► एक बिद्यार्थीले समूहको लागि प्रेरित २:४२-४७ पढ्नुपर्छ। पेन्तिकोसपछि मण्डलीको संगतिबारे तपाईंले के विवरण देख्नुहुन्छ ?

[1]पेन्तिकोसको केही समयपछि, प्रेरितले मण्डलीको जीवनबारे वर्णन गरे। “विश्‍वास गर्नेहरू जति सबै एकसाथ बस्‍थे, र तिनीहरूका सबै थोक साझा थिए।” मण्डलीको सामुदायिक जीवनलाई समर्थन गर्न धेरै मानिसहरूले सम्पत्ति बेचेका थिए। तिनीहरू मन्दिरमा आराधना गर्न र तिनीहरुको घरमा सङ्गतिको लागि पनि बारम्बार भेला हुन्थे।

जुन समयमा पवित्र आत्माको काम तिनीहरूमाझ उच्चतम स्तरमा थियो, त्यस समयमा मण्डलीको सामुदायिक जीवन सबैभन्दा गहिराइमा थियो। ती प्रारम्भिक विश्वासीहरूका लागि, मण्डलीको हिस्सा हुनुको अर्थ शनिबारको सेवामा उपस्थित हुनु भन्दा धेरै बढी थियो। विश्वासीहरूले हरेक दिन जीवन सँगै बाँड्थे।

नयाँ नियममा, मण्डलीलाई परिवार भनिन्छ (गलाती ६:१०, एफिसी ३:१५)। विश्वासीहरूलाई परमेश्वरका सन्तान भनिन्छ (गलाती ३:२६, १ यूहन्‍ना ३:२), र एकअर्कालाई भाइ र बहिनी भनिन्छ (याकूब २:१५, १ कोरिन्थी ५:११)।

आधुनिक समयसम्म संसारका अधिकांश भागहरूमा परिवार जसरि बुझिएको छ कल्पना गरौं। नातेदारहरूको सञ्जालले एउटा कुल बनायो, जुन एउटा जनजातिको हिस्सा थियो। विस्तारित परिवारले सुरक्षा, न्यायमा पहुँच, जमिनको स्वामित्व, रोजगारी, विवाहयोग्यता, शिक्षा, वृद्धावस्था सहयोग, अनाथ सहयोग र विधवा सहायता प्रदान गर्थ्यो। ती कुराहरू पारिवारिक सम्बन्धभन्दा बाहिर मुश्किलले उपलब्ध थिए।

[1] त्यस किसिमको संस्कृतिमा परिवारका सबै व्यक्तिले एउटै धर्म पछ्याउद थिए। धर्मलाई व्यक्तिगत छनौटको रूपमा लिइदैन थियो। छोराछोरीहरूलाई परिवारको धार्मिक परम्पराबारे प्रशिक्षण दिइन्थ्यो।

ख्रीष्टियन धर्ममा परिवर्तन भएका थुप्रै मानिसहरूलाई तिनीहरूका परिवारले अस्वीकार गरे। परिवारले साधारण तरिकाले प्रदान गरेको सबै कुरा तिनीहरूले गुमाए। मण्डली तिनीहरूको लागि नयाँ परिवार बन्यो। त्यसैले तिनीहरूले एक-अर्कालाई भाइ-बहिनी भनेर बोलाउँथे। मण्डलीका मानिसहरूले एक-अर्कालाई मदत गरे र एक-अर्कामा निर्भर रहे।

यदि मण्डलीका मानिसहरूले एकअर्कालाई शनिबार मात्र देख्छन भने, तिनीहरू सोच्न थाल्छन् कि शनिबारको सभा मात्र मण्डली हो। नयाँ नियमका मण्डलीहरू हप्ताको एक विशेष दिन भेला हुन्थे, तर मण्डली हरेक दिन जीवित र सक्रिय थियो।

► हरेक दिन जीवन बाँड्ने मण्डलीको लागि परिस्थिति कसरी फरक हुन सक्छ ?

हप्ताभरि भक्त विश्वासीहरुको सेवा गर्नु आराधन सेवाको गर्नु जत्तिकै महत्त्वपूर्ण छ भनेर पास्टरहरूले थाहा पाउनुपर्छ। मण्डलीको सेवाहरूमा प्रयोग गरिने वरदानहरू मात्र होइन, सबै प्रकारका आत्मिक वरदानहरू र क्षमताहरू आवश्यक छन्। प्रत्येक व्यक्तिको सेवा गर्नको लागि एउटा तरिका छ। समुदायका मानिसहरूले आत्मिक परिवारको हिस्सा हुनुको वास्तविक अर्थ के हो भनेर देख्नेछन्।

विश्वासको परिवारको रूपमा, मण्डलीले मानव संसाधनहरू प्रतिबद्ध गर्दछ र संगतिमा रहेकाहरूको लागि सबै प्रकारका आवश्यकताहरू पूरा गर्न ईश्वरीय संसाधनहरू फेला पार्छ, जीवनको हरेक पक्षमा परमेश्वरको बुद्धि संसारलाई प्रदर्शन गर्दछ र मुक्ति नपाएकाहरूलाई ख्रीष्टमा परिवर्तन हुन र परिवारमा प्रवेश गर्न निमन्त्रणा दिन्छ।

यदि मानिसहरू सँगै जीवन बिताइरहेका छन् भने, तिनीहरूको सँगैको समयले निम्न पक्षहरू समावेश गर्नेछ।

१. सेवकाई योजनाबद्ध छ र सँगै सम्पन्न गरिन्छ। धेरै मण्डलीहरूमा, मण्डलीको सबै योजना र कामको लागि एउटा सानो टोली जिम्मेवार हुन्छ। मण्डलीमा भएका सबै व्यक्तिले मण्डलीको काममा भाग लिन सक्षम हुनुपर्छ, यहाँसम्म कि ख्रीष्टमा नयाँ परिवर्तन गर्ने व्यक्तिहरु समेत।

२. आवश्यकताहरू एकसाथ पूरा हुन्छन्। यदि कुनै व्यक्तिलाई कुनै समस्या छ भने, उसले मदतको लागि मण्डलीका साथीहरूमा भर पर्न सक्षम हुनुपर्छ। यसको अर्थ यो होइन कि कुनै व्यक्तिलाई गैरजिम्मेवार हुन अनुमति दिनुपर्छ, तर यदि उसले आफूले सक्ने काम गरिरहेको छ भने, मण्डलीको परिवारले मदत गर्न तयार हुनुपर्छ।

३. काम सँगै सम्पन्न हुन्छ। विश्वासीहरूले संगतिमा कसैलाई मद्दत गर्न सँगै मिलेर काम गर्दा बलियो सम्बन्ध विकास हुन्छ। तिनीहरूले आफ्नो परिवारहरुलाई सहयोग गर्न पनि सँगै काम गर्न सक्छन्।

४. फुर्सदको समय सँगै बिताइन्छ। मण्डलीक मानिसहरूले खाना खाँदा, भेटघाट गर्दा र गतिविधिहरु गर्दा रमाइलोको लागि एकसाथ भेला हुनुपर्छ।

५. जीवनका विशेष क्षणहरू एकसाथ मनाइन्छ। सबै संस्कृतिहरूले जीवनका समान विशेष घटनाहरू मनाउँदैनन्। मानिसहरूले मनाउने केही विशेष समयहरू यी जन्मदा, निश्चित उमेरमा पुग्दा, स्कूल सुरु गर्दा, स्कूल समाप्त गर्दा, बप्तिस्मा लिदा, जन्मदिन मनाउदा, विवाह गर्दा, छोराछोरी जन्माउदा, अन्त्येष्टि गर्दा र अन्य विशेष समयहरू हुन्। अन्य धर्मका मानिसहरूले सामान्यतया यो समय मनाउन विशेष समारोहहरू छन्। मण्डलीसँग पनि जीवनका विशेष समयहरू एकसाथ बाँड्ने तरिका पनि हुनुपर्छ।

पुरानो नियममा दशांश भनेको मन्दिरलाई र यसको आराधना गर्ने व्यक्तिहरूलाई समर्थन गर्नु मात्र थिएन। एकल महिलाहरू, अनाथहरू र विदेशी आप्रवासीहरूको आर्थिक आवश्यकताहरू पूरा गर्नको लागि पनि दशांश थियो (व्यवस्था २६:१२)। यो विशेष भोजहरू आयोजना गर्नको लागि पनि थियो (व्यवस्था १२:१७-१८)। दशांशको प्रयोगले यो हामीलाई देखाउँछ कि जीवनका सबै पक्षहरू एकसाथ मण्डलीको लागि सान्दर्भिक छन्।

► एक बिद्यार्थीले समूहको लागि याकूब २:१५-१६ पढ्नुपर्छ। ख्रीष्टियन संगतिको बारेमा यी पदहरुले के संकेत गर्दछ ?

कहिलेकाहीँ मानिसहरू यसरी जीवन बिताउँदछन् मानौं आर्थिक आवश्यकताहरू विश्वासीहरूको संगतिसँग सम्बन्धित छैनन्। तर धर्मशास्त्रले हामीलाई बताउँछ कि विश्वासको परिवारको हिस्सा हुनुको अर्थ हामीले आवश्यकताहरू प्रति जवाफ दिनुपर्छ।

संगतिको अर्थ जीबन बाड्नु हो — आत्मिकी अनुभवहरु मात्र होइन, तर दैनिकी जीवन पनि हो। यसमा वित्तीय संसाधनहरूको साझेदारी समावेश गर्न सकिन्छ (२ कोरिन्थी ९:१३, २ कोरिन्थी ८:४, रोमी १५:२६)। यरूशलेमको प्रथम शताब्दीको ख्रीष्टियन समुदायमा, कसैलाई पनि उसलाई चाहिएको कुराको कमी थिएन (प्रेरित ४:३४-३५), , किनभने मानिसहरूले तिनीहरुसँग भएका कुराहरू बाँडेका थिए।

जब त्यहाँ मण्डलीको आर्थिक सहायतामा भेदभाव भएको थियो, सेवकाईमा बाधा पुगेको थियो। जब समस्या सच्याइयो, सुसमाचारले ख्रीष्टमा परिवर्तन हुने व्यक्तिहरूको संख्या बढाउँदै गयो (प्रेरित ६:१, ७)।

इ. सं १२५ मा एरिस्टाइड्स नाउँ गरेका एक जना ख्रीष्टियनले यस्तो लेखे:

तिनीहरू सबै नम्रतामा र दयामा हिँड्छन्, र तिनीहरू माझमा झूट कुराहरु पाइँदैन, र तिनीहरू एकअर्कालाई प्रेम गर्छन्। तिनीहरूले एकल महिलालाई तुच्छ ठान्दैनन् र टुहुरालाई दुःखी पनि गर्दैनन्। जससँग त्यो कुराहरु छन्, उसले नभएकोलाई त्यो कुराहरु उदारतापूर्वक वितरण गर्दछ। यदि तिनीहरूले कुनै अपरिचित मानिसलाई देख्छन् भने, तिनीहरूले उसलाई आफ्नो छानामुनि ल्याउँछन् र उसको निम्ति आनन्दित हुन्छन् जसरी तिनीहरु आफ्नै भाई हुन्: किनकि तिनीहरू आफूलाई दाजुभाइ भन्छन्, शरीरको पछि होइन, तर आत्मा र परमेश्वरको पछि हो; तर जब तिनीहरूका कुनै गरिबहरु मध्य एक कोही संसारबाट बितेर जान्छ, र तिनीहरूमध्ये कसैले उसलाई देख्छ, तब उसले आफ्नो क्षमता अनुसार आफ्नो दफनको प्रबन्ध गर्छ; अनि यदि तिनीहरूले आफ्नो मसीहको नाउँको खातिर तिनीहरूको कुनै पनि संख्यामध्ये कसैलाई कैद गरिएको छ वा उत्पीडन गरिएको छ भन्ने सुने भने, तिनीहरू सबैले उसको आवश्यकताहरू पूरा गर्छन्; र यदि यो सम्भव छ कि उसलाई छुटकारा दिन सकियो भने, तिनीहरूले उसलाई छुटकारा दिन्छन्। र यदि तिनीहरूमध्ये कोही गरीब र खाँचोमा परेको मानिस छ, अनि तिनीहरूसँग आवश्यकताहरूको प्रशस्तता छैन भने, तिनीहरू दुई वा तीन दिन उपवास बस्छन् ताकि तिनीहरूले खाँचोमा परेकाहरूलाई तिनीहरूको आवश्यक भोजन आपूर्ति गर्न सकून्।

मण्डलीलाई सताएका रोमन सम्राट जुलियन द अपोस्टेटले (ई. सं. ३६१-३६३), ख्रीष्टियनहरूको बारेमा यो भनाइ दिए: “ईश्वरहीन गालीलका मानिसहरूले तिनीहरको गरिबहरूलाई मात्र होइन, हाम्रा गरिबहरूलाई पनि खुवाउँछन्।”[1]

यदि मण्डलीले पश्चात्तापको प्रचार गर्छ तर पश्चात्ताप गर्ने व्यक्तिलाई विश्वासको परिवारमा निम्त्याउँदैन जहाँ उसले आफ्नो नयाँ जीवन कसरी जिउन सकिन्छ भनेर सिक्छ भने मात्र मण्डलीले आफ्नो जिम्मेवारीको आधा भाग पूरा गरिरहेको हुन्छ। उदाहरणका लागि, यदि मण्डलीले एउटी स्त्रीलाई अनैतिक सम्बन्धको कारणले गर्दा समर्थन गर्न सकिंदैन भन्छ भने, मण्डलीले उनीलाई विश्वासको परिवारमा कसरी समर्थन पाउनेछ भनेर पनि बताउनुपर्छ।

संसारका कुनै-कुनै भागमा हामी यस प्रकारको ख्रीष्टियन समुदाय प्रदर्शन गर्ने भक्त विश्वासीहरू देख्छौं। यो पूर्ण संगतिले सदस्यहरूको आर्थिक मामिलामा हेरचाह गर्ने मात्र होइन तर सेवकाईको लागि ठूलो सशक्तीकरण पनि प्रदान गर्छ।

[बोलिभियामा] गरिबहरूका यी मण्डलीहरूमा छ जुन बाँच्नको लागि भण्डारेपन भन्न सकिन्छ। गरिबहरूको बिचमा स्थापना भएको लोकप्रिय मण्डलीहरू परम्परामा, राज्यको सहयोगमा, धनी हितकारीहरूको दानमा, वा व्यावसायिक मन्त्रीहरूको निकायमा निर्भर हुन सक्दैनन्। तिनीहरू संगतिहरू हुनुपर्दछ जहाँ सदस्यहरू समुदायलाई जिउन, बढ्न, विश्वासको प्रचार गर्न र बाँच्नको लागि सेनामा भर्ति हुन्छन्। जीवनको समग्रताको भण्डारीपनलाई पूर्ण मिसनरी परिचालनको रूपमा अनुभव गरिएको छ। विकसित र स्थापित मण्डलीहरूको सन्दर्भमा प्राप्त गर्न अझ धेरै गाह्रो हुने कुरा भनेको सामान्य परिचालन हो - ख्रीष्टियन समुदायको सर्वाङ्गीण कल्याणमा पूर्ण सहभागिता। गरिबहरूको मण्डलीहरूमा, यस्तो परिचालन समुदायको सामान्य जीवनशैली हो। जीवन र सेवकाईको अन्य कुनै रूप सम्भव छैन।[2]

मण्डलीका सदस्यहरूको जिम्मेवारी लिन एउटा मण्डलीसँग धेरै पैसा हुनुपर्छ भनेर हामी अनुमान गर्न सक्छौं। तर बोलिभियाका गरिबहरूका मण्डलीहरूमा यस प्रकारको समुदाय प्रदर्शन भइरहेको छ।

[3]प्रत्येक समाजका मानिसहरूले सार्वजनिक अर्थतन्त्रको माध्यमबाट आर्थिक रूपमा जीवन साझेदारी गर्छन्। हामीले हामीलाई आवश्यकपर्ने सामानहरू किन्छौं र पैसा कमाउन काम गर्छौं।

परिवारमा अर्को किसिमको अर्थतन्त्रले काम गर्छ। प्रत्येक सदस्यले परिवारका लागि गर्ने काम डलरको रकममा मापन गरिँदैन। प्रत्येक व्यक्तिले निकै कडा हिसाबकिताब नराखीकन आफूले गर्न सक्ने तरिकाले मदत गर्ने अपेक्षा गरिन्छ। पारिवारिक सम्बन्धको सन्दर्भमा सहयोग दिइन्छ। यो आशा गरिएको छैन कि प्रत्येक सदस्यले समान चीजहरू गर्न वा समान मूल्यको काम गर्न सक्षम हुनेछ, तर उसले जे गर्न सक्छ त्यो गर्नुपर्छ। यदि परिवारको कुनै सदस्यले आफूले गर्न सक्ने काम गर्न इच्छुक छैन भने, उसलाई यसको बारेमा सामना गर्नुपर्ने हुन्छ र अरूबाट उसले चाहेको सहयोग नपाउन सक्छ।

भक्त विश्वासीहरुको अर्थतन्त्र सार्वजनिक अर्थतन्त्रभन्दा पनि पारिवारिक अर्थतन्त्र जस्तै हुनुपर्छ। यसलाई काम गर्नको लागि, भक्त विश्वासीहरुको सम्बन्धहरू सतही मित्रताभन्दा बाहिर जानुपर्छ। जब कुनै व्यक्तिले आफ्नै स्रोतसाधनमा गैरजिम्मेवार भएर वा अरूलाई मद्दत गर्न अनिच्छुक भएपछि मदत माग्दा खेरी प्रश्नहरू सोधिनेछन्।

भक्त विश्वासीहरुले आफ्ना मानिसहरू बीच यो सम्बन्ध विकास गर्न सिक्छन्। तिनीहरूले त्यस्ता मानिसहरूलाई मण्डलीको बारेमा व्याख्या गर्न सक्षम हुनुपर्छ जसले कहिल्यै कसैलाई मद्दत गर्दैनन् तर मद्दत माग्छन्। तिनीहरूले अरूसँग सहकार्य गर्न नसक्ने मानिसहरूलाई सिकाउनुपर्छ। नैतिक मामिलामा आफ्नो झुकाव पछ्याउन स्वतन्त्र महसुस गर्ने र गोठालाको सुधारप्रति प्रतिक्रिया नदेखाउनेहरूको सामना तिनीहरूले गर्नैपर्छ।

► मण्डलीका सदस्यहरूले एकअर्कालाई कसरी मदत गर्न सक्छन् भन्ने केही उदाहरणहरू के के हुन् ? (गैंचा हेरचाह, बाल हेरचाह, रोजगारी, संकटको अवस्था)

► एक बिद्यार्थीले समूहको लागि १ तिमोथी ५:३-१६ पढ्नुपर्छ।

यस खण्डले मण्डलीले आवश्यकता भएका सदस्यहरूलाई कसरी सहयोग गर्नुपर्छ भन्ने बारे व्यावहारिक निर्देशन दिन्छ। पद १६ ले भन्छ कि मानिसहरूले आफ्ना परिवारका सदस्यहरूको हेरचाह गर्नुपर्छ ताकि मण्डलीले ती मानिसहरूको हेरचाह गर्न सकोस् जसलाई मदत गर्ने कोही छैन। सदस्यहरूको आर्थिक हेरचाह गर्नु मण्डलीको जिम्मेवारी हो भनी प्रेरितले मानेका छन्।

निस्सन्देह, यदि प्रत्येक सदस्य मण्डलीमाथि आर्थिक रूपमा निर्भर भए भने, मण्डलीले कसैलाई पनि मदत गर्न सक्दैनथ्यो। मण्डलीले वास्तवमा यसको खाँचो भएका मानिसहरूलाई मदत गर्न सकोस् भनि यस खण्डले व्यावहारिक निर्देशनहरू दिन्छ।

यस खण्डले विशेष गरी एकल महिलाको बारेमा बोल्दछ, तर यी सिद्धान्तहरू अरू मानिसहरूलाई पनि लागू गराउन सकिन्छ। हामी जान्दछौं कि मण्डलीको अरूको लागि जिम्मेवारी छ: याकूब २:१५-१६ ले हामीले भाइ वा बहिनीको आवश्यकताप्रति प्रतिक्रिया जनाउनुपर्छ भनेर बुझाउँछ; याकूब १:२७ मा एकल महिलाहरू र अनाथहरूको उल्लेख गरिएको छ।

सदस्यहरूको आर्थिक सहयोगको बारेमा मण्डलीका तीन सिद्धान्तहरू :

१. परिवारको पहिलो जिम्मेवारी छ। मण्डलीले उनीहरूलाई सहयोग गर्नु नपरोस् भनेर परिवारका सदस्यहरू खाँचोमा परेका आफन्तहरूलाई मदत गर्न जिम्मेवार छन् (१ तिमोथी ५:४, १६)। यदि कुनै व्यक्तिले आफ्नो परिवारलाई मदत गर्दैन भने, ऊ विश्वासी हुँदैन (५:८)। यदि कुनै पास्टरले मण्डलीमा कसैलाई खाँचो परेको देख्छ भने, उसले त्यस व्यक्तिका आफन्तहरूले मदत गर्न के गर्न सक्छन् भनेर पत्ता लगाउनुपर्छ।

२. विश्वासयोग्य सदस्य मदतको हकदार छ। एउटी विधवा विश्वासयोग्य ख्रीष्टियनको रूपमा बाँचेकी र अरूलाई मदत गरेकी छिन् भने मदतको हकदार हुन्छे (५:१०)। यही सिद्धान्त विधवाहरू बाहेक अरूलाई पनि लागू हुनेछ, यदि तिनीहरू खाँचोमा परेका छन् र आफ्नो भरणपोषण गर्न असमर्थ छन् भने।

३. एक सदस्यले आफ्नो र अरूको लागि जे गर्न सक्छ त्यो गर्नुपर्छ। एक जना ख्रीष्टियनले अरूलाई आशिष् दिन सक्ने कुराहरु गर्नुपर्छ (५:१०)। यदि उनीसँग रोजगार छैन भने, उसले मानिसहरूलाई मदत गर्ने अन्य तरिकाहरू फेला पार्न सक्छ। काम गर्न इच्छुक नभएको व्यक्तिलाई मण्डलीले साथ दिनु हुँदैन (२ थेसलोनिकी ३:१०)।

► एक बिद्यार्थीले समूहको लागि २ थेसलोनिकी ३:६-१२ पढ्नुपर्छ।

यस खण्डले हामीलाई प्रारम्भिक मण्डलीको जीवनको बारेमा धेरै कुरा बताउँछ। यहाँ पावलले तिनीहरूले काम गर्न नपरोस् भनेर सहयोगको लागि मण्डलीमा भर परेका मानिसहरूको समस्याको बारेमा छलफल गर्छन्। तिनीहरूले आफ्नो समय मानिसहरूलाई भेट्न र गफ फैलाउनमा बिताउँथे।

यसले हामीलाई त्यस समयको चर्चको बारेमा के बताउँछ ? तिनीहरू आफ्ना सदस्यहरूको हेरचाह गरिरहेका थिए। चर्चमा कोही पनि भोको नहोस् भनेर सुनिश्चित गर्ने जिम्मेवारी चर्चको थियो। तिनीहरू एक परिवार जस्तै थिए।

तिनीहरू एउटा परिवारजस्तै भएकोले, अल्छी हुने र अरूमा भर पर्न सक्ने सम्भावना हुने थियो। पावलले तिनीहरूलाई भने कि सबैले आफूले गर्न सक्ने कामहरू गर्नुपर्छ। यदि कोही व्यक्तिले आफूले गर्न सक्ने काम गर्न इच्छुक छैन भने, उसलाई अरूले दिएको खाना खान पनि दिनु हुँदैन।

मण्डलीले सबै प्रकारका आवश्यकताहरू पूरा गर्ने परिवारजस्तै हुनु अचम्मको कुरा हो। यसो हुनको लागि, मण्डलीसँग अनुसरण गर्नुपर्ने सिद्धान्तहरू हुनैपर्छ। समर्थनको लागि मण्डलीमा भर पर्नेहरूका लागि मण्डलीले आवश्यकताहरू राख्नुपर्छ। आवश्यकताहरु बिना, मण्डलीमा चाँडै अल्छी मानिसहरूले भरिएर धेरै बोझ बन्नेछ र आवश्यकताहरू पूरा गर्न सक्षम हुनेछैन।

पास्टर र डिकनहरूले मण्डलीलाई परिवारको रूपमा काम गर्न मार्गदर्शन गर्नुपर्छ। तिनीहरूले प्रेमको साथ आवश्यकताहरूको जवाफ दिनै पर्छ। तथापि, प्रेमको अर्थ तिनीहरू सत्य बोल्न इच्छुक छन् भन्ने हो। यदि कुनै व्यक्तिले जिम्मेवारी लिइरहेको छैन भने, कोही न कोहीले उसलाई यस विषयमा कुरा गर्न तयार हुनुपर्छ। यदि कुनै व्यक्तिले अरूलाई मदत गर्दैन र आफूलाई समर्थन गर्न सक्दो प्रयास गर्दैन भने, मण्डलीले उसलाई समर्थन गरिरहनु हुँदैन।

जब कसैले मदत माग्दा खेरी प्रश्नहरु सोध्नु सही कुरा हो। के उसले अरूलाई मदत गर्न इच्छुक छन् ? के उसले सकेसम्म काम गर्छ ? के उसले आफ्नो पैसा बुद्धिमानीसाथ चलाउँछन् ? के उसले आफ्नो परिवारको जिम्मेवारी लिन्छन् ?

धेरै मानिसहरू मदत माग्न मण्डलीमा आउँछन्। मण्डलीमा मानिसहरू पहिलो चोटि आउँदा तिनीहरूले जिम्मेवारी देखाउनुभन्दा पहिले नै तिनीहरूको हेरचाह गर्ने तरिका हुनुपर्छ। त्यसपछि, सम्बन्ध विकास गर्न को लागि एक तरिका हुनुपर्छ। मण्डलीको संगतिको भाग हुन आफूले के गर्नुपर्छ भन्ने कुरा त्यस व्यक्तिले थाहा पाउनुपर्छ।

१. मण्डलीमा पवित्र आत्माको कार्यले सदस्यहरूलाई सँगै जीवन साझेदारी गर्ने घनिष्ठ सम्बन्धमा ल्याउँदछ।

२. मण्डली एउटा यस्तो परिवार हो जसले हरेक दिन जीवन साझा गर्दछ र हरेक आवश्यकता पूरा गर्न सँगै काम गर्दछ।

३. मण्डलीले पश्चाताप गर्ने पापीलाई विश्वासको परिवारमा आमन्त्रित गर्दछ जहाँ उसले आफ्नो नयाँ जीवनलाई निरन्तरता दिन सिक्छ।

४. जब मण्डली हरेक दिन सञ्चालित हुन्छ, त्यहाँ प्रत्येक विश्वासीको लागि सेवकाईको स्थान हुन्छ।

५. सँगै बिताएको मण्डलीको समयमा सेवकाई, आवश्यकताहरु, काम, फुर्सद र उत्सवको समय समावेश हुन्छ।

६. ख्रीष्टियन संगतिमा भौतिक स्रोतसाधनको बाँडफाँड समावेश हुन्छ।

७. आफू र अरूलाई मदत गर्न आफूले गर्न सक्ने काम नगर्ने मानिसहरूलाई मण्डलीले मदत गर्नु पर्दैन।

१. पाठ ६ को लागि सात सारांश भनाईहरू कण्ठ गर्नुहोस्। सात सारांश भनाईहरू (सात अनुच्छेदहरू) मध्ये प्रत्येकको अर्थ र महत्त्व को व्याख्या गर्दै एक अनुच्छेद कसैलाई लेख्नुहोस् जो तपाईको कक्षामा भाग लिएको छैन। अर्को कक्षा सुरु हुन अगाडी नै यो कार्य तपाईको कक्षा अगुवालाई बुझाउनु होला। छलफलको समयमा कक्षा अगुवाले तपाईंलाई सोध्नुभयो भने समूहलाई अनुच्छेद बाँड्न तयार हुनुहोस्। अर्को कक्षा सत्रको सुरुमा सम्झनाबाट भनाईहरू लेख्नुहोस्।

२. तपाईले आफ्नो कक्षा बाहिरको शिक्षण अवसरहरूको तालिका आफैं बनाउन सम्झनुहोस् र तपाईंले सिकाए पछि कक्षा अगुवालाई प्रतिबेदन दिनुहोस्।

३. लेखन कार्यभार: तपाईंको मण्डलीका मानिसहरूले आराधन सेवाहरू बाहेक सँगै जीवन बिताउने विभिन्न तरिकाहरू के के हुन् ?