เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) ทราบเกี่ยวกับผู้เขียน วันที่เขียน และบริบททางประวัติศาสตร์ของพระธรรมวิวรณ์

(2) ตระหนักถึงหัวข้อหลักที่สำคัญในวิวรณ์

(3) เปรียบเทียบทฤษฎีหลักที่ใช้ในการตีความวิวรณ์

(4) เชื่อมโยงข่าวสารของพระธรรมวิวรณ์เข้ากับความต้องการของโลกในปัจจุบัน

► อ่าน วิวรณ์ ก่อนที่คุณจะเริ่ม ให้เลือกงานมอบหมายที่เป็นงานเขียนหนึ่งในสองหัวข้อที่ระบุไว้ในตอนท้ายของบทเรียนนี้

► ท่องจำ วิวรณ์ 3:20-21

บรรดาผู้เชื่อในศตวรรษที่หนึ่งต้องเผชิญกับการกล่าวอ้างความจริงสองประการที่ขัดแย้งกัน ในด้านหนึ่ง พวกเขารู้ว่าพระเยซูคริสต์เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า (ฟีลิปปี 2:11) สาวกของพระคริสต์มีความมุ่งมั่นต่อสิทธิอำนาจและอำนาจปกครองสูงสุดของพระเยซูคริสต์ แต่อีกด้านหนึ่ง กรุงโรมบังคับให้ทุกคนที่อยู่ภายใต้อำนาจของจักรวรรดิเรียกซีซาร์ว่า dominus et deus noster (วลีภาษาละตินที่หมายถึง “องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระเจ้าของเรา”)

กรุงโรมยอมผ่อนปรนให้มีหลายศาสนาได้ ตราบใดที่จักรพรรดิได้รับการยอมรับว่าเป็นอำนาจปกครองสูงสุด นักประวัติศาสตร์หลายท่านกล่าวว่า กรุงโรมไม่ได้ข่มเหงสาวกของพระคริสต์เพราะความเชื่อของพวกเขา ใครๆ ก็ได้รับอนุญาตให้นมัสการพระเยซูได้ตราบเท่าที่พวกเขาสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อจักรพรรดิอย่างสูงสุด อย่างไรก็ตาม ผู้เชื่อที่แท้จริงไม่สามารถยอมรับว่าจักรพรรดิเป็นอำนาจปกครองสูงสุดได้เลย

ตามบันทึกของพยานผู้อยู่ในเหตุการณ์การพลีชีพของโพลีคาร์ป เจ้าหน้าที่ได้เสนอที่จะปล่อยตัววิสุทธิชนผู้อาวุโสท่านนี้ หากเขาจะยอมรับว่าซีซาร์เป็นพระเจ้า เขาถามโพลีคาร์ปว่า “จะมีอันตรายอะไรเล่าในการกล่าวว่า ‘ซีซาร์เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า’ และถวายเครื่องหอมบูชา?”[1] โพลีคาร์ปรู้ว่าสำหรับสาวกของพระคริสต์แล้ว มีองค์พระผู้เป็นเจ้าเพียงพระองค์เดียว ความจงรักภักดีสูงสุดไม่สามารถมอบให้กับมนุษย์คนใดได้

นี่คือรากเหง้าของความขัดแย้งระหว่างกรุงโรมและคริสตจักรยุคแรก จากความขัดแย้งนี้เอง พระธรรมวิวรณ์จึงกล่าวกับผู้เชื่อยุคแรกว่า “พระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้า” แม้ในโลกที่ไม่ยอมรับอำนาจของพระองค์ พระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้า วิวรณ์แสดงภาพที่น่าตื่นเต้นตามถ้อยคำของเปาโลที่ว่า...

เพราะฉะนั้นพระเจ้าจึงทรงยกพระองค์ขึ้นสูงสุด และประทานพระนามเหนือนามทั้งหมดแก่พระองค์ เพื่อที่ว่าเพราะพระนามของพระเยซูนั้น ทุกชีวิตในสวรรค์ บนแผ่นดินโลก และใต้พื้นแผ่นดินโลก จะคุกเข่าลงกราบพระองค์ และเพื่อที่ว่าทุกลิ้นจะยอมรับว่าพระเยซูคริสต์ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า เป็นการถวายพระเกียรติแด่พระเจ้าพระบิดา (ฟีลิปปี 2:9-11)

พระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้า

ผู้เขียน วันที่เขียน และสถานที่เขียน

ผู้เขียนวิวรณ์ระบุตัวตนของเขาว่าเป็น “…ยอห์น พี่น้องของท่านทั้งหลาย ผู้มีส่วนร่วมในความยากลำบาก…” (วิวรณ์ 1:9) ประเพณีของคริสตจักรยุคแรกระบุว่ายอห์น สาวกที่ทรงรักนั้น เป็นผู้เขียนพระกิตติคุณยอห์น จดหมายฝากสามฉบับ และ วิวรณ์

วันที่เขียนจดหมายฉบับนี้เป็นประเด็นที่ตอบได้ยากกว่า มีวันที่ที่เป็นไปได้สองช่วง ซึ่งทั้งคู่ล้วนอยู่ในช่วงชีวิตของยอห์นและเป็นยุคแห่งการข่มเหงในคริสตจักรยุคแรก วันที่ที่เป็นไปได้ช่วงหนึ่งคือในรัชสมัยของจักรพรรดิเนโร (ค.ศ. 54-68) ซึ่งเป็นช่วงเวลาแห่งการข่มเหงอย่างรุนแรง แต่วันที่น่าจะเป็นไปได้มากกว่าคือในระหว่างการข่มเหงภายใต้จักรพรรดิโดมิเทียน (ค.ศ. 81-96) ในศตวรรษที่สอง อิเรเนียสได้ระบุว่าพระธรรมวิวรณ์ถูกเขียนขึ้นในช่วงปีท้ายๆ ของรัชสมัยจักรพรรดิโดมิเทียน[1] กลุ่มอีแวนเจลิคัลส่วนใหญ่ยอมรับว่านี่คือวันที่ที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดในการเขียนวิวรณ์

วิวรณ์ถูกเขียนขึ้นจากเกาะปัทมอสในทะเลอีเจียน ซึ่งยอห์นถูกเนรเทศไปที่นั่นเนื่องจากความเชื่อของเขา แม้ว่าจักรพรรดิจะเป็นผู้อนุมัติการเนรเทศยอห์น แต่ยอห์นทำให้เห็นอย่างชัดเจนว่า พระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้า เขาติดอยู่บนเกาะปัทมอสก็เพื่อพระวจนะของพระเจ้าและเพื่อการเป็นพยานถึงพระเยซูคริสต์ (วิวรณ์ 1:9) แม้จะอยู่บนเกาะปัทมอส พระเจ้าก็ยังเป็นผู้ควบคุมทุกสิ่ง

วัตถุประสงค์

วิวรณ์ตอบคำถามที่ว่า “ใครคือองค์พระผู้เป็นเจ้า?” คำตอบนั้นได้ระบุไว้ในบทนำว่า “…พระเยซูคริสต์พยานผู้ซื่อสัตย์ ซึ่งเป็นผู้แรกที่ทรงเป็นขึ้นจากตาย และเป็นผู้ทรงครอบครองเหนือบรรดากษัตริย์ในโลก” (วิวรณ์ 1:5) ยอห์นเขียนถึงบรรดาผู้เชื่อที่กำลังทนทุกข์จากการข่มเหงว่า พระเยซูคริสต์เป็นผู้ปกครองเหนือบรรดาชนชาติและกษัตริย์ทั้งหลายในโลก ไม่ว่าสถานการณ์ภายนอกจะเป็นอย่างไร พระเจ้าเป็นผู้ควบคุมทุกสิ่ง

ความจริงที่ว่าพระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้าได้รับการนำเสนอในสามทางดังนี้

1. ในข่าวสารที่ส่งถึงคริสตจักรทั้งเจ็ด (วิวรณ์ 2-3). พระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้าเหนือคริสตจักรของพระองค์

2. ในนิมิตเกี่ยวกับพระเจ้าประทับบนบัลลังก์และพระคริสต์ในฐานะพระเมษโปดกผู้มีชัยชนะ (วิวรณ์ 4-5) พระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้าในสวรรค์

3. ในมุมมองต่อประวัติศาสตร์จากทัศนะของสวรรค์ (วิวรณ์ 6-22) พระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้าเหนืออาณาจักรทั้งปวงของโลก

วรรณกรรมเกี่ยวกับวันสิ้นโลก

ในฐานะที่เป็นพระธรรมประเภทวรรณกรรมเกี่ยวกับวันสิ้นโลก วิวรณ์จึงมีความโดดเด่นไม่เหมือนใครในบรรดาพระธรรมของพันธสัญญาใหม่ ส่วนพระธรรมดาเนียลนั้นเป็นตัวอย่างของวรรณกรรมเกี่ยวกับวันสิ้นโลกในพันธสัญญาเดิม งานเขียนเกี่ยวกับวันสิ้นโลกจะใช้สัญลักษณ์และนิมิตเพื่อเปิดเผยความจริง และเปิดเผยถึงวัตถุประสงค์ของพระเจ้าในประวัติศาสตร์ของมนุษย์

สัญลักษณ์

วรรณกรรมเกี่ยวกับวันสิ้นโลกใช้สัญลักษณ์ที่ตื่นเต้นเร้าใจในการสื่อสาร วิวรณ์เต็มไปด้วยมังกร สัตว์ร้าย และภัยพิบัติทางธรรมชาติ เช่น แผ่นดินไหวและพายุลูกเห็บ ความยากประการหนึ่งในการอ่านวรรณกรรมเกี่ยวกับวันสิ้นโลกคือ สัญลักษณ์ต่างๆ มักจะเปลี่ยนความหมายไปตามกาลเวลาและบริบททางวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน ตัวอย่างเช่น ในตะวันตกมักใช้มังกรเป็นสัญลักษณ์ของความชั่วร้ายและอันตราย แต่ในหลายวัฒนธรรมตะวันออก มังกรเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความสำเร็จ ความแตกต่างในการตีความสัญลักษณ์เหล่านี้อาจทำให้วิวรณ์เป็นพระธรรมที่อ่านเข้าใจยากสำหรับผู้อ่าน

กุญแจสำคัญประการหนึ่งในการตีความสัญลักษณ์ในวิวรณ์อย่างถูกต้อง คือการตระหนักว่าสัญลักษณ์ส่วนใหญ่ในเล่มนี้มาจากพันธสัญญาเดิม โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากอพยพ สดุดี ดาเนียล เอเสเคียล อิสยาห์ และเศคาริยาห์ มากกว่าครึ่งหนึ่งของข้อพระธรรมในวิวรณ์ มีการพาดพิงถึงหัวข้อหรือภาพลักษณ์ในพันธสัญญาเดิม ผู้อ่านวิวรณ์ที่รอบคอบจะมองไปที่พันธสัญญาเดิมเป็นอันดับแรกเมื่อต้องศึกษาเรื่องสัญลักษณ์

นิมิต

วรรณกรรมเกี่ยวกับวันสิ้นโลกถ่ายทอดความจริงทางประวัติศาสตร์หรือคำเผยพระวจนะผ่านทางนิมิตต่างๆ พระธรรมวิวรณ์ประกอบด้วยนิมิตมากกว่า 60 นิมิต ซึ่งนิมิตเหล่านี้มักจะมีความซ้อนทับกัน ทำให้ยากต่อการจัดลำดับเหตุการณ์ตามเวลาที่แน่นอน นิมิตหลายประการอาจนำเสนอภาพที่ซ้อนทับกันของเหตุการณ์เดียวกัน เพื่อขยายรายละเอียดหรือนำเสนอมุมมองที่แตกต่างกันต่อเหตุการณ์นั้นๆ

หัวข้อหลัก

สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้อ่านที่ควรจดจำเมื่อศึกษาวรรณกรรมเกี่ยวกับวันสิ้นโลกคือการมุ่งเน้นไปที่หัวข้อหลักโดยไม่ปล่อยให้รายละเอียดต่างๆ ทำให้รู้สึกสับสนจนลำดับไม่ถูก ในพระธรรมวิวรณ์ หัวข้อใหญ่คือ การเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของพระเยซู อำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า และชัยชนะครั้งสุดท้ายของคริสตจักร หัวข้อเหล่านี้ร้อยเรียงเรื่องราวทั้งหมดตลอดทั้งเล่มเข้าด้วยกัน

ทฤษฎีการตีความ

เนื่องจากวิวรณ์มีรูปแบบวรรณกรรมในพระคัมภีร์ที่แปลกไปจากปกติ จึงทำให้เกิดแนวทางการตีความที่แตกต่างกันมากมาย โดยมีแนวทางหลัก 4 ประการสำหรับหนังสือเล่มนี้ ซึ่งในแต่ละแนวทางก็จะมีจุดเน้นที่แตกต่างกันไป รายการแหล่งข้อมูลสำหรับบทเรียนนี้มีคำแนะนำหนังสือสำหรับการศึกษาเพิ่มเติม

Preterist View (แนวทัศนะแบบอดีตกาล): วิวรณ์เกิดขึ้นในอาณาจักรโรมัน Preterists เชื่อว่าวิวรณ์เป็นเรื่องเกี่ยวกับเหตุการณ์ในช่วงปลายศตวรรษที่หนึ่ง ในทัศนะนี้ เหตุการณ์ในวิวรณ์เกิดขึ้นในช่วงชีวิตของยอห์นหรือหลังจากนั้นไม่นาน ทัศนะนี้มองว่าวิวรณ์เป็นภาพความขัดแย้งระหว่างคริสตจักรและอาณาจักรโรมัน ความขัดแย้งนี้จบลงด้วยชัยชนะของอาณาจักรของพระคริสต์ในขณะที่คริสตจักรแผ่ขยายไปทั่วโลก ตามทัศนะนี้ คำเผยพระวจนะในวิวรณ์ได้สำเร็จครบถ้วนแล้วในศตวรรษที่หนึ่ง

Historicist View (แนวทัศนะแบบประวัติศาสตร์): วิวรณ์คือมุมมองเชิงสัญลักษณ์ของประวัติศาสตร์คริสตจักร ตั้งแต่สมัยคริสตจักรยุคแรกจนถึงการเสด็จกลับมาของพระคริสต์และการสถาปนาฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ ในทัศนะนี้ วิวรณ์ 1-3 กล่าวถึงคริสตจักรในสมัยของยอห์น วิวรณ์ 4-19 ให้ภาพตามลำดับเวลาของคริสตจักรตลอดประวัติศาสตร์ ส่วน วิวรณ์ 20-22 พรรณนาถึงการเสด็จมาในอนาคตของพระคริสต์ ตามทัศนะนี้ มีเพียงคำเผยพระวจนะใน วิวรณ์ 20-22 เท่านั้นที่รอการสำเร็จในอนาคต

Idealist View (แนวทัศนะแบบสัญลักษณ์): วิวรณ์เป็นเพียงสัญลักษณ์ของการต่อสู้ระหว่างความดีและความชั่ว Idealists เห็นพ้องกับ historicists ว่า วิวรณ์ให้ภาพความขัดแย้งระหว่างความดี (พระคริสต์และคริสตจักร) กับความชั่ว (ซาตานและสาวกของมัน) อย่างไรก็ตาม idealists โต้แย้งว่านี่คือภาพสัญลักษณ์ที่ไม่มีลำดับประวัติศาสตร์ที่เฉพาะเจาะจง ในทัศนะนี้ วิวรณ์ 4-19 ไม่ได้สัมพันธ์กับยุคสมัยทางประวัติศาสตร์ช่วงใดช่วงหนึ่งโดยเฉพาะ แต่มันเป็นสัญลักษณ์ของความขัดแย้งที่ดำเนินอยู่อย่างต่อเนื่องระหว่างพระคริสต์และความชั่วร้าย ซึ่งความขัดแย้งนี้จะจบลงด้วยการเสด็จมาของพระคริสต์เพื่อสถาปนาฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ตามที่บรรยายไว้ใน วิวรณ์ 20-22 ตามทัศนะนี้ วิวรณ์ไม่ได้พยากรณ์ถึงเหตุการณ์เฉพาะเจาะจงในอนาคต ยกเว้นเพียงการเสด็จมาของพระคริสต์เท่านั้น

Futurist View (แนวทัศนะแบบอนาคตกาล): วิวรณ์ 4-22 บรรยายถึงเหตุการณ์ในอนาคต เช่นเดียวกับ historicists กลุ่ม futurists อ่านวิวรณ์เป็นภาพของเหตุการณ์เฉพาะที่เกิดขึ้นตามเวลาที่เจาะจง การตีความนี้มองว่า วิวรณ์ 1-3 บรรยายถึงคริสตจักรในสมัยของยอห์น แต่สิ่งที่ต่างจาก historicists คือ futurists มองว่าเนื้อหาส่วนใหญ่ใน วิวรณ์ 4-22 เป็นการบรรยายถึงอนาคต futurists ส่วนใหญ่จะยึดถือหนึ่งในสี่การตีความเกี่ยวกับอนาคตที่พรรณนาไว้วิวรณ์

หมายเหตุ: คำว่า millennium (พันปี) หมายถึง "ระยะเวลาหนึ่งพันปี" ในการอภิปรายเกี่ยวกับพระธรรมวิวรณ์ คำนี้หมายถึงช่วงเวลาที่พระเยซูจะปกครองบนโลก ตามที่ระบุไว้ในวิวรณ์ 20:4 ความแตกต่างหลักๆ ในมุมมองต่อวิวรณ์นั้นเกี่ยวข้องกับการตีความที่แตกต่างกันเกี่ยวกับ millennium

Classical premillennialism (ทัศนะยุคพันปีหลังการเสด็จกลับมาแบบดั้งเดิม) (มีมาตั้งแต่ศตวรรษที่สองหรือก่อนหน้านั้น) คาดการณ์ว่าจะมีการข่มเหงคริสตจักรไปจนถึงวาระสุดท้าย การข่มเหงนี้จะไปถึงจุดสูงสุดในช่วงเวลาแห่งความทุกข์ลำบากครั้งใหญ่ก่อนที่พระคริสต์จะเสด็จกลับมา เมื่อพระคริสต์เสด็จกลับมา จะมีการฟื้นขึ้นมาของบรรดาผู้เชื่อ ตามด้วยช่วงเวลา millennium ซึ่งพระคริสต์จะปกครองบนโลก หลังจากช่วง millennium จะตามด้วยการพิพากษาผู้ที่ไม่เชื่อที่หน้าพระที่นั่งสีขาวใหญ่ (วิวรณ์ 20:11-15) จากนั้นพระเจ้าจะสถาปนาฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่ ซึ่งเป็นบ้านนิรันดร์ของทุกคนที่มีชื่อจดไว้ในหนังสือชีวิตของพระเมษโปดก

Dispensational premillennialism (ทัศนะยุคพันปีหลังการเสด็จกลับมาแบบยุคสมัยนิยม) เป็นรูปแบบที่ทันสมัยกว่าของคำสอนแบบ classical premillennial ในทัศนะนี้ คริสตจักรจะถูกรับขึ้นไปก่อนช่วงเวลาแห่งความทุกข์ลำบากครั้งใหญ่ ความวุ่นวายใน วิวรณ์ 4-19 ถูกมองว่าเป็นภาพความทุกข์ลำบากของอิสราเอลบนโลกในช่วงเวลาเจ็ดปี ซึ่งเป็นช่วงที่คริสตจักรอยู่ในสวรรค์กับพระเยซู จากนั้นพระคริสต์จะเสด็จกลับมาและครอบครองบนโลกเป็นเวลาหนึ่งพันปี เช่นเดียวกับที่สอนในแบบ classical premillennialism กลุ่ม dispensational premillennialists เชื่อว่าหลังจากช่วงเวลานี้จะตามด้วยการพิพากษาและการสร้างฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่

Postmillennialism (ทัศนะยุคพันปีก่อนการเสด็จกลับมา) (เป็นที่นิยมในศตวรรษที่ 18 และ 19) สอนว่าข่าวประเสริฐจะแพร่ขยายไปทั่วโลกและเปลี่ยนแปลงสังคมเข้าสู่ยุคแห่งความยุติธรรมและสันติสุข ในทัศนะนี้ พระคริสต์ไม่ได้เสด็จมาครอบครองบนโลกด้วยร่างกายจริงๆ เป็นเวลาหนึ่งพันปี แต่พระคริสต์จะเสด็จกลับมาหลังจากช่วง millennium เพื่อพิชิตซาตานอย่างถาวร และนำเข้าสู่ฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลกใหม่

Amillennialism (ทัศนะที่ไม่มีพันปีทางกายภาพ) (ย้อนกลับไปได้อย่างน้อยในศตวรรษที่สอง) เห็นพ้องกับทัศนะ postmillennialism ที่ว่า พระคริสต์จะไม่เสด็จมาครอบครองบนโลกด้วยร่างกายจริงๆ เป็นเวลาหนึ่งพันปีตามตัวอักษร กลุ่ม Amillennialists มองว่า millennium คือระยะเวลาทั้งหมดของยุคคริสตจักร พวกเขากล่าวว่าพระสัญญาเรื่อง millennium นั้นสำเร็จในทางจิตวิญญาณผ่านพันธกิจของคริสตจักร วิวรณ์พรรณนาถึงทั้งพระพรและการต่อสู้ดิ้นรนของคริสตจักรในเชิงเปรียบเทียบ ช่วงเวลานี้จะสิ้นสุดลงด้วยการเสด็จกลับมาของพระคริสต์ ตามด้วยการพิพากษาและการนำเข้าสู่ฟ้าสวรรค์ใหม่และแผ่นดินโลก[1]ใหม่สำหรับบรรดาผู้เชื่อ

เราต้องไม่สับสนระหว่างการตีความวิวรณ์ของเราเองกับสิทธิอำนาจของพระคัมภีร์ คนสองคนที่ยึดมั่นในความจริงอันสมบูรณ์ของพระคัมภีร์อาจมีการตีความพระธรรมเล่มนี้ที่แตกต่างกันอย่างมาก จงระวังที่จะไม่ปฏิเสธเพื่อนผู้เชื่อที่อาจได้ข้อสรุปที่แตกต่างออกไป สิ่งเหล่านี้คือความแตกต่างของการตีความพระคัมภีร์ ไม่ใช่ความแตกต่างในเรื่องสิทธิอำนาจของพระคัมภีร์

พระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้า

วรรณกรรมเกี่ยวกับวันสิ้นโลกเปิดเผยสิ่งที่เคยถูกซ่อนไว้ วิวรณ์ เปิดเผยให้เห็นพระเยซูผู้เต็มเปี่ยมด้วยพระสิริ ในระหว่างพันธกิจของพระองค์บนโลกนั้น พระสิริของพระองค์ยังไม่ได้ปรากฏให้เห็นอย่างเต็มที่ เปาโลสัญญาไว้ว่า วันนั้นจะมาถึงเมื่อทุกเข่าจะคุกเข่าลง ทั้งในสวรรค์ บนแผ่นดินโลก และใต้พื้นแผ่นดินโลก (ฟีลิปปี 2:10) และวิวรณ์ก็ได้เผยให้เห็นภาพพระสิริของวันนั้น

สัญลักษณ์มากมายในวิวรณ์นำมาจากพันธสัญญาเดิม อย่างไรก็ตาม สัญลักษณ์เหล่านี้สอนเกี่ยวกับศาสนศาสตร์คริสเตียนที่ชัดเจน พระธรรมนี้มีความเป็นเอกภาพด้วย
ศาสนศาสตร์คริสเตียนที่สอดคล้องกัน ซึ่งร้อยเรียงแต่ละแง่มุมของการทำงานของพระเจ้าในประวัติศาสตร์มนุษย์เข้าด้วยกัน ตั้งแต่นิมิตของยอห์นเกี่ยวกับบุตรมนุษย์ไปจนถึงภาพของพระเมษโปดกผู้มีชัยชนะ หัวข้อหลักของวิวรณ์คือการเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของพระเยซูคริสต์ (วิวรณ์ 1:9-20, วิวรณ์ 5:6-14) พระเยซูเป็นจอมกษัตริย์และจอมเจ้านาย (วิวรณ์ 19:16)

พระเจ้าเป็นผู้ควบคุมทุกสิ่ง

สำหรับคริสตจักรที่กำลังทนทุกข์ ข่าวสารเรื่องอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้าเป็นข่าวสารแห่งความหวังอันยิ่งใหญ่ ยอห์นแนะนำให้รู้จักพระเจ้าในฐานะผู้ทรงเป็นอยู่ ผู้ทรงเคยเป็นอยู่ และผู้ที่จะเสด็จมา (วิวรณ์ 1:4) นิมิตเกี่ยวกับพระเจ้าผู้ประทับบนบัลลังก์ใน วิวรณ์ 4-5 นั้นคล้ายคลึงกับใน อิสยาห์ 6 โดยยอห์นมองเห็นว่าพระเจ้าบริสุทธิ์ สง่างาม และมีอำนาจปกครองสูงสุด เช่นเดียวกับที่อิสยาห์เห็น สำหรับคริสตจักรที่ถูกต่อต้านโดยกรุงโรม การได้อ่านในวิวรณ์ว่าวันหนึ่งกำลังจะมาถึง เมื่อสิ่งที่ทรงสร้างทั้งหมด ทั้งในสวรรค์ บนแผ่นดินโลก ใต้แผ่นดินโลก ในมหาสมุทร และทุกสิ่งซึ่งอยู่ในที่เหล่านั้น จะร่วมกันสรรเสริญพระเจ้าและพระเมษโปดก (วิวรณ์ 5:13) ถือเป็นเรื่องที่สร้างแรงบันดาลใจอย่างมาก

ชัยชนะสำหรับประชากรของพระเจ้า

วิวรณ์เปิดเผยถึงพระประสงค์ของพระเจ้าในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ แม้จะมีสัญลักษณ์มากมายที่ผู้อ่านในปัจจุบันอาจยากจะเข้าใจ แต่ข่าวสารโดยรวมของวิวรณ์นั้นชัดเจนคือ ประชากรของพระเจ้าได้รับความมั่นใจในชัยชนะเพราะพระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้า วิวรณ์มักจะสลับมุมมองจากโลกไปสู่สวรรค์อยู่บ่อยครั้ง เพื่อเตือนใจเราว่าเรามองเห็นประวัติศาสตร์เพียงด้านเดียวเท่านั้น[1] พระเจ้ากำลังทำให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จในโลกนี้อย่างที่เรามองไม่เห็น ในฐานะประชากรของพระเจ้า เราได้รับความมั่นใจในชัยชนะครั้งสุดท้าย ข่าวสารที่ส่งถึงคริสตจักรในเมืองเลาดีเซียจบลงด้วยการหนุนใจที่ว่า “คนที่ชนะ เราจะให้เขานั่งกับเราบนพระที่นั่งของเรา…” (วิวรณ์ 3:21)

มีอันตรายสองประการที่ควรหลีกเลี่ยงเมื่ออ่านวิวรณ์ ผู้อ่านบางคนพบว่าวิวรณ์นั้นน่าสับสนมากจนเลือกที่จะหลีกเลี่ยงพระธรรมเล่มนี้ไปเลย เนื่องจากพวกเขาไม่แน่ใจว่าการตีความแบบไหนที่ถูกต้อง พวกเขาจึงไม่ยอมศึกษาเลย

อันตรายในทางตรงกันข้ามคือ ผู้อ่านบางคนมั่นใจในการตีความของตนเองมากจนปฏิเสธใครก็ตามที่มีการตีความต่างจากพวกเขา พวกเขาไปจดจ่ออยู่กับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ และละสายตาจากหัวข้อหลักโดยรวมของหนังสือ เป็นเรื่องน่าเสียดายที่ข่าวสารที่ยิ่งใหญ่กว่าของวิวรณ์บางครั้งต้องสูญหายไปท่ามกลางข้อโต้แย้งเรื่องรายละเอียดของการตีความ ข่าวสารของวิวรณ์นั้นสำคัญอย่างยิ่งสำหรับคริสตจักรในปัจจุบัน

ในยุคที่มีผู้เชื่อหลายพันคนต้องพลีชีพเพื่อความเชื่อในทุกๆ ปี ข่าวสารที่ว่าพระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้าได้ช่วยหนุนใจบรรดาผู้ที่กำลังทนทุกข์ให้ยืนหยัดอดทนต่อไป ไม่ว่าใครจะมีแนวทางในการตีความอย่างไรก็ตาม วิวรณ์หนุนใจคริสตจักรด้วยพันธสัญญาเรื่องชัยชนะครั้งสุดท้าย

วิวรณ์เตือนสติเราว่าผู้เชื่อควรดำเนินชีวิตอย่างไรในปัจจุบันเมื่อมองผ่านทัศนะของยุคสุดท้าย การศึกษาเรื่องวาระสุดท้าย (อวสานวิทยา) ไม่ได้มีไว้เพื่อพยากรณ์เหตุการณ์ในอนาคตเป็นหลัก แต่ความสำคัญประการแรกของอวสานวิทยา คือการดำเนินชีวิตในวันนี้โดยตระหนักถึงพระประสงค์สูงสุดของพระเจ้า ในฐานะผู้เชื่อ วิวรณ์หนุนใจให้เราไว้วางใจในพระประสงค์ของพระเจ้า ในฐานะศิษยาภิบาล เราเทศนาพระธรรมวิวรณ์เพื่อหนุนใจสมาชิกในคริสตจักรให้รักษาความสัตย์ซื่อ แทนที่จะอ่านวิวรณ์ในฐานะพระธรรมที่มีรหัสลับเกี่ยวกับอนาคต เราควรอ่านวิวรณ์ในฐานะพระวจนะของพระเจ้าสำหรับประชากรของพระเจ้าในปัจจุบัน

John และ Betty Stam เป็นมิชชันนารีในประเทศจีนในช่วงที่กองกำลังคอมมิวนิสต์เข้าโจมตีเมืองของพวกเขาในปี ค.ศ. 1934 คู่สามีภรรยาวัยหนุ่มสาวคู่นี้ถูกจับตัวไว้เพื่อเรียกค่าไถ่ และถูกคุมตัวเดินเท้าไปยังเมือง Miaosheo คนที่เดินผ่านไปมาถามพวกเขาว่า “พวกคุณกำลังจะไปไหน?” John Stam ตอบว่า “เราไม่รู้ว่าพวกเขากำลังจะไปไหน แต่เรากำลังจะไปสวรรค์”

ในวันต่อมา John และ Betty Stam ถูกประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะโดยเพชฌฆาตคอมมิวนิสต์ จดหมายฉบับสุดท้ายของ John ถูกเขียนถึงหัวหน้าคณะพันธกิจของเขา และถูกแอบนำออกมาโดยซ่อนไว้ในเสื้อผ้าของลูกสาวตัวน้อยที่ยังเป็นทารก จดหมายฉบับนั้นลงท้ายด้วยถ้อยคำที่ว่า “...สำหรับเราขอพระเจ้าได้รับพระเกียรติ ไม่ว่าจะด้วยชีวิตหรือด้วยความตาย John และ Betty Stam ได้รับรู้ความจริงของวิวรณ์ด้วยประสบการณ์ตรงของพวกเขาเองว่า พระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้า และจะได้รับชัยชนะครั้งสุดท้าย ไม่ว่าจะผ่านทางชีวิตหรือความตาย พระเจ้าเป็นผู้ควบคุมทุกสิ่ง และทางของพระองค์นั้นดีที่สุด

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง

• เตรียมคำเทศนาหรือบทเรียนจากพระคัมภีร์โดยนำข่าวสารที่ส่งถึงคริสตจักรหนึ่งในเจ็ดแห่งมาประยุกต์ใช้กับความจำเป็นของคริสตจักรของคุณเอง (วิวรณ์ 2-3) ส่งเป็นงานเขียน (5-6 หน้า) หรือส่งเป็นเสียงบันทึกการเทศนาหรือการสอนของคุณก็ได้

• (งานส่วนนี้อาจทำในระหว่างการเตรียมตัวสำหรับบทเรียนที่ 12) ในขณะที่คุณอ่านวิวรณ์ ให้จดบันทึกว่าบทใดบ้างที่นำเสนอภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนโลก และบทใดบ้างที่นำเสนอภาพสิ่งที่เกิดขึ้นในสวรรค์ เขียนเรียงความสั้นๆ สรุปสิ่งที่วิวรณ์แสดงให้เราเห็นเกี่ยวกับทัศนะของสวรรค์ที่มีต่อเหตุการณ์บนโลก ทัศนะจากสวรรค์แตกต่างจากทัศนะอันจำกัดของเราบนโลกอย่างไร?

(2) เมื่อเริ่มต้นบทเรียนครั้งหน้า ขอให้ทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ เตรียมพร้อมด้วยการศึกษาคำถามในแบบทดสอบให้ละเอียด

(1) จักรวรรดิโรมันเรียกร้องให้ประชาชนเรียกซีซาร์ว่า dominus et deus noster วลีภาษาละตินนี้มีความหมายว่าอะไร?

(2) มีความเป็นไปได้มากกว่าที่วิวรณ์น่าจะเขียนในช่วงปีท้ายๆ ในรัชสมัยของจักรพรรดิองค์ใด?

(3) เกาะปัทมอสอยู่ที่ใด?

(4) บอกการนำเสนอสามทางที่ยอห์นนำเสนอความจริงที่ว่าพระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้า

(5) บอกลักษณะงานเขียนสองประการของวรรณกรรมเกี่ยวกับวันสิ้นโลก

(6) ให้คำนิยามหนึ่งประโยคสำหรับแต่ละแนวทัศนะของวิวรณ์ทั้งสี่แนว

(7) บอกทัศนะสี่อย่างเกี่ยวกับอนาคตในกลุ่มของ futurists

(8) บอกหัวข้อหลักสามประการในวิวรณ์

(9) เขียน วิวรณ์ 3:20-21จากการท่องจำ