เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) ทราบวันที่เขียนที่น่าจะเป็นไปได้และบริบททางประวัติศาสตร์ของพระธรรมฮีบรูและยากอบ

(2) สรุปโครงร่างหัวข้อหลักและวัตถุประสงค์ของพระธรรมฮีบรูและยากอบ.

(3) เห็นคุณค่าสิทธิพิเศษและความรับผิดชอบของเราภายใต้พันธสัญญาใหม่

(4) เอาใจใส่ต่อคำเตือนในพระคัมภีร์เรื่องการละทิ้งความเชื่อ

(5) เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่อกับการกระทำในชีวิตคริสเตียน

(6) ประยุกต์ใช้หลักการปฏิบัติสำหรับการดำเนินชีวิตคริสเตียนจากพระธรรมฮีบรูและยากอบ

(7) เชื่อมโยงข่าวสารของพระธรรมเหล่านี้เข้ากับความต้องการของโลกในปัจจุบัน

► อ่าน ฮีบรู และ ยากอบ

► ท่องจำ ฮีบรู 4:14-16 และ ยากอบ 2:17-18

พระธรรมในพันธสัญญาใหม่แปดเล่มถูกเรียกว่า จดหมายฝากทั่วไป ได้แก่ จดหมายที่เขียนถึงชาวฮีบรู และจดหมายที่เขียนโดยยากอบ เปโตร ยอห์น และ ยูดาส สาเหตุที่เรียกจดหมายเหล่านี้ว่าจดหมายฝากทั่วไป ก็เพราะจดหมายเหล่านี้ไม่มีกลุ่มผู้ฟังที่ระบุเจาะจง หรือเขียนถึงกลุ่มคนที่เรามีข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขาน้อยมาก

จดหมายเหล่านี้มีตั้งแต่ฉบับที่มีความยาวมากอย่างจดหมายถึงชาวฮีบรู ไปจนถึงจดหมายฉบับสั้นๆ จากอัครทูตยอห์นที่เขียนถึงกายอัส จดหมายฝากทั่วไปกล่าวถึงความกังวลมากมายหลายอย่าง แต่การดำเนินชีวิตคริสเตียนในทางปฏิบัติเป็นสิ่งที่ทุกเล่มให้ความสำคัญร่วมกัน พระธรรมเหล่านี้สอนเราถึงวิธีการดำเนินชีวิตในฐานะผู้ติดตามพระคริสต์ในโลกที่ไม่ได้เป็นคริสเตียน ผู้เชื่อในศตวรรษแรกต้องเผชิญกับความท้าทายที่คล้ายคลึงกับที่เราเผชิญอยู่ในปัจจุบัน นั่นคือ หลักคำสอนเท็จ การทดลอง และการต่อต้านจากคนที่ไม่เชื่อ ซึ่งจดหมายแต่ละฉบับได้จัดการกับประเด็นเหล่านี้ไว้ แม้ว่าจดหมายเหล่านี้ส่วนใหญ่จะมีขนาดเล็ก แต่ก็มีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับผู้เชื่อที่ต้องเผชิญกับสิ่งที่ท้าทายความเชื่อของพวกเขา

ภูมิหลังของฮีบรู

ผู้เขียน

พระธรรมฮีบรู ไม่ได้ระบุชื่อผู้เขียนไว้ มักมีการสันนิษฐานกันว่าเปาโลเป็นผู้เขียน

ข้อสนับสนุนว่าเปาโลอาจเป็นผู้เขียน ได้แก่...

1. พระธรรมฮีบรูเน้นย้ำเรื่องความเป็นบุคคลและการงานของพระคริสต์

2. ผู้เขียนมีความสัมพันธ์กับทิโมธี (ฮีบรู 13:23)

3. คำอวยพรในบทสุดท้ายคล้ายคลึงกับคำอวยพรในจดหมายฉบับอื่นๆ ของเปาโล (ฮีบรู 13:18-25)

ข้อโต้แย้งที่คัดค้านว่าเปาโลไม่ได้เป็นผู้เขียน มีสาเหตุมาจากความแตกต่างหลายประการในด้านสำนวนภาษาระหว่างพระธรรมฮีบรูกับจดหมายฉบับที่ยืนยันได้ว่ามาจากเขา

1. ผู้เขียนกล่าวว่าเขาได้รับฟังข่าวประเสริฐจากบรรดาอัครทูต (ฮีบรู 2:3) แต่ใน กาลาเทีย 1:12, 15-19 และ กาลาเทีย 2:6 เปาโลเน้นย้ำว่าเขาได้รับข่าวประเสริฐโดยตรงจากการเปิดเผยของพระเยซูคริสต์ และเขาไม่ได้รับข่าวสารใดๆ ของเขามาจากอัครทูตคนอื่นๆ เลย

2. พระธรรมฮีบรูไม่ได้ขึ้นต้นและลงท้ายด้วยการทักทายส่วนตัวตามแบบฉบับที่มักพบในจดหมายของเปาโล

ตลอดประวัติศาสตร์คริสตจักร ได้มีการเสนอชื่อผู้เขียนคนอื่นๆ อีกหลายคน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผู้ร่วมงานของเปาโล เช่น บารนาบัส ลูกา หรืออปอลโล สิ่งนี้อาจช่วยอธิบายถึงความคล้ายคลึงกับรูปแบบของเปาโลได้ แต่ในท้ายที่สุดแล้ว ผู้เขียนก็ยังคงไม่เป็นที่รู้จัก

วัตถุประสงค์

พระธรรมฮีบรูเป็นการผสมผสานระหว่างองค์ประกอบของจดหมาย (มีการทักทายส่วนตัวในตอนท้าย) กับลักษณะเฉพาะของบทเทศนา (การอธิบายข้อพระคัมภีร์เดิม) ผู้เขียนเรียกจดหมายของเขาว่าเป็น “คำเตือนสติ” (ฮีบรู 13:22) โดยใช้ภาษากรีกวลีเดียวกับที่ใช้ใน กิจการ 13:15 เพื่อบรรยายถึงบทเทศนา ดังนั้น พระธรรมฮีบรูจึงเป็นบทเทศนาในรูปแบบของจดหมาย

ผู้รับกลุ่มแรกของจดหมายฝากฉบับนี้ คือผู้ติดตามพระคริสต์ที่เป็นชาวยิวซึ่งกำลังถูกล่อลวงให้หันหลังจากความเชื่อในพระคริสต์เพื่อกลับไปสู่ธรรมเนียมปฏิบัติเดิมของพวกเขา เราสามารถเห็นภูมิหลังความเป็นยิวของพวกเขาได้จากความคุ้นเคยที่มีต่อการถวายเครื่องบูชาและพิธีกรรมในพันธสัญญาเดิม

ผู้เชื่อเหล่านี้ได้อดทนต่อการข่มเหงด้วยความสัตย์ซื่อ แต่พวกเขากำลังตกอยู่ในอันตรายจากการเหนื่อยล้าและท้อถอย (ฮีบรู 10:32-34, ฮีบรู 12:3) ผู้เขียนพระธรรมฮีบรูเขียนเพื่อเตือนสติพวกเขาไม่ให้ละทิ้งความเชื่อ และเพื่อหนุนใจให้พวกเขายังคงสัตย์ซื่อต่อไป เขาอธิบายว่าพระเยซูเป็นความสำเร็จสมบูรณ์ของพันธสัญญาเดิม ดังนั้น หากพวกเขาปฏิเสธพระเยซูเพื่อกลับไปหาความเชื่อเดิม ก็เท่ากับพวกเขาได้ปฏิเสธความเชื่อเดิมของตนเองด้วย ในทางตรงกันข้าม หากพวกเขายังคงดำเนินในความเชื่อต่อไป พวกเขาก็จะรักษาบำเหน็จมรดกแห่งความเชื่อในพันธสัญญาเดิมร่วมกับเหล่าบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แห่งความเชื่อเอาไว้

วันที่เขียน

จดหมายถึงชาวฮีบรูน่าจะถูกเขียนขึ้นก่อนปี ค.ศ. 70 เนื่องจากจดหมายฉบับนี้กล่าวถึงระบบการถวายเครื่องบูชาของพวกยิวว่าเป็นสิ่งที่กำลังดำเนินอยู่ในปัจจุบัน[1] สิ่งนี้บ่งชี้ว่าจดหมายถูกเขียนขึ้นก่อนที่พระวิหารจะถูกทำลายโดยชาวโรมันในปี ค.ศ. 70

พันธสัญญาเดิมในพระธรรมฮีบรู

► อะไรคือความสัมพันธ์ระหว่างพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่?

ก่อนที่จะพิจารณาเนื้อหาของพระธรรมฮีบรู สิ่งสำคัญคือต้องทำความเข้าใจเกี่ยวกับความเข้าใจผิดที่พบบ่อยเกี่ยวกับหนังสือเล่มนี้ ผู้อ่านจำนวนมากตีความว่าพระธรรมฮีบรูเป็นการโจมตีพันธสัญญาเดิม เนื่องจากพระธรรมฮีบรูสอนว่าพันธสัญญาใหม่เป็นพันธสัญญาที่ดีกว่า บางคนจึงทึกทักเอาเองว่าพันธสัญญาเดิมนั้นล้มเหลวในวัตถุประสงค์ของมัน

อย่างไรก็ตาม พระธรรมฮีบรูแสดงให้เห็นถึงความเคารพอย่างสูงต่อพันธสัญญาเดิม

• เหล่าบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ใน ฮีบรู 11 ล้วนเป็นบุคคลจากพันธสัญญาเดิม

• บทเรียนต่างๆ ที่สอนในพระธรรมฮีบรูล้วนมีพื้นฐานมาจากข้อพระธรรมในพันธสัญญาเดิม[2] ตัวอย่างเช่น ใน ฮีบรู 1 มีทั้งหมด 14 ข้อ ในจำนวนนั้นมีถึง 9 ข้อที่เป็นการคัดลอกคำพูดโดยตรงจากพันธสัญญาเดิม[3]

พระธรรมฮีบรูไม่ได้สอนว่าพระเจ้าถูกบังคับให้เปลี่ยนแผนการของพระองค์เนื่องมาจากความล้มเหลวของพันธสัญญาเดิม ในทางตรงกันข้าม ความรอดผ่านทางความเชื่อในพระคริสต์นั้นได้รับการวางแผนไว้ตั้งแต่ก่อนวางรากฐานสร้างโลก (1 เปโตร 1:20) แม้แต่ในพันธสัญญาเดิม ความรอดก็ประทานให้โดยพระคุณของพระเจ้าผ่านความเชื่อ ไม่ใช่ด้วยพิธีกรรมภายนอก ดังที่ปรากฏใน ฮีบรู 11 ซึ่งกล่าวว่า พระเจ้าพอพระทัยบรรดาบรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ในพันธสัญญาเดิมตามที่ระบุไว้แต่ละคนก็เพราะ “โดยความเชื่อ” ของพวกเขา

มีความต่อเนื่องที่ชัดเจนระหว่างพันธสัญญาเดิมและพันธสัญญาใหม่ พระคริสต์เป็นความสำเร็จสมบูรณ์ของพระสัญญาและธรรมบัญญัติในพันธสัญญาเดิม ปัญหาในพันธสัญญาเดิมคือความล้มเหลวของอิสราเอล ไม่ใช่พระประสงค์ของพระเจ้าที่ล้มเหลว อิสราเอลล้มเหลวในการถือรักษาพันธสัญญาจากหัวใจ (ฮีบรู 8:8-12) พวกเขาเปลี่ยนระบบการถวายเครื่องบูชาที่มีพื้นฐานมาจากความเชื่อให้กลายเป็นเพียงพิธีกรรมที่ว่างเปล่า ทั้งบรรดาผู้เผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิมและพระเยซูต่างก็ตำหนิการที่อิสราเอลบิดเบือนพระประสงค์ของพระเจ้า

ตั้งแต่ก่อนวางรากฐานสร้างโลก พันธสัญญาเดิมได้ชี้ไปที่การเสด็จมาของพระคริสต์ พันธสัญญาเดิมไม่เคยถูกกำหนดให้มีความสมบูรณ์ในตัวเอง แต่มันชี้ไปที่ความสำเร็จสมบูรณ์ในอนาคต พันธสัญญาเดิมสำเร็จสมบูรณ์ในความเป็นบุคคลและในการงานของพระเยซูคริสต์ พันธสัญญาใหม่ดีกว่าเพราะทำให้พระสัญญาของพันธสัญญาเดิมที่ไม่สมบูรณ์นั้นสำเร็จครบถ้วน

หัวข้อหลักและเนื้อหาของ ฮีบรู

พระธรรมฮีบรูดำเนินไปตามหัวข้อหลักสองประการที่คู่ขนานกันไป หัวข้อแรก (หนทางที่ดีกว่า) contrasts เป็นการเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างสิทธิพิเศษของชีวิตในพระคริสต์ กับสิทธิพิเศษที่มีน้อยกว่าภายใต้พันธสัญญาเดิม

หัวข้อที่สอง (จงระวัง) ปรากฏให้เห็นผ่านชุดคำเตือน 5 ประการที่ส่งไปถึงผู้ที่ถูกล่อลวงให้ละทิ้งความเชื่อและกลับไปสู่ชีวิตเดิมของตน ในแต่ละส่วนของคำเตือน ฮีบรูจะให้คำเตือนก่อน แล้วจึงตามด้วยการหนุนใจผู้อ่าน

หนทางที่ดีกว่า

ผ่านชุดการเปรียบเทียบหลายประการ ฮีบรูแสดงให้เห็นว่า…

• พระคริสต์เหนือกว่าบรรดาผู้เผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิม (ฮีบรู 1:1-3)

• พระคริสต์เหนือกว่าทูตสวรรค์ เพราะพระองค์เป็นพระบุตรของพระเจ้า (ฮีบรู 1:4-14)

• พระคริสต์เหนือกว่าทูตสวรรค์ เพราะพระองค์เป็นบุตรมนุษย์ ผู้ซึ่งโลกนี้ต้องสยบอยู่ภายใต้อำนาจของพระองค์ (ฮีบรู 2:5-9)

• พระคริสต์เหนือกว่าโมเสส ผู้เป็นผู้รับใช้ที่สัตย์ซื่อของพระเจ้าและเป็นผู้นำของอิสราเอล (ฮีบรู 3:1-6)

• พระคริสต์เหนือกว่าอาโรนและระบบปุโรหิตหลวง (ฮีบรู 4:14-7:28)

• พระคริสต์ประทานพันธสัญญาที่ดีกว่า (ฮีบรู 8:1-13)

• พระคริสต์ถวายเครื่องบูชาที่ดีกว่า (ฮีบรู 9)

นอกจากนี้ ฮีบรูยังสำแดงให้เห็นถึงความแตกต่างที่ตรงข้ามกันระหว่างพระสัญญาที่ดีในพันธสัญญาเดิม กับความสำเร็จสมบูรณ์ที่ดีกว่าซึ่งเป็นของเราผ่านทางพระคริสต์ สำหรับผู้ติดตามพระคริสต์ที่เป็นชาวฮีบรู การจะกลับไปหาพันธสัญญาเดิมนั้นถือเป็นความโง่เขลา! พวกเขาได้ชิมรสของประทานจากสวรรค์และมีส่วนในพระวิญญาณบริสุทธิ์แล้ว การกลับไปหาอดีตที่เป็นเพียงรูปแบบเดิมๆ ก็เท่ากับเป็นการตรึงพระบุตรของพระเจ้าซ้ำอีกครั้ง (ฮีบรู 6:4-6)!

จงระวัง

► การละทิ้งความเชื่อคืออะไร? เป็นไปได้หรือไม่ที่คนที่กลับใจใหม่จริงๆ จะละทิ้งความเชื่อไป?

ควบคู่ไปกับคำพยานถึงหนทางที่ดีกว่าซึ่งประทานให้ผ่านทางพระคริสต์ พระธรรมฮีบรูยังให้คำเตือนแก่ผู้ที่ถูกล่อลวงให้ละทิ้งความเชื่อด้วย สิทธิพิเศษที่เพิ่มขึ้นย่อมมาพร้อมกับความรับผิดชอบที่มากขึ้น เมื่อพิจารณาถึงความรับผิดชอบนี้ ฮีบรูจึงให้คำเตือนที่รุนแรง 5 ประการแก่ผู้เชื่อที่ได้ชิมรสสิ่งดีของพันธสัญญาใหม่แล้ว แต่กำลังถูกล่อลวงให้กลับไปสู่สิ่งเดิม

ในแต่ละส่วนของคำเตือนจะมีคำหนุนใจให้รักษาความสัตย์ซื่อควบคู่ไปด้วย แม้ว่าฮีบรูจะสอนว่าการละทิ้งความเชื่อนั้นมีความเป็นไปได้ แต่แผนการของพระเจ้าสำหรับผู้เชื่อทุกคนคือชีวิตที่มีความสัตย์ซื่อ ฮีบรูสำแดงให้เห็นว่าชีวิตที่มีชัยชนะนั้นมีไว้สำหรับผู้ติดตามพระคริสต์ทุกคน

คำเตือนประการที่ 1 - ฮีบรู 2:1-18[4]

• คำเตือน: เราต้องไม่ปล่อยตัวให้ห่างไกลไปจากข้อความที่เราได้ยินมา (ฮีบรู 2:1)

• เหตุผลที่คำเตือนนี้รุนแรง: หากประชากรของพระเจ้าในสมัยพันธสัญญาเดิมยังได้รับผลตอบแทนที่สาสมต่อการไม่เชื่อฟังของพวกเขา แล้วเราจะรอดพ้นได้อย่างไร หากเราปฏิเสธข้อความที่ได้รับผ่านทางพระคริสต์และบรรดาอัครทูต? (ฮีบรู 2:2-3)

• คำหนุนใจ: พระเยซูเองได้ทนทุกข์ต่อการทดลอง และบัดนี้พระองค์ช่วยเหลือเราเมื่อเราถูกทดลอง (ฮีบรู 2:18)

คำเตือนประการที่ 2 - ฮีบรู 3:12-4:16

• คำเตือน: เราต้องไม่หลงไปและใจแข็งกระด้างเพราะการล่อลวงของบาป (ฮีบรู 3:12-13)

• เหตุผลที่คำเตือนนี้รุนแรง: มีความยากลำบากที่อาจเกิดขึ้นหากเราหลงไปจากพระเจ้าผู้มีชีวิตอยู่ แต่เรามีส่วนร่วมในพระคริสต์หากเรายึดความมั่นใจที่เรามีอยู่ในตอนต้นไว้ให้มั่นคงจนถึงที่สุด (ฮีบรู 3:12-14)

• คำหนุนใจ: พระเยซูเป็นมหาปุโรหิตของเรา พระองค์ประทานพระเมตตาและพระคุณเพื่อช่วยเราในยามที่จำเป็น (ฮีบรู 4:14-16)

คำเตือนประการที่ 3 - ฮีบรู 5:11-6:12

• คำเตือน: เราต้องไม่หันหลังให้พระคริสต์หลังจากที่เราได้ชิมรสความประเสริฐของพระวจนะแล้ว (ฮีบรู 5:11-6:6)

• เหตุผลที่คำเตือนนี้รุนแรง: บุคคลผู้ละทิ้งความเชื่อ (จงใจหันหนีไปจากความเชื่อคริสเตียน) จะตัดขาดตัวเองออกจากความรอด เพราะพวกเขาดำเนินชีวิตด้วยการตรึงพระบุตรของพระเจ้าต่อไป และเหยียดหยามพระองค์ (ฮีบรู 6:4-6)

• คำหนุนใจ: เรามีตัวอย่างของบุคคลที่เป็นแบบอย่างผู้มีความเพียรพยายามและได้รับพระสัญญาเป็นมรดก (ฮีบรู 6:9-12)

คำเตือนประการที่ 4 - ฮีบรู 10:26-39

• คำเตือน: เราต้องไม่จงใจทำบาปต่อไปหลังจากได้รับความรู้เรื่องความจริงแล้ว (ฮีบรู 10:26-27)

• เหตุผลที่คำเตือนนี้รุนแรง: หากผู้ที่ละเลยธรรมบัญญัติของโมเสสยังถูกพิพากษาอย่างรุนแรง เราจะควรได้รับโทษหนักกว่าสักเพียงใดหากเราเหยียบย่ำพระบุตรของพระเจ้า? “การตกอยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์นั้นเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัว” (ฮีบรู 10:28-31)

• คำหนุนใจ: ผู้อ่านพระธรรมฮีบรูเคยสัตย์ซื่อมาแล้วในช่วงที่ถูกข่มเหง ดังนั้นเราจึงมีความมั่นใจในฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าที่จะยึดผู้เชื่อไว้ให้มั่นคง (ฮีบรู 10:32-39) นอกจากนี้ ในฮีบรู บทที่ 11 ยังได้รวบรวมรายนามชายหญิงผู้รักษาความสัตย์ซื่อต่อพระเจ้าไว้ด้วย

คำเตือนประการที่ 5 - ฮีบรู 12:25-29

• คำเตือน: เราต้องไม่ปฏิเสธพระองค์ผู้กำลังตรัสอยู่ (ฮีบรู 12:25)

• เหตุผลที่คำเตือนนี้รุนแรง: หากพระเจ้าลงโทษผู้ที่ปฏิเสธพระองค์ภายใต้พันธสัญญาเดิม พระองค์จะลงโทษผู้ที่ปฏิเสธสิทธิพิเศษของพันธสัญญาใหม่มากยิ่งกว่าสักเพียงใด “…พระเจ้าของเรานั้นทรงเป็นเพลิงที่เผาผลาญ” (ฮีบรู 12:25-29)

• คำหนุนใจ: พระเจ้าประทานอาณาจักรที่ไม่สามารถสั่นคลอนได้แก่เรา และเนื่องด้วยการจัดเตรียมของพระองค์ เราจึงสามารถนมัสการพระองค์ได้ด้วยความเคารพและความยำเกรง (ฮีบรู 12:28-29)

การละทิ้งความเชื่อคืออะไร?

การละทิ้งความเชื่อมีนิยามว่าเป็น “การจงใจปฏิเสธและละทิ้งความเชื่อที่บุคคลนั้นเคยประกาศยอมรับ”[1] นิยามนี้เน้นย้ำถึงองค์ประกอบ 3 ประการของการละทิ้งความเชื่อ ดังนี้

1. เป็นการกระทำที่จงใจ: ความสงสัยเกี่ยวกับหลักคำสอน ความไม่แน่ใจเกี่ยวกับความรอดของตนเอง หรือแม้แต่การหลงไปทำบาป สิ่งเหล่านี้ยังไม่ถือเป็นการละทิ้งความเชื่อ แต่การละทิ้งความเชื่อคือการจงใจปฏิเสธความเชื่อคริสเตียนอย่างตั้งใจ

2. เป็นการปฏิเสธและละทิ้งความเชื่อ: สิ่งนี้รุนแรงกว่าการทำบาปทั่วไป แต่มันคือการปฏิเสธความจริงของความเชื่อคริสเตียน สำหรับคนฮีบรู การละทิ้งความเชื่อหมายถึงการปฏิเสธกิจแห่งการลบมลทินบาปของพระเยซูและกลับไปสู่พิธีกรรมก่อนที่จะมาเป็นคริสเตียน Judaizers นั้นเพียงแค่เพิ่มข้อกำหนดเข้าไปในการงานของพระคริสต์ แต่ผู้ที่ละทิ้งความเชื่อคือผู้ที่ปฏิเสธกิจแห่งการลบมลทินบาปของพระคริสต์โดยสิ้นเชิง

3. เป็นการปฏิเสธความเชื่อที่บุคคลนั้นเคยประกาศยอมรับ: การละทิ้งความเชื่อแตกต่างจากความไม่เชื่อของคนที่ไม่เคยรู้จักพระคริสต์ แต่มันคือการปฏิเสธความเชื่อโดยบุคคลที่เคยได้ชิมรสพระวจนะอันดีของพระเจ้าและฤทธิ์เดชของยุคที่จะมาถึงแล้ว (ฮีบรู 6:5)

อะไรคือความแตกต่างระหว่าง การละทิ้งความเชื่อ กับ การถดถอยจากความเชื่อ?

การละทิ้งความเชื่อในพระธรรมฮีบรูเป็นการจงใจปฏิเสธความเชื่อและปฏิเสธอย่างถาวรซึ่งไม่ใช่เพียงการถดถอยจากความเชื่อ ตัวอย่างเช่น เปโตรเคยปฏิเสธพระเยซูแต่ในภายหลังเขาก็ได้กลับใจใหม่จากบาปของเขา เปโตรล้มเหลวในเรื่องความกล้าหาญ แต่เขาไม่ได้ปฏิเสธความเชื่อคริสเตียน การถดถอยจากความเชื่อของเขาจึงเป็นผลมาจากความกลัว ไม่ใช่การปฏิเสธพระคริสต์

คนที่ถดถอยจากความเชื่อคือผู้ที่ล้มลงในความบาปแต่ยังคงยอมรับความจริงของความเชื่อคริสเตียน ในทางตรงกันข้าม ผู้ที่ละทิ้งความเชื่อจะปฏิเสธความจริงของความเชื่อคริสเตียนโดยสิ้นเชิง

คำเตือนบางตอนในฮีบรู เกี่ยวข้องกับการถดถอยจากความเชื่อและความประมาทเลินเล่อ อย่างไรก็ตาม การปฏิเสธความเชื่อคริสเตียนอย่างสมบูรณ์ดูเหมือนจะเป็นแนวคิดหลักที่อยู่เบื้องหลัง ฮีบรู 6:4-6 เมื่อผู้ที่ละทิ้งความเชื่อปฏิเสธการตายของพระเยซูที่ช่วยให้รอดได้ เขาก็ได้ตัดขาดจากเส้นทางที่จะได้รับการฟื้นฟูชีวิต อย่างไรก็ตาม คนที่ถดถอยจากความเชื่อซึ่งกลับใจใหม่ ก็สามารถได้รับการฟื้นฟูชีวิตผ่านทางการตายของพระเยซูเพื่อลบมลทินบาปได้

เป็นไปได้หรือไม่ที่ผู้เชื่อแท้จะละทิ้งความเชื่อ?

คริสเตียนกลุ่มอีแวนเจลิคัลบางส่วนโต้แย้งว่าเป็นไปไม่ได้ที่คริสเตียนแท้จะละทิ้งความเชื่อ อย่างไรก็ตาม คำเตือนต่างๆ ในพระธรรมฮีบรูจะมีน้ำหนักและสมเหตุสมผลก็ต่อเมื่อผู้เขียนกำลังพูดถึงอันตรายที่เกิดขึ้นได้จริงเท่านั้น ฮีบรู 6:4-6 บ่งชี้อย่างชัดเจนว่าการละทิ้งความเชื่ออย่างถาวรและสิ้นเชิงนั้นมีความเป็นไปได้

ฮีบรูในคริสตจักรปัจจุบัน

จดหมายฝากทั่วไปได้กล่าวถึงภัยคุกคามต่างๆ ที่มีต่อคริสตจักร โดยมักจะเตือนให้ระวังลัทธิเทียมเท็จที่บิดเบือนหลักคำสอนคริสเตียน แต่พระธรรมฮีบรูเตือนให้ระวังอันตรายที่เกิดขึ้นจริงจากการละทิ้งความเชื่อ ซึ่งก็คือการละทิ้งความเชื่อคริสเตียนอย่างสิ้นเชิง อันตรายนี้ยังคงเป็นเรื่องจริงในปัจจุบันไม่ต่างจากที่เคยเป็นในศตวรรษแรก

จริงอยู่ที่พระธรรมฮีบรูสอนว่าเป็นไปได้ที่จะละทิ้งความเชื่อ แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ ฮีบรูสอนถึงความเป็นไปได้ในการรักษาความสัตย์ซื่อเอาไว้ เราได้รับประโยชน์จากการอธิษฐานวิงวอนของพระคริสต์เพื่อเรา โดยการยึดมั่นในความเชื่อที่ได้ประกาศไว้เกี่ยวกับความหวังของเรา โดยการปลุกใจกันและกันให้มีความรักและทำความดี และโดยการหนุนใจกันและกันผ่านการประชุมนมัสการอย่างสม่ำเสมอ เราจะสามารถรักษาความสัตย์ซื่อเอาไว้ได้ (ฮีบรู 10:23-25) ฮีบรู 11 คือจุดสูงสุดของพระธรรมนี้ ด้วยคำพยานของเหล่าบรรพบุรุษผู้สัตย์ซื่อ ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นพยานกลุ่มใหญ่ที่ล้อมรอบบรรดาผู้ที่กำลังวิ่งแข่งด้วยความอดทนในลู่วิ่งที่วางไว้ตรงหน้าเรา (ฮีบรู 12:1)

ภูมิหลังของยากอบ

ผู้เขียนและวันที่เขียน

ผู้เขียนจดหมายฉบับนี้คือยากอบ ผู้รับใช้ของพระเจ้าและของพระเยซูคริสต์เจ้า (ยากอบ 1:1) ยากอบซึ่งเป็นน้องชายของพระเยซู (มัทธิว 13:55) เคยเป็นผู้ที่สงสัยในตัวพระเยซูในช่วงชีวิตของพระองค์ (ยอห์น 7:3-5) เขาได้หันมาเชื่อในพระเยซูในฐานะพระเมสสิยาห์ภายหลังพระองค์ฟื้นคืนสู่ชีวิต (1 โครินธ์ 15:7) ยากอบเสียชีวิตจากการพลีชีพเพื่อความเชื่อในปี ค.ศ. 62

จดหมายฉบับนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นในช่วงต้นถึงกลางทศวรรษที่ 40 เนื่องจากยากอบเป็นผู้นำในการประชุมในกรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งมีการโต้แย้งกันในประเด็นเรื่องความเชื่อและการกระทำ จึงเป็นไปได้ว่ายากอบคงจะกล่าวถึงสภาดังกล่าวหากจดหมายฉบับนี้ถูกเขียนขึ้นหลังจากปี ค.ศ. 49 (กิจการ 15)

ผู้รับจดหมายและวัตถุประสงค์

ยากอบเขียนจดหมายฉบับนี้ถึงชนสิบสองเผ่าที่ “กระจัดกระจาย” (ยากอบ 1:1) คำว่า Diaspora ซึ่งเป็นคำภาษากรีกที่เป็นที่มาของวลีนี้ แต่เดิมหมายถึงการกระจัดกระจายของพวกยิวภายหลังการล่มสลายของกรุงเยรูซาเล็ม ในปี 586 ก่อนคริสตกาล แต่ในตอนนี้ ยากอบกำลังหมายถึงเหล่าผู้เชื่อชาวยิวที่ถูกข่มเหงซึ่งอาศัยอยู่นอกแคว้นยูเดีย การที่ยากอบอ้างถึงพันธสัญญาเดิมอยู่บ่อยครั้ง ยังแสดงให้เห็นว่าเขากำลังเขียนถึงผู้เชื่อที่เป็นชาวยิว เป็นที่ประจักษ์ชัดว่าพวกเขากำลังเผชิญกับการทดลองในรูปแบบต่างๆ ยากอบเตือนสติบรรดาผู้เชื่อว่า ความเชื่อของพวกเขาต้องปรากฏให้เห็นผ่านการกระทำ (วิถีชีวิตของพวกเขา) ผู้เชื่อต้องนำความเชื่อมาสู่ภาคปฏิบัติให้ได้

ยากอบและพันธสัญญาเดิม

เช่นเดียวกับผู้เผยพระวจนะอาโมส ยากอบสำแดงให้เห็นว่าความเชื่อที่เราประกาศนั้นต้องส่งผลต่อชีวิตประจำวันของเรา ทั้งอาโมสและยากอบต่างยืนยันว่าศาสนาที่แท้จริงจะปรากฏให้เห็นผ่านวิธีที่เราปฏิบัติต่อผู้อื่น ในจำนวนทั้งหมด 108 ข้อ ยากอบได้ให้คำสั่งมากกว่า 50 คำสั่ง นี่จึงเป็นจดหมายที่เน้นภาคปฏิบัติอย่างแท้จริง

► อ่าน ยากอบ 5:1-5 ควบคู่กับ อาโมส 4:1-2 และ อาโมส 5:21-24 ข้อความเหล่านี้มีความคล้ายคลึงกันอย่างไร?

เช่นเดียวกับสุภาษิต ยากอบใช้ถ้อยคำกล่าวสั้นๆ ที่สรุปความจริงที่สำคัญ หลายหัวข้อในยากอบมีความขนานกับหัวข้อหลักในพระธรรมสุภาษิต เช่น เรื่องลิ้น (คำพูด) ความมั่งคั่ง ความโกรธ และสติปัญญา

เช่นเดียวกับธรรมบัญญัติในพันธสัญญาเดิม ยากอบสำแดงให้เห็นว่าคนบริสุทธิ์จะสะท้อนพระลักษณะของพระเจ้าผู้บริสุทธิ์ได้อย่างไร ประมวลกฎแห่งความบริสุทธิ์ในเลวีนิติ 19 แสดงให้เห็นว่าชนชาติที่บริสุทธิ์จะดำเนินชีวิตด้วยการเชื่อฟังพระเจ้าผู้บริสุทธิ์ได้อย่างไร ในทำนองเดียวกัน ยากอบก็แสดงให้เห็นว่าผู้เชื่อในพันธสัญญาใหม่ควรดำเนินชีวิตด้วยการเชื่อฟังพระเจ้าอย่างไร ทั้งสองส่วนต่างแสดงให้เห็นว่าความเชื่อที่เราประกาศนั้น ต้องปรากฏให้เห็นในชีวิตที่เราดำเนินอยู่

หัวข้อหลักของยากอบ

ความเชื่อและการกระทำ

มาร์ติน ลูเธอร์ เคยเรียกพระธรรมยากอบว่าเป็น “จดหมายฟาง” เพราะจดหมายนี้เน้นเรื่องการประพฤติอย่างมาก เขาเชื่อว่าจดหมายฉบับนี้ขัดแย้งกับคำสอนของเปาโลเรื่องการเป็นผู้ชอบธรรมด้วยความเชื่อเพียงอย่างเดียว หากมองเพียงผิวเผิน ดูเหมือนจะมีความขัดแย้งกันระหว่าง ยากอบ 2:24 (“…คนหนึ่งคนใดจะถูกชำระให้ชอบธรรมได้ก็เพราะการประพฤติ และไม่ใช่เพราะความเชื่อเพียงอย่างเดียว”) กับ โรม 3:28 (“เพราะเราเห็นว่า คนหนึ่งคนใดจะถูกชำระให้ชอบธรรมได้ก็โดยอาศัยความเชื่อนอกเหนือการประพฤติตามธรรมบัญญัติ”) อย่างไรก็ตาม ข้อความเหล่านี้ถูกส่งไปยังกลุ่มผู้อ่านที่แตกต่างกันมาก และกำลังเผชิญกับการทดลองที่ต่างกัน เมื่อเราเข้าใจบริบทของแต่ละข้อ ความขัดแย้งที่ดูเหมือนจะมีอยู่นั้นก็คลี่คลายลงได้

เปาโลกำลังกล่าวกับผู้คนที่พยายามจะได้รับความรอดผ่านการประพฤติ (การเชื่อฟังธรรมบัญญัติ) เปาโลกล่าวว่าเราถูกชำระให้ชอบธรรม คือถูกนับว่าชอบธรรมต่อหน้าพระเจ้า โดยพระคุณของพระเจ้า ซึ่งรับมาได้ด้วยความเชื่อ (โรม 3:24, 28)

ยากอบกำลังกล่าวกับผู้คนที่มองว่าความเชื่อเป็นเพียงแค่ความเชื่อทางความคิดเท่านั้น (ยากอบ 2:14-26). ยากอบยืนยันว่าความเชื่อที่แท้จริงต้องเปลี่ยนชีวิต ยากอบกล่าวว่าเราถูกชำระให้ชอบธรรม คือถูกพิสูจน์ว่าเป็นผู้เชื่อจริง โดยการกระทำของเรา ถ้อยคำของยากอบไม่ได้ขัดแย้งกับถ้อยคำของเปาโล เพราะยากอบไม่ได้กำลังสอนว่าเราได้รับความรอดได้อย่างไร แต่เขากำลังสอนว่าชีวิตของเราจะสำแดงให้เห็นได้อย่างไรว่าเราได้รับความรอดแล้ว

ความเชื่อที่สำแดงออกเป็นการกระทำ

ความเชื่อของเราสามารถเห็นได้จากการกระทำ ยากอบแสดงให้เห็นว่าความเชื่อจะส่งผลต่อพฤติกรรมของผู้เชื่อในด้านต่างๆ ของชีวิตอย่างไร โดยยากอบได้สอนบรรดาผู้เชื่อในเรื่องต่อไปนี้

• [1]ความมั่นคงในการทดลองใจและการล่อลวง (ยากอบ 1:2-18)

• การฟังและการประพฤติตามพระวจนะ (ยากอบ 1:19-27)

• ความลำเอียง (ยากอบ 2:1-13)

• ลิ้น (ยากอบ 3:1-13)

• การเป็นมิตรกับโลก (ยากอบ 3:14-4:4)

• ความหยิ่งจองหอง (ยากอบ 4:5-11)

• การทดลองเรื่องความมั่งมี (ยากอบ 4:13-5:6)

• ความอดทนในความทุกข์ยาก (ยากอบ 5:7-11)

• การจัดการกับคนที่ล้มลงในความบาป (ยากอบ 5:19-20)

ด้วยคำตักเตือนเหล่านี้ ยากอบสำแดงให้เห็นว่าความเชื่อที่แท้จริงจะเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของเรา ความเชื่อเป็นมากกว่าการยอมรับความจริงในใจ แต่ความเชื่อจะเปลี่ยนแปลงตัวตนทั้งหมดของเรา

ยากอบในคริสตจักรปัจจุบัน

แม้ว่าจดหมายของยากอบจะถูกเขียนขึ้นเพื่อส่งถึงคริสเตียนชาวยิวที่ถูกข่มเหงในศตวรรษแรก แต่การเน้นย้ำถึงความเป็นคริสเตียนในภาคปฏิบัติก็ยังคงสื่อสารอย่างลึกซึ้งต่อโลกยุคปัจจุบัน คำสอนภาคปฏิบัติในเรื่องลิ้น (คำพูด) ความมั่งคั่ง ความโกรธ และความสัมพันธ์ภายในคริสตจักรไม่มีคำว่าล้าสมัย ยากอบจึงเป็นพระธรรมที่มีประโยชน์สำหรับทุกยุคทุกสมัย

ลัทธิปฏิเสธธรรมบัญญัติ คือ คำสอนเท็จที่ว่าผู้เชื่อมีอิสระที่จะทำตามความปรารถนาฝ่ายเนื้อหนังของตน เพราะพวกเขาได้รับความชอบธรรมโดยความเชื่อแล้ว ไม่ใช่โดยการเชื่อฟังธรรมบัญญัติ หลักคำสอนนี้แนะว่าผู้เชื่อที่ได้รับความชอบธรรมโดยพระคุณผ่านทางความเชื่อนั้น เป็นอิสระจากการเหนี่ยวรั้งทั้งปวง ในทุกยุคสมัย คริสตจักรถูกล่อลวงด้วยแรงดึงดูดของลัทธิปฏิเสธธรรมบัญญัติ ยากอบจึงยืนหยัดเป็นเครื่องเตือนสติอันทรงพลังว่า ชีวิตของผู้เชื่อจะต้องแตกต่างจากชีวิตของผู้ที่ไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด โลกจะมองเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เป็นผลมาจากความเชื่อที่นำไปสู่ความรอดในพระคริสต์ได้ก็ผ่านทางการประพฤติของเรานั่นเอง

ทั้งพระธรรมฮีบรูและจดหมายฝากของยากอบ ต่างชี้ให้เห็นว่าอับราฮัมคือแบบอย่างของความเชื่อที่สำแดงออกเป็นการกระทำ โดย ฮีบรู 11 จัดให้อับราฮัมเป็นหนึ่งในบรรพบุรุษที่มีความเชื่อยิ่งใหญ่ ยากอบ 2 แสดงให้เห็นว่าเรามองเห็นความเชื่อของอับราฮัมได้ก็ผ่านทางการกระทำของเขา

ความเชื่อของอับราฮัมปรากฏให้เห็นจากการเชื่อฟังต่อการทรงเรียกของพระเจ้า

โดยความเชื่อ เมื่ออับราฮัมได้รับการทรงเรียกให้ออกเดินทางไปยังที่ที่ท่านจะรับเป็นมรดก ท่านก็เชื่อฟังและเดินทางออกไปโดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน (ฮีบรู 11:8)

ความเชื่อเป็นมากกว่าการพูดว่า “ข้าพเจ้าเชื่อในพระสัญญาของพระเจ้า” แต่ความเชื่อกล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะไปในที่ที่พระองค์ทรงนำ”

ความเชื่อของอับราฮัมปรากฏให้เห็นอีกครั้งจากการเชื่อฟังคำสั่งของพระเจ้าที่ให้ถวายอิสอัคเป็นเครื่องบูชา (ฮีบรู 11:17-19, ปฐมกาล 22) ขอย้ำอีกครั้งว่าความเชื่อเป็นมากกว่าการพูดว่า “ข้าพเจ้าเชื่อพระเจ้า” แต่ความเชื่อกล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะเชื่อฟังคำสั่งของพระองค์ แม้ในยามที่ข้าพเจ้าไม่เข้าใจ” นี่คือความเชื่อที่แท้จริง

ยากอบเตือนผู้อ่านว่าอย่าอ้างว่ามีความเชื่อ หากชีวิตของพวกเขาไม่ได้ถูกเปลี่ยนแปลงโดยความเชื่อนั้น ยากอบชี้ไปที่อับราฮัมเพื่อเป็นตัวอย่างของสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาซึ่งเป็นผลจากความเชื่อแท้ ความเชื่อของอับราฮัมเห็นได้จากการที่เขาเชื่อฟังคำสั่งของพระเจ้าในการถวายอิสอัคบนแท่นบูชา ยากอบสรุปว่า “ท่านก็เห็นแล้วว่า ความเชื่อนั้นทำงานควบคู่กับการประพฤติของเขา และความเชื่อก็สมบูรณ์โดยการประพฤตินั้น” (ยากอบ 2:22)

ตัวอย่างของอับราฮัมแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ที่เหมาะสมระหว่างความเชื่อและการกระทำ หากเราเชื่ออย่างแท้จริง (ความเชื่อ) ความเชื่อของเราจะเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของเรา (การกระทำ) หากเราประกาศว่ามีความเชื่อ แต่ชีวิตความเป็นอยู่กลับไม่มีความเปลี่ยนแปลง ความเชื่อของเรานั้นก็ตายแล้ว ในขณะเดียวกัน ความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตโดยปราศจากความเชื่อแท้ก็ไร้ประโยชน์ ทั้งพระธรรมโรม กาลาเทีย ฮีบรู และยากอบต่างเห็นพ้องต้องกันว่า “ความเชื่อที่แท้จริงจะส่งผลให้เกิดชีวิตที่เปลี่ยนแปลงใหม่”

(1) เตรียมคำเทศนาหรือบทเรียนจากพระคัมภีร์ในหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งต่อไปนี้ ส่งเป็นงานเขียน (5-6 หน้า) หรือส่งเป็นเสียงบันทึกการเทศนาหรือการสอนของคุณก็ได้

• “แบบอย่างแห่งความเชื่อ” ให้ใช้แบบอย่างความเชื่อจาก ฮีบรู 11 รวมถึงจากประวัติศาสตร์คริสตจักร และค้นหาตัวอย่างจากประเทศหรือบริบททางวัฒนธรรมของคุณที่จะช่วยสร้างแรงบันดาลใจให้เกิดความสัตย์ซื่อในคริสตจักรของคุณ

• “การละทิ้งความเชื่อ” เช่นเดียวกับพระธรรมฮีบรู คำเทศนาควรประกอบด้วยทั้งคำเตือนเรื่องการละทิ้งความเชื่อ และคำหนุนใจให้รักษาความสัตย์ซื่อสืบไป

• ประเด็นหนึ่งเกี่ยวกับการดำเนินชีวิตคริสเตียน (ตัวอย่างเช่น เรื่องลิ้น ความขัดแย้ง ความมั่งมี หรือการอธิษฐาน) โดยคำเทศนาหรือบทเรียนพระคัมภีร์นี้จะต้องอาศัยเนื้อหาจากพระธรรมยากอบเป็นพื้นฐาน

(2) เมื่อเริ่มต้นบทเรียนครั้งหน้า ขอให้ทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ เตรียมพร้อมด้วยการศึกษาคำถามในแบบทดสอบให้ละเอียด

(1) ทำไมจดหมายที่เขียนถึงชาวฮีบรู และจดหมายที่เขียนโดยยากอบ เปโตร ยอห์น และ ยูดาส จึงเรียกว่า “จดหมายฝากทั่วไป”?

(2) บอกข้อสนับสนุนสองประการว่าเปาโลอาจเป็นผู้เขียนพระธรรมฮีบรู (สองประการใดก็ได้)

(3) บอกข้อโต้แย้งสองประการที่คัดค้านว่าเปาโลไม่ได้เป็นผู้เขียพระธรรมฮีบรู

(4) พระธรรมฮีบรูแสดงให้เห็นถึงความเคารพอย่างสูงต่อพันธสัญญาเดิมสองประการอะไรบ้าง?

(5) ทำไมพันธสัญญาใหม่จึงดีกว่าพันธสัญญาเดิม?

(6) อะไรคือความแตกต่างระหว่าง การถดถอยจากความเชื่อ กับ การละทิ้งความเชื่อ?

(7) เมื่อใดที่ยากอบผู้เป็นน้องชายของพระเยซูหันมาเชื่อพระเยซูในฐานะพระเมสสิยาห์?

(8) ยากอบกำลังหมายถึงใครเมื่อเขาใช้คำกรีกคำว่า diaspora?

(9) อธิบาย 1-2 ย่อหน้าว่าใครคือคนที่เปาโลและยากอบ เขียนถึงและการใช้คำว่า “ถูกชำระ” ทั้งใน โรม 3:28 และ ยากอบ 2:24 หมายถึงอะไร (นักศึกษาควรเขียนตอบในทำนองเดียวกันกับข้อความด้านล่างนี้)

(10) เขียนคำนิยามของคำว่า ลัทธิปฏิเสธธรรมบัญญัติ

(11) เขียน ฮีบรู 4:14-16 และ ยากอบ 2:17-18 จากการท่องจำ