เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) เข้าใจภูมิหลังทางภูมิศาสตร์และประวัติศาสตร์ของคริสตจักรยุคแรก

(2) ทราบถึงผู้เขียนและวันที่เขียนกิจการ

(3) ตระหนักถึงวัตถุประสงค์และหัวข้อหลักที่สำคัญของกิจการ

(4) ลำดับเหตุการณ์การแพร่ขยายของพระกิตติคุณจากกรุงเยรูซาเล็มไปทั่วโลกโรมัน

(5) เข้าใจความแตกต่างระหว่างคำสอนที่เป็นการกำหนดมาตรฐานกับการบอกเล่าเหตุการณ์ในกิจการ

(6) มีภาพรวมเกี่ยวกับการทำพันธกิจของเปาโล

(7) เชื่อมโยงข่าวสารของกิจการเข้ากับความต้องการของโลกในปัจจุบัน

► อ่าน กิจการ

► ท่องจำ กิจการ 1:7-8

ในพันธสัญญาเดิม พระธรรมโยชูวาแสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนผ่านของอิสราเอล จากชีวิตในถิ่นทุรกันดารสู่ชีวิตในคานาอัน และจากการนำของโมเสสสู่การนำของโยชูวา พระธรรมโยชูวาจึงถ่ายทอดภาพการเปลี่ยนผ่านครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์ของอิสราเอล ซึ่งเป็นชนชาติของพระเจ้า

ในพันธสัญญาใหม่ พระธรรมกิจการ แสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนผ่านจากการทำพันธกิจบนโลกนี้ของพระเยซู สู่การทำพันธกิจฝ่ายวิญญาณของพระวิญญาณบริสุทธิ์ผ่านทางคริสตจักร โดยเปลี่ยนจุดเน้นจากการงานของพระเยซูไปสู่การงานของเหล่าอัครทูต กิจการจึงถ่ายทอดภาพการเปลี่ยนผ่านครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์ของคริสตจักร ซึ่งเป็นประชากรของพระเจ้า

พระธรรมโยชูวาแสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนผ่านที่ประสบความสำเร็จเพียงบางส่วน เมื่อจบพระธรรม ประชาชนอิสราเอลต่างให้คำมั่นสัญญาว่าจะจงรักภักดีต่อพระเจ้า(โยชูวา 24:16-27, 31) อย่างไรก็ตาม ชาวคานาอันกลับไม่ถูกปราบปรามอย่างเด็ดขาด (ผู้วินิจฉัย 1:27-33) และเมื่อถึงคนรุ่นถัดมา อิสราเอลก็หันไปกราบไหว้รูปเคารพของพวกคานาอัน (ผู้วินิจฉัย 2:8-13)

ในทางตรงกันข้าม กิจการแสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนผ่านที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก พระมหาบัญชาที่ปรากฏในช่วงต้นพระธรรมได้รับการทำให้สำเร็จลุล่วงตลอดทั้งเนื้อหา (กิจการ 1:7-8) กิจการเริ่มต้นด้วยคริสตจักรของชาวยิวซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่กรุงเยรูซาเล็ม แต่จบลงด้วยคริสตจักรที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองอันทิโอก กิจการเริ่มต้นที่กรุงเยรูซาเล็ม แต่จบลงที่กรุงโรม กิจการเริ่มต้นด้วยตัวละครหลักคือเปโตร ผู้เป็นหนึ่งในสาวกสามคนที่เป็นคนสนิทของพระเยซู และจบลงด้วยตัวละครหลักคือเปาโล ผู้ที่ในอดีตเคยข่มเหงคริสตจักร

บทเรียนที่ 1 ได้นำเสนอภาพรวมของโลกในสมัยพันธสัญญาใหม่ไปแล้ว การทบทวนบทเรียนดังกล่าวจะช่วยรื้อฟื้นความจำของคุณเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการศึกษาพระธรรมกิจการ ทั้งนี้ มีข้อเท็จจริงเพิ่มเติมบางประการที่สำคัญต่อการทำความเข้าใจเรื่องการแพร่ขยายของคริสตจักรยุคแรกไปทั่วจักรวรรดิโรมัน

ภูมิศาสตร์

จุดเน้นของกิจการเคลื่อนย้ายจากปาเลสไตน์ไปสู่โลกที่กว้างขึ้นของจักรวรรดิโรมัน โปรดสละเวลาสักครู่เพื่อดู แผนที่โลกสมัยพันธสัญญาใหม่ ที่จัดไว้ให้ในหลักสูตรนี้ (หากคุณใช้งานผ่านแอปพลิเคชันมือถือ แผนที่นี้จะอยู่ในภาคผนวก) สังเกตเมืองสำคัญต่าง ๆ ดังต่อไปนี้ที่มีบทบาทสำคัญในกิจการ

• เมืองอันทิโอก เป็นเมืองหลวงของแคว้นซีเรีย[1] เมืองนี้เป็นศูนย์กลางของการประกาศคริสเตียนที่ขยายออกไปนอกแคว้นยูเดีย

• เมืองฟีลิปปี เป็นเมืองอาณานิคมของโรมันในแคว้นมาซิโดเนีย คริสตจักรฟีลิปปีเป็นคริสตจักรแห่งแรกที่ถูกก่อตั้งขึ้นในทวีปยุโรป

• เมืองเอเฟซัส เป็นเมืองหลวงของแคว้นเอเชีย[2] กลยุทธ์ของเปาโลคือการบุกเบิกคริสตจักรในเมืองหลักต่าง ๆ ของจักรวรรดิโรมัน เพราะจากคริสตจักรที่เริ่มต้นตั้งอยู่ในจุดศูนย์กลางนั้น พระกิตติคุณจะสามารถแพร่กระจายไปทั่วทั้งมณฑลได้

• เมืองโครินธ์ เป็นเมืองหลวงของแคว้นอาคายา ที่ตั้งของเมืองโครินธ์ซึ่งเป็นเมืองท่าริมทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ทำให้ที่นี่เป็นเมืองสำคัญสำหรับการประกาศข่าวประเสริฐ เพราะมีผู้คนจากหลายชนชาติแวะเวียนมาที่นี่

• กรุงโรมเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิโรมันทั้งหมด เป้าหมายของเปาโลคือการไปเยือนกรุงโรมเพื่อช่วยประกาศข่าวประเสริฐไปทั่วจักรวรรดิ โดยเขาวางแผนที่จะเดินทางจากกรุงโรมไปยังประเทศสเปนในช่วงท้ายของการทำพันธกิจของเขา

ประวัติศาสตร์

จักรพรรดิโรมันสองคนผู้ข่มเหงคริสตจักรยุคแรก

• เนโร เป็นจักรพรรดิในช่วง ค.ศ. 54-68 เนโรป้ายความผิดให้คริสเตียนว่าเป็นต้นเหตุของไฟไหม้ครั้งใหญ่ที่ทำลายพื้นที่ส่วนมากของกรุงโรม การกล่าวหาที่เป็นเท็จนี้นำไปสู่การข่มเหงผู้ติดตามพระคริสต์อย่างกว้างขวาง ทั้งเปโตรและเปาโลเป็นหนึ่งในบรรดาผู้ที่ถูกเนโรฆ่า

• โดมิเชียน เป็นจักรพรรดิในช่วง ค.ศ. 81-96 เขาอ้างสิทธิ์ในตำแหน่ง “องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระเจ้า” และข่มเหงเหล่าผู้ติดตามพระคริสต์ที่ปฏิเสธจะสาบานตนแสดงความจงรักภักดีต่อเขา มีความเป็นไปได้สูงว่าพระธรรมวิวรณ์ถูกเขียนขึ้นในช่วงเวลานี้

ผู้เขียนและวันที่เขียน

ในพระธรรมกิจการ ลูกาได้เขียนคำบรรยายต่อเนื่องจากที่เขาได้เริ่มไว้ในพระกิตติคุณของเขา “ท่านเธโอฟีลัส ในหนังสือฉบับแรกนั้น ข้าพเจ้ากล่าวแล้วถึงทุกสิ่งที่พระเยซูทรงตั้งต้นทำและสั่งสอน” (กิจการ 1:1)

ในช่วงท้ายของกิจการ เปาโลถูกกักบริเวณอยู่ในบ้านที่กรุงโรม (กิจการ 28:16, 30) เขาเสียชีวิตในฐานะผู้พลีชีพเพื่อความเชื่อในช่วงประมาณ ค.ศ. 66 หรือ 67 สิ่งนี้บ่งชี้ว่าพระธรรมกิจการน่าจะถูกเขียนขึ้นในช่วงปลายทศวรรษที่ 50 หรือต้นทศวรรษที่ 60

วัตถุประสงค์

พระกิตติคุณลูกาแสดงให้เห็นว่าพระเยซูทรงฝึกฝนเหล่าสาวกเพื่อเตรียมพวกเขาให้นำคริสตจักร ส่วนกิจการแสดงให้เห็นภาพของเหล่าสาวกที่นำพระกิตติคุณออกไปสู่โลกกว้าง พระธรรมเล่มนี้เผยให้เห็นถึงการแพร่ขยายของพระกิตติคุณ โดยเริ่มจากกรุงเยรูซาเล็ม และแคว้นยูเดีย ไปสู่แคว้นสะมาเรีย และขยายออกไปจนถึงสุดปลายแผ่นดินโลก

รายละเอียดทางประวัติศาสตร์

เช่นเดียวกับพระกิตติคุณลูกา พระธรรมกิจการให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับรายละเอียดทางประวัติศาสตร์ โดยมีการระบุชื่อประเทศมากกว่า 30 ประเทศ เมืองมากกว่า 50 แห่ง และบุคคลเกือบ 100 ท่าน[1]

การประกาศและการทำพันธกิจ

ในตอนต้นของกิจการ พระเยซูทรงมอบหมายให้เหล่าสาวกนำข่าวประเสริฐไปยังกรุงเยรูซาเล็ม แคว้นยูเดีย แคว้นสะมาเรีย และจนถึงสุดปลายแผ่นดินโลก และเมื่อถึงตอนท้ายของกิจการ เราจะเห็นว่าข่าวประเสริฐได้ถูกประกาศไปทั่วจักรวรรดิโรมัน

การงานของพระวิญญาณบริสุทธิ์

ในพระกิตติคุณของลูกา เขาได้ให้ความสำคัญกับบทบาทของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในการทำพันธกิจบนโลกนี้ของพระเยซู ส่วนในกิจการ ลูกาแสดงให้เห็นถึงบทบาทของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในคริสตจักรยุคแรก พระวิญญาณบริสุทธิ์เป็นตัวละครหลักในพระธรรมกิจการ เพราะโดยทางพระวิญญาณนี้เองที่เหล่าสาวกได้รับฤทธานุภาพในการทำพันธกิจ

ข่าวสารแห่งพระกิตติคุณ

พระกิตติคุณลูกาถูกเขียนขึ้นเพื่อยืนยันความถูกต้องของสิ่งที่ท่านเธโอฟีลัสได้รับการสอนมาในฐานะผู้เชื่อใหม่ พระธรรมกิจการเองก็สอนพระกิตติคุณแก่ผู้เชื่อใหม่เช่นกัน โดยเกือบหนึ่งในสี่ของเนื้อหาในเล่มประกอบด้วยบทเทศนา บทเทศนาที่สำคัญในกิจการ ได้แก่...

• บทเทศนาของเปโตรในวันเพนเทคอสต์ (กิจการ 2)

• การแก้ต่างของสเทเฟนต่อหน้าสภายิว (กิจการ 7)

• บทเทศนาของเปโตรที่บ้านของโครเนลิอัส (กิจการ 10)

• บทเทศนาของเปาโลที่เนินเขามาร์สในกรุงเอเธนส์ (กิจการ 17)

บทเทศนาเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงหัวใจสำคัญของข่าวสารที่เหล่าอัครทูตประกาศ[2]

• ความเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของพระเยซูคริสต์

• ความจริงทางประวัติศาสตร์ของข่าวประเสริฐ

• ความรอดโดยพระคุณผ่านทางความเชื่อ

กิจการเริ่มต้นด้วยภาพของเหล่าสาวกที่อยู่ในสภาวะสับสน หลังจากที่พระเยซูเสด็จเข้ากรุงเยรูซาเล็มในวันอาทิตย์ทางตาล บรรดาสาวกต่างคาดหวังว่าพระองค์จะสถาปนาราชอาณาจักรบนโลกนี้ขึ้น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ พระองค์กลับถูกจับกุม ถูกนำตัวไปพิพากษา และถูกตรึงที่กางเขน อย่างไรก็ตาม เมื่อพระองค์ฟื้นคืนสู่ชีวิต พวกเขาก็กลับมาตื่นเต้นอีกครั้งกับความหวังเรื่องอาณาจักรของพระเมสสิยาห์

ในตอนต้นของพระธรรมกิจการ พระเยซูบอกให้พวกสาวกพำนักอยู่ในกรุงกรุงเยรูซาเล็มเพื่อรอคอยพระสัญญาของพระบิดา พวกเขาจึงถามว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์จะทรงตั้งราชอาณาจักรขึ้นใหม่ ให้ชนชาติอิสราเอลในครั้งนี้หรือ?” (กิจการ 1:6) ซึ่งในขณะนั้นพวกเขายังไม่เข้าใจคำตอบของพระองค์จนกระทั่งในเวลาต่อมาที่ว่า...

ไม่ใช่ธุระของพวกท่านที่จะรู้เวลาและวาระที่พระบิดาทรงกำหนดไว้โดยสิทธิอำนาจของพระองค์ แต่พวกท่านจะได้รับพระราชทานฤทธานุภาพ เมื่อพระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จมาเหนือท่าน และท่านทั้งหลายจะเป็นสักขีพยานของเราในกรุงเยรูซาเล็ม ทั่วแคว้นยูเดีย ทั่วแคว้นสะมาเรีย และจนถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก (กิจการ 1:7-8)

พระมหาบัญชานี้เป็นแนวทางหนึ่งในการมองโครงสร้างของพระธรรมกิจการ นั่นคือ ข่าวประเสริฐในกรุงกรุงเยรูซาเล็ม (กิจการ 1-7) ข่าวประเสริฐในแคว้นยูเดีย และ แคว้นสะมาเรีย (กิจการ 8-12) และข่าวประเสริฐไปจนถึงสุดปลายแผ่นดินโลก (กิจการ 13-28)

ข่าวประเสริฐในกรุงเยรูซาเล็ม (กิจการ 1-7)

ศูนย์กลางของเหตุการณ์ใน กิจการ 1-7 อยู่ที่กรุงกรุงเยรูซาเล็ม เนื้อหาประกอบด้วยเรื่องราวของวันเพนเทคอสต์ ภาพการดำเนินชีวิตในคริสตจักรยุคแรก และการพลีชีพเพื่อความเชื่อของสเทเฟน

วันเพนเทคอสต์: วันกำเนิดคริสตจักร

ภายหลังการถูกรับขึ้นสู่สวรรค์ของพระคริสต์ บรรดาสาวกได้กลับไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และร่วมใจกันอธิษฐานอย่างขะมักเขม้น (กิจการ 1:14) พวกเขาอยู่ที่นั่นในวันเพนเทคอสต์ ซึ่งก็คือเทศกาลสัปดาห์ ที่จัดขึ้นเจ็ดสัปดาห์หลังจากเทศกาลปัสกา (เฉลยธรรมบัญญัติ 16:16) ในอดีตเทศกาลเพนเทคอสต์เป็นการเฉลยฉลองการประทานธรรมบัญญัติ แต่สำหรับผู้เชื่อในปัจจุบัน วันเพนเทคอสต์คือการเฉลิมฉลองการประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์ ในบทเทศนาวันเพนเทคอสต์ของเปโตรซึ่งได้อธิบายถึงหมายสำคัญอันน่าอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น เขาได้เตือนสติผู้ฟังว่า โยเอลเคยเผยพระวจนะไว้ถึงวันที่พระเจ้าจะเทพระวิญญาณของพระองค์ลงมาเหนือมนุษย์ทุกคน และพระสัญญานี้ได้สำเร็จลุล่วงแล้วในวันเพนเทคอสต์ (โยเอล 2:28-32, กิจการ 2:16-21)

ชีวิตในคริสตจักรยุคแรก

► คริสตจักรยุคแรกเป็นแบบอย่างสำหรับคริสตจักรในปัจจุบันอย่างไร? และเราควรมีประสบการณ์ในด้านใดของวันเพนเทคอสต์บ้างในทุกวันนี้?

ภาพการดำเนินชีวิตในคริสตจักรยุคแรกทำให้เกิดคำถามสำคัญในการตีความพระธรรมกิจการ กิจการเป็นหนังสือประวัติศาสตร์ ไม่ใช่จดหมายฝากเชิงเทววิทยาเหมือนอย่างพระธรรมโรม หนังสือประวัติศาสตร์จึงประกอบด้วยทั้งส่วนที่เป็นการบอกเล่าเหตุการณ์ (“นี่คือสิ่งที่พวกเขาทำ”) และ การกำหนดมาตรฐาน (“นี่คือสิ่งที่คุณควรทำ”) เมื่ออ่านเรื่องชีวิตในคริสตจักรยุคแรก ผู้อ่านควรถามว่า “กิจการกำลังบอกเราว่าลักษณะนี้ควรเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคริสตจักรในปัจจุบันหรือไม่? หรือเพียงแค่บอกเล่าถึงช่วงเวลาหนึ่งในประวัติศาสตร์คริสตจักรเท่านั้น?” วิธีหนึ่งที่จะหาคำตอบได้คือการถามว่า "สิ่งนี้สอดคล้องกับคำสอนอื่น ๆ ในพระคัมภีร์อย่างไร? มีคำสั่งเช่นนี้ในส่วนอื่นของพระคัมภีร์ด้วยหรือไม่?”

ตัวอย่างสองประการที่แสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่างการกำหนดมาตรฐานกับการบอกเล่าเหตุการณ์ในพระธรรมกิจการ

• ตามข้อพระคัมภีร์ กิจการ 2:42 ผู้ติดตามพระคริสต์ในศตวรรษแรกอุทิศตนเพื่อฟังคำสอนของเหล่าอัครทูต ร่วมสามัคคีธรรมกับผู้เชื่อคนอื่น ๆ และอธิษฐาน คำสั่งให้ศึกษาพระคัมภีร์ รวมตัวกันเพื่อนมัสการ และอธิษฐานมีตลอดทั้งจดหมายฝากของเปาโล ดังนั้นเราจึงสรุปได้ว่ากิจกรรมเหล่านี้เป็นการกำหนดมาตรฐานให้เราทำตามในปัจจุบัน ไม่ใช่แค่การบอกเล่าเรื่องในประวัติศาสตร์

• ตามข้อพระคัมภีร์ กิจการ 2:45 tผู้ติดตามพระคริสต์ยุคแรกขายทรัพย์สินของตนและนำทุกสิ่งมาใช้ร่วมกัน เนื่องจากแนวทางนี้ไม่ได้มีคำสั่งไว้ในส่วนอื่นของพระคัมภีร์ เราจึงสามารถอนุมานได้ว่านี่คือ การบอกเล่าเหตุการณ์ของชีวิตในสมัยนั้น มากกว่าที่จะเป็นการกำหนดมาตรฐานสำหรับปัจจุบัน[1]

► ก่อนจะเข้าสู่เนื้อหาถัดไปในบทเรียนนี้ ให้ลองพิจารณากิจกรรมต่าง ๆ ของคริสตจักรยุคแรก โดยในแต่ละข้อ ให้คุณใคร่ครวญว่า “กิจกรรมนี้เป็นสิ่งที่ได้รับคำสั่งให้ทำตามในปัจจุบันหรือเป็นเพียงการบอกเล่าเหตุการณ์ของชีวิตในคริสตจักรยุคแรกเท่านั้น?” คำตอบของคุณควรพิจารณาจากพระคัมภีร์ทั้งเล่ม ไม่ใช่จากการถามว่า “ฉันชอบอะไร?”

• การศึกษาคำสอนของเหล่าอัครทูต

• การนมัสการที่พระวิหารเป็นประจำทุกวัน

• การขายทรัพย์สินสิ่งของของตนเอง

• การประกาศข่าวประเสริฐอย่างต่อเนื่อง

• การสามัคคีธรรมกับผู้เชื่อคนอื่น ๆ

• หมายสำคัญและการอัศจรรย์เพื่อรับรองการงานของพระวิญญาณ

• การสรรเสริญพระเจ้า

• การพูดภาษาอื่น ๆ

สเทเฟน: คริสเตียนผู้พลีชีพเพื่อความเชื่อคนแรก

หลังจากวันเพนเทคอสต์ คริสตจักรยังคงเติบโตอย่างรวดเร็ว มีผู้คนจำนวนมากหันมาเชื่อพระเจ้า รวมถึงบรรดาปุโรหิตหลายคนด้วย (กิจการ 6:7) แม้ผู้นำชาวยิวจะพยายามปกปิดความจริงเรื่องการฟื้นคืนสู่ชีวิตของพระเยซู แต่ปุโรหิตเหล่านี้รู้ข้อเท็จจริงดี ทั้งเรื่องม่านในพระวิหารที่ขาดออก (มัทธิว 27:51) ร่างที่หายไปจากอุโมงค์ (มัทธิว 28:6) และการคบคิดเพื่อปกปิดความจริง (มัทธิว 28:11-15) นอกจากนี้ หมายสำคัญและการอัศจรรย์ยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในยุคแรกของคริสตจักร ซึ่งเป็นการรับรองว่าการปรนนิบัติของเหล่าอัครทูตนั้นเป็นการสานต่อภารกิจของพระเยซู

ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ การต่อต้านจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ หลังจากพยานเท็จกล่าวหาว่าสเทเฟนหมิ่นประมาทพระเจ้า เขาก็ถูกหินขว้างจนเสียชีวิต ในระหว่างการพิจารณาคดี สเทเฟนได้เทศนาอย่างทรงพลังโดยลำดับสิ่งที่พระเจ้าได้กระทำมาตั้งแต่สมัยอับราฮัมจนถึงพระเยซู พระธรรมกิจการแนะนำให้เรารู้จักกับเซาโลด้วยประโยคที่ว่า “และเซาโลก็เห็นชอบด้วยกับการฆ่าสเทเฟน” (กิจการ 8:1) เปาโลผู้ซึ่งต่อมาจะกลายเป็นมิชชันนารีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคริสตจักร ปรากฏตัวครั้งแรกในชื่อ เซาโล ศัตรูของคริสตจักรผู้คอยจับกุมบรรดาผู้เชื่อ (กิจการ 8:3)

ข่าวประเสริฐในแคว้นยูเดีย และ แคว้นสะมาเรีย (กิจการ 8-12)

ใน กิจการ 8-12 ข่าวประเสริฐได้แพร่ขยายออกไป การข่มเหงได้ผลักดันให้บรรดาผู้เชื่อออกจากกรุงเยรูซาเล็มไปยังพื้นที่ที่เหลือของแคว้นยูเดียและไปยังแคว้นสะมาเรีย ในขณะที่พวกเขาหนีไป พวกเขาก็ได้นำข่าวประเสริฐติดตัวไปด้วย พระเจ้าใช้การข่มเหงเพื่อให้พระมหาบัญชาใน กิจการ 1:8 สำเร็จลุล่วง ใน กิจการ 8-12 ดังนี้

• ฟีลิปซึ่งเป็นชาวยิวที่พูดภาษากรีก ได้ประกาศในแคว้นสะมาเรียและเกิดผลอย่างยิ่งใหญ่ (กิจการ 8:4-25)
• ฟีลิปประกาศกับข้าราชสำนักชาวเอธิโอเปียผู้ซึ่งเดินทางมาเพื่อนมัสการ (กิจการ 8:26-40)
• เซาโลในขณะที่กำลังเดินทางไปจับกุมผู้เชื่อในกรุงดามัสกัส ได้กลับใจมาเชื่อพระเยซู (กิจการ 9:1-22)
• เปโตรประกาศกับโครเนลิอัส ซึ่งเป็นนายร้อยทหารโรมัน (กิจการ 10:1-11:18).
• บารนาบัสทำพันธกิจที่เมืองอันทิโอก ซึ่งเป็นเมืองหลวงของมณฑลโรมันชื่อ แคว้นซีเรีย (กิจการ 11:22-30) การปรนนิบัติที่นี่มีความสำคัญด้วยเหตุผลสองประการคือ...
  • บารนาบัสแนะนำเซาโลให้รู้จักกับคริสตจักรที่เมืองอันทิโอก พันธกิจของเซาโลที่นั่นมีบทบาทสำคัญต่อการพัฒนาตัวของเขาเอง
  • คริสตจักรที่เมืองอันทิโอกกลายเป็นคริสตจักรหลักที่ส่งมิชชันนารีออกไปในช่วงกลางศตวรรษแรก การเดินทางเพื่อการประกาศของเปาโลในแต่ละครั้งเริ่มต้นจากเมืองอันทิโอก

ข่าวประเสริฐไปจนถึงสุดปลายแผ่นดินโลก (กิจการ 13-28)

การเดินทางเพื่อการประกาศครั้งที่ 1 (กิจการ 13-14)

ครึ่งหลังของพระธรรมกิจการ บันทึกเรื่องราวการทำพันธกิจของอัครทูตเปาโล ภายหลังการกลับใจ เปาโล ได้ใช้เวลาอยู่ในประเทศอาระเบีย กรุงดามัสกัส และแคว้นซิลีเซีย จากนั้นบารนาบัสได้ชวนเขาให้มาสอนที่คริสตจักรที่เมืองอันทิโอก ซึ่งเป็นคริสตจักรที่ก่อตั้งโดยบรรดาผู้เชื่อที่ถูกขับไล่มาจากกรุงเยรูซาเล็มเนื่องจากการข่มเหงของเซาโลเอง

ในช่วง ค.ศ. 47-49 เปาโลและบารนาบัส พร้อมด้วยยอห์นมาระโก ซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของบารนาบัส ได้เดินทางไปยังเกาะไซปรัส (บ้านเกิดของบารนาบัส) และเอเชียน้อย[2] การเดินทางส่วนใหญ่ในครั้งนี้เป็นการมุ่งเน้นที่การบุกเบิกคริสตจักรในแคว้นกาลาเทีย ซึ่งเป็นมณฑลของโรมันในเอเชียน้อย นับจากการเดินทางครั้งนี้เป็นต้นไป เซาโลเริ่มเป็นที่รู้จักในชื่อเปาโล เซาโลเป็นชื่อภาษาฮีบรู ส่วนเปาโลเป็นชื่อภาษาโรมัน การเปลี่ยนชื่อนี้แสดงถึงการทรงเรียกเป็นพิเศษของเปาโลที่มีไปถึงคนต่างชาติ

ในขณะที่พวกเขาอยู่ที่เมืองเปอร์กาในแคว้นปัมฟีเลีย ยอห์นมาระโกได้แยกตัวออกจากทีมและเดินทางกลับบ้าน (กิจการ 13:13) หลังจากเดินทางไปไกลถึงเมืองเดอร์บี เปาโลและบารนาบัสก็ได้เดินทางย้อนกลับเส้นทางเดิมเพื่อเยี่ยมเยียนคริสตจักรต่าง ๆ ที่พวกเขาได้บุกเบิกไว้ ก่อนจะเดินทางกลับสู่คริสตจักรที่เมืองอันทิโอก

การประชุมในกรุงเยรูซาเล็ม (กิจการ 15:1-35)

การกลับใจของคนต่างชาตผ่านทางการทำพันธกิจของเปาโลทำให้เกิดประเด็นที่ยากลำบากขึ้นในคริสตจักร เกิดความแตกแยกขึ้นในกลุ่มผู้ติดตามพระคริสต์ที่เป็นชาวยิว โดยบางคนยืนกรานว่าผู้เชื่อที่เป็นคนต่างชาติต้องปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของโมเสสในทุกด้าน[3] ในขณะที่บางกลุ่มมั่นใจว่าธรรมบัญญัติของโมเสสไม่มีผลบังคับใช้กับผู้เชื่อที่เป็นคนต่างชาติ

ในปี ค.ศ. 49 บรรดาผู้นำคริสตจักรได้มารวมตัวกันที่กรุงเยรูซาเล็มเพื่อยุติข้อพิพาทนี้ กลุ่มที่ต้องการให้คนต่างชาติเข้าสุหนัตเป็นฝ่ายพูดก่อน จากนั้นเปโตรได้พูดถึงประสบการณ์ของเขาที่บ้านของโครเนลิอัสว่า “…พระองค์ไม่ทรงถือเราถือเขา แต่ทรงชำระใจพวกเขาให้บริสุทธิ์โดยความเชื่อ” (กิจการ 15:9) ส่วนเปาโลและบารนาบัสก็ได้ชี้ให้เห็นหลักฐานการงานของพระเจ้าท่ามกลางคนต่างชาติ

ยากอบซึ่งเป็นผู้นำคริสตจักรในกรุงเยรูซาเล็ม ได้สรุปคำตัดสินของที่ประชุมว่า ผู้เชื่อใหม่ที่เป็นคนต่างชาติจะต้องหลีกเลี่ยง 4 ประการดังนี้

• การกินเนื้อที่ถวายแก่รูปเคารพ

• การกินเนื้อสัตว์ที่ถูกรัดคอตาย

• การกินเนื้อที่มีเลือดปนอยู่

• การผิดศีลธรรมทางเพศ

นี่ไม่ใช่รายการกฎเกณฑ์เพื่อให้คนต่างชาติทำตามเพื่อจะได้รับความรอด แต่เป็นแบบอย่างเพื่อความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันระหว่างผู้เชื่อที่มีภูมิหลังแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ข้อกำหนดเกี่ยวกับอาหารช่วยให้คนยิวและคนต่างชาติสามารถรับประทานอาหารร่วมกันได้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์สำคัญของความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันในคริสตจักรยุคแรก ส่วนการเน้นย้ำเรื่องศีลธรรมทางเพศนั้นมีความจำเป็นเนื่องจากภูมิหลังที่ผิดศีลธรรมทางเพศของผู้เชื่อใหม่ชาวต่างชาติจำนวนมาก

การประชุมในกรุงเยรูซาเล็มพยายามสร้างความสมดุลระหว่างหลักการสองประการ คือ หลักแห่งเสรีภาพ ซึ่งห้ามไม่ให้ผู้เชื่อชาวชาวยิวบังคับให้เหล่าสาวกต้องแบกรับข้อกำหนดของศาสนายิวที่หนักอึ้งและไม่จำเป็น (กิจการ 15:10) และหลักแห่งสามัคคีธรรม ซึ่งกำหนดให้คนต่างชาติละเว้นจากการปฏิบัติที่จะขัดขวางการสามัคคีธรรมกับพี่น้องชาวยิวของพวกเขา

► เราควรนำหลักการสองประการนี้มาประยุกต์ใช้อย่างไรในปัจจุบัน? เราจะอนุญาตให้มีเสรีภาพทางมโนธรรมในเรื่องที่พระคัมภีร์ไม่ได้ให้คำสั่งไว้อย่างชัดเจนได้อย่างไร? และเราจะหลีกเลี่ยงการทำให้ผู้ที่มีความเชื่อมั่นแตกต่างจากเราขุ่นเคืองใจได้อย่างไร?

การเดินทางเพื่อการประกาศครั้งที่ 2 (กิจการ 15:36-18:22)

ไม่ใช่ทุกความขัดแย้งในคริสตจักรยุคแรกจะเกี่ยวข้องกับหลักศาสนศาสตร์เสมอไป เปาโลและบารนาบัสแยกทางกันเนื่องจากความเห็นไม่ตรงกันในเรื่องส่วนตัวเกี่ยวกับยอห์นมาระโก (กิจการ 15:36-41) ความขัดแย้งนี้แสดงให้เห็นว่าพระเจ้าทรงทำงานแม้ผ่านสถานการณ์ส่วนตัวที่ยากลำบาก สิลาสได้กลายเป็นผู้รับใช้ที่มีคุณค่าในคริสตจักร และความอุตสาหะของเปาโลกับบารนาบัสก็ได้ขยายผลเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากการแยกกันทำงานของพวกเขา ซึ่งในเวลาต่อมา เปาโลก็ได้กลับมาคืนดีกับยอห์นมาระโก (2 ทิโมธี 4:11)

เปาโลและสิลาสเริ่มต้นการเดินทางเพื่อการประกาศครั้งที่สองนี้โดยการกลับไปเยี่ยมเยียนคริสตจักรต่าง ๆ ที่เปาโลกับบารนาบัสได้บุกเบิกไว้ในการเดินทางครั้งแรก นอกจากนี้เปาโลและสิลาสยังได้ทำพันธกิจใน เมืองฟีลิปปี เมืองเธสะโลนิกา เมืองเบโรอา กรุงเอเธนส์ และเมืองโครินธ์ ในการเดินทางครั้งนี้ข่าวประเสริฐได้รับการประกาศในยุโรปหลังจากที่เปาโลเห็นนิมิตเกี่ยวกับชายชาวมาซิโดเนียที่มาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ (กิจการ 16:9-10) ทิโมธีซึ่งยังเป็นคนหนุ่มได้เข้าร่วมทีมของเมืองลิสตรา และลูกาได้เข้าร่วมกับเปาโลที่เมืองโตรอัส[4] เปาโลใช้เวลาประมาณ 18 เดือนในการบุกเบิกคริสตจักรที่เมืองโครินธ์ ทีมงานเดินทางกลับสู่เมืองอันทิโอกหลังจากใช้เวลาเดินทางนานกว่าสามปี (ค.ศ. 50-53)

การเดินทางเพื่อการประกาศครั้งที่สองแสดงให้เห็นถึงการต่อต้านที่เปาโลต้องเผชิญในการประกาศ เปาโลและสิลาสถูกจำคุกที่เมืองฟีลิปปี (กิจการ 16:23-39) บ้านที่พวกเขาพักอาศัยในเมืองเธสะโลนิกาถูกฝูงชนรุมทำลาย (กิจการ 17:5-7) ศัตรูจากเมืองเธสะโลนิกาตามพวกเขาไปจนถึงเมืองเบโรอา (กิจการ 17:13) และเปาโลถูกนำตัวไปพิจารณาคดีในเมืองโครินธ์ (กิจการ 18:12-17)

การเติบโตของคริสตจักรมีราคาที่ต้องจ่ายสูงมาก ซาตานไม่ยอมคืนพื้นที่โดยไม่มีการต่อสู้ อย่างไรก็ตาม กิจการสำแดงให้เห็นถึงฤทธานุภาพของพระวิญญาณบริสุทธิ์และชัยชนะของข่าวประเสริฐ ในขณะที่คริสตจักรต่าง ๆ ถูกบุกเบิกขึ้นทั่วเอเชียน้อย มาซิโดเนีย และแคว้นอาคายา

การเดินทางเพื่อการประกาศครั้งที่ 3 (กิจการ 18:23-21:15)

เปาโลใช้เวลาเพียงสั้น ๆ ในเมืองอันทิโอก ก่อนจะออกเดินทางไปเยี่ยมเยียนคริสตจักรต่าง ๆ ในภูมิภาคแคว้นกาลาเทียและแคว้นฟรีเจียอีกครั้ง ช่วงแรกของการเดินทางครั้งนี้เขาอุทิศตนเพื่อเสริมสร้างความเชื่อให้กับบรรดาผู้เชื่อในคริสตจักรที่บุกเบิกไว้ในการเดินทางครั้งก่อน ๆ (กิจการ 18:23) การเดินทางเพื่อพันธกิจครั้งที่สามนี้ยาวนานตั้งแต่ ค.ศ. 53-57 โดยใช้เวลาช่วงที่นานที่สุด (3 ปี) อยู่ที่เมืองเอเฟซัส ในขณะที่พำนักอยู่ที่นั่น เปาโลได้เขียนจดหมายฝากถึงชาวโครินธ์ทั้งสองฉบับ เพื่อตอบโจทย์ปัญหาต่าง ๆ ในคริสตจักรที่รับมือได้ยากแห่งนี้

หลังจากออกจากเมืองเอเฟซัสเนื่องจากการต่อต้านจากศัตรู เปาโลได้เดินทางไปยังมาซิโดเนียและแคว้นอาคายา เขาได้รวบรวมเงินบริจาคจากคริสตจักรที่มีคนต่างชาติเป็นส่วนใหญ่ในภูมิภาคเหล่านี้ เพื่อนำไปช่วยเหลือผู้ติดตามพระคริสต์ชาวยิวที่ยากจนในกรุงเยรูซาเล็ม การแสดงออกถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของคริสตจักรนี้พิสูจน์ให้เห็นว่าทั้งคนยิวและคนต่างชาติต่างเป็นสมาชิกในคริสตจักรของพระคริสต์ร่วมกัน

การถูกจับและถูกจำคุก (กิจการ 21:15-28:31)

เมื่อเดินทางกลับจากการเดินทางเพื่อพันธกิจครั้งที่สาม เปาโลได้แวะที่เมืองซีซารียา[5] ซึ่งผู้เผยพระวจนะชื่ออากาบัสได้เตือนเขาว่าเขาจะถูกจับกุมในกรุงเยรูซาเล็ม (กิจการ 21:10-11) ส่วนสุดท้ายของพระธรรมกิจการบอกเล่าเรื่องราวการถูกจับกุมของเปาโล การถูกจำคุกที่เมืองซีซารียา การถวายฎีกาต่อกรุงโรม (ซึ่งเป็นสิทธิ์ของพลเมืองโรมัน) การเดินทางที่เต็มไปด้วยอันตรายมุ่งหน้าสู่กรุงโรม (รวมถึงเหตุการณ์เรืออัปปางที่เกาะมอลตา) และการทำพันธกิจเป็นเวลาสองปีในกรุงโรมในขณะที่ถูกกักบริเวณอยู่ในบ้าน

ตอนจบของกิจการแสดงให้เห็นว่า พระมหาบัญชาของพระเยซูที่ให้ไปยังกรุงเยรูซาเล็ม แคว้นยูเดีย แคว้นสะมาเรีย และจนถึงสุดปลายแผ่นดินโลกนั้นได้รับการทำให้สำเร็จลุล่วง ในระหว่างที่ถูกกักบริเวณ เปาโล สามารถทำพันธกิจได้อย่างอิสระ ทั้งประกาศแผ่นดินของพระเจ้าและสั่งสอนเรื่องพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าด้วยความกล้าหาญอย่างยิ่งโดยปราศจากการขัดขวาง (กิจการ 28:31) ไม่ว่าจะเป็นการต่อต้านจากผู้นำชาวยิวหรือรัฐบาลโรมัน พระวิญญาณบริสุทธิ์ยังคงประทานฤทธานุภาพแก่คริสตจักรเพื่อทำตามพระมหาบัญชาของพระคริสต์ให้สำเร็จ

พระกิตติคุณลูกา แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในการทำพันธกิจบนโลกนี้ของพระเยซู ส่วนพระธรรมกิจการ แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในการทำพันธกิจของคริสตจักร บางแง่มุมของประสบการณ์ในคริสตจักรยุคแรกอาจถูกเลียนแบบได้โดยปราศจากพระวิญญาณบริสุทธิ์ เช่น เราสามารถศึกษาพระคัมภีร์ด้วยกำลังของตนเอง เราสามารถรักษาความสามัคคีธรรมในคริสตจักรได้ในระดับหนึ่งด้วยกำลังของตนเอง หรือแม้แต่เลียนแบบหมายสำคัญและการอัศจรรย์บางอย่างด้วยกำลังของตนเอง แต่หากปราศจากการสถิตอยู่ด้วยของพระวิญญาณบริสุทธิ์ท่ามกลางเรา เราจะไม่มีวันเข้าถึงความจริงแท้ตามภาพที่ปรากฏในพระธรรมกิจการเลย

การเติบโตแบบข้ามวัฒนธรรมของคริสตจักรในกิจการเป็นแบบอย่างสำหรับคริสตจักรในปัจจุบัน วันเพนเทคอสต์ได้นำผู้เชื่อใหม่จากยุโรป (กรุงโรม) เอเชีย (ปารเธียและมีเดีย) และแอฟริกา (ประเทศอียิปต์และเมืองลิเบีย) เข้ามาสู่คริสตจักรที่เพิ่งเริ่มต้น เป้าหมายในการประกาศของเราในปัจจุบันต้องเป็นเช่นเดียวกัน คือการแพร่ขยายข่าวประเสริฐของพระเยซูคริสต์ข้ามพรมแดนทางวัฒนธรรม กิจการมอบแบบอย่างของคริสตจักรที่รวบรวมผู้เชื่อที่แท้จริงทุกคนเข้าเป็นพระกายของพระคริสต์

กิจการแสดงให้เห็นถึงคริสตจักรที่รวบรวมวัฒนธรรมที่แตกต่างกันให้ทำงานร่วมกันอย่างเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน เมื่อเกิดความขัดแย้ง คริสตจักรได้เรียนรู้ที่จะหาทางออกโดยการทรงนำของพระวิญญาณบริสุทธิ์ หลักแห่งเสรีภาพและหลักแห่งสามัคคีธรรมที่ได้วางแนวทางไว้ในการประชุมในกรุงเยรูซาเล็ม เป็นแบบอย่างในการจัดการกับประเด็นเรื่องมโนธรรมในคริสตจักรปัจจุบัน ดังที่เปาโลอธิบายไว้ใน โรม 14 และ 1 โครินธ์ 8 ว่าผู้ติดตามพระคริสต์ต้องหลีกเลี่ยงข้อผิดพลาดสองประการดังนี้

• หลักแห่งเสรีภาพ กำหนดให้เราหลีกเลี่ยงการนำความเชื่อมั่นส่วนตัวของเราไปยัดเยียดให้แก่ผู้เชื่อคนอื่น

• หลักแห่งสามัคคีธรรม กำหนดให้เราหลีกเลี่ยงการใช้เสรีภาพของเราในลักษณะที่ทำลายความเชื่อของพี่น้องที่ยังอ่อนแอ

ความถ่อมใจต่อกันเช่นนี้จะช่วยทลายกำแพงระหว่างพี่น้องคริสเตียนไปได้มาก

สำหรับคริสตจักรที่เผชิญกับการข่มเหง การเติบโตของคริสตจักรยุคแรกท่ามกลางการต่อต้านเป็นแรงบันดาลใจให้เรายังคงสัตย์ซื่อต่อไป ยิ่งไปกว่าการช่วยให้คริสตจักรอยู่รอด พระเจ้าใช้การข่มเหงเพื่อผลักดันเหล่าสาวกให้ออกไปจากกรุงเยรูซาเล็ม และเพื่อทำพันธกิจของพระองค์สำหรับคริสตจักรให้สำเร็จ เมื่อเรายอมให้พระเจ้าทำงานผ่านเรา พระองค์จะเป็นผู้สร้างคริสตจักรของพระองค์ แม้จะต้องเผชิญกับการต่อต้านจากโลกก็ตาม

ในกิจการ เราเห็นการเปลี่ยนแปลงของเหล่าสาวกที่เคยลังเลและหลบซ่อนตัวอยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม ได้กลายมาเป็นนักประกาศที่มีความมั่นใจและประกาศข่าวประเสริฐในกรุงโรมและในดินแดนที่ห่างไกลออกไป กิจการแสดงให้เห็นถึงฤทธานุภาพของพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ทำงานภายในและผ่านทางคริสตจักร

หนึ่งในหลักฐานยิ่งใหญ่ที่สุดของฤทธานุภาพแห่งการเปลี่ยนแปลงของพระวิญญาณบริสุทธิ์คือชีวิตของเหล่าอัครทูต จากบุรุษที่เคยหนีไปจากเหตุการณ์ที่พระเยซูถูกจับกุม สาวกเหล่านี้ได้กลายเป็นเหล่าบุรุษที่ยินดีจะตายเพื่อพระองค์ผู้ฟื้นคืนสู่ชีวิต บทสรุปโดยสังเขปจากประเพณีดั้งเดิมเกี่ยวกับความตายของเหล่าอัครทูตถือเป็นพยานยืนยันถึงการเปลี่ยนแปลงในวันเพนเทคอสต์ เหล่าสาวกได้ประทับตราพยานหลักฐานของพวกเขาด้วยเลือด

• ยากอบ ถูกเฮโรด อากริปปา ประหารชีวิตเพียง 12 ปีหลังจากวันเพนเทคอสต์

• ซีโมนเปโตร ถูกตรึงที่กางเขน เนื่องจากเขารู้สึกไม่คู่ควรที่จะตายเหมือนอย่างพระอาจารย์ เขาจึงขอให้ถูกตรึงกางเขนแบบกลับหัว

• อันดรูว์ พี่ชายของเปโตร ถูกตรึงที่กางเขนในแคว้นอาคายา ใกล้กับเมืองโครินธ์

• โธมัส เปลี่ยนจาก “โธมัสผู้สงสัย” กลายเป็นบุรุษที่มีความมุ่งมั่นอย่างมากจนเดินทางไปเป็นมิชชันนารีที่อินเดีย และเสียชีวิตในฐานะผู้พลีชีพเพื่อความเชื่อ โดยอาจจะถูกแทงด้วยหอก

• ฟีลิปถูกทรมานและตรึงที่กางเขนในแคว้นฟรีเจีย

• มัทธิวถูกตัดศีรษะที่เมืองNad-Davar ในเอธิโอเปีย

• นาธานาเอล (บารโธโลมิว) ถูกถลกหนังแล้วจึงถูกตรึงที่กางเขน

• ยากอบ (บุตรอัลเฟอัส) ถูกนำตัวไปที่บนยอดพระวิหารเพื่อให้ปฏิเสธพระเยซู เมื่อเขาไม่ปฏิเสธพระเยซู เขาจึงถูกผลักลงมาจากพระวิหาร

• ซีโมนพรรคชาตินิยม ถูกตรึงที่กางเขนในแคว้นซีเรีย หลังจากประกาศในประเทศอียิปต์และเปอร์เซีย

• ยูดาสธัดเดอัส ถูกทุบตีจนตายในขณะที่กำลังประกาศกับเหล่าปุโรหิตนอกรีตในเขตแดนเมโสโปเตเมีย

• มัทธีอัส ผู้ได้รับเลือกมาแทนยูดาส อิสคาริโอท เขาประกาศในเอธิโอเปียและต่อมาถูกหินขว้างใส่ในขณะที่ถูกแขวนอยู่บนกางเขน

• ยอห์น เป็นอัครทูตเพียงคนเดียวที่เสียชีวิตตามธรรมชาติ อย่างไรก็ตาม เขาต้องใช้เวลาหลายปีในการถูกเนรเทศอยู่ที่เกาะปัทมอส

โดยสรุปแล้ว ขอให้คุณพิจารณาว่า “พระเจ้าต้องการทำอะไรผ่านคริสตจักรในปัจจุบัน?” ในวัน
เพนเทคอสต์มีสาวกเพียง 120 คน ในขณะที่ประชากรในจักรวรรดิโรมันในเวลานั้นมีประมาณ 45 ล้านคน หากมองจากมุมมองของมนุษย์ ภารกิจในการประกาศข่าวประเสริฐแก่โลกนี้เป็นไปไม่ได้เลย แต่สิ่งที่น่าอัศจรรย์คือ เมื่อถึงช่วงปลายศตวรรษแรก ข่าวประเสริฐได้แพร่ขยายจากผู้เชื่อ 120 คนที่เต็มล้นด้วยพระวิญญาณ ไปยังทุกมุมของจักรวรรดิโรมัน แล้วพระเจ้าต้องการทำอะไรผ่านคริสตจักรของพระองค์ในปัจจุบันนี้?

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง

• ก่อนหน้านี้ในบทเรียนนี้ คุณได้รับคำขอให้พิจารณารายการกิจกรรมต่าง ๆ ของคริสตจักรยุคแรก โดยคุณต้องตัดสินใจว่าแต่ละกิจกรรมเป็นเพียงการบอกเล่าเหตุการณ์ของคริสตจักรยุคแรกเท่านั้น หรือเป็นการกำหนดมาตรฐานสำหรับปัจจุบันด้วย สำหรับแต่ละรายการที่คุณพิจารณาว่าเป็นการกำหนดมาตรฐาน ให้คุณหาข้ออ้างอิงจากพระคัมภีร์อย่างน้อยหนึ่งแห่งที่สั่งให้ทำกิจกรรมนั้นอย่างชัดเจน

• ให้เขียนเรียงความความยาวหนึ่งหน้ากระดาษ โดยใช้บทเทศนาของเปโตรใน กิจการ 2 หรือบทเทศนาของเปาโลใน กิจการ 17 เพื่อสรุปหัวข้อหลักของการประกาศโดยอัครทูต

(2) เมื่อเริ่มต้นบทเรียนครั้งหน้า ขอให้ทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ เตรียมพร้อมด้วยการศึกษาคำถามในแบบทดสอบให้ละเอียด

(1) เหตุใดเมืองเอเฟซัส จึงเป็นสถานที่ที่เปาโลใช้เป็นกลยุทธ์สำหรับการบุกเบิกคริสตจักร?

(2) เหตุใดกรุงโรมจึงเป็นสถานที่ที่เปาโลใช้เป็นกลยุทธ์สำหรับการประกาศข่าวประเสริฐ?

(3) จักรพรรดิคนใดของโรมันที่ข่มเหงคริสตจักรยุคแรก?

(4) เพราะเหตุใดพระธรรมกิจการน่าจะถูกเขียนขึ้นในช่วงปลายทศวรรษที่ 50 หรือต้นทศวรรษที่ 60?

(5) หัวใจสำคัญของข่าวสารที่เหล่าอัครทูตประกาศมีอะไรบ้าง?

(6) ใครคือคริสเตียนผู้พลีชีพเพื่อความเชื่อคนแรก?

(7) ข่าวประเสริฐได้แพร่ขยายออกไปจากกรุงเยรูซาเล็มอย่างไร?

(8) คริสตจักรใดที่เป็นหลักในการส่งมิชชันนารีออกไปในช่วงกลางศตวรรษแรก?

(9) การประชุมในกรุงเยรูซาเล็มกำหนดให้ผู้เชื่อชาวต่างชาติต้องหลีกเลี่ยงการกระทำ 4 อย่าง ได้แก่อะไรบ้าง?

(10) อะไรคือผลดีที่ได้รับจากการที่เปาโลกับบารานาบัสขัดแย้งกันใน กิจการ 15?

(11) เขียน กิจการ 1:7-8 จากการท่องจำ