เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) ทราบถึงวันที่เขียนที่น่าจะเป็นไปได้และบริบททางประวัติศาสตร์ของจดหมายฝากศิษยาภิบาล

(2) สรุปโครงร่างประเด็นหลักและวัตถุประสงค์ของจดหมายฝากศิษยาภิบาล

(3) พัฒนาคุณสมบัติตามหลักพระคัมภีร์สำหรับผู้นำคริสตจักร

(4) มีความเคารพอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นต่อความรับผิดชอบของศิษยาภิบาลในด้านต่างๆ เช่น การสั่งสอนหลักคำสอน การจัดระเบียบคริสตจักร และความเป็นผู้นำฝ่ายวิญญาณ

(5) ได้รับการท้าทายให้ดำเนินชีวิตด้วยความสัตย์ซื่อต่อการทรงเรียกของพระเจ้า

(6) สรุปหลักการปฏิบัติสำหรับพันธกิจคริสเตียนจากจดหมายฝากศิษยาภิบาล

(7) เชื่อมโยงข่าวสารของพระธรรมเหล่านี้เข้ากับความต้องการของโลกในปัจจุบัน

► ให้ระบุรายการปัญหาต่างๆ ที่ศิษยาภิบาลหนุ่มสาวมีความกังวล จากนั้นให้หาว่าปัญหาเหล่านี้มีเรื่องใดบ้างที่ได้รับการกล่าวถึงใน 1 ทิโมธี และ ทิตัส อ่าน 1 และ 2 ทิโมธี และ ทิตัส

► ท่องจำ 2 ทิโมธี 4:7-8 และ ทิตัส 2:11-14

ทิตัส และ 1 และ 2 ทิโมธี เป็นที่รู้จักกันในชื่อ จดหมายฝากศิษยาภิบาล 1 ทิโมธี และ ทิตัส น่าจะเขียนขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 64 ถึง 65 2 ทิโมธี เป็นจดหมายฉบับสุดท้ายของเปาโล ซึ่งเขียนขึ้นไม่นานก่อนที่เขาจะพลีชีพเพื่อความเชื่อในปี ค.ศ. 66 หรือ 67

จดหมายเหล่านี้เขียนถึงคนหนุ่มที่เปาโลได้ฝึกฝนมา ซึ่งในขณะนั้นพวกเขาเป็นศิษยาภิบาลที่กำลังนำคริสตจักรอยู่ เปาโลเขียนเพื่อจัดการกับปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นในคริสตจักรของพวกเขา

ในทางตรงกันข้ามกับจดหมายที่เขียนถึงคริสตจักร จดหมายเหล่านี้เป็นจดหมายส่วนตัว เป็นจดหมายจากอาจารย์ที่ได้รับความเคารพเขียนถึงลูกศิษย์ที่กำลังเผชิญกับความท้าทายในการรับตำแหน่งครั้งแรก เนื่องจากภูมิหลังเช่นนี้ หนังสือเหล่านี้จึงเป็นแหล่งทรัพยากรที่มีค่าสำหรับศิษยาภิบาลใหม่ที่แสวงหาคำปรึกษาตามหลักพระคัมภีร์ในการนำคริสตจักร

ภูมิหลังของ 1 ทิโมธี

บริบททางประวัติศาสตร์

ในขณะที่เปาโลเดินทางไปยังมาซิโดเนียภายหลังจากที่เขาได้รับการปล่อยตัวจากคุก เขาได้ละทิโมธีไว้เพื่อให้ดูแลคริสตจักรในเมืองเอเฟซัสในฐานะศิษยาภิบาล (1 ทิโมธี 1:3) โดยเปาโลได้บุกเบิกคริสตจักรที่ยังใหม่อยู่แห่งนี้เมื่อประมาณห้าถึงแปดปีก่อนหน้านั้น

วัตถุประสงค์

เปาโลเขียนจดหมายฉบับนี้เพื่อ...

1. ให้คำแนะนำแก่ทิโมธีเกี่ยวกับผู้สอนเท็จ เรื่องของระเบียบปฏิบัติในคริสตจักร และการแต่งตั้งเจ้าหน้าที่คริสตจักร

2. หนุนใจทิโมธีในตำแหน่งศิษยาภิบาลของเขา

หัวข้อหลักของ 1 ทิโมธี

ผู้สอนเท็จในคริสตจักร

ความห่วงใยประการแรกของเปาโลในจดหมายฉบับนี้คือการช่วยทิโมธีรับมือกับบรรดาผู้สอนเท็จที่กำลังก่อกวนคริสตจักรในเมืองเอเฟซัส แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่รายละเอียดของคำสอนเหล่านั้น เปาโลกลับเตือนถึงผลกระทบที่เกิดจากคำสอนดังกล่าว คำสอนเท็จเหล่านั้นส่งผลให้เกิดคำถามและการโต้เถียงกัน (1 ทิโมธี 1:4, 6) ผู้สอนเหล่านี้ต้องการให้คนเห็นว่าตนเป็นอาจารย์ แต่พวกเขากลับไม่เข้าใจในสิ่งที่พวกเขากำลังสอนอยู่เลย (1 ทิโมธี 1:7) แทนที่จะเป็นการโต้เถียงและการคาดเดาที่ว่างเปล่า พระเจ้าปรารถนาให้คริสตจักรของพระองค์เสริมสร้างกันและกันด้วยความรักที่มาจากใจบริสุทธิ์ จิตสำนึกผิดชอบที่ดี และความเชื่อที่จริงใจ (1 ทิโมธี 1:5)

ปรากฏว่าส่วนหนึ่งของข่าวสารจากผู้สอนเท็จเกี่ยวข้องกับการใช้ธรรมบัญญัติอย่างผิดๆ เปาโลยืนยันถึงคุณค่าของธรรมบัญญัติเมื่อนำมาใช้อย่างถูกต้อง และได้ระบุรายการบาปบางประการที่เกิดจากการไม่เชื่อฟังหลักการที่สอนไว้ในธรรมบัญญัติ (1 ทิโมธี 1:8-10) ในขณะที่พระธรรมกาลาเทียแสดงให้เห็นว่าผู้ติดตามพระคริสต์เป็นผู้ชอบธรรมโดยพระคุณ ไม่ใช่โดยธรรมบัญญัติ แต่ใน 1 ทิโมธี แสดงให้เห็นว่าธรรมบัญญัติมีบทบาทสำคัญในการเตือนสติในเรื่องความประพฤติที่ไม่เป็นที่พอพระทัยพระเจ้า

เปาโลตอบโต้การกระทำของผู้สอนเท็จโดยสิ่งต่อไปนี้

• การหนุนใจทิโมธี เปาโลให้คำพยานชีวิตของเขาเองในฐานะคนที่เคยเป็นศัตรูของพระคริสต์แต่ได้รับพระเมตตา (1 ทิโมธี 1:12-17) คำพยานของเปาโลทำให้ทิโมธีมีความมั่นใจในฤทธานุภาพของพระคริสต์ที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตคนได้

• การเน้นย้ำคำสอนที่แท้จริง เปาโลตอบโต้หลักคำสอนเท็จด้วยหลักคำสอนที่แท้จริง ใน 1 ทิโมธี 4 เปาโลได้กำหนดหลักคำสอนที่ถูกต้องเพื่อใช้เป็นยาถอนพิษจากคำสอนเท็จที่อันตราย

• การเตือนสติเรื่องแรงจูงใจที่ผิด ในตอนท้ายของจดหมาย เปาโลมองไปที่แรงจูงใจของผู้สอนเท็จ ใน 1 ทิโมธี 6:3-5 เปาโลเตือนว่าคำสอนของพวกเขามาจากความเย่อหยิ่ง จิตใจที่เสื่อมทราม และความโลภ คำตอบสำหรับเรื่องนี้คือความอิ่มใจในสิ่งที่เรามี (1 ทิโมธี 6:6-8) ความรักเงินทองเป็นเหตุให้บางคนหลงไปจากความเชื่อ (1 ทิโมธี 6:9-10) แต่ในทางกลับกัน ผู้เชื่อที่แท้จริงจะต้อง “…ใฝ่หาความชอบธรรม ทางพระเจ้า ความเชื่อ ความรัก ความทรหดอดทน และความสุภาพอ่อนโยน” (1 ทิโมธี 6:11)

คำแนะนำสำหรับคริสตจักร

► คุณสมบัติสำหรับผู้นำในคริสตจักรของคุณมีอะไรบ้าง? ให้ทำรายการและเปรียบเทียบรายการของคุณกับ 1 ทิโมธี 3:1-13 และ ทิตัส 1:5-9

เนื้อหาส่วนใหญ่ใน 1 ทิโมธี ประกอบด้วยคำแนะนำของเปาโลที่มีต่อทิโมธี โดยเปาโลให้แนวทางแก่ทิโมธีซึ่งยังเป็นคนหนุ่มในประเด็นต่างๆ เช่น

1. การอธิษฐานร่วมกันและการนมัสการในที่ประชุม (1 ทิโมธี 2) ประเด็นเรื่องการนมัสการและความประพฤติในการนมัสการในที่ประชุมเป็นเรื่องสำคัญสำหรับศิษยาภิบาลหนุ่มอย่างทิโมธี

2. คุณสมบัติสำหรับผู้นำคริสตจักร (1 ทิโมธี 3) ในคริสตจักรยุคแรกมีตำแหน่งหน้าที่อยู่สองตำแหน่ง คือ บิชอป (ผู้ดูแล) ซึ่งทำหน้าที่สั่งสอนและเทศนา พวกเขามีความรับผิดชอบในการดูแลฝูงแกะและปกป้องผู้เชื่อจากอันตรายฝ่ายวิญญาณ (กิจการ 20:28-31) ส่วนมัคนายก มีหน้าที่รับผิดชอบโดยเฉพาะในงานรับใช้ทางฝ่ายกายภาพ (คำภาษากรีกสำหรับมัคนายกคือ diakonos ซึ่งแปลว่า "ผู้รับใช้") คุณสมบัติที่เปาโลกำหนดไว้สำหรับทั้งสองตำแหน่งมุ่งเน้นที่อุปนิสัยมากกว่าหน้าที่เฉพาะเจาะจง ความห่วงใยหลักของเปาโลคือการที่ผู้นำคริสตจักรต้องมีอุปนิสัยที่เหมาะสมซึ่งทำให้พวกเขามีคุณสมบัติเพียงพอที่จะนำคริสตจักรของพระเจ้า

3. ความต้องการของกลุ่มเฉพาะต่างๆ ภายในคริสตจักร (1 ทิโมธี 5:1-6:2) อีกประเด็นหนึ่งสำหรับศิษยาภิบาลหนุ่มคือ วิธีการรับมือกับความต้องการของกลุ่มคนที่หลากหลายในคริสตจักร เปาโลให้คำแนะนำในการช่วยเหลือหญิงม่าย ผู้อาวุโสในคริสตจักร และแม้กระทั่งทาส

บทสรุปของ 1 ทิโมธี

เปาโลกล่าวสรุปจดหมายของเขาที่เขียนถึงทิโมธีด้วยการกำชับให้รักษาความสัตย์ซื่อในการต่อสู้อย่างเต็มกำลังเพื่อความเชื่อ และเตือนสติไม่ให้ไขว้เขวไปกับการพูดคุยที่ไร้สาระและสิ่งที่อ้างว่าเป็นความรู้แต่เป็นความเท็จ (1 ทิโมธี 6:12-21) ทิโมธีได้รับมอบหมายข่าวประเสริฐ และนั่นจะต้องเป็นความห่วงใยหลักของเขา รวมถึงเป็นความห่วงใยหลักของศิษยาภิบาลทุกคนที่ดำเนินตามรอยเท้าของทิโมธีด้วย

ภูมิหลังของทิตัส

บริบททางประวัติศาสตร์

ทิตัสเป็นผู้เชื่อชาวต่างชาติ ซึ่งน่าจะกลับใจมาเชื่อพระเจ้าผ่านทางพันธกิจของเปาโล (ทิตัส 1:4) และเป็นผู้ที่ช่วยเปาโลในงานพันธกิจ เขาอยู่กับเปาโลในระหว่างการไปเยือนกรุงเยรูซาเล็มอย่างน้อยหนึ่งครั้ง (กาลาเทีย 2:1-3) และเป็นตัวแทนของเปาโลในเมืองโครินธ์ ในช่วงเวลาที่เปาโลต้องรับมือกับคริสตจักรที่มีปัญหาแห่งนั้น (2 โครินธ์ 7:13-14, 2 โครินธ์ 8:16-17) ในช่วงที่เขียนจดหมายฉบับนี้ ทิตัสกำลังปรนนิบัติรับใช้อยู่บนเกาะครีตซึ่งเป็นเกาะที่มีพื้นที่เป็นภูเขา ภายหลังจากที่เปาโลไปเยือนเกาะครีตแล้ว เขาได้ละทิตัสไว้เพื่อให้ดูแลคริสตจักรต่างๆ ในเมืองที่มีประชากรหนาแน่นตามแถบชายฝั่ง

ในตอนท้ายของจดหมาย เปาโลขอให้ทิตัสไปสมทบกับเขาที่เมืองนิโคบุรี (ทิตัส 3:12) จาก 2 ทิโมธี 4:10 ปรากฏว่าในเวลาต่อมา ทิตัสถูกส่งตัวจากเมืองนิโคบุรีไปยังภูมิภาคใกล้เคียงคือแคว้นดาลมาเทีย ในช่วงเวลานี้ เปาโลถูกจับกุมและถูกส่งตัวไปยังกรุงโรม ที่ซึ่งเขาจะพลีชีพเพื่อความเชื่อ

วัตถุประสงค์

เช่นเดียวกับ 1 ทิโมธี จดหมายฝากทิตัสเขียนขึ้นเพื่อแนะนำศิษยาภิบาลหนุ่มในการเสริมสร้างคริสตจักรท้องถิ่น เปาโลกล่าวถึงบรรดาผู้สอนเท็จ คุณสมบัติสำหรับความเป็นผู้นำคริสตจักร และพฤติกรรมของคริสเตียน ประเด็นหลักของจดหมายฉบับนี้คือความสำคัญของรูปแบบการดำเนินชีวิตของคริสเตียน เพื่อเป็นการสำแดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความเชื่อที่นำไปสู่ความรอด

หัวข้อหลักของทิตัส

อันตรายจากผู้สอนเท็จ

การสอนเท็จเป็นอันตรายที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในคริสตจักรยุคแรก เปาโลตอบโต้ในสามทางดังนี้

1. เขาเรียกร้องให้มีผู้นำที่เข้มแข็งในคริสตจักร (ทิตัส 1:5-9)

2. เขาอธิบายว่ารูปแบบการดำเนินชีวิตของพวกผู้สอนเท็จพิสูจน์ให้เห็นถึงความผิดพลาดของข่าวสารของพวกนั้น (ทิตัส 1:10-16, ทิตัส 3:9-11)

3. เขาให้ภาพของการดำเนินชีวิตที่ถูกต้อง (ทิตัส 2:1-3:9)

เช่นเคย วิธีการของเปาโลคือการเน้นย้ำที่ความจริง ไม่ใช่เพียงแค่การโจมตีความผิดพลาดเท่านั้น

ความสำคัญของการกระทำดี

[1]ผู้สอนเท็จเป็นที่รู้จักกันดีจากรูปแบบการดำเนินชีวิตที่ชั่วร้ายซึ่งเกิดจากคำสอนของพวกเขา บรรดาผู้ที่ติดตามผู้สอนเท็จในเกาะครีตเป็นคนที่น่าเกลียดชัง ไม่เชื่อฟัง และไม่เหมาะสำหรับการกระทำดีใดๆ เลย (ทิตัส 1:16) ในทำนองเดียวกัน คำสอนที่แท้จริงควรเป็นที่รู้จักจากรูปแบบการดำเนินชีวิตที่คำสอนนั้นส่งเสริม หลังจากเตือนสติเรื่องคำสอนเท็จแล้ว เปาโลได้ทุ่มเทเนื้อหาในจดหมายของเขาส่วนใหญ่ไปกับภาพลักษณ์ของการดำเนินชีวิตคริสเตียนที่แท้จริง เปาโลยืนกรานว่าหลักคำสอนที่ถูกต้องจะนำไปสู่พฤติกรรมที่ถูกต้อง

เปาโลท้าทายทิตัสให้สอนพฤติกรรมที่สอดคล้องกับหลักคำสอนที่ถูกต้อง (ทิตัส 2:1) หากสมาชิกของคริสตจักรในเกาะครีตดำเนินชีวิตอย่างที่ควรจะเป็น ชีวิตของพวกเขาจะสอดคล้องกันกับหลักคำสอนที่สอนโดยเปาโลและโดยทิตัส เปาโลได้ให้คำแนะนำที่เฉพาะเจาะจงสำหรับผู้ชายสูงอายุ ผู้หญิงสูงอายุ หญิงสาว ชายหนุ่ม และบรรดาคนใช้ เปาโลเตือนทิตัสว่าผู้นำจะต้องเป็นแบบอย่างทั้งในด้านการกระทำดีและหลักคำสอนที่ถูกต้อง

รูปแบบการดำเนินชีวิตที่ใส่ใจระมัดระวังเป็นคำพยานที่มีค่าต่อความจริงของข่าวประเสริฐ เปาโลให้แรงจูงใจสองประการสำหรับการกระทำดี คือ

1. เพื่อไม่ให้ใครหมิ่นประมาทพระวจนะของพระเจ้าเพราะพฤติกรรมที่ไม่ดีของผู้เชื่อ (ทิตัส 2:5)

2. เพื่อให้พฤติกรรมของผู้เชื่อนำเกียรติมาสู่หลักคำสอนของพระเจ้า (ทิตัส 2:10)

รูปแบบการดำเนินชีวิตของเราควรสะท้อนตามแบบอย่างของพระเยซู “พระองค์ประทานพระองค์เองแก่เรา เพื่อไถ่เราให้พ้นจากการอธรรมทุกอย่าง และเพื่อชำระเราให้บริสุทธิ์ จะได้เป็นประชากรของพระองค์โดยเฉพาะซึ่งมีใจกระตือรือร้นที่จะทำการดี” (ทิตัส 2:14) คนที่ไม่เชื่อจะถูกดึงดูดเข้าหาข่าวประเสริฐผ่านทางชีวิตของบรรดาผู้ที่ยำเกรงพระเจ้า

คำสอนของเปาโลในพระธรรมทิตัสเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของคำสอนของเขาในกาลาเทีย ในพระธรรมกาลาเทีย เปาโลตักเตือนบรรดาคนที่เชื่อว่าการกระทำดีจะทำให้เรากลายเป็นผู้ชอบธรรมได้ แต่ในทิตัส เปาโลตักเตือนบรรดาคนที่สอนว่าการเป็นผู้ชอบธรรมไม่ได้ก่อให้เกิดเป็นการกระทำดี

เมื่อเราเป็นผู้ชอบธรรมโดยพระคุณผ่านทางความเชื่ออย่างแท้จริงแล้ว เราจะดำเนินชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไป ในทิตัส เปาโลทำให้ชัดเจนเช่นเดียวกับในกาลาเทียว่า เราได้รับความรอดไม่ใช่เพราะการกระทำอันชอบธรรมของเรา แต่เป็นเพราะพระเมตตาของพระเจ้า (ทิตัส 3:5) แม้ว่าเราจะไม่ได้รอดโดยการกระทำดี แต่ความรอดนั้นเปลี่ยนแปลงทุกแง่มุมในชีวิตของเรา ก่อนที่เราจะเป็นผู้ชอบธรรม เราเคย “…โง่เขลา ไม่เชื่อฟัง หลงผิด เป็นทาสของกิเลสตัณหาและความสำราญต่างๆ ใช้ชีวิตอย่างชั่วร้ายและอิจฉาริษยา ถูกชิงชังและเกลียดกัน” (ทิตัส 3:3) แต่เมื่อตอนนี้เราได้รับการสร้างใหม่แล้ว เราต้องใส่ใจระมัดระวังที่จะทุ่มเทตนเองให้กับการกระทำดี (ทิตัส 3:8)

เปาโลสรุปจดหมายด้วยคำแนะนำส่วนตัว เขากำลังส่งอารเทมาสหรือทีคิกัส ไปทำหน้าที่แทนทิตัสบนเกาะครีต เมื่อตัวแทนคนนี้มาถึง ให้ทิตัสพาเศนาสและอปอลโลมาสมทบกับเปาโลที่เมืองนิโคบุรี

ภูมิหลังของ 2 ทิโมธี

วัตถุประสงค์

2 ทิโมธี เป็นจดหมายฉบับสุดท้ายของเปาโล ซึ่งเขียนขึ้นในช่วงปี ค.ศ. 65-67 ในขณะที่เขากำลังรอรับโทษประหาร เพื่อนร่วมงานบางคนได้ละทิ้งเขาไป และคนอื่นๆ ก็ออกไปปฏิบัติภารกิจในที่ต่างๆ เขาจึงอยู่อย่างโดดเดี่ยว เขาเขียนจดหมายถึงทิโมธีเพื่อขอความช่วยเหลือ เนื่องจากเปาโลรู้สึกหนาว เขาจึงขอให้ทิโมธีนำเสื้อคลุมมาให้เขาด้วย เขาต้องการผู้ช่วย จึงขอให้ทิโมธีพายอห์นมาระโกมาด้วย และเนื่องจากเขาปรารถนาจะทำงานของเขาต่อไปจนถึงที่สุด เขาจึงขอให้นำบรรดาหนังสือและแผ่นเขียนของเขามาให้ด้วย (2 ทิโมธี 4:9-13)

หัวข้อหลักของ 2 ทิโมธี

ความสัตย์ซื่อ

ในวาระสุดท้ายของชีวิต เปาโลมองย้อนกลับไปในชีวิตที่ดำเนินมาด้วยความสัตย์ซื่อและเชื่อฟังต่อการทรงเรียกของพระเจ้า นอกจากนี้ เขายังมองไปข้างหน้าถึงคนเหล่านั้น เช่น ทิโมธี ผู้ที่จะสานต่อพันธกิจในอนาคต ความสัตย์ซื่อจึงเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งสำหรับเปาโลในช่วงเวลานี้ของชีวิต เขาท้าทายทิโมธีให้ดำเนินพันธกิจต่อไปด้วยความสัตย์ซื่อ

เพื่อเป็นตัวอย่างของความไม่สัตย์ซื่อ เปาโลชี้ให้เห็นถึงบางคนในแคว้นเอเชียที่ละทิ้งเขาไป โดยเฉพาะฟีเจลัสและเฮอร์โมเกเนส (2 ทิโมธี 1:15) เปาโลต้องทนกับความผิดหวังในตัวเพื่อนร่วมงานที่ทิ้งพันธกิจหรือหลงไปจากหลักคำสอนที่แท้จริง ในเวลาต่อมา เขาได้กล่าวถึงเดมาส อดีตเพื่อนร่วมงานอีกคนที่ละทิ้งเขาไป (2 ทิโมธี 4:10) ความสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าไม่ได้เป็นหลักประกันว่าชีวิตจะปราศจากความผิดหวัง บางทีสิ่งที่ทำให้เปาโลเจ็บปวดมากกว่าการทนทุกข์ทางกายจากเรือแตก การถูกโบยตี และการติดคุก หรือมากกว่าความกดดันทางจิตใจในการรับมือกับคริสตจักรที่มีปัญหาอย่างในแคว้นกาลาเทียและเมืองโครินธ์ ก็คือความเจ็บปวดทางอารมณ์จากการถูกทอดทิ้งในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้

ขอบพระคุณพระเจ้าที่เปาโลสามารถชื่นชมยินดีในตัวอย่างของความสัตย์ซื่อได้ เขาระลึกถึงโอเนสิโฟรัส ซึ่งเป็นแบบอย่างของการปรนนิบัติอย่างสัตย์ซื่อทั้งในเมืองเอเฟซัสและในกรุงโรม (2 ทิโมธี 1:16-18) นอกจากนี้ เขายังชี้ให้เห็นถึงเพื่อนร่วมงานอย่างเครสเซนส์ ทิตัส และทีคิกัส ที่กำลังปรนนิบัติรับใช้อย่างสัตย์ซื่อ (2 ทิโมธี 4:10-12) และในการสำแดงพระคุณของพระเจ้าที่น่าอัศจรรย์ เปาโลขอให้มาระโกร่วมเดินทางกับทิโมธีมายังกรุงโรม เมื่อสิบห้าปีก่อน มาระโกได้ถอนตัวออกจากทีมพันธกิจกลางคันระหว่างการเดินทางประกาศครั้งแรกของเปาโล และด้วยเหตุนี้เขาจึงเป็นสาเหตุของความแตกแยกระหว่างเปาโล กับบารนาบัส (กิจการ 15:36-39) ในอดีตมาระโกอาจเคยเป็นคนที่ไม่น่าเชื่อถือ แต่ในตอนนี้เขาได้พิสูจน์ตนเองแล้วว่ามีความสัตย์ซื่อ เปาโลจึงกำชับว่า “จงไปตามมาระโกและพาเขามาด้วย เพราะเขาเป็นประโยชน์ต่อข้าพเจ้าในพันธกิจ” (2 ทิโมธี 4:11)

สิ่งเหล่านี้เป็นมากกว่าความทรงจำส่วนตัว เพราะเปาโลต้องการสร้างแรงบันดาลใจในเรื่องความสัตย์ซื่อให้แก่ทิโมธี เปาโลได้สำแดงให้เห็นว่าความสัตย์ซื่อมีความหมายอย่างไรผ่านชุดคำอุปมาดังนี้

• ทหารย่อมสัตย์ซื่อต่อผู้ที่เกณฑ์เขาเข้าประจำการ (2 ทิโมธี 2:3-4)

• นักกีฬาต้องแข่งขันตามกฎระเบียบ (2 ทิโมธี 2:5)

• กสิกรต้องตรากตรำทำงานเพื่อหวังผลรางวัลจากผลิตผลที่เก็บเกี่ยว (2 ทิโมธี 2:6)

ผู้สอนเท็จ

ภัยคุกคามจากคำสอนเท็จยังคงเป็นความห่วงใยที่เกิดขึ้นจริงสำหรับเปาโล เขาท้าทายทิโมธีให้รักษาความสัตย์ซื่อและปฏิเสธที่จะไขว้เขวไปกับการทุ่มเถียงที่โง่เขลาและไร้สาระ (2 ทิโมธี 2:23) การทุ่มเถียงเหล่านี้มาจากคนชั่วและคนเจ้าเล่ห์ที่ล่อลวงคนอื่นและถูกล่อลวงเสียเอง (2 ทิโมธี 3:13) เปาโลบอกทิโมธีว่า “แต่ท่านจงดำเนินต่อไปในสิ่งที่ได้เรียนรู้แล้วและเชื่ออย่างมั่นคง…” (2 ทิโมธี 3:14) ทิโมธีควรจะ...

• ประกาศพระวจนะ

• ตักเตือน ตำหนิ และหนุนใจ

• มีสติสัมปชัญญะ

• อดทนต่อความทุกข์ยาก

• ทำหน้าที่ของผู้ประกาศข่าวประเสริฐ

กล่าวโดยสรุปคือ เขาต้องทำพันธกิจของเขาให้สำเร็จลุล่วง (2 ทิโมธี 4:2, 5) ในจุดนี้ก็เช่นเดียวกับใน 1 ทิโมธี และ ทิตัส คำตอบสำหรับคำสอนเท็จคือความสัตย์ซื่อต่อความจริง

การอำลา

2 ทิโมธี คือคำอำลาของเปาโลในตอนจบของชีวิตและพันธกิจบนโลกนี้ของเขา เปาโลเผชิญกับอนาคตด้วยความมั่นใจ เขาเฝ้ารอคอยรางวัลสำหรับความสัตย์ซื่อ

หลายปีก่อนหน้านั้น เปาโลเคยเป็นพยานว่า “แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ถือว่าชีวิตของข้าพเจ้าเป็นสิ่งมีค่าสำหรับตัวเอง ขอแต่เพียงให้ข้าพเจ้าได้ทำหน้าที่ของข้าพเจ้าและทำพันธกิจที่ได้รับจากพระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าให้สำเร็จ คือการเป็นพยานถึงข่าวประเสริฐที่สำแดงพระคุณของพระเจ้า” (กิจการ 20:24) บัดนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย เขาจึงเป็นพยานว่า...

ข้าพเจ้าได้ต่อสู้อย่างเต็มกำลัง ข้าพเจ้าได้วิ่งแข่งจนครบถ้วน ข้าพเจ้าได้รักษาความเชื่อไว้แล้ว ตั้งแต่นี้ไปมงกุฎแห่งความชอบธรรมก็จะเป็นของข้าพเจ้า ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้พิพากษาที่ชอบธรรมจะประทานเป็นรางวัลแก่ข้าพเจ้าในวันนั้น และไม่ใช่แก่ข้าพเจ้าผู้เดียวเท่านั้น แต่จะประทานแก่ทุกคนที่รักการเสด็จมาของพระองค์ (2 ทิโมธี 4:7-8)

จดหมายฝากศิษยาภิบาลสอนเราในเรื่องต่อไปนี้

1. ความสำคัญของหลักคำสอนที่ถูกต้อง คำตอบที่มีประสิทธิภาพที่สุดในการจัดการกับคำสอนเท็จคือความจริง ในจดหมายเหล่านี้ เปาโลให้ความสำคัญกับหลักคำสอนที่ถูกต้องมากกว่าตัวคำสอนเท็จ ในทำนองเดียวกัน การตอบโต้หลักคำสอนเท็จที่มีประสิทธิภาพที่สุดของเราในปัจจุบันคือข่าวประเสริฐซึ่งครั้งหนึ่งพระเจ้าได้มอบไว้แก่ธรรมิกชนทั้งหลายแล้ว (ยูดาส 1:3)

2. คุณสมบัติสำหรับผู้นำคริสตจักร ในยุคที่ความล้มเหลวทางศีลธรรมและคำสอนนอกรีตได้ทำลายผู้นำคริสตจักรบางคนไป จดหมายฝากศิษยาภิบาลจึงมีค่าอย่างยิ่งในการสอนถึงสิ่งที่พระเจ้ากำหนดไว้สำหรับผู้นำคริสตจักร ไม่มีคริสตจักรใดที่สามารถเพิกเฉยต่อมาตรฐานเหล่านี้ได้ คริสตจักรที่ชาญฉลาดจะเลือกผู้นำที่ยึดมั่นในคุณลักษณะที่เปาโลระบุไว้ใน 1 ทิโมธี และ ทิตัส

3. ความสำคัญของการกระทำดีเพื่อเป็นบทพิสูจน์ของข่าวประเสริฐ โดยเฉพาะในพระธรรมทิตัสจะเน้นย้ำหัวข้อนี้เป็นพิเศษ เมื่อผู้ที่อ้างว่าเป็นผู้ติดตามพระคริสต์กลับพูดและประพฤติในทางที่ไม่เหมือนพระองค์ การเป็นพยานของคริสตจักรก็จะได้รับความเสียหาย ผู้เชื่อจะต้องทำให้ข่าวประเสริฐเป็นที่ดึงดูดใจสำหรับคนที่ไม่เชื่อผ่านทางการดำเนินชีวิตที่ยำเกรงพระเจ้า หลักคำสอนที่ถูกต้องจะต้องส่งผลให้เกิดพฤติกรรมที่ถูกต้อง

4. การทรงเรียกของเราสู่ความสัตย์ซื่อตลอดชีวิต นักศึกษาทั้งหลาย ในขณะที่คุณดำเนินพันธกิจต่อไป คุณจะต้องเผชิญกับชีวิตที่เต็มไปด้วยความท้าทาย เช่นเดียวกับเปาโล คุณอาจถูกเพื่อนร่วมงานทอดทิ้ง เช่นเดียวกับทิโมธีและทิตัส คุณอาจเผชิญหน้ากับผู้สอนเท็จ และเช่นเดียวกับผู้เชื่อในทุกยุคทุกสมัย คุณจะต้องเผชิญกับการทดลองและการต่อต้าน ถ้อยคำทิ้งท้ายของเปาโลเตือนสติคุณว่า รางวัลนั้นคุ้มค่ากับสิ่งที่คุณต้องเสียไป อย่าละความพยายาม เพราะมงกุฎกำลังรอคุณอยู่

William Borden เกิดในครอบครัวที่ร่ำรวยในปี 1887 Borden เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเยลเพื่อเตรียมตัวสำหรับอาชีพนักธุรกิจ แต่พระเจ้าเรียกเขาให้เป็นมิชชันนารีไปท่ามกลางชาวมุสลิมในจีนตอนเหนือ ในระหว่างทางที่จะไปประเทศจีน ขณะที่กำลังศึกษาภาษาอาหรับอยู่ในประเทศอียิปต์ Borden ติดเชื้อเยื่อหุ้มสมองอักเสบและเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 25 ปี เขาไม่มีโอกาสได้เห็นประเทศจีนเลย

หลังจากที่เขาเสียชีวิต พระคัมภีร์ของวิลเลียมถูกมอบให้แก่พ่อแม่ของเขา ในพระคัมภีร์เล่มนั้น พวกเขาพบข้อความที่เขียนไว้ตั้งแต่วันที่เขาตอบรับการทรงเรียกของพระเจ้าที่จะไปประเทศจีน Borden ได้เขียนคำว่า “ไม่เหลือไว้” เขามุ่งมั่นที่จะมอบตัวให้กับความต้องการของพระเจ้าอย่างเต็มที่ เมื่อครอบครัวของเขาคัดค้านการทรงเรียกและกดดันให้ William เข้าร่วมธุรกิจของครอบครัว เขาเขียนว่า “ไม่ถอยหลัง” Borden ตั้งใจแน่วแน่ที่จะวิ่งแข่งต่อไปโดยไม่หันหลังกลับ และเพียงไม่กี่วันก่อนที่เขาจะเสียชีวิต Borden ได้เพิ่มข้อความสุดท้ายว่า “ไม่เสียใจ” Borden สามารถเผชิญกับอนาคตด้วยความมั่นใจว่าเขาได้ดำเนินชีวิตด้วยความเชื่อฟังต่อการทรงเรียกของพระเจ้า

William Borden เข้าใจคำพยานสุดท้ายของเปาโล สำหรับคนที่มอบถวายตัวโดยไม่เหลือเก็บไว้และติดตามพระเจ้าโดยไม่ถอยหลัง มงกุฎแห่งความชอบธรรมย่อมรอคอยอยู่ ในวันนั้น เราจะกล่าวร่วมกับ เปาโลและร่วมกับ William Borden ว่า “ข้าพเจ้าไม่เสียใจเลย” นี่คือเป้าหมายที่มีค่าสำหรับผู้เชื่อทุกคน

(1) ทำงานมอบหมายทั้งสองข้อต่อไปนี้

• จัดเตรียมรายการคุณสมบัติสำหรับผู้นำคริสตจักรในบริบทของคุณ โดยคุณควรนำมาตรฐานตามหลักการในพระคัมภีร์จาก 1 ทิโมธี และ ทิตัส มาปรับใช้กับบริบททางวัฒนธรรมที่คุณปรนนิบัติรับใช้อยู่

• หลังจากอ่าน 2 ทิโมธี แล้ว ให้เขียนจดหมายอำลาความยาวหนึ่งหน้ากระดาษ หากคุณกำลังเผชิญหน้ากับความตาย คุณจะทิ้งคำพยานอะไรไว้เบื้องหลัง? งานมอบหมายนี้อาจช่วยให้คุณประเมินชีวิตและพันธกิจในปัจจุบันของคุณ และช่วยกำหนดทิศทางพันธกิจในอนาคต เมื่อคุณตระหนักมากขึ้นถึงมรดกที่คุณจะทิ้งไว้ให้กับคนรุ่นหลังที่ตามคุณมา

(2) เมื่อเริ่มต้นบทเรียนครั้งหน้า ขอให้ทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ เตรียมพร้อมด้วยการศึกษาคำถามในแบบทดสอบให้ละเอียด

(1) ช่วงเวลาที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดสำหรับการเขียนจดหมายฝากศิษยาภิบาลคือช่วงใด?

(2) อะไรคือวัตถุประสงค์สองประการของเปาโลในการเขียน 1 ทิโมธี?

(3) คำพยานของเปาโลหนุนใจทิโมธีอย่างไรเมื่อเผชิญกับพวกผู้สอนเท็จ?

(4) บิชอปทำหน้าที่อะไร? อะไรคือความรับผิดชอบของพวกเขา?

(5) มัคนายกมีหน้าที่รับผิดชอบโดยเฉพาะในด้านใด? คำภาษากรีก diakonos แปลว่าอะไร?

(6) ทิตัสเป็นใคร?

(7) จดหมายฝากทิตัสเขียนขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์อันใด?

(8) แรงจูงใจสองประการสำหรับการกระทำดีที่เปาโลให้ไว้ในพระธรรมทิตัสมีอะไรบ้าง?

(9) การที่เปาโลต้องการให้มาระโกมาหาเขา (2 ทิโมธี 4:11) มีความสำคัญอย่างไร?

(10) สี่สิ่งที่จดหมายฝากศิษยาภิบาลสอนผู้เชื่อในปัจจุบันนี้มีอะไรบ้าง?

(11) เขียน 2 ทิโมธี 4:7-8 และ ทิตัส 2:11-14 จากการท่องจำ