาม ในปี 1998 รัฐบาลนี้อนุญาตให้ตีพิมพ์หนังสือเรื่องเล่าพระคัมภีร์สำหรับเด็กได้เล่มหนึ่ง

ผู้สอนคนนั้นรู้สึกตื่นเต้นกับข่าวนี้—จนกระทั่งเขาได้เห็นสำเนาหนังสือเล่มนั้น รัฐบาลยืนยันว่าจะต้องได้รับอนุมัติทุกหน้าก่อนตีพิมพ์ หน้าแรกแสดงภาพพระเจ้าทรงขับไล่อาดัมและเอวาออกจากเอเดน หน้าที่สองแสดงภาพเด็ก ๆ กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวขณะที่น้ำท่วมสูงขึ้น หน้าที่สามแสดงภาพอับราฮัมชูมีดเหนือบุตรของตน

รัฐบาลบังคับให้สำนักพิมพ์ตัดเรื่องการทรงสร้างและการล้มลงในบาปออกไป พระคัมภีร์ที่ไม่มีเรื่องการทรงสร้างและการล้มลงในบาปย่อมให้ภาพของพระเจ้าที่บิดเบือน เด็ก ๆ ที่อ่านพระคัมภีร์เล่มนี้จึงเห็นพระเจ้าผู้ทรงพิโรธที่ทำให้เด็กจมน้ำ และบังคับให้พ่อฆ่าลูกชายของตน หนังสือเรื่องเล่าพระคัมภีร์เล่มนี้ขาดเรื่องรากฐานว่าด้วยการทรงสร้าง ซึ่งชี้ให้เห็นว่าทำไมพระเจ้าจึงมีสิทธิอำนาจเหนือโลกนี้

บันทึกเรื่องการทรงสร้างมีความสำคัญยิ่งต่อความเชื่อคริสเตียน นี่อาจเป็นเหตุให้พวกที่สงสัยจำนวนมากเริ่มโจมตีความเชื่อคริสเตียนด้วยการปฏิเสธความจริงของบันทึกในปฐมกาล น่าเศร้าที่แม้แต่นักเขียน
คริสเตียนจำนวนไม่น้อยก็กล่าวว่าบันทึกในปฐมกาลไม่น่าเชื่อถือ พวกเขาโต้แย้งว่า ปฐมกาล 1–2 เป็นเพียง “ตำนาน” ไม่ใช่ “ประวัติศาสตร์” อย่างไรก็ตาม พระคัมภีร์ส่วนอื่นทั้งหมดเป็นพยานยืนยันถึงความจริงของบันทึกในปฐมกาล

ส่วนหนึ่งของปัญหาก็คือ คริสเตียนจำนวนไม่น้อยยอมรับข้อโต้แย้งของนักวิทยาศาสตร์เชิงธรรมชาติวิทยา ที่ยืนกรานว่าพระคัมภีร์ (scripture) ไม่น่าไว้วางใจ และอ้างว่าวิทยาศาสตร์ขัดแย้งกับพระคัมภีร์ ความจริงทางวิทยาศาสตร์ไม่ขัดกับความจริงตามพระคัมภีร์ ทั้งวิทยาศาสตร์และพระคัมภีร์ล้วนชี้ไปยังพระเจ้าผู้ทรงเป็นพระผู้สร้าง ปฐมกาล 1–2 เป็นบันทึกประวัติศาสตร์ของการทรงสร้าง เมื่อเข้าใจอย่างถูกต้อง วิทยาศาสตร์เป็นเสมือนหน้าต่างให้เรามองเห็นความมหัศจรรย์แห่งสิ่งทรงสร้างของพระเจ้า นักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่จำนวนมากในประวัติศาสตร์เป็นผู้ประกาศตนว่าเชื่อในพระคริสต์[1]

ไม่มีผู้เชื่อคนใดควรปฏิเสธคำสอนสำคัญเหล่านี้ของ ปฐมกาล 1–2 ในปฐมกาล พระเจ้าผู้มีอำนาจปกครองสูงสุดทรงสร้างโลกที่เราอยู่อาศัยนี้จากความว่างเปล่า ในปฐมกาล พระเจ้าทรงสร้างมนุษย์ตามพระฉายา ของพระองค์ เมื่อสิ้นสุดสัปดาห์แห่งการทรงสร้าง พระเจ้ามองเห็นว่าทุกสิ่งที่พระองค์ทรงสร้างนั้นดีมาก

ตลอดประวัติศาสตร์คริสตจักร ผู้เชื่อที่สัตย์ซื่อได้มีคำอธิบายความหมายของ ปฐมกาล 1 และ 2 แตกต่างกันไป คริสเตียนที่เชื่อถือพระคัมภีร์อาจเห็นต่างในรายละเอียดว่า พระเจ้าทรงสร้างโลกเมื่อใดและด้วยวิธีการใด อย่างไรก็ตาม ผู้ติดตามพระคริสต์ต้องไม่ปฏิเสธสิทธิอำนาจและความจริงของพระคัมภีร์ ไม่ว่า พระเจ้าทรงสร้างโลกเมื่อใดและด้วยวิธีการใด เราก็พร้อมใจกันยืนยันว่า พระเจ้าผู้มีอำนาจปกครองสูงสุดใน ปฐมกาล 1 คือผู้สร้างสรรพสิ่งทั้งปวง

ปฐมกาลยังพูดกับเราวันนี้

ปฐมกาล เป็นพระธรรมที่สำคัญสำหรับคริสเตียนในศตวรรษที่ 21 เพราะยังพูดความจริงต่อประเด็นที่คริสตจักรกำลังเผชิญอยู่ในวันนี้ เราเรียนรู้จากพระธรรมนี้ว่า

1. ชีวิตมนุษย์มีคุณค่า เพราะพระเจ้าทรงสร้างเราตามพระฉายาของพระองค์เอง (ปฐมกาล 1:26–27) ประเด็นสังคมร่วมสมัยอย่างการทำแท้งและการุณยฆาตได้รับการชี้แนะจากพยานหลักฐานโบราณใน ปฐมกาล 1 และ 2 หากเราถูกสร้างตามพระฉายาของพระเจ้า ชีวิตมนุษย์ทุกชีวิตย่อมศักดิ์สิทธิ์และต้องได้รับการปกป้อง

2. เรามีความรับผิดชอบที่จะดูแลโลกของเรา พระเจ้ามอบหมายให้มนุษย์เป็นผู้อารักขาดูแลโลกนี้ (ปฐมกาล 1:26–28) หลังจากแต่ละวันแห่งการทรงสร้าง พระเจ้ามองเห็นว่าสิ่งที่ทรงสร้างนั้นดี พระองค์แต่งตั้งมนุษย์ให้ดูแลสิ่งทรงสร้างอันดีงามของพระองค์ ดังนั้น ผู้เชื่อในพระคริสต์ควรให้คุณค่าต่อทุกมิติของแผ่นดินโลกในฐานะที่เป็นสิ่งทรงสร้างที่ดีของพระเจ้า

3. คริสตจักรมีคำบัญชาจากพระเจ้าให้ประกาศและสร้างสาวก พระเจ้าสัญญาว่าพงศ์พันธุ์ของอับราฮัมจะเป็นพรแก่บรรดาประชาชาติทั้งสิ้น (ปฐมกาล 12:1–3) และในพันธสัญญาใหม่ พระเยซูมอบหมายคริสตจักรเพื่อทำให้พระมหาบัญชานี้สำเร็จ (มัทธิว 28:18–20)

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง

งานที่ 1: ทำงานแบบกลุ่ม

มอบหมายแต่ละเหตุการณ์สำคัญในสี่เหตุการณ์ของ ปฐมกาล 1–11 ให้กับสมาชิกกลุ่มแต่ละคน ซึ่งพวกเขาแต่ละคนจะเตรียมสรุปสั้น ๆ เพื่อนำเสนอตามแนวทางต่อไปนี้

• สรุปเรื่องราวตามพระคัมภีร์

• เหตุการณ์นั้นมีความสำคัญต่อประวัติศาสตร์พระคัมภีร์อย่างไร

• เหตุการณ์นั้นสอนเราอะไรในวันนี้

งานที่ 2: ทำงานแบบเดี่ยว

เลือกหนึ่งข้อ

• เขียนเค้าโครงโดยละเอียดความยาว 1–2 หน้า สำหรับคำเทศนาหรือการศึกษาพระคัมภีร์เกี่ยวกับหนึ่งในสี่เหตุการณ์ใหญ่ของ ปฐมกาล 1–11 คำเทศนาของคุณควรแสดงให้เห็นว่าเหตุการณ์นั้นมีความสำคัญต่อประวัติศาสตร์พระคัมภีร์อย่างไร และเหตุการณ์นั้นสอนเราอะไรในวันนี้

• เขียนเค้าโครงโดยละเอียดความยาว 1–2 หน้า สำหรับคำเทศนาหรือการศึกษาพระคัมภีร์เกี่ยวกับหนึ่งในสี่บุคคลที่สำคัญที่สุดใน ปฐมกาล 12–50 คำเทศนาของคุณควรแสดงให้เห็นว่าบุคคลนั้นเป็นต้นแบบในทางบวก หรือเป็นคำเตือนในทางลบสำหรับผู้เชื่อในวันนี้อย่างไร

(2) ในช่วงเริ่มต้นของบทถัดไป ให้ทำแบบทดสอบเกี่ยวกับเนื้อหาของบทนี้ โปรดเตรียมตัวด้วยการศึกษาโจทย์แบบทดสอบมาอย่างรอบคอบ

(1) เรามักจะแปลคำว่า โทราห์ เป็นคำว่าอะไร?

(2) พระเยซูได้รับการนำเสนออย่างไรในพระธรรมแต่ละเล่มของเบญจบรรณ?

(3) บอกหัวข้อสำคัญสี่หัวข้อของพันธสัญญาเดิมที่แนะนำไว้ในเบญจบรรณ

(4) หัวข้อสำคัญของปฐมกาลคืออะไร?

(5) บอกถึงสองส่วนหลักของปฐมกาล พร้อมทั้งข้อพระคัมภีร์อ้างอิง

(6) บอกถึงเหตุการณ์สำคัญสี่เหตุการณ์ใน ปฐมกาล 1–11

(7) บอกชื่อของบุคคลสำคัญที่สุดสี่บุคคลใน ปฐมกาล 12–50

(8) จงสรุปสาระสำคัญสามประการของพันธสัญญากับอับราฮัม

(9) บอกความจริงเกี่ยวกับการทรงสร้างสามประการที่หักล้างคำสอนเท็จ

(10) บอกความจริงสามประการที่ปฐมกาลสอนคริสตจักรในทุกวันนี้

(11) เขียน ปฐมกาล 3:15 และปฐมกาล 12:3 จากการท่องจำ