เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) ทราบถึงวันที่เขียนที่น่าจะเป็นไปได้และบริบททางประวัติศาสตร์ของจดหมายฝากทั่วไป

(2) สรุปโครงร่างหัวข้อหลักและวัตถุประสงค์ของจดหมายฝากทั่วไป

(3) เข้าใจหลักคำสอนของพระคัมภีร์เรื่องความมั่นใจในความรอด

(4) ตระหนักถึงอันตรายจากคำสอนเท็จ

(5) เชื่อมโยงข่าวสารของพระธรรมเหล่านี้เข้ากับความต้องการของโลกในปัจจุบัน

► อ่าน 1 และ 2 เปโตร, 1–3 ยอห์น, และยูดา

► ท่องจำ 1 เปโตร 1:6-7, 1 ยอห์น 1:6-7, และยูดา 1:24-25

ในทุกยุคทุกสมัย คริสตจักรต้องเผชิญกับความท้าทายต่างๆ เมื่อถึงช่วงครึ่งหลังของศตวรรษแรก การข่มเหงจากภายนอกและผู้สอนเท็จจากภายในได้กลายเป็นอันตรายที่ร้ายแรงสำหรับคริสตจักร ภัยคุกคามเหล่านี้ยังคงดำเนินต่อไปตลอดประวัติศาสตร์คริสตจักร จดหมายของเปโตร ยอห์น และยูดาต่างเตือนให้ระวังอันตรายเหล่านี้ และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น จดหมายเหล่านั้นหนุนใจให้เรารักษาความสัตย์ซื่อเอาไว้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอันตรายดังกล่าว จดหมายฉบับเล็กๆ เหล่านี้สื่อสารถ้อยคำที่ยิ่งใหญ่ว่า พระเจ้าผู้ทรงเรียกเรานั้น พระองค์สามารถประทานชัยชนะเหนือสิ่งใดก็ตามที่จะมาพรากเราไปจากพระองค์ได้

ภูมิหลังของจดหมายของเปโตร

ผู้เขียน

ซีโมนเปโตรเป็นหนึ่งในผู้นำที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในคริสตจักรยุคแรก หลังจากที่อันดรูว์ พี่ชายของเขาได้แนะนำให้รู้จักกับพระเยซู เปโตรก็ได้กลายเป็นหนึ่งในสาวกคนสนิทสามคนของพระเยซู ชื่อเดิมของเขาคือซีโมน (“เขาได้ยินแล้ว”) แต่พระเยซูทรงเปลี่ยนชื่อของเขาเป็น เปโตร (“ศิลา”)

การเป็นคนพูดเร็วและมั่นใจในตัวเองเกินไปของเปโตร ทำให้เขาประสบปัญหาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในช่วงที่พระเยซูทำพันธกิจของพระองค์บนโลกนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเปโตรปฏิเสธพระเยซูในระหว่างการถูกไต่สวน ภายหลังการฟื้นขึ้นมาของพระเยซู เปโตรก็ได้รับการฟื้นฟู มีผู้คนถึงสามพันคนกลับใจใหม่ภายใต้พันธกิจของเขาในวันเพนเทคอสต์ เขาได้เดินทางในฐานะมิชชันนารี และในที่สุดก็ถูกตรึงกางเขนในกรุงโรมช่วงระหว่างการข่มเหงของจักรพรรดิเนโร[1] ตามประเพณีของคริสตจักร เปโตรร้องขอให้ตัวเขาถูกตรึงกางเขนแบบเอาหัวลง[2] เพราะเขารู้สึกไม่คู่ควรที่จะตายในลักษณะเดียวกับพระผู้ช่วยให้รอดที่เขาเคยปฏิเสธ

► ความล้มเหลวของเปโตรในช่วงที่พระเยซูทำพันธกิจของพระองค์บนโลกนี้ ช่วยเขาได้อย่างไรในการเขียนจดหมายถึงเหล่าผู้เชื่อ เพื่อหนุนใจให้พวกเขารักษาความสัตย์ซื่อผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบาก? เขาเรียนรู้อะไรจากประสบการณ์ของตนเองที่ส่งผลต่อคำสอนในจดหมายเหล่านี้?

ผู้รับจดหมายและสถานที่เขียน

เปโตรเขียนจดหมายฉบับนี้จากกรุงโรม ในตอนท้ายของจดหมาย เขาเขียนว่า “เธอผู้อยู่ในเมืองบาบิโลน ซึ่งทรงเลือกไว้เช่นเดียวกันและมาระโกบุตรของข้าพเจ้า ฝากคำทักทายมายังพวกท่าน” (1 เปโตร 5:13) ในพระคัมภีร์ เมืองบาบิโลน มักเป็นตัวแทนของอำนาจที่ต่อต้านประชากรของพระเจ้า เปโตรใช้คำว่า เมืองบาบิโลน เพื่ออ้างถึงกรุงโรม ในฐานะศัตรูของประชากรของพระเจ้า เพื่อให้สอดคล้องกับภาพลักษณ์ของเมืองบาบิโลน เปโตรได้ระบุว่าจดหมายฉบับแรกของเขาเขียนถึงบรรดาผู้ลี้ภัยที่กระจัดกระจายไปในเอเชียน้อย (1 เปโตร 1:1) เช่นเดียวกับที่อิสราเอลต้องกระจัดกระจายไปในช่วงการถูกเนรเทศ ในเวลานี้คริสตจักรก็กำลังทนทุกข์จากการถูกข่มเหงเช่นกัน แต่สิ่งที่ต่างจากอิสราเอลคือ บรรดาผู้เชื่อกำลังทนทุกข์เพราะความสัตย์ซื่อของพวกเขา ไม่ใช่เพราะการไม่เชื่อฟัง พวกเขาเป็นผู้มีส่วนร่วมในความทุกข์ทรมานของพระคริสต์ (1 เปโตร 4:12-13)

กลุ่มผู้รับจดหมายเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นชาวต่างชาติ พวกเขาคือผู้ที่กลับใจใหม่ซึ่งไม่ได้ดำเนินชีวิตตามตัณหาที่เคยมีในช่วงเวลาที่ยังเขลาอยู่ก่อนหน้านี้อีกต่อไป (1 เปโตร 1:14) สำหรับ 2 เปโตร แม้ไม่ได้ระบุกลุ่มผู้รับจดหมายไว้อย่างชัดเจน แต่นี่คือจดหมายฉบับที่สองของเปโตรที่เขียนถึงผู้อ่านกลุ่มเดียวกันนี้ (2 เปโตร 3:1)

วันที่เขียน

เป็นไปได้ว่าเปโตรเขียนจดหมายเหล่านี้ไม่นานก่อนที่เขาจะเสียชีวิตในช่วงกลางทศวรรษที่ 60 โดยปกติแล้วจดหมายเหล่านี้จะถูกระบุวันที่ไว้ระหว่างปี ค.ศ. 62 ถึง 67

วัตถุประสงค์

1 และ 2 เปโตร มีจุดประสงค์เพื่อหนุนใจเหล่าผู้เชื่อที่กำลังทนทุกข์ให้รักษาความสัตย์ซื่อสืบไป เช่นเดียวกับที่พระคริสต์ได้ทนทุกข์แล้วจึงได้รับพระเกียรติ เหล่าสาวกของพระคริสต์ก็ต้องทนทุกข์ในโลกนี้ก่อนจะได้รับความรุ่งโรจน์นิรันดร์ พวกเขาต้องสัตย์ซื่อทั้งเมื่อเผชิญกับความทุกข์ยาก (1 เปโตร) และคำสอนเท็จ (2 เปโตร) เปโตรให้ความมั่นใจแก่ผู้อ่านของเขาว่า พระเจ้าจะมอบบำเหน็จให้แก่บรรดาผู้ที่อดทน

หัวข้อหลักของ 1 เปโตร

ความหวังของคริสเตียน

ในฐานะผู้ที่ได้รับการทรงเลือกตามที่พระเจ้าพระบิดาได้กำหนดไว้ล่วงหน้า บรรดาผู้เชื่อได้รับพระสัญญาถึงมรดกซึ่งไม่เสื่อมสลาย ไร้มลทิน และไม่ร่วงโรย ซึ่งได้เก็บรักษาไว้ในสวรรค์เพื่อพวกเขา (1 เปโตร 1:2, 4) แม้ว่าจะมีความทุกข์ลำบากในโลกนี้ แต่เราได้รับการคุ้มครองโดยฤทธิ์เดชของพระเจ้าทางความเชื่อ เพื่อให้เข้าในความรอดซึ่งพร้อมจะปรากฏในวาระสุดท้าย (1 เปโตร 1:5) ไม่ว่าความเชื่อของเราจะถูกทดสอบอย่างไร เราก็ยังมีความหวังในความรุ่งโรจน์นิรันดร์ ความหวังนี้ได้นำความชื่นชมยินดีอันยิ่งใหญ่มาสู่ผู้เชื่อที่กำลังทนทุกข์ จนเป็นความยินดีที่ล้นพ้นสุดจะพรรณนา (1 เปโตร 1:8)

การทรงเรียกสู่ความบริสุทธิ์

ความหวังในความรุ่งโรจน์นิรันดร์ผลักดันให้เราตอบสนองต่อการทรงเรียกของพระเจ้าสู่ความบริสุทธิ์ เปโตรได้ยกคำกล่าวจาก เลวีนิติ 19:2 เพื่อท้าทายผู้อ่านของเขาให้เป็นผู้ที่บริสุทธิ์เช่นเดียวกับที่พระเจ้าบริสุทธิ์ (1 เปโตร 1:16) ซึ่งสิ่งนี้จะปรากฏให้เห็นผ่านทางความรักที่เรามีต่อพี่น้อง (1 เปโตร 1:22) ความกระหายในความจริงฝ่ายจิตวิญญาณ (1 เปโตร 2:2) และวิถีชีวิตที่บริสุทธิ์ (1 เปโตร 2:11)

ในจดหมายที่เขียนถึงผู้เชื่อที่ถูกข่มเหง อาจฟังดูน่าประหลาดใจที่เปโตรเน้นย้ำเรื่องการยอมจำนนต่อผู้มีอำนาจ เพราะเขารู้ดีว่าความทุกข์ยากอาจล่อลวงให้เหล่าสาวกของพระคริสต์ปฏิเสธอำนาจทางโลกทั้งปวง เปโตรจึงเขียนว่า คนที่บริสุทธิ์จะต้องยอมจำนนต่อสถาบันของมนุษย์ทุกอย่างเพื่อเห็นแก่พระเจ้า (1 เปโตร 2:13) การยอมจำนนนี้ทำเพื่อเห็นแก่พระคริสต์ผู้ยอมจำนนต่อผู้ปกครองทางโลกเช่นกัน ผู้เชื่อต้องยอมจำนนต่อผู้มีอำนาจทางการเมืองและนายจ้าง รวมถึงสิทธิอำนาจที่เหมาะสมภายในครอบครัวด้วย (1 เปโตร 2:13-3:7) หากเราต้องทนทุกข์ เราต้องทนทุกข์ในฐานะคริสเตียน ไม่ใช่ในฐานะผู้ทำชั่ว (1 เปโตร 3:17, 1 เปโตร 4:12-19)

ความทุกข์ยากบนเส้นทางสู่ความรุ่งโรจน์

[3]บรรดาผู้เผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิมได้พยากรณ์ไว้ว่าพระคริสต์จะต้องทนทุกข์ก่อนที่จะได้รับความรุ่งโรจน์ (1 เปโตร 1:11) พระคริสต์ได้ทนทุกข์ทางกายเพื่อเราแล้ว (1 เปโตร 4:1) และเราเองก็ควรคาดหมายถึงความทุกข์ยากเช่นกัน เช่นเดียวกับที่พระคริสต์ได้รับการยกชูขึ้นสู่ความรุ่งโรจน์ เราเองก็จะได้รับความรุ่งโรจน์ตามที่พระองค์สัญญาไว้แก่บรรดาบุตรของพระเจ้าด้วย เปโตรเองได้ร่วมเป็นพยานในความทุกข์ทรมานของพระคริสต์ และได้รับพระสัญญาถึงความรุ่งโรจน์ที่จะปรากฏให้เห็นนั้น (1 เปโตร 5:1) พระสัญญานั้นคือการหนุนใจสำหรับผู้เชื่อทุกคนที่กำลังทนทุกข์

หัวข้อหลักของ 2 เปโตร

การเจริญเติบโตในทางพระเจ้า

ในจดหมายฉบับที่สองของเขา เปโตรท้าทายเหล่าสาวกของพระคริสต์ให้เจริญเติบโตอย่างต่อเนื่องในทางพระเจ้า เขากล่าวว่าโดยผ่านทางพระสัญญาอันล้ำค่าและยิ่งใหญ่สูงสุดของพระเจ้า บรรดาผู้เชื่อจะได้มีส่วนในพระลักษณะของพระองค์

ด้วยเหตุนี้เอง พวกท่านจงพยายามอย่างที่สุดที่จะเอาคุณธรรมเพิ่มความเชื่อของพวกท่าน เอาความรู้เพิ่มคุณธรรม เอาการควบคุมตัวเองเพิ่มความรู้ เอาความทรหดอดทนเพิ่มการควบคุมตัวเอง และเอาความยำเกรงพระเจ้าเพิ่มความทรหดอดทน เอาความรักฉันพี่น้องเพิ่มความยำเกรงพระเจ้า และเอาความรักเพิ่มความรักฉันพี่น้อง (2 เปโตร 1:4-7)

คำเตือนเรื่องผู้สอนเท็จ

การข่มเหง (ซึ่งเป็นประเด็นหลักใน 1 เปโตร) มาจากภายนอกคริสตจักร แต่คำสอนเท็จ (ซึ่งเป็นประเด็นหลักใน 2 เปโตร)มักจะเกิดขึ้นจากภายในคริสตจักรเอง เปโตรเปิดโปงคำสอนของผู้เผยพระวจนะเท็จที่กำลังบุกรุกและมีส่วนร่วมอยู่ในคริสตจักร อันตรายจากคำสอนของพวกเขาสังเกตได้จากลักษณะนิสัยที่อธรรม ซึ่งสรุปไว้ใน 2 เปโตร 2:10-19 คำบรรยายนี้ลงท้ายด้วยสุภาษิตที่ว่า “‘สุนัขเลียกิน สิ่งที่มันสำรอกออกมา' และ 'สุกรที่คนล้างมันให้สะอาดแล้ว กลับลุยลงไปนอนในโคลนอีก’” (2 เปโตร 2:22)

ความสัตย์ซื่อในความสว่างแห่งการเสด็จกลับมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า

พวกที่ช่างสงสัยพยายามทำให้เหล่าสาวกของพระคริสต์ท้อใจด้วยการตั้งคำถามเกี่ยวกับการเสด็จกลับมาขององค์พระผู้เป็นเจ้า โดยพวกเขายืนกรานว่าทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังดำเนินต่อไปเหมือนที่เป็นมาตั้งแต่เริ่มสร้างโลก (2 เปโตร 3:4) เปโตรตอบโต้ว่าการที่พระคริสต์ยังไม่เสด็จกลับมานั้นเป็นผลมาจากพระเมตตาอันเปี่ยมด้วยความอดทนของพระเจ้า พระองค์ไม่ประสงค์ให้ใครพินาศเลย แต่ปรารถนาให้ทุกคนกลับใจใหม่ (2 เปโตร 3:9) การประวิงเวลาของพระองค์จึงเป็นการให้โอกาสในการกลับใจ อย่างไรก็ตาม การประวิงเวลานี้ไม่ควรทำให้เราสงสัยในความแน่นอนของการเสด็จกลับมาของพระคริสต์ เพราะ “วันขององค์พระผู้เป็นเจ้านั้น จะมาถึงเหมือนอย่างขโมย…” (2 เปโตร 3:10) และเนื่องจาก การเสด็จกลับมาของพระองค์นั้นแน่นอน เราจึงต้องดำเนินชีวิตในฐานะประชากรที่บริสุทธิ์ เราต้องให้พระองค์พบเราด้วยใจสงบ ปราศจากมลทินและข้อตำหนิ และเราต้องเจริญขึ้นต่อไปในพระคุณและในความรู้ของพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าและพระผู้ช่วยให้รอดของเรา (2 เปโตร 3:11, 14, 18)

ภูมิหลังของจดหมายของยอห์น

ผู้เขียนและวันที่เขียน

เหล่าบรรพบุรุษของคริสตจักรยุคแรก เช่น อิเรเนียส และเคลเมนต์แห่งอเล็กซานเดรีย ต่างระบุว่าอัครทูตยอห์นเป็นผู้เขียนพระธรรมเหล่านี้ เช่นเดียวกับเปโตร ยอห์นมีอาชีพเป็นชาวประมงและได้กลายเป็นหนึ่งในสาวกคนสนิทสามคนของพระเยซู เขาอยู่ในเหตุการณ์การไต่สวนพระเยซู และอยู่กับมารีย์ในขณะที่พระองค์ถูกตรึงกางเขน ยอห์นและเปโตรเป็นพยานกลุ่มแรกๆ ที่เห็นอุโมงค์ว่างเปล่า ในพระกิตติคุณของเขา ยอห์นเรียกแทนตัวเองว่า “สาวกคนนั้น” และสาวก “ที่พระเยซูทรงรักนั้น” (ยอห์น 20:2)

ตามบันทึกของยูเซเบียส ยอห์นและเหล่าสาวกคนอื่นๆ ของพระคริสต์ได้หนีออกจากกรุงเยรูซาเล็มไม่นานก่อนที่เมืองจะถูกกรุงโรม ทำลายในปี ค.ศ. 70 บรรดาผู้เชื่อได้หนีไปยังเมืองเพลลาในแคว้นเปเรีย (ทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน) ต่อมายอห์นได้ทำพันธกิจในเมืองเอเฟซัส จดหมายทั้งสามฉบับของยอห์น น่าจะถูกเขียนขึ้นที่เมืองเอเฟซัสในช่วงปลายศตวรรษแรก

ผู้รับจดหมาย

1 ยอห์น ไม่ได้ระบุชื่อผู้รับจดหมายที่เฉพาะเจาะจง ยอห์นเรียกผู้อ่านของเขาว่า “ลูกของข้าพเจ้าเอ๋ย” (1 ยอห์น 2:1) “ท่านที่รักทั้งหลาย” (1 ยอห์น 3:2) และ “พี่น้อง” (1 ยอห์น 3:13) ถ้อยคำเหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเขากำลังสื่อสารถึงเพื่อนผู้เชื่อที่เขามีความสัมพันธ์ด้วยอย่างใกล้ชิด

2 ยอห์น ระบุว่าเขียนถึง “…เรียน ท่านสุภาพสตรีที่ทรงเลือกไว้ และลูกๆ ของท่าน…” (2 ยอห์น 1:1) ซึ่งวลีนี้สามารถตีความได้สองทางว่า “ท่านสุภาพสตรีที่ทรงเลือกไว้” อาจหมายถึง...

• สุภาพสตรีท่านหนึ่งที่อนุญาตให้คริสตจักรมาประชุมกันที่บ้านของเธอ

• คริสตจักรท้องถิ่นแห่งหนึ่งที่ยอห์นรู้จัก โดยที่ “ลูกๆ ของท่าน” จะหมายถึงสมาชิกของคริสตจักรแห่งนั้น

3 ยอห์น ระบุว่าเขียนถึงกายอัส ซึ่งเป็นผู้ที่กลับใจใหม่ผ่านทางพันธกิจของยอห์น (3 ยอห์น 1:1)

หัวข้อหลักของ 1 ยอห์น

จดหมายฉบับแรกในบรรดาสามฉบับนี้มีความยาวที่สุด แทนที่จะเป็นการทักทายตามแบบธรรมเนียมปฏิบัติ ยอห์นเริ่มต้นด้วยถ้อยคำที่ยืนยันถึงสิทธิอำนาจของจดหมายของเขา เขาไม่ได้เขียนเกี่ยวกับข่าวลือหรือเรื่องราวที่แต่งขึ้น แต่เขียนเกี่ยวกับสิ่งที่เขาได้เห็นเป็นพยานด้วยตนเอง “เราขอแจ้งเกี่ยวกับสิ่งที่มีมาตั้งแต่ปฐมกาล ซึ่งเราได้ยิน ได้เห็นกับตา ได้พินิจดู และจับต้องด้วยมือของเรานั้น…” (1 ยอห์น 1:1) 1 ยอห์นมีความคล้ายคลึงกับพระกิตติคุณของยอห์นในการเน้นย้ำถึงความจริงทางประวัติศาสตร์เกี่ยวกับชีวิตของพระคริสต์

เงื่อนไขของการสามัคคีธรรมกับพระเจ้า

ยอห์นระบุวัตถุประสงค์ของการเขียนไว้ที่ตอนต้นของจดหมาย “และเราเขียนข้อความเหล่านี้เพื่อความชื่นชมยินดีของเราจะได้เต็มเปี่ยม” (1 ยอห์น 1:4) ความชื่นชมยินดีนี้เกิดขึ้นโดยผ่านทางการสามัคคีธรรมกับพระบิดาและพระบุตรของพระองค์คือพระเยซูคริสต์ (1 ยอห์น 1:3) ในการเขียนเกี่ยวกับการสามัคคีธรรมกับพระเจ้านั้น ยอห์น ใช้คำว่า รู้จัก (1 ยอห์น 2:3, 13-14, 1 ยอห์น 4:7-8) การรู้จักพระเจ้าเป็นมากกว่าความรู้ทางสติปัญญา แต่เป็นความสัมพันธ์ผ่านทางประสบการณ์ ยอห์นระบุถึงเงื่อนไขในการรักษาการสามัคคีธรรมกับพระเจ้าไว้ดังนี้

• เราต้องดำเนินในความสว่าง (1 ยอห์น 1:6-7)

• เราต้องไม่ดำเนินในบาป (1 ยอห์น 2:1-2)

บาปและการสามัคคีธรรมกับพระเจ้า

คำสอนของยอห์นเกี่ยวกับเรื่องบาปประกอบด้วยความจริงที่สำคัญสองประการ

• พระเจ้าประทานกำลังเพื่อชีวิตที่มีชัยชนะ “ลูกของข้าพเจ้าเอ๋ย ข้าพเจ้าเขียนข้อความเหล่านี้ถึงท่านทั้งหลายเพื่อท่านจะได้ไม่ทำบาป…” (1 ยอห์น 2:1) หากเรารักษาการสามัคคีธรรมกับพระเจ้าไว้ เราจะไม่รักษาการสามัคคีธรรมกับบาป (1 ยอห์น 1:6–2:5, 1 ยอห์น 3:6-9) ในฐานะบุตรของพระเจ้า เราจะไม่ทำบาปอย่างจงใจต่อไป เราไม่สามารถเดินไปกับบาปและเดินไปกับพระเจ้าในเวลาเดียวกันได้

• พระเจ้าประทานพระคุณสำหรับผู้ที่พลั้งพลาด “…และถ้าใครทำบาป เราก็มีผู้ช่วยทูลขอพระบิดาเพื่อเรา คือพระเยซูคริสต์ผู้ทรงเที่ยงธรรมนั้น” (1 ยอห์น 2:1) แม้พระเจ้าจะปรารถนาให้เรามีชีวิตที่มีชัยชนะอย่างสม่ำเสมอ แต่พระองค์ก็สัญญาว่าจะประทานพระคุณแก่ผู้ที่กลับใจใหม่หลังจากที่ได้พลั้งพลาดไป (1 ยอห์น 1:9, 1 ยอห์น 2:1-2)

ความรักและการสามัคคีธรรมกับพระเจ้า

ชัยชนะเหนือบาปอย่างต่อเนื่องนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับวินัยส่วนตัวหรือการควบคุมตนเองเพียงอย่างเดียว แต่มีพื้นฐานมาจากความรักที่มีต่อพระเจ้า (1 ยอห์น 2:5) หลักการที่ควบคุมชีวิตคริสเตียนคือความรักที่มีต่อพระเจ้า[1] ความรักที่เรามีต่อพระเจ้านี้เองที่ทำให้เรารักษาสิ่งที่พระองค์บัญชาไว้ หากเรารักพระเจ้า เราจะไม่รักโลกหรือสิ่งของในโลก (1 ยอห์น 2:15)

บุคคลที่ไม่รักพี่น้องของตนก็ไม่ได้มาจากพระเจ้า หากเรารักพระเจ้า เราจะรักบุตรของพระเจ้าด้วย (1 ยอห์น 3:10-11, 1 ยอห์น 4:20-21) หลักฐานที่ยืนยันว่าเราได้พ้นจากความตายไปสู่ชีวิตแล้วก็คือความรักที่เรามีต่อพี่น้องคริสเตียน ความรักนี้เป็นมากกว่าคำพูด แต่ปรากฏให้เห็นผ่านทางการกระทำของเรา (1 ยอห์น 3:14-18)

ความมั่นใจของบรรดาบุตรของพระเจ้า

ยอห์นเขียนจดหมายฉบับนี้เพื่อให้ผู้อ่านของเขารู้ว่าพวกเขามีชีวิตนิรันดร์ และเพื่อให้พวกเขาเชื่อในพระเยซู (1 ยอห์น 5:13) ความมั่นใจที่ยั่งยืนต้องการการเชื่อฟังอย่างต่อเนื่อง เราจะรู้ว่าเราเป็นบุตรของพระเจ้าเมื่อชีวิตของเรามีลักษณะ 3 ประการดังนี้

1. การเชื่อฟังความจริง (1 ยอห์น 1:6-7) แง่มุมของความมั่นใจนี้สอดคล้องกับถ้อยคำของพระเยซูที่กล่าวไว้ใน ยอห์น 8:31 “ถ้าพวกท่านยึดมั่นในคำสอนของเรา ท่านก็เป็นสาวกของเราอย่างแท้จริง” ความมั่นใจของเราในฐานะสาวกของพระเยซูมีพื้นฐานมาจากการเอาใจใส่และเชื่อฟังถ้อยคำของพระองค์อย่างต่อเนื่อง

2. การเป็นอิสระจากบาปที่จงใจ (1 ยอห์น 3:8-10) เนื่องจากเราไม่สามารถมีส่วนในการสามัคคีธรรมกับพระเจ้าได้หากเรายังคงขัดขืนพระองค์อย่างจงใจ ดังนั้นเราย่อมไม่มีความมั่นใจอย่างแน่นอนหากเรายังคงอยู่ในการขัดขืนเช่นนั้น

3. ความรักต่อเพื่อนผู้เชื่อ (1 ยอห์น 3:14-19) พระเยซูทรงบอกกับเหล่าสาวกของพระองค์ว่า “ถ้าท่านรักกันและกัน ดังนี้แหละทุกคนก็จะรู้ว่าท่านเป็นสาวกของเรา” (ยอห์น 13:35) ยอห์นได้ย้ำถึงการเน้นย้ำนี้อีกครั้งในจดหมายฝากของเขาว่า “เรารู้ว่าเราได้พ้นจากความตายไปสู่ชีวิตแล้ว ก็เพราะเรารักพี่น้อง…” (1 ยอห์น 3:14)

เนื้อหาของ 2 ยอห์น

ข่าวสารใน 2 ยอห์น นั้นขนานไปกับข่าวสารใน 1 ยอห์น การสามัคคีธรรมกับพระเจ้าเกี่ยวข้องกับการดำเนินชีวิตในความรักของพระเจ้าและการดำเนินในความจริงของพระองค์ ความรักที่ถูกบัญญัติไว้ใน 2 ยอห์น ไม่ใช่บัญญัติใหม่ แต่เป็นสิ่งที่ได้สอนไว้ตั้งแต่เริ่มแรก (2 ยอห์น 1:5-6)

ความรักที่ถูกบัญญัติไว้ใน 2 ยอห์น คือความรักที่รู้จักแยกแยะซึ่งยึดมั่นในความจริง การแยกแยะนั้นมีความสำคัญเพราะมีผู้ล่อลวงจำนวนมากที่ไม่ยอมรับพระคริสต์ ยอห์นเตือนท่านสุภาพสตรีที่ทรงเลือกไว้ ให้ยึดมั่นในความจริงเรื่องการเสด็จมาเป็นมนุษย์ของพระเยซูคริสต์ (2 ยอห์น 1:7-8) การสามัคคีธรรมกับพระเจ้าเรียกร้องให้เราปฏิเสธคำสอนเท็จ (2 ยอห์น 1:10-11)

เนื้อหาของ 3 ยอห์น

วัตถุประสงค์หลักของ 3 ยอห์น คือการสอนเกี่ยวกับการต้อนรับแบบคริสเตียน การต้อนรับแบบคริสเตียนเป็นมากกว่าความเป็นมิตรที่คุณแสดงต่อผู้อื่น แต่นี่คือการแสดงออกถึงความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของคริสตจักร ในขณะที่ 2 ยอห์น เตือนเรื่องการต้อนรับผู้ที่สอนหลักคำสอนเท็จ 3 ยอห์น ก็เตือนเรื่องการปฏิเสธผู้ที่สอนหลักคำสอนที่ถูกต้องเช่นกัน

กายอัสต้อนรับบรรดาผู้ประกาศข่าวประเสริฐที่เดินทางมาด้วยการต้อนรับแบบคริสเตียน และปฏิบัติต่อพวกเขาในฐานะเพื่อนร่วมงานเพื่อความจริง (3 ยอห์น 1:5-8) ในทางตรงกันข้าม ดิโอเตรเฟสปฏิเสธที่จะยอมรับพี่น้องเหล่านี้ ดิโอเตรเฟสแสวงหาตำแหน่งเพื่อตนเอง ปฏิเสธสิทธิอำนาจในฐานะอัครทูตของยอห์น และขับไล่เหล่าสาวกแท้ของพระคริสต์ที่ท้าทายเขาออกจากคริสตจักร (3 ยอห์น 1:9-10)

3 ยอห์น เปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างพฤติกรรมของดิโอเตรเฟสกับความรักแบบคริสเตียนที่แสดงออกโดยเดเมตริอัส (3 ยอห์น 1:12) จดหมายสั้นๆ ฉบับนี้แสดงให้เห็นถึงการนำความรักแบบคริสเตียนที่ได้รับบัญญัติไว้ใน 1 ยอห์น มาปฏิบัติจริง และความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของคริสตจักรในการแสวงหาความจริงตามที่ได้รับคำบัญชาไว้ใน 2 ยอห์น

ภูมิหลังของยูดา

ผู้เขียนและวันที่เขียน

ยูดาเป็นน้องชายของพระเยซู เช่นเดียวกับยากอบพี่ชายของเขา ยูดาไม่ได้เชื่อในพระเยซูจนกระทั่งหลังจากพระองค์ฟื้นคืนสู่ชีวิต[1] ในจดหมายของเขา ยูดาระบุตัวตนว่าเป็นผู้รับใช้ของพระเยซูคริสต์และเป็นน้องชายของยากอบ (ยูดา 1:1)

หลักฐานเดียวที่เกี่ยวข้องกับวันที่เขียนจดหมายฝากของยูดาคือความคล้ายคลึงกับ 2 เปโตร ข้อเท็จจริงที่ว่าจดหมายทั้งสองฉบับพูดถึงปัญหาที่คล้ายกัน บ่งชี้ว่ายูดาอาจถูกเขียนขึ้นในช่วงเวลาไล่เลี่ยกับ 2 เปโตร คือในช่วงต้นถึงกลางทศวรรษที่ 60

ผู้รับจดหมาย

ยูดา ระบุผู้รับจดหมายว่าเป็นคนทั้งหลายที่ได้รับการทรงเรียก ผู้เป็นที่รักของพระเจ้าพระบิดา และได้รับการคุ้มครองรักษาไว้เพื่อพระเยซูคริสต์ (ยูดา 1:1) การอ้างอิงในหัวข้อต่างๆ ของชาวยิวบ่งชี้ว่าพระธรรมนี้มีกลุ่มเป้าหมายเป็นผู้เชื่อชาวยิว

วัตถุประสงค์และเนื้อหาของยูดา

ยูดาระบุว่าเขาเคยหวังจะเขียนจดหมายเชิงหลักคำสอนในหัวข้อเรื่องความรอดของเรา (ยูดา 1:3) อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีผู้สอนเท็จกำลังบุกรุกและมีส่วนร่วมอยู่ในคริสตจักร พระวิญญาณบริสุทธิ์จึงดลใจให้ยูดาเตือนเพื่อนผู้เชื่อของเขาให้ระวังคำสอนเท็จ

ข่าวสารของยูดาประกอบด้วยสิ่งต่อไปนี้

• คำเตือนให้ระวังผู้สอนเท็จและข่าวสารของพวกเขา

• คำบรรยายเกี่ยวกับการพิพากษาที่จะมาถึงผู้สอนเหล่านี้

• การเรียกร้องให้มีความเพียรพยายาม

• บทสรรเสริญปิดท้ายว่า “…แด่พระองค์ผู้ทรงสามารถปกป้องพวกท่านไม่ให้สะดุดล้ม และทรงตั้งพวกท่านอยู่เบื้องหน้าพระสิริของพระองค์ โดยปราศจากตำหนิและมีความร่าเริงยินดี” (ยูดา 1:24)

จดหมายฝากทั่วไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง 1 เปโตร หนุนใจให้เรายังคงสัตย์ซื่ออยู่เสมอท่ามกลางความทุกข์ยาก เปโตรท้าทายผู้อ่านของเขาให้ถ่อมใจลงในวันนี้ เพื่อว่าเมื่อถึงเวลาอันควร พระเจ้าจะยกชูพวกเขาขึ้น (1 เปโตร 5:6) ความทุกข์ยากเป็นเรื่องปกติของชีวิตคริสเตียน แต่ความทุกข์ยากนั้นจะจบลงด้วยความรุ่งโรจน์ พระสัญญานี้ได้หนุนใจผู้เชื่อในศตวรรษที่ 1 และควรหนุนใจเราในศตวรรษที่ 21 ด้วยเช่นกัน

พระธรรมแต่ละเล่มเหล่านี้หนุนใจให้คริสตจักรดำเนินชีวิตคริสเตียนในภาคปฏิบัติ ไม่ว่าจะเป็นการที่เปโตรเรียกร้องให้มีการยอมจำนนต่อผู้มีอำนาจ ข่าวสารของ 1 ยอห์น เรื่องความรักที่มีต่อพี่น้อง คำเตือนของ 2 ยอห์น ให้ยึดรักษาความจริง การเรียกของ 3 ยอห์น ให้มีการต้อนรับแบบคริสเตียน หรือคำเตือนของยูดาให้ระวังผู้สอนเท็จ จดหมายฝากทั่วไปเหล่านี้สอนว่าความจริงเป็นมากกว่าความรู้ทางสติปัญญา และเราถูกเรียกให้ดำเนินชีวิตตามความจริงในพระคัมภีร์ในวิถีชีวิตประจำวันของเรา

ในศตวรรษที่ 1 สาวกของพระคริสต์จำนวนมาก (รวมถึงอัครทูตส่วนใหญ่) ได้พลีชีพเพื่อความเชื่อของพวกเขา ในศตวรรษที่ 2 โพลีคาร์ปถูกประหารชีวิตเนื่องจากปฏิเสธที่จะเผาเครื่องหอมบูชาถวายแด่จักรพรรดิ ในศตวรรษที่ 4 แคทเธอรีนแห่งอเล็กซานเดรีย ถูกตัดศีรษะหลังจากที่เธอได้เป็นพยานต่อหน้าจักรพรรดิ

ในศตวรรษที่ 14 ร่างของ จอห์น วิคลิฟ ถูกเผาเนื่องจากเขาได้แปลพระคัมภีร์เป็นภาษาอังกฤษ ในศตวรรษที่ 15 John Huss ถูกเผาทั้งเป็นบนกองฟืนเนื่องจากปฏิเสธหลักคำสอนของนิกายโรมันคาทอลิก ในศตวรรษที่ 16 ผู้เชื่อ 26 ท่านถูกตรึงกางเขนในเมืองนางาซากิ ประเทศญี่ปุ่น ในช่วงเวลาแห่งการข่มเหงที่เหล่าผู้เชื่อต้องนมัสการอย่างลับๆ

ในศตวรรษที่ 20 สาวกของพระคริสต์หลายพันคนเสียชีวิตในฐานะผู้พลีชีพเพื่อความเชื่อในประเทศจีน สหภาพโซเวียต และประเทศอื่นๆ ที่ปกครองด้วยระบอบเผด็จการ ในศตวรรษที่ 21 บรรดาผู้เชื่อในประเทศที่ถูกครอบงำด้วยศาสนาอื่นต้องเผชิญกับการข่มเหงและการขู่ฆ่าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

ในทุกยุคทุกสมัย สาวกของพระเยซูได้สละชีวิตเพื่อความเชื่อของตน แต่สำหรับคริสตจักรแล้ว นี่ไม่ใช่เหตุให้ต้องท้อใจ เปโตรเตือนสติผู้เชื่อที่ถูกข่มเหงว่า “และหลังจากพวกท่านทนทุกข์ชั่วเวลาหนึ่งแล้ว พระเจ้าแห่งพระคุณทั้งสิ้น ผู้ได้ทรงเรียกให้พวกท่านเข้าในศักดิ์ศรีนิรันดร์ของพระองค์ในพระ[เยซู]คริสต์ พระองค์เองก็จะทรงฟื้นฟู จะทรงค้ำจุนให้มั่นคง จะทรงเสริมเรี่ยวแรง และจะทรงให้พวกท่านตั้งมั่นอยู่” (1 เปโตร 5:10) คริสตจักรคือผู้พิชิต! นี่คือคำสัญญาของจดหมายฝากทั่วไป

(1) เตรียมคำเทศนาหรือบทเรียนจากพระคัมภีร์ในหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งต่อไปนี้ ส่งเป็นงานเขียน (5-6 หน้า) หรือส่งเป็นเสียงบันทึกการเทศนาหรือการสอนของคุณก็ได้

• “การทนทุกข์ในชีวิตคริสเตียน” จงใช้หลักการที่สอนใน 1 เปโตร และยกตัวอย่างประกอบจากประวัติศาสตร์คริสตจักร โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากประวัติศาสตร์คริสตจักรในประเทศของคุณ

• “การสามัคคีธรรมกับพระเจ้า” รวบรวมสิ่งที่เป็นเกณฑ์ตัดสินสำหรับการสามัคคีธรรมกับพระเจ้าที่พบใน 1 ยอห์น

(2) เมื่อเริ่มต้นบทเรียนครั้งหน้า ขอให้ทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ เตรียมพร้อมด้วยการศึกษาคำถามในแบบทดสอบให้ละเอียด

(1) เปโตร ใช้คำว่า บาบิโลน อย่างไรใน 1 เปโตร 5:13?

(2) อะไรคือ อันตรายจากภายนอก ที่คริสตจักรเผชิญใน 1 เปโตร?

(3) อะไรคือ อันตรายจากภายใน ที่คริสตจักรเผชิญใน 2 เปโตร?

(4) 2 ยอห์น ระบุว่าเขียนถึง “ท่านสุภาพสตรีที่ทรงเลือกไว้…” สองกลุ่มที่เป็นไปได้สำหรับคำระบุนี้คือใคร?

(5) อะไรคือความจริงที่สำคัญสองประการ ใน 1 ยอห์นที่เป็นคำสอนเกี่ยวกับบาป?

(6) ตามคำสอนใน 1 ยอห์น ลักษณะสามประการใดที่ทำให้รู้ว่าเราเป็นบุตรของพระเจ้า?

(7) อะไรคือวัตถุประสงค์หลักของ 3 ยอห์น?

(8) ยูดาเกี่ยวข้องกับพระเยซูอย่างไร?

(9) เขียน 1 เปโตร 1:6-7, 1 ยอห์น 1:6-7, และ ยูดาส 1:24-25 จากการท่องจำ