เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) ทราบวันที่เขียนและวัตถุประสงค์ของ 1 และ 2 โครินธ์ และ กาลาเทีย

(2) วางโครงร่างหัวข้อหลัก 1 และ 2 โครินธ์ และ กาลาเทีย

(3) เข้าใจประเด็นสำคัญในการตีความ 1 โครินธ์

(4) อภิปรายถึงความสัมพันธ์ระหว่างผู้เชื่อกับธรรมบัญญัติ

(5) ตระหนักถึงคำจำกัดความตามหลักการพระคัมภีร์ของลัทธิถือธรรมบัญญัติ

(6) ระบุขอบเขตของความขัดแย้งและความสับสนในคริสตจักรยุคแรก

(7) เชื่อมโยงข่าวสารของพระธรรมเหล่านี้เข้ากับความต้องการของโลกในปัจจุบัน

► อ่าน 1 และ 2 โครินธ์ และ กาลาเทีย

► ท่องจำ 1 โครินธ์ 1:20-21 และ กาลาเทีย 5:22-23

ผู้อ่านในยุคปัจจุบันบางครั้งมักสรุปเอาเองว่าคริสตจักรยุคแรกนั้นปราศจากปัญหาสำคัญใด ๆ เรามักจะคิดว่า “มันคงจะวิเศษมากหากได้อยู่ในคริสตจักรยุคแรกที่มีแต่ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันและเต็มไปด้วยการฟื้นฟู!” แต่จดหมายของเปาโลที่ส่งถึง เมืองโครินธ์ และ แคว้นกาลาเทียกลับแสดงให้เห็นภาพที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง คริสตจักรในศตวรรษแรกต้องดิ้นรนกับหลักคำสอนที่ผิด บาปในหมู่สมาชิก ความสับสนเกี่ยวกับคำสอนสำคัญในพระคัมภีร์ รวมถึงคำถามเกี่ยวกับอำนาจปกครองและวินัยในคริสตจักร หรือจะกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ หนังสือเหล่านี้แสดงให้เห็นโลกที่คล้ายคลึงกับในปัจจุบันอย่างมาก ด้วยเหตุนี้ จดหมายฝากถึงคริสตจักรที่มีปัญหาในศตวรรษที่ 1 จึงมีสิ่งที่จะสอนคริสตจักรที่มีปัญหาในศตวรรษที่ 21 ได้มากมาย

ภูมิหลังของ 1 โครินธ์

ผู้เขียนและวันที่เขียน

เมืองโครินธ์ เป็นเมืองท่าที่ตั้งอยู่บนคาบสมุทรระหว่างทะเลอีเจียนกับทะเลไอโอเนียน สินค้าจะถูกถ่ายลงจากเรือ ขนส่งข้ามแถบดินแคบๆ และนำไปลงเรืออีกลำที่อยู่อีกด้านหนึ่ง ทำเลที่ตั้งทางยุทธศาสตร์ของโครินธ์จึงให้โอกาสที่ดีเยี่ยมในการเผยแพร่ข่าวประเสริฐ เนื่องจากที่ตั้งของเมืองนี้ได้ดึงดูดกะลาสีเรือจากทั่วจักรวรรดิโรมัน สิ่งนี้จึงเป็นโอกาสในการประกาศข่าวประเสริฐแก่ผู้คนจากทั่วทุกมุมโลกในสมัยนั้น

เปาโลบุกเบิกคริสตจักรที่เมืองโครินธ์ระหว่างการเดินทางเพื่อการประกาศครั้งที่สอง ประมาณปี ค.ศ. 50 (กิจการ 18:1-18) เปาโลใช้เวลา 18 เดือนในการประกาศในเมืองโครินธ์ร่วมกับอาควิลลาและปริสสิลลา ซึ่งเป็นผู้เชื่อสองคนที่มาจากกรุงโรม เขาเริ่มต้นด้วยการสอนในธรรมศาลา และเมื่อถูกขับไล่ออกจากธรรมศาลา เขาจึงย้ายไปอยู่ที่บ้านส่วนตัวซึ่งอยู่ถัดไป ชาวโครินธ์จำนวนมาก รวมถึงนายธรรมศาลาด้วย ต่างตอบสนองต่อการประกาศข่าวประเสริฐ

หลังจากนั้นประมาณห้าปี เปาโลจึงเขียน 1 โครินธ์จดหมายฉบับนี้ถูกเขียนขึ้นระหว่างที่เปาโลพำนักอยู่ที่เมืองเอเฟซัสในการเดินทางเพื่อการประกาศครั้งที่สามของเขา (1 โครินธ์ 16:8) เปาโลเขียนจดหมายเพื่อตอบสนองต่อปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในคริสตจักรโครินธ์ เนื่องจากเขาไม่สามารถเดินทางไปยังเมืองโครินธ์ได้ในทันที เขาจึงส่งจดหมายไปกับทิโมธี นอกจากนี้ ทิโมธียังได้รับมอบหมายให้ไปให้คำแนะนำเพิ่มเติมในระหว่างการเยี่ยมเยียนของเขาด้วย (1 โครินธ์ 4:17)

รูปแบบการเขียน

1 โครินธ์ เป็นทั้งจดหมายที่เรียบง่ายและยากต่อการตีความในเวลาเดียวกัน! ที่ว่าเรียบง่ายเพราะถูกเขียนขึ้นเพื่อตอบสนองต่อสถานการณ์เฉพาะอย่าง ในพระธรรมโรม เปาโลได้อธิบายประเด็นหลักคำสอนที่ซับซ้อนอย่างละเอียด แต่ใน 1 โครินธ์ เขากำลังจัดการกับปัญหาอย่างตรงไปตรงมา

อย่างไรก็ตาม จดหมายประเภทนี้อาจยากต่อการตีความเช่นกัน เพราะเราไม่มีจดหมายจากทางคริสตจักรโครินธ์ที่ส่งมาถึงเขา เราต้องพยายามสืบหาปัญหาที่เปาโลกำลังตอบโต้โดยการสังเกตจากจดหมายของเขา ในบางครั้ง เราต้องแยกแยะระหว่างคำแนะนำของเขากับข้อความที่เขายกคำพูดของชาวโครินธ์ขึ้นมาอ้างถึง

ตัวอย่างสองประการที่แสดงให้เห็นว่าเปาโลตอบคำถามจากเมืองโครินธ์อย่างไร

• 1 โครินธ์ 7:1 เริ่มต้นว่า “เกี่ยวกับเรื่องที่พวกท่านเขียนมานั้น…” จากนั้นเปาโลเขียนวลีหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นข้อความที่ยกมาจากจดหมายของพวกเขาที่ว่า “การที่ผู้ชายไม่แตะต้องผู้หญิงเลยก็ดีแล้ว” แล้วเปาโลจึงตอบโต้แนวคิดนี้ (แนวคิดที่ว่าเป็นการดีที่สุดที่ผู้ชายและผู้หญิงควรหลีกเลี่ยงความสัมพันธ์ทางเพศทุกรูปแบบ) เขากล่าวว่า “แต่เพราะเหตุการล่วงประเวณี ผู้ชายแต่ละคนควรมีภรรยาเป็นของตน และผู้หญิงแต่ละคนควรมีสามีเป็นของตน” (1 โครินธ์ 7:2)

• ในทำนองเดียวกัน 1 โครินธ์ 8:1 เริ่มต้นว่า “เรื่องของอาหารที่บูชารูปเคารพนั้น…” สิ่งที่เปาโลกล่าวถัดมาน่าจะเป็นข้อความที่ยกมาจากจดหมายของพวกเขาที่ว่า “ทุกคนต่างก็มีความรู้” ซึ่งเปาโลตอบว่า “…ความรู้นั้นทำให้ลำพอง แต่ความรักเสริมสร้างขึ้น” (1 โครินธ์ 8:1)

วัตถุประสงค์

จดหมายฉบับแรกของเปาโลที่ส่งถึงคริสตจักรในเมืองโครินธ์ มีแรงจูงใจมาจากรายงานที่เขาได้รับเกี่ยวกับ ปัญหาต่าง ๆ ในคริสตจักร ดังนี้

• เกิดความแตกแยกกันขึ้น

• มีการยอมให้การผิดศีลธรรมอย่างเปิดเผยเกิดขึ้นในคริสตจักร

• สิทธิอำนาจในฐานะอัครทูตของเปาโลถูกท้าทาย

เปาโลเขียน 1 โครินธ์ เพื่อตอบสนองต่อปัญหาเหล่านี้และเพื่อตอบคำถามของบรรดาผู้เชื่อ

เนื้อหาของ 1 โครินธ์

ในส่วนบทนำ เปาโลระบุถึงสิทธิอำนาจของเขาในฐานะอัครทูตของพระเยซูคริสต์ และเตือนสติผู้เชื่อชาวโครินธ์ว่า พวกเขาได้รับการชำระให้บริสุทธิ์แล้วในพระเยซูคริสต์ และถูกเรียกให้เป็นธรรมมิกชน (1 โครินธ์ 1:1-2) จากนั้นเขาจึงไล่เรียงตอบบรรดาปัญหาต่างๆ ที่แสดงให้เห็นถึงความล้มเหลวของชาวโครินธ์ในการดำเนินชีวิตตามการทรงเรียกของพระเจ้าที่มีต่อประชากรของพระองค์

ความแตกแยก (1 โครินธ์ 1-4)

เปาโลเป็นผู้บุกเบิกคริสตจักรในเมืองโครินธ์ ต่อมาอปอลโล ผู้เป็นนักพูดที่มีพรสวรรค์ก็ได้มาเทศนาที่นั่นหลังจากได้รับคำแนะนำจากอาควิลลาและปริสสิลลา (กิจการ 18:24-28) นอกจากนี้ยังมีความเป็นไปได้ว่าเปโตรอาจเคยมาเยี่ยมเมืองโครินธ์ (1 โครินธ์ 9:5) คริสตจักรที่เมืองโครินธ์ได้แตกแยกออกเป็นฝักเป็นฝ่าย โดยแต่ละกลุ่มต่างอ้างว่าอาจารย์คนใดคนหนึ่งเหล่านี้เป็นผู้นำของตน บางคนแสดงตนว่าไม่ได้แตกแยกอยู่ฝ่ายใดโดยอ้างว่า “ข้าพเจ้าเป็นศิษย์พระคริสต์” (1 โครินธ์ 1:12) อย่างไรก็ตาม แม้แต่คนกลุ่มนี้ก็ยังมีแรงจูงใจมาจากความจองหอง ไม่ใช่ความถ่อมใจ (1 โครินธ์ 1:10-12)

ประเด็นที่มีการอภิปรายกันในตอนท้ายของ 1 โครินธ์ แสดงให้เห็นว่าความแตกแยกนี้ส่งผลกระทบต่อการนมัสการประจำสัปดาห์และการร่วมพิธีมหาสนิทที่เมืองโครินธ์ นอกจากนี้ ความแตกแยกดังกล่าวอาจเป็นปัจจัยที่ทำให้คริสตจักรไม่เต็มใจที่จะจัดการกับบาปในหมู่สมาชิกของตน

เปาโลเริ่มต้นด้วยการปกป้องพันธกิจของเขา บรรดาผู้ที่อ้างตัวว่าเป็นศิษย์อปอลโลได้ปฏิเสธสิทธิอำนาจในฐานะอัครทูตของเปาโล และเยาะเย้ยลักษณะท่าทางและการพูดจาที่ไม่น่าประทับใจของเขา เปาโลจึงปกป้องสิทธิอำนาจของตนเพื่อสร้างพื้นฐานในการจัดการกับปัญหาต่าง ๆ ในคริสตจักร ในฐานะบิดาฝ่ายวิญญาณ เปาโลรักลูกผู้เป็นที่รักของเขา (1 โครินธ์ 4:14-15) มากเกินกว่าจะปล่อยให้พวกเขาเดินตามทางของตัวเอง ดังนั้น เปาโลจึงเริ่มต้นด้วยการยืนยันถึงพันธกิจของเขาอย่างหนักแน่นว่า “เปาโล ผู้ซึ่งได้รับการทรงเรียกให้เป็นอัครทูตของพระเยซูคริสต์ ตามพระทัยของพระเจ้า…” (1 โครินธ์ 1:1)

เนื่องจากสมาชิกบางคนนำการพูดที่เรียบง่ายของเปาโลไปเปรียบเทียบกับการพูดที่น่าประทับใจของอปอลโล เปาโลจึงอธิบายว่า “…คำพูดและคำเทศนาของข้าพเจ้าไม่ใช่เป็นการพูดชักชวนด้วยปัญญาแต่เป็นการสำแดงพระวิญญาณและฤทธานุภาพ” (1 โครินธ์ 2:4) เปาโลไม่ได้โจมตีอปอลโล[1] แต่แสดงให้เห็นว่าพันธกิจของเขาในเมืองโครินธ์นั้นตั้งอยู่บนฤทธานุภาพของพระวิญญาณบริสุทธิ์ที่ทำงานผ่านข่าวสารของเขา ชาวโครินธ์กำลังหลงภูมิใจในสติปัญญาของมนุษย์ เปาโลจึงเรียกให้พวกเขากลับมาหาข่าวประเสริฐ

การผิดศีลธรรมทางเพศ (1 โครินธ์ 5-6)

► ผู้นำคริสตจักรควรจัดการกับบาปที่ทำอย่างเปิดเผยในหมู่สมาชิกคริสตจักรอย่างไร?

ในฐานะเมืองท่าของโรมันและเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยวิหารนอกรีต ซึ่งรวมเอาการค้าประเวณีเข้าเป็นส่วนหนึ่งของการบูชารูปเคารพ เมืองโครินธ์จึงเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องความเสื่อมทรามทางเพศ จนมีคำกล่าวว่า Corinthianize (“ทำตัวแบบชาวโครินธ์”) ซึ่งหมายถึงการทำให้ศีลธรรมของบุคคลนั้นเสื่อมเสียไป

คริสตจักรโครินธ์ปฏิเสธที่จะใช้วินัยคริสตจักรกับสมาชิกคนหนึ่งที่ใช้ชีวิตในความสัมพันธ์ที่ผิดศีลธรรมทางเพศกับภรรยาของบิดาตนเอง ซึ่งเป็นพฤติกรรมที่แม้แต่คนนอกรีตก็ยังยอมรับไม่ได้ (1 โครินธ์ 5:1) คริสตจักรโครินธ์กลายเป็นคนที่จองหองเสียจนปฏิเสธที่จะแก้ไขปัญหานี้

คำแนะนำของเปาโลมีความสำคัญต่อการเข้าใจเรื่องวินัยคริสตจักรที่เหมาะสม เปาโลเรียกร้องให้พวกเขาขับไล่ผู้กระทำผิดออกไป ด้วยความหวังว่าเขาจะกลับใจใหม่[2] คริสตจักรจำต้องตัดสินบาปในหมู่สมาชิกด้วยเหตุผลสองประการคือ: เพื่อนำคนบาปไปสู่การกลับใจ และเพื่อหลีกเลี่ยงการนำความเสื่อมเสียมาสู่ข่าวประเสริฐ ทั้งนี้ เปาโลไม่ได้กำลังพูดถึงการกระทำของคนที่ไม่เชื่อ หรือแม้แต่คนที่หลงหายไปซึ่งกลับใจใหม่ ทว่าเขากำลังจัดการกับบาปที่ทำโดยเจตนาและทำอย่างต่อเนื่องโดยสมาชิกที่ยังมีส่วนร่วมในคริสตจักร

เกี่ยวเนื่องกับเรื่องนี้ เปาโลยังได้กล่าวถึงเรื่องการฟ้องร้องคดีกันในหมู่ผู้เชื่อด้วย ในขณะที่ชาวโครินธ์ ปฏิเสธที่จะตัดสินบาปที่ทำกันอย่างเปิดเผยภายในคริสตจักร แต่พวกเขากลับรีบนำเรื่องร้องทุกข์ส่วนตัวขึ้นสู่ศาลของคนภายนอก เปาโลจึงถามว่า พวกเขาจะตัดสินโลกได้อย่างไร หากพวกเขาไม่มีสติปัญญาเพียงพอที่จะยุติข้อพิพาทระหว่างพี่น้องคริสเตียนด้วยกันเอง (1 โครินธ์ 6:2)

คำถามจากชาวโครินธ์ (1 โครินธ์ 7:1-16:4)

เปาโลเริ่มต้นจัดการกับชุดคำถามต่างๆ ที่ชาวโครินธ์ได้ถามมาในจดหมายที่พวกเขาส่งถึงเขา (1 โครินธ์ 7:1) โดยแต่ละหัวข้อจะถูกเปิดด้วยคำว่า “เรื่อง…” เปาโลจะยกคำถามของพวกเขาขึ้นมาอ้างถึง แล้วจึงตอบประเด็นที่ถูกยกขึ้นมานั้น

การครองโสดและการแต่งงาน (1 โครินธ์ 7:1-24)

มีบางคนสอนว่า “…การที่ผู้ชายไม่แตะต้องผู้หญิงเลยก็ดีแล้ว” (1 โครินธ์ 7:1) เปาโลจึงตอบว่า การแต่งงานคือบริบทที่เหมาะสมสำหรับการแสดงออกทางเพศ ในส่วนนี้ เขายังได้กล่าวถึงปัญหาเรื่องการหย่าร้าง ซึ่งเป็นประเด็นที่ยากลำบากเป็นพิเศษสำหรับผู้เชื่อใหม่ที่แต่งงานกับผู้ที่ไม่เชื่อ

คนที่ไม่แต่งงานและหญิงม่าย (1 โครินธ์ 7:25-40)

เนื่องด้วยความทุกข์ยากในปัจจุบัน เปาโลเชื่อว่าเป็นสิ่งดีที่สุดสำหรับผู้ที่ไม่แต่งงานที่จะอยู่แบบไม่ต้องแต่งงานต่อไป อย่างไรก็ตาม เขาระบุชัดเจนว่านี่คือดุลยพินิจส่วนตัวของเขา ไม่ใช่คำสั่งจากองค์พระผู้เป็นเจ้า ในเวลานั้น บรรดาผู้เชื่อกำลังถูกกดขี่ข่มเหงโดยรัฐบาลโรมัน เปาโลอาจกำลังนึกถึงเรื่องการข่มเหงที่จะทวีความรุนแรงขึ้นก่อนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะเสด็จกลับมาด้วย (1 โครินธ์ 7:29)

อาหารที่บูชารูปเคารพ(1 โครินธ์ 8:1-11:1)

► ในบริบทพันธกิจของคุณ มีแนวปฏิบัติทางวัฒนธรรมใดบ้างที่เทียบเคียงได้กับปัญหาเรื่องอาหารที่บูชารูปเคารพของชาวโครินธ์?

การอภิปรายที่ยาวที่สุดของเปาโลคือการตอบคำถามที่ยากลำบากเกี่ยวกับอาหารที่บูชารูปเคารพ ชาวโครินธ์ตัดสินใจโดยใช้พื้นฐานจากความรู้ของพวกเขาที่ว่ารูปเคารพไม่ใช่พระเจ้าที่มีอยู่จริง เปาโลจึงตอบว่า แทนที่จะตัดสินใจบนพื้นฐานของความรู้เพียงอย่างเดียว (ซึ่งทำให้ลำพอง) เราควรแสดงออกด้วยความรัก (ซึ่งเสริมสร้างขึ้น) (1 โครินธ์ 8:1)

เปาโลได้แยกแยะความแตกต่างระหว่างการรับประทานอาหารในบริเวณพื้นที่ของวิหารนอกรีต กับการเลือกซื้ออาหารในตลาดสาธารณะ หากผู้เชื่อที่มีความรู้นี้ไปรับประทานอาหารในห้องจัดเลี้ยงของวิหาร สิ่งนี้จะทดลองใจผู้เชื่อที่อ่อนแอ (ผู้ที่ไม่มีความรู้นี้) ให้รับประทานอาหารที่บูชารูปเคารพนั้นด้วย เพื่อเป็นตัวอย่างของจิตวิญญาณที่ชาวโครินธ์ควรแสดงออก เปาโลเตือนสติพวกเขาว่า เปาโลเองยอมสละสิทธิที่จะรับการสนับสนุนด้านการเงินในฐานะศิษยาภิบาลของพวกเขา เพื่อที่จะประกาศข่าวประเสริฐในเมืองของพวกเขา (1 โครินธ์ 9:12, 14-15) ในทำนองเดียวกัน พวกเขาควรเต็มใจที่จะสละกิจกรรมที่อาจทำให้ผู้อื่นหลงผิดไปทำบาป (1 โครินธ์ 8:9)

ยิ่งไปกว่านั้น การรับประทานอาหารในวิหารนอกรีตถือเป็นการมีส่วนร่วมในแนวปฏิบัติของการไหว้รูปเคารพ (1 โครินธ์ 10:20)[3] เปาโลสรุปว่า “…จะรับประทานที่โต๊ะขององค์พระผู้เป็นเจ้า และที่โต๊ะของพวกผีด้วยก็ไม่ได้” (1 โครินธ์ 10:21)

แม้ว่าผู้เชื่อจะต้องไม่รับประทานอาหารในบริบททางศาสนานอกรีต แต่เปาโลจัดการเรื่องการเลือกซื้อเนื้อในตลาดสาธารณะที่เคยผ่านการบูชารูปเคารพมาก่อนแตกต่างออกไป เนื่องจากไม่มีความเกี่ยวข้องกันโดยตรงกับการไหว้รูปเคารพ เปาโลจึงกล่าวว่าผู้เชื่อไม่ควรตั้งคำถาม แต่ควรซื้อสิ่งที่วางขายอยู่ ข้อยกเว้นของเสรีภาพนี้จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อมีใครบางคนที่อาจจะสะดุดในเรื่องนี้อยู่ด้วย เพราะพี่น้องที่อ่อนแออาจเชื่อมโยงแม้กระทั่งการซื้อเนื้อนี้เข้ากับการบูชารูปเคารพ ในกรณีนี้ เปาโลเตือนชาวโครินธ์ถึงความรับผิดชอบของคริสเตียนที่จะต้องไม่แสวงหาประโยชน์ส่วนตน แต่เพื่อประโยชน์ของเพื่อนบ้าน (1 โครินธ์ 10:24)

หลักการสำคัญคือความรัก ความรักที่มีต่อพระเจ้าขัดขวางไม่ให้ข้าพเจ้าไปมีส่วนร่วมในงานเลี้ยงฉลองรูปเคารพในวิหารนอกรีต และความรักที่มีต่อพี่น้องที่อ่อนแอก็ขัดขวางไม่ให้ข้าพเจ้าในฐานะผู้เชื่อที่เข้มแข็ง รับประทานเนื้อที่อาจทำลายความเชื่อของเขาได้

แนวปฏิบัติในการนมัสการและของประทานฝ่ายจิตวิญญาณ (1 โครินธ์ 11:2-14:40)

เปาโลกล่าวถึงเรื่องสิทธิอำนาจ การถือพิธีมหาสนิท และการใช้ของประทานฝ่ายจิตวิญญาณในลำดับถัดมา แนวปฏิบัติในการนมัสการที่ผิดพลาดซึ่งพบในคริสตจักรโครินธ์นั้นเป็นผลมาจากความจองหองและความแตกแยก ชาวโครินธ์ใช้ของประทานฝ่ายจิตวิญญาณเพื่อยกระดับฐานะของตนเอง มากกว่าที่จะใช้เพื่อรับใช้กันและกันด้วยแรงจูงใจแห่งความรัก

การฟื้นคืนสู่ชีวิตของพระคริสต์และการเป็นขึ้นจากตาย (1 โครินธ์ 15)

เพื่อตอบคำถามเกี่ยวกับอนาคตของผู้เชื่อที่ล่วงลับไปแล้ว เปาโลเริ่มต้นด้วยการยืนยันความจริงทางประวัติศาสตร์เรื่องการฟื้นคืนสู่ชีวิตของพระคริสต์ จากนั้นเขาให้เหตุผลว่าการฟื้นขึ้นจากความตายของพระเยซูนั้นเป็น “…ผลแรกของพวกที่ล่วงหลับไป” (1 โครินธ์ 15:20) Bเนื่องจากพระคริสต์มีชัยชนะเหนือความตาย บรรดาผู้เชื่อจึงมีพระสัญญาเรื่องการเป็นขึ้นจากตายด้วยเช่นกัน

การเรี่ยไรเงินเพื่อธรรมมิกชนในกรุงเยรูซาเล็ม (1 โครินธ์ 16:1-4)

ในการเดินทางเพื่อการประกาศครั้งที่สาม เปาโลได้รวบรวมเงินถวายจากคริสตจักรชาวต่างชาติเพื่อสนับสนุนบรรดาผู้เชื่อในกรุงเยรูซาเล็มที่กำลังเผชิญกับการข่มเหง เงินถวายนี้มีความสำคัญต่อเปาโลในฐานะที่เป็นการแสดงออกในทางปฏิบัติของหลักคำสอนเรื่องความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของคริสตจักร โดยผ่านทางเงินถวายนี้ ผู้เชื่อชาวต่างชาติได้แสดงให้เห็นว่าการเป็นสมาชิกในคริสตจักรของพวกเขานั้น ได้รวมถึงพันธกิจการสนับสนุนพี่น้องคริสเตียน (ชาวยิว) ของพวกเขาด้วย

การอำลา (1 โครินธ์ 16:5-24)

เปาโลจบจดหมายของเขาด้วยการอธิบายแผนการสำหรับการมาเยี่ยมเมืองโครินธ์ในอนาคต การฝากความคิดถึงไปยังบุคคลต่างๆ และคำกล่าวอำลา

ภูมิหลังของ 2 โครินธ์

บริบท

2 โครินธ์ ถูกเขียนขึ้นหลังจาก 1 โครินธ์ ประมาณหนึ่งปี ดูเหมือนว่าการมาเยี่ยมของทิโมธีจะไม่สามารถแก้ปัญหาที่เมืองโครินธ์ได้สำเร็จ เปาโลจึงได้เดินทางไปเยี่ยมคริสตจักรด้วยตนเอง ซึ่งเป็นการไปเยี่ยมที่เจ็บปวด เพราะคริสตจักรได้ต่อต้านสิทธิอำนาจของเขา (2 โครินธ์ 2:1) เปาโลจึงกลับไปยังเมืองเอเฟซัส และเขียนจดหมายอีกฉบับหนึ่งจากที่นั่น (ซึ่งปัจจุบันสูญหายไปแล้ว) แล้วส่งไปกับทิตัส (2 โครินธ์ 2:3-9)

จากเมืองเอเฟซัส เปาโลได้เดินทางไปยังมาซิโดเนียเพื่อรอฟังข่าวจากเมืองโครินธ์ ทิตัสได้รายงานว่าชาวโครินธ์ส่วนใหญ่ได้กลับใจจากการขัดขืนของพวกเขาแล้ว (2 โครินธ์ 7:5-16) อย่างไรก็ตาม ยังมีกลุ่มคนเล็กๆ ที่ยังคงปฏิเสธสิทธิอำนาจของเปาโล เนื้อหาส่วนสุดท้ายของ 2 โครินธ์ จึงมุ่งจัดการกับคนกลุ่มนี้และเป็นการเตรียมทางสำหรับการมาเยี่ยมครั้งที่สามของเปาโล

วัตถุประสงค์

วัตถุประสงค์ของ 2 โครินธ์ คือ...

• เพื่อชื่นชมชาวโครินธ์สำหรับการกลับใจใหม่ของพวกเขา ตามที่ทิตัสได้รายงานมา (2 โครินธ์ 1-7)

• เพื่อทำให้การรวบรวมเงินถวายสำหรับกรุงเยรูซาเล็มเสร็จสมบูรณ์ (2 โครินธ์ 8-9)

• เพื่อจัดการกับการขัดขืนที่ยังคงมีอยู่ของสมาชิกบางคน (2 โครินธ์ 10-13)

แผนภูมิด้านล่างแสดงลำดับเหตุการณ์สำหรับ 1 และ 2 โครินธ์ แม้ว่าบางช่วงเวลาจะยังไม่แน่นอน แต่สิ่งนี้คือตารางเวลาที่เป็นไปได้มากที่สุดสำหรับความเกี่ยวข้องของเปาโลกับคริสตจักรที่เมืองโครินธ์

หัวข้อหลักของ 2 โครินธ์

รูปแบบการเขียน 2 โครินธ์ แสดงให้เห็นถึงวัตถุประสงค์ที่หลากหลาย โดยเป็นจดหมายที่เปาโลเขียนเพื่อตอบสนองต่อประเด็นต่างๆ มากมาย หัวข้อหลักที่ปรากฏในจดหมายฉบับนี้ ได้แก่...

• การปกป้องความเป็นอัครทูตของเปาโล

• การปกป้องความซื่อสัตย์สุจริตของเปาโล

• แผนการสำหรับการมาเยี่ยมครั้งที่สามของเปาโล

การปกป้องความเป็นอัครทูตของเปาโล

เปาโลปกป้องความเป็นอัครทูตของเขาผ่านเนื้อหาที่ค่อนข้างยาวด้วยความรู้สึกลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด พวกศัตรูของเขาได้ใช้ความทุกข์ยากและความอ่อนแอของเปาโลมาเป็นหลักฐานโจมตีสิทธิอำนาจในฐานะอัครทูต ศัตรูเหล่านี้หลงภูมิใจในความสำเร็จและอำนาจ ส่วนเปาโลภูมิใจในความอ่อนแอของเขา เพื่อให้ฤทธานุภาพของพระคริสต์อยู่กับเขา (2 โครินธ์ 12:9) สิทธิอำนาจของเขามาจากพระเจ้า ผู้ทรงเลือกที่จะทำงานผ่านความอ่อนแอของเปาโลเพื่อเป็นช่องทางในการสำแดงพระเกียรติของพระเจ้า

การปกป้องความซื่อสัตย์สุจริตของเปาโล

เปาโลตั้งใจจะไปเยี่ยมเมืองโครินธ์ให้เร็วกว่านั้น แต่เขาได้เลื่อนการเดินทางออกไปเพื่อให้บาดแผลจากการไปเยี่ยมครั้งก่อนได้รับการเยียวยา ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเดินทางไปที่มาซิโดเนียแทนที่จะตรงไปที่เมืองโครินธ์ทันที การเปลี่ยนแผนนี้กลายเป็นประเด็นให้พวกศัตรูของเปาโลโจมตี โดยพวกเขากล่าวหาว่าเปาโลเป็นคนไม่น่าเชื่อถือ เปาโลจึงอธิบายว่าการเปลี่ยนแผนนี้ก็เพื่อที่จะทำพันธกิจให้ตอบสนองต่อความต้องการของพวกเขาได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น (2 โครินธ์ 1:15-2:4, 12-17)

แผนการสำหรับการมาเยี่ยมครั้งที่สามของเปาโล

ยังมีบางคนที่ยังคงปฏิเสธสิทธิอำนาจของเปาโลและกล่าวหาว่าเขาอ่อนแอ เปาโลเขียนว่าเขากำลังจะกลับไปที่เมืองโครินธ์ และวิงวอนให้พวกเขากลับใจใหม่ก่อนที่เปาโลจะไปถึง ในช่วงต้นของจดหมาย เปาโลได้ให้ความมั่นใจเรื่องการให้อภัยแก่ผู้กระทำผิดที่กลับใจ (2 โครินธ์ 2:5-11) และในตอนท้ายของจดหมาย เขาก็ได้วิงวอนอีกครั้งให้มีการฟื้นฟูความสัมพันธ์ เป้าหมายของเปาโลคือการคืนดีกัน ไม่ใช่การแก้แค้น

คำศัพท์สำคัญ

ขณะที่เราเตรียมตัวศึกษาพระธรรมกาลาเทีย มีคำศัพท์และคำจำกัดความบางประการที่เราจำเป็นต้องทำความเข้าใจ

• กลุ่มนิยมยิว ผู้สอนผิดในคริสตจักรยุคแรกที่สอนว่า เราเป็นผู้ชอบธรรมได้โดยความเชื่อในพระคริสต์ บวกกับการเชื่อฟังธรรมบัญญัติของยิว พวกเขาอ้างตัวว่าเป็นคริสเตียน แต่ยืนกรานว่าผู้เชื่อชาวต่างชาติจะต้องปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของยิวเพื่อที่จะมีความสัมพันธ์ที่ถูกต้องกับพระเจ้า

• ลัทธิถือธรรมบัญญัติ ความเชื่อที่ว่าการปฏิบัติตามข้อกำหนดของธรรมบัญญัติของโมเสส หรือระบบกฎเกณฑ์เฉพาะเจาะจงอื่นๆ จะทำให้คนนั้นเป็นผู้ชอบธรรมในสายตาของพระเจ้า

• ผู้ยึดถือธรรมบัญญัติ บุคคลที่พยายามจะได้รับความรอดโดยการเชื่อฟังธรรมบัญญัติของพระเจ้า

• ลัทธิปฏิเสธธรรมบัญญัติ คำสอนเท็จที่ว่าผู้เชื่อมีอิสระที่จะทำตามความปรารถนาฝ่ายเนื้อหนังของตน เพราะพวกเขาได้รับความชอบธรรมโดยความเชื่อแล้ว ไม่ใช่โดยการเชื่อฟังธรรมบัญญัติ

ภูมิหลังของกาลาเทีย

วันที่เขียน

เปาโลและบารนาบัสได้ประกาศข่าวประเสริฐในพื้นที่ทางตอนใต้ของแคว้นกาลาเทียระหว่างการเดินทางเพื่อการประกาศครั้งแรกของพวกเขา ซึ่งเริ่มต้นในปี ค.ศ. 47 มีความเป็นไปได้สูงว่าเปาโลเขียนกาลาเทีย ประมาณปี ค.ศ. 48 เพื่อตอบสนองต่อปัญหาที่เกิดขึ้นในหมู่ผู้เชื่อใหม่เหล่านี้ไม่นานหลังจากที่เขาเดินทางจากมา

ข้อสนับสนุนประการหนึ่งสำหรับวันที่เขียนในช่วงนี้คือข้อเท็จจริงที่ว่า เปาโลไม่ได้กล่าวถึงการประชุมในกรุงเยรูซาเล็มในจดหมายฉบับนี้เลย เนื่องจากจดหมายฉบับนี้เน้นไปที่หัวข้อเรื่องคนต่างชาติกับธรรมบัญญัติ (ซึ่งเป็นประเด็นที่ได้มีการตัดสินในการประชุมในกรุงเยรูซาเล็ม ในปี ค.ศ. 49) จึงมีความเป็นไปได้ว่าเปาโลคงจะอ้างถึงมติจากการประชุมนั้นหากเขาเขียนจดหมายหลังจากที่การประชุมเกิดขึ้นแล้ว การที่ระบุว่าเป็นปี ค.ศ. 48 จึงทำให้กาลาเทียเป็นจดหมายฝากฉบับแรกของเปาโล

วัตถุประสงค์

ไม่นานหลังจากที่เปาโลและบารนาบัสเดินทางออกจากแคว้นกาลาเทีย Judaizers เริ่มเข้ามามีอิทธิพลต่อบรรดาผู้เชื่อใหม่ที่นั่น ผู้สอนเหล่านี้ไม่ได้ปฏิเสธงานแห่งการช่วยกู้ของพระเยซูไปเสียทั้งหมด แต่พวกเขาเทศนาว่าผู้เชื่อชาวต่างชาติที่กลับใจใหม่จะต้องเข้าสุหนัตและปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของยิว พวกเขาสอนว่าเราเป็นผู้ชอบธรรมได้โดยความเชื่อในพระคริสต์บวกกับการเชื่อฟังธรรมบัญญัติ

วัตถุประสงค์ของเปาโลในการเขียนจดหมายถึงชาวกาลาเทีย คือเพื่อเรียกพวกเขากลับออกมาจากข่าวประเสริฐเทียมเท็จของ Judaizers และให้กลับมาหาข่าวประเสริฐที่แท้จริง ซึ่งคือความรอดโดยความเชื่อในพระคริสต์เพียงผู้เดียว

หัวข้อหลักของกาลาเทีย

กาลาเทียเป็นจดหมายที่เปาโลใช้ถ้อยคำรุนแรงที่สุด เขาตำหนิชาวกาลาเทียสำหรับความโง่เขลาของพวกเขาที่หันไปหาข่าวประเสริฐอื่น และเรียกให้พวกเขากลับมาหาข่าวประเสริฐที่แท้จริงของพระคริสต์

ข่าวประเสริฐแท้จริง

ไม่เหมือนกับในจดหมายฉบับต่อๆ มาที่เปาโลมักจะระบุว่าตนเองเป็นทั้งอัครทูตและผู้รับใช้ของพระเยซูคริสต์ แต่ในกาลาเทีย เขาระบุตัวตนด้วยถ้อยคำแห่งสิทธิอำนาจเท่านั้น “เปาโล ผู้เป็นอัครทูต (ซึ่งไม่ได้รับการแต่งตั้งจากมนุษย์ หรือโดยมนุษย์ แต่โดยพระเยซูคริสต์และพระเจ้าพระบิดา ผู้โปรดให้พระเยซูเป็นขึ้นจากความตาย ได้ทรงแต่งตั้ง)” (กาลาเทีย 1:1) นี่คือภาษาที่แสดงถึงสิทธิอำนาจในฐานะอัครทูต

ข่าวสารของเปาโลกำลังถูกท้าทายโดย Judaizers ในแคว้นกาลาเทีย พวกเขาน่าจะกำลังกล่าวว่า “เปาโลไม่ได้เป็นสาวกของพระเยซูเสียหน่อย อันที่จริงเขาเคยข่มเหงคริสตจักรด้วยซ้ำ! ทำไมพวกท่านต้องฟังข่าวสารของเขาด้วย? เขาไม่ใช่อัครทูตตัวจริงหรอก” เปาโลจึงตอบโต้ว่า “ข้าพเจ้าไม่ได้รับการเลือกสรรจากมนุษย์หรือผ่านความพยายามของมนุษย์ ข้าพเจ้าเป็นอัครทูตที่ถูกเรียกโดยพระเยซูเองและโดยพระเจ้าพระบิดา ผู้ทรงให้พระองค์เป็นขึ้นจากความตาย”

เปาโลต้องการให้ผู้เชื่อชาวกาลาเทียรู้ว่า ข่าวประเสริฐที่เขาเทศนาแก่พวกเขานั้นเป็นข่าวประเสริฐที่แท้จริงของพระเยซูคริสต์ หนึ่งในคำเทศนาของเปาโลในเขตแคว้นกาลาเทียถูกบันทึกไว้ใน กิจการ 13:16-41

► อ่านคำเทศนาของเปาโลใน กิจการ 13:16-41 หัวข้อใดบ้างที่รวมอยู่ในคำเทศนานั้น?

สังเกตเนื้อหาในบทสรุปของข่าวประเสริฐนี้

• พระเจ้าทำงานผ่านประวัติศาสตร์ของอิสราเอลเพื่อประทานพระผู้ช่วยให้รอด (กิจการ 13:17-23)

• พระเยซูเป็นพระผู้ช่วยให้รอด ตามที่ยอห์นผู้ให้บัพติศมาได้ประกาศไว้ (กิจการ 13:24-25)

• พระเยซูถูกปฏิเสธโดยประชาชนในกรุงเยรูซาเล็มกับบรรดาผู้ปกครองของพวกเขา (กิจการ 13:27)

• พวกเขาตรึงพระเยซูบนกางเขน แต่พระเจ้าทำให้พระองค์เป็นขึ้นจากตาย (กิจการ 13:28-30)

• พยานจำนวนมากได้เห็นพระเยซูหลังจากที่พระองค์ฟื้นคืนสู่ชีวิต (กิจการ 13:31)

• เราเป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อ ไม่ใช่โดยธรรมบัญญัติของโมเสส (กิจการ 13:38-39) (นี่คือข่าวสารที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้เชื่อชาวต่างชาติ)

นี่คือข่าวประเสริฐที่แท้จริง คือข่าวสารเรื่องการเป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อเพียงอย่างเดียว ในช่วงเวลาที่เปาโลเขียนกาลาเทีย บรรดาผู้เชื่อใหม่เหล่านี้ได้หันไปหาข่าวประเสริฐอื่น ซึ่งไม่ใช่ข่าวประเสริฐเลยด้วยซ้ำ (กาลาเทีย 1:6-7) พันธนาการของการพยายามเป็นผู้ชอบธรรมโดยการประพฤติตามธรรมบัญญัตินั้น ห่างไกลจากข่าวประเสริฐเรื่องการเป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อที่เปาโลได้เทศนาไว้อย่างมาก

การเป็นผู้ชอบธรรมได้โดยพระคุณ ไม่ใช่โดยการประพฤติ

เปาโลสอนว่าเราเป็นผู้ชอบธรรมได้โดยพระคุณ ไม่ใช่โดยการประพฤติ ในการให้เหตุผลเพื่อโต้แย้งลัทธิถือธรรมบัญญัติ เขาได้ชี้ให้เห็นถึง 4 ประการดังนี้

1. ประสบการณ์ของเขาเอง เปาโลชี้ไปที่ข่าวประเสริฐที่เขาได้รับการสำแดงบนถนนไปสู่กรุงดามัสกัส ก่อนหน้านั้นเปาโลเคยเป็นศัตรูต่อข่าวประเสริฐและข่มเหงคริสตจักร เขากล่าวว่า “และข้าพเจ้าได้ก้าวหน้าในด้านศาสนายิวเหนือกว่าเพื่อนร่วมชาติหลายคนที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ข้าพเจ้ามีความกระตือรือร้นกว่าในเรื่องขนบธรรมเนียมของบรรพบุรุษของข้าพเจ้า” (กาลาเทีย 1:14) หากความรอดมาจากการเชื่อฟังธรรมบัญญัติ เปาโลก็ไม่จำเป็นต้องมีข่าวประเสริฐ เพราะเขาเป็นผู้ที่ซื่อสัตย์ในการปฏิบัติตามธรรมบัญญัติอยู่แล้ว แต่พระเจ้าสอนเปาโลว่า “…ไม่มีใครถูกชำระให้ชอบธรรมได้ โดยการประพฤติตามธรรมบัญญัติ แต่โดยความเชื่อในพระเยซูคริสต์เท่านั้น…” (กาลาเทีย 2:16)

2. ประสบการณ์ของชาวกาลาเทีย เมื่อชาวกาลาเทียได้ยินข่าวประเสริฐ พวกเขาได้รับพระวิญญาณโดยความเชื่อ พวกเขาไม่ได้รอดโดยการประพฤติ (กาลาเทีย 3:2) ในทำนองเดียวกัน มันจึงเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะทำให้ความรอดของตนสมบูรณ์แบบได้ด้วยการเชื่อฟังธรรมบัญญัติ (กาลาเทีย 3:3)

3. ประสบการณ์ของอับราฮัม “…อับราฮัมเชื่อพระเจ้า และพระองค์ทรงถือว่าท่านเป็นคนชอบธรรม” (กาลาเทีย 3:6) ในปัจจุบัน ทุกคนที่เชื่อก็เป็นบุตรของอับราฮัม (กาลาเทีย 3:7) เช่นเดียวกับที่อับราฮัมเป็นผู้ชอบธรรมได้โดยความเชื่อ บรรดาผู้เชื่อก็เป็นผู้ชอบธรรมได้โดยความเชื่อเช่นกัน ไม่ใช่ด้วยการประพฤติ

4. ตัวธรรมบัญญัติเอง เปาโลแสดงให้เห็นว่าทุกคนที่พึ่งพาการประพฤติตามธรรมบัญญัตินั้นตกอยู่ภายใต้คำสาปแช่งของพระเจ้า แต่ “คนชอบธรรมจะมีชีวิตอยู่โดยความเชื่อ” (กาลาเทีย 3:11) เปาโลท้าทายผู้เชื่อชาวกาลาเทียว่า “เพื่อเสรีภาพนั้นเองพระคริสต์จึงได้ทรงให้เราเป็นไท เพราะฉะนั้น จงตั้งมั่น และอย่าเข้าเทียมแอกของการเป็นทาสอีกเลย” (กาลาเทีย 5:1)

การทำให้ธรรมบัญญัติสำเร็จสมบูรณ์

► เสรีภาพจากการประพฤติตามธรรมบัญญัติของเรา ให้สิทธิเราในการทำตามความปรารถนาที่เป็นบาปหรือไม่?

เปาโลข่าวสารเรื่องการเป็นผู้ชอบธรรมได้โดยความเชื่อเพียงอย่างเดียวอาจถูกนำไปประยุกต์ใช้อย่างผิดๆ ผู้อ่านจดหมายของเปาโลอาจตัดสินใจว่า “นี่เป็นข่าวประเสริฐที่วิเศษมาก! ข้าพเจ้าได้รับทำให้เป็นผู้ชอบธรรมโดยพระคุณผ่านความเชื่อแล้ว ธรรมบัญญัติจึงไม่สำคัญ ข้าพเจ้าจะทำอะไรตามที่อยากทำก็ได้! ข้าพเจ้าสามารถใช้ชีวิตตามความปรารถนาของเนื้อหนังได้”

ทั้งในพระธรรมโรมและกาลาเทีย เปาโลได้ตอบโต้คำสอนผิดนี้ ในพระธรรมโรม เขาเตือนสติผู้อ่านว่า พวกเขาได้ตายต่อบาปแล้ว และเพราะเหตุนี้ พวกเขาจึงไม่สามารถใช้ชีวิตในบาปต่อไปได้ (โรม 6:2) ในกาลาเทีย เปาโลสั่งผู้อ่านของเขาว่า “…ขอแต่เพียงอย่าถือโอกาสใช้เสรีภาพเพื่อทำตามเนื้อหนัง แต่จงรับใช้กันและกันด้วยความรักเถิด เพราะว่าธรรมบัญญัติทั้งสิ้นนั้นสรุปได้เป็นคำเดียว คือว่า จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง” (กาลาเทีย 5:13-14)

เสรีภาพจากธรรมบัญญัติไม่ใช่การอนุญาตให้ทำบาป ในทางตรงกันข้าม เมื่อเราได้รับความรอดโดยพระคุณ พระวิญญาณบริสุทธิ์ประทานกำลังให้เราเพื่อเชื่อฟังพระเจ้าและทำให้ธรรมบัญญัติแห่งความรักสำเร็จสมบูรณ์

เปาโลไม่เคยสอนว่าธรรมบัญญัติของพระเจ้าไม่มีประโยชน์ อันที่จริง ธรรมบัญญัติมีค่าสำหรับบรรดาผู้เชื่อ เพราะเราจะรู้ว่าควรดำเนินชีวิตอย่างไรให้เป็นที่พอพระทัยพระเจ้าผ่านทางธรรมบัญญัตินั้น แต่เราจะเชื่อฟังด้วยความรัก ไม่ใช่ด้วยการเป็นทาส ความรักทำให้ธรรมบัญญัติสำเร็จสมบูรณ์

หากบุคคลหนึ่งเชื่อฟังพระเจ้าอย่างถี่ถ้วนและระมัดระวัง นั่นหมายความว่าเขาเป็นผู้ยึดถือธรรมบัญญัติหรือไม่? คำตอบคือ ไม่ใช่! พระเจ้าทรงคาดหวังให้บุตรของพระองค์เชื่อฟัง แต่ผู้ยึดถือธรรมบัญญัติคือ บุคคลที่พยายามจะได้รับความรอดโดยการเชื่อฟังธรรมบัญญัติของพระเจ้า ดังนั้น ลัทธิถือธรรมบัญญัติจึงเป็นเรื่องของท่าทีในจิตใจ

ภายนอกนั้น ผู้ยึดถือธรรมบัญญัติกับผู้ที่มีความเชื่ออาจจะดูเหมือนกันทุกประการ แต่ผู้ยึดถือธรรมบัญญัติเชื่อฟังพระเจ้าเพื่อที่จะแลกกับความโปรดปรานจากพระเจ้า ในขณะที่ผู้ที่มีความเชื่อนั้นเชื่อฟังพระเจ้าเพราะเขารักพระองค์และต้องการทำให้พระองค์พอพระทัย แรงจูงใจในการเชื่อฟังของบุคคลต่างหากที่เป็นเครื่องตัดสินว่าคนนั้นเป็นผู้ยึดถือธรรมบัญญัติหรือไม่ ไม่ใช่ที่การเชื่อฟังภายนอกของเขา

หัวข้อหลักของกาลาเทีย (ต่อ)

การดำเนินชีวิตในพระวิญญาณ

เปาโลเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างการงานของเนื้อหนังกับผลของพระวิญญาณ (กาลาเทีย 5:19-23) หากเราหว่านในเนื้อหนัง เราก็จะเก็บเกี่ยวความเสื่อมทราม (กาลาเทีย 6:8) แต่หากเราหว่านในพระวิญญาณ เราก็จะเก็บเกี่ยวชีวิตนิรันดร์ (กาลาเทีย 6:8)

เปาโลสอนว่า หากเราดำเนินชีวิตตามพระวิญญาณ (หากเรามีชีวิตที่เชื่อฟังพระองค์) เราจะไม่ตอบสนองความต้องการของเนื้อหนัง (กาลาเทีย 5:16) ในทางกลับกัน ผลของพระวิญญาณจะปรากฏให้เห็นในชีวิตของเรา และเราจะทำให้ธรรมบัญญัติแห่งความรักสำเร็จสมบูรณ์

กาลาเทีย 6:1-10 แสดงให้เห็นว่าการดำเนินชีวิตตามธรรมบัญญัติแห่งความรักนั้น ส่งผลในทางปฏิบัติที่สำคัญต่อผู้เชื่อดังนี้

• เราช่วยผู้ที่หลงไปในการทดลองให้กลับตั้งตัวใหม่

• เราช่วยแบกภาระของกันและกัน

• เราประเมินตนเองอย่างเหมาะสม

• เราทำดีต่อทุกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อพี่น้องผู้เชื่อด้วยกัน

นี่คือเสรีภาพของคริสเตียนที่แท้จริง

เมื่อเราเผชิญกับปัญหาในคริสตจักร บางครั้งเราอาจถูกล่อลวงให้คิดว่า “ในอดีตมันไม่เคยแย่ขนาดนี้มาก่อนเลย!” อย่างไรก็ตาม โครินธ์และกาลาเทียเตือนสติเราว่าปัญหาในปัจจุบันไม่ใช่เรื่องใหม่ จดหมายฝากเหล่านี้พูดโดยตรงกับคริสตจักรในศตวรรษที่ 21

1 โครินธ์ เตือนเราถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของคริสตจักร แม้ว่าเราจะแตกต่างกันในหลายด้าน แต่พระกายของพระคริสต์คือพระกายเดียวกัน ความจริงนี้ต้องนำทางเราในการจัดการความแตกต่างภายในคริสตจักร นำทางเราในการแก้ไขความขัดแย้งระหว่างผู้เชื่อ และนำทางเราในการใช้ของประทานเพื่อเสริมสร้างพระกายของพระคริสต์

จดหมายฝากเหล่านี้ยังเตือนเราด้วยว่า เราได้รับการทรงเรียกให้ทำพันธกิจแห่งการคืนดีกัน ในโครินธ์ เปาโลแสดงให้เห็นว่าควรมีการให้อภัยอย่างเต็มใจเมื่อเกิดความแตกแยกในคริสตจักร ในทำนองเดียวกัน ในกาลาเทีย เปาโลสำแดงให้เห็นว่าเราควรแสวงหาเพื่อช่วยผู้ที่หลงไปให้กลับมาตั้งตัวใหม่

กาลาเทียเตือนเราถึงหลักคำสอนที่ยิ่งใหญ่เรื่องการเป็นผู้ชอบธรรมโดยพระคุณผ่านทางความเชื่อ เปาโลเตือนไม่ให้มีความพยายามใดๆ ที่จะสอนเรื่อง “การเป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อบวกกับสิ่งอื่นใด” ไม่มีสิ่งใด (ไม่ว่าจะเป็นธรรมบัญญัติโมเสส หรือการประพฤติ หรือสิ่งอื่นใด) ที่จะนำมาบวกเข้ากับความเชื่อในงานของพระคริสต์ เพื่อใช้เป็นพื้นฐานในการที่เราจะเป็นผู้ชอบธรรมต่อหน้าพระเจ้าได้

นอกจากนี้ กาลาเทียยังเตือนเราถึงผลกระทบต่อการดำเนินชีวิตตามธรรมบัญญัติแห่งความรัก ซึ่งธรรมบัญญัติแห่งความรักนี้จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเราในฐานะผู้เชื่อ

ในช่วงต้นเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1738 William Holland ได้เป็นพยานถึงความมั่นใจในความเชื่อ หลังจากที่ได้ฟัง Charles Wesley อ่านข้อความจาก Commentary on Galatians ของ มาร์ติน ลูเธอร์ ซึ่ง Charles Wesley เองก็ได้เขียนบันทึกในไดอารี่ของเขาว่า “ข้าพเจ้าได้ใช้เวลาหลายชั่วโมงในเย็นวันนี้เป็นการส่วนตัวกับมาร์ติน ลูเธอร์ ซึ่งข้อเขียนของท่านเป็นพระพรแก่ข้าพเจ้าอย่างยิ่ง... ข้าพเจ้าเพียรพยายาม เฝ้ารอ และอธิษฐาน เพื่อที่จะได้สัมผัสถึงพระองค์ ‘ผู้ทรงรักข้าพเจ้า และได้ประทานพระองค์เองเพื่อข้าพเจ้า’”

เพียงไม่กี่วันหลังจากนั้น ในวันอาทิตย์เพนเทคอสต์ ชาร์ลส์เองก็ได้เป็นพยานว่าเขาได้รับความมั่นใจในความเชื่อ และหลังจากนั้นอีกสี่วัน ในขณะที่กำลังฟัง William Holland อ่าน “Preface to Romans” ของมาร์ติน ลูเธอร์ John Wesley ก็ได้รับความมั่นใจในความเชื่อเช่นเดียวกัน

ข่าวสารเรื่องการเป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของลูเธอร์ พี่น้องตระกูล Wesleys และบรรดาผู้เชื่ออีกหลายล้านคน ข่าวสารนี้ยังคงมีความสำคัญในปัจจุบันเฉกเช่นที่เป็นมาในศตวรรษที่ [1]

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง

• จัดทำโครงร่างความยาวหนึ่งหน้ากระดาษเพื่อเป็นคู่มือสำหรับศึกษาพระธรรม 1 โครินธ์ โดยระบุประเด็นต่างๆ ที่เปาโลได้หยิบยกมากล่าวถึงในจดหมายฉบับนี้ โครงร่างของคุณควรประกอบด้วย 3 ส่วนในแต่ละประเด็น
  • ข้อพระคัมภีร์อ้างอิงของเนื้อหาส่วนนั้น
  • คำถามหรือปัญหาที่เกิดขึ้น
  • บทสรุปสั้นๆ เกี่ยวกับคำตอบของเปาโล
• เขียนเรียงความความยาวหนึ่งหน้าเรื่องความท้าทายในยุคปัจจุบันต่อหลักคำสอนเรื่องการเป็นผู้ชอบธรรมโดยพระคุณผ่านทางความเชื่อเพียงอย่างเดียว ในขณะที่เราไม่ต้องเผชิญกับ Judaizers และความพยายามของพวกเขาในการบังคับให้เข้าสุหนัตอีกต่อไปแล้ว แต่ยังมีสิ่งอื่นใดอีกบ้างที่ในบางครั้งถูกนำมาบวกเพิ่มเพื่อใช้เป็นพื้นฐานในการเป็นผู้ชอบธรรม?

(2) เมื่อเริ่มต้นบทเรียนครั้งหน้า ขอให้ทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ เตรียมพร้อมด้วยการศึกษาคำถามในแบบทดสอบให้ละเอียด

(1) เหตุใดเมืองโครินธ์ จึงเป็นเมืองสำคัญที่เป็นยุทธศาสตร์ในการประกาศของเปาโล?

(2) ใครคือผู้ที่ทำงานร่วมกับเปาโลในการก่อตั้งคริสตจักรที่เมืองโครินธ์?

(3) ปัญหาสามประการที่เป็นแรงจูงใจให้เปาโลเขียน 1 โครินธ์ คืออะไร?

(4) คำว่าอะไรที่ถูกยกขึ้นมาเปิดแต่ละหัวข้อที่เปาโลตอบคำถามใน 1 โครินธ์?

(5) บอกหัวข้อหลักสามประการที่เปาโลกล่าวถึงใน 2 โครินธ์

(6) อะไรคือวัตถุประสงค์ของเปาโลในการเขียนจดหมายถึงชาวกาลาเทีย?

(7) Judaizers สอนว่าเราเป็นผู้ชอบธรรมได้อย่างไร? (ตอบอย่างใดอย่างหนึ่งถือว่าถูกต้อง)

(8) ผู้ยึดถือธรรมบัญญัติคืออะไร?

(9) เปาโลให้เหตุผลเพื่อโต้แย้งลัทธิถือธรรมบัญญัติ 4 ประการมีอะไรบ้าง?

(10) ตามคำสอนของเปาโล ธรรมบัญญัติมีค่าสำหรับบรรดาผู้เชื่ออย่างไร?

(11) เขียน 1 โครินธ์ 1:20-21 และ กาลาเทีย 5:22-23 จากการท่องจำ