เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) ทราบวันที่เขียนที่น่าจะเป็นไปได้และบริบททางประวัติศาสตร์ของจดหมายฝากจากคุก

(2) สรุปโครงร่างเนื้อหา หัวข้อหลัก และวัตถุประสงค์หลักของจดหมายฝากจากคุก

(3) เข้าใจความหมายตามหลักการในพระคัมภีร์เรื่องการทรงเลือก

(4) เห็นคุณค่าความสำคัญของคำสอนตามหลักพระคัมภีร์ในเรื่องหลักคำสอนเกี่ยวกับคริสตจักร และหลักคำสอนเกี่ยวกับพระคริสต์

(5) สรุปหลักการในภาคปฏิบัติสำหรับการดำเนินชีวิตคริสเตียนที่ปรากฏในจดหมายฝากจากคุก

(6) เชื่อมโยงข่าวสารของหนังสือเหล่านี้เข้ากับความต้องการของโลกในปัจจุบัน

► อ่าน เอเฟซัส ฟีลิปปี โคโลสี และฟีเลโมน

► ท่องจำ เอเฟซัส 4:11-16 และ โคโลสี 3:1-4

ในช่วงต้นทศวรรษ ค.ศ. 60 เปาโลถูกกักตัวไว้ในบ้านที่กรุงโรมเป็นเวลาสองปี แม้ว่าเขาจะเป็นนักโทษ แต่เขาก็ได้อาศัยอยู่ในบ้านเช่าและได้รับอนุญาตให้ต้อนรับแขกที่มาเยี่ยมได้ (กิจการ 28:30-31) ระหว่างการถูกจองจำครั้งนี้ เปาโลได้เขียนจดหมายสี่ฉบับ (ซึ่งเรียกว่า จดหมายฝากจากคุก) โดยจดหมายสามฉบับเขียนถึงคริสตจักรต่างๆ ส่วนฉบับที่สี่เขียนถึงชายคนหนึ่งที่ได้กลับใจใหม่ผ่านพันธกิจของเปาโล

จดหมายเหล่านี้เป็นจดหมายที่มีความหมายแห่งความยินดีมากที่สุดของเปาโล จดหมายเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงชัยชนะของเขาเหนือสถานการณ์ที่ยากลำบากในชีวิต และหนุนใจให้เรายังคงมีจิตวิญญาณแห่งความยินดีในช่วงเวลาที่เราต้องเผชิญกับการดิ้นรนต่อสู้ในชีวิตของเราเองด้วย

นอกจากนี้ จดหมายเหล่านี้ยังนำไปใช้ในภาคปฏิบัติได้อย่างยอดเยี่ยม โดยกล่าวถึงประเด็นต่างๆ เช่น ความสัมพันธ์ในครอบครัวและการทำสงครามฝ่ายจิตวิญญาณ (เอเฟซัส) ความถ่อมใจและความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน (ฟีลิปปี) ความสำคัญสูงสุดของพระคริสต์ (โคโลสี) รวมถึงการให้อภัยและการทำให้กลับคืนสู่สภาพดี (ฟีเลโมน)

ภูมิหลังของเอเฟซัส

บริบททางประวัติศาสตร์

คริสตจักรที่เมืองเอเฟซัสได้รับการก่อตั้งขึ้นระหว่างการเดินทางเพื่อการประกาศครั้งที่สามของเปาโล โดยมีนักพูดอย่างอปอลโลเคยเทศนาที่เมืองเอเฟซัส รวมถึงอาควิลลาและปริสสิลลาก็ได้ทำงานอยู่ที่นั่นด้วย และเปาโลเองได้ใช้เวลาถึงสามปีในการเทศนาและสั่งสอนที่เมืองนี้ จนเมืองเอเฟซัสกลายเป็นศูนย์กลางของการประกาศข่าวประเสริฐไปยังจังหวัดโดยรอบ ส่งผลให้ทุกคนที่อาศัยอยู่ในแคว้นเอเชียได้ยินพระวจนะของพระเยซูผู้เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า (กิจการ 18:24-19:10)

เมืองเอเฟซัสเป็นที่ตั้งของวิหารอันโด่งดังของเทพีไดอานา (หรือเรียกว่า อารเทมิส) การประกอบพิธีกรรมทางไสยศาสตร์เป็นเรื่องปกติ และเศรษฐกิจของเมืองส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับการขายวัตถุมงคลที่เกี่ยวข้องกับวิหาร พันธกิจของเปาโลได้เข้าไปขัดขวางผลประโยชน์ทั้งสองด้านนี้ โดยบรรดาผู้เชื่อใหม่ได้นำตำราเวทมนตร์คาถาที่มีมูลค่าสูงถึง 200 ล้านบาท มาเผาทิ้ง (กิจการ 19:19)[1] ส่งผลให้เดเมตริอัสและช่างฝีมือคนอื่นๆ ที่หาเลี้ยงชีพจากการขายของที่ระลึกที่ยกย่องเทพีไดอานา ได้ก่อการจลาจลเพื่อคัดค้านพันธกิจของเปาโล ด้วยเหตุนี้เรื่องสงครามฝ่ายจิตวิญญาณจึงเป็นหัวข้อสำคัญในพระธรรมเอเฟซัส

มีอีกหนึ่งปัจจัยที่ควรกล่าวถึงเกี่ยวกับพระธรรมเอเฟซัส คือโดยปกติแล้วจดหมายของเปาโลมักจะมีการฝากความคิดถึงไปยังบุคคลต่างๆ ในคริสตจักร แม้แต่จดหมายถึงกรุงโรมที่เปาโลยังไม่เคยไปเยือน ก็ยังมีการฝากความคิดถึงสมาชิกที่เขารู้จัก แต่ในจดหมายถึงคริสตจักรในเมืองเอเฟซัส ซึ่งเป็นคริสตจักรที่เปาโล เทศนาอยู่นานถึงสามปี กลับไม่มีการระบุชื่อบุคคลเพื่อฝากความคิดถึงเลย เหตุผลที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือ เอเฟซัส (เช่นเดียวกับโคโลสี) ถูกเขียนขึ้นเพื่อให้เวียนอ่านกันในหลายๆ คริสตจักรในแคว้นเอเชียน้อย โดยทีคิกัสได้รับมอบหมายให้เป็นผู้นำจดหมายทั้งเอเฟซัสและโคโลสีไปส่ง และนำคำฝากความคิดถึงไปแจ้งแก่คริสตจักรเหล่านี้ (เอเฟซัส 6:21, โคโลสี 4:7)

เนื้อหาของเอเฟซัส

ภาพรวมของพระธรรมเอเฟซัสแสดงให้เห็นถึงสองส่วนใหญ่ ๆ ดังนี้[2]

1. หลักคำสอน คือสิ่งที่พระเจ้าได้ทำเพื่อคริสตจักร (เอเฟซัส 1-3)

2. การประยุกต์ใช้ คือสิ่งที่พระเจ้ากำลังทำในคริสตจักร (เอเฟซัส 4-6)

ในส่วนแรก เปาโลกล่าวถึงหลักคำสอนเรื่องการทรงเลือกและเรื่องคริสตจักร ส่วนในส่วนที่สอง เขาหนุนใจให้ผู้อ่านดำเนินชีวิตให้สมกับฐานะที่ได้รับการทรงเลือกให้เป็นคริสตจักรของพระเจ้า

หลักคำสอน คือสิ่งที่พระเจ้าได้ทำเพื่อคริสตจักร (เอเฟซัส 1-3)

ความรอดของบรรดาผู้เชื่อ (เอเฟซัส 1:3-2:10)

หลังจากคำทักทายสั้นๆ เปาโลเริ่มต้นด้วยคำอธิษฐานซึ่งเขาได้ระบุรายการพระพรต่างๆ ที่เราได้รับในพระคริสต์ เอเฟซัส 1:3-14 เป็นการแสดงออกถึงการนมัสการที่งดงาม โดยเปาโลเตือนสติผู้อ่านถึงสิทธิประโยชน์ฝ่ายจิตวิญญาณที่เราได้รับผ่านทางฐานะของเราในพระคริสต์

► อ่าน เอเฟซัส 1:3-14 พระพรฝ่ายจิตวิญญาณที่เราได้รับในพระคริสต์มีอะไรบ้าง?

ความรอดของเราเกี่ยวข้องกับทั้งสามพระภาคของตรีเอกานุภาพ

1. พระบิดา: การทรงเลือก (เอเฟซัส 1:3-6) พระบิดาได้เลือกเราไว้ในพระคริสต์ตั้งแต่ก่อนวางรากฐานของโลก เพื่อให้เราบริสุทธิ์และปราศจากตำหนิต่อหน้าพระบิดาในความรัก แผนการแห่งความรอดนี้คือการออกแบบของพระบิดา

2. พระบุตร: การไถ่ (เอเฟซัส 1:7-12) เนื่องด้วยการสิ้นชีวิตเพื่อลบล้างบาปของพระเยซู เราจึงได้รับการไถ่โดยโลหิตของพระองค์ คือการอภัยโทษบาปตามความมั่งคั่งแห่งพระคุณของพระเจ้า การไถ่ใครสักคนหมายถึงการจ่ายค่าไถ่เพื่อช่วยเขาให้พ้นจากการเป็นเชลย ตัวอย่างที่ยิ่งใหญ่ในพันธสัญญาเดิมคือการไถ่คนอิสราเอลจากการเป็นทาสในประเทศอียิปต์ ส่วนในพันธสัญญาใหม่ ทุกคนที่เชื่อในพระเยซูจะได้รับการไถ่จากการเป็นทาสของซาตาน

3. พระวิญญาณ: การสงวนรักษา (เอเฟซัส 1:13-14) โดยทางพระวิญญาณ เราได้รับการประทับตราว่าเป็นกรรมสิทธิ์ของพระเจ้า เปาโลใช้ภาพพจน์ที่งดงามโดยกล่าวว่า พระวิญญาณทรงเป็นมัดจำสำหรับมรดกของเราในอาณาจักรนิรันดร์ของพระเจ้า เนื่องด้วยพระวิญญาณ เราจึงเป็นกรรมสิทธิ์ที่พระเจ้าทรงซื้อไว้แล้วและได้รับพระสัญญาแห่งสวรรค์

หลักคำสอนเรื่องการไถ่ยังคงดำเนินต่อไปใน เอเฟซัส 2 ซึ่งเปาโลเตือนสติเราว่า “ท่านทั้งหลายตายโดยการละเมิดและการบาปของท่าน” (เอเฟซัส 2:1) ความรอดของเราจึงไม่ได้ขึ้นอยู่กับคุณงามความดีใดๆ ของเราเองเลย

…พระเจ้าทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตา พระองค์ทรงรักเราโดยความรักอันใหญ่หลวงของพระองค์ ถึงแม้ว่าเราเป็นคนตายเนื่องจากการละเมิด พระองค์ยังทรงทำให้มีชีวิตอยู่ร่วมกับพระคริสต์ (พวกท่านได้รับความรอดแล้วด้วยพระคุณ) (เอเฟซัส 2:4-5)

เพราะว่าท่านทั้งหลายได้รับความรอดแล้วด้วยพระคุณโดยทางความเชื่อ ความรอดนี้ไม่ใช่มาจากตัวท่าน แต่เป็นของประทานจากพระเจ้า ไม่ใช่มาจากการกระทำ เพื่อไม่ให้ใครอวดได้ (เอเฟซัส 2:8-9).

กระบวนการทั้งหมดล้วนเป็นของขวัญจากพระเจ้า เราไม่สามารถโอ้อวดอะไรได้เลย

เปาโลเขียนว่า เราถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า ให้เป็นบุตรโดยทางพระเยซูคริสต์ (เอเฟซัส 1:5) เราได้รับการทรงเลือกในพระองค์ตั้งแต่ก่อนวางรากฐานของโลก (เอเฟซัส 1:4)

บางคนใช้คำว่า การทรงเลือก ในความหมายที่ว่า ก่อนการสร้างโลก พระเจ้าเลือกบุคคลแต่ละคนที่จะได้รับความรอดไว้แล้ว พวกเขากล่าวว่าผู้ที่ได้รับการทรงเลือกนั้นถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าเพื่อความรอด ซึ่งตามตรรกะนี้จะหมายความว่าคนอื่นๆ ทั้งหมดถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าไปสู่การพิพากษาลงโทษและไม่สามารถรอดได้ ข้อสรุปนี้ดูเหมือนจะขัดแย้งกับข่าวสารในพระคัมภีร์ที่ว่า พระเจ้ารักมนุษย์ทุกคน

ในขณะที่บางคนใช้คำว่า การทรงเลือก ในความหมายเพียงแค่เป็นการทราบล่วงหน้าของพระเจ้าว่าใครจะเลือกรับความรอด พวกเขาโต้แย้งว่า การกำหนดไว้ล่วงหน้าเป็นเพียงการที่พระเจ้าทราบล่วงหน้าถึงการตัดสินใจของแต่ละบุคคล ในมุมมองนี้ ความรอดจึงขึ้นอยู่กับการเลือกของเรา อย่างไรก็ตาม ความเข้าใจนี้ก็ดูเหมือนจะขัดแย้งกับสิ่งที่พระคัมภีร์เน้นย้ำเรื่องอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า

หลักการสองประการนี้ (นั่นคือ อำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้าและความรักสากลของพระเจ้า) ได้รับการคลี่คลายในพระคัมภีร์ตอนสำคัญสองตอนที่พูดถึงเรื่องการกำหนดไว้ล่วงหน้า คือ โรม 9-11 และ เอเฟซัส 1 โดยที่ โรม 9-11 แสดงให้เห็นถึงความยุติธรรมของพระเจ้าในการกำหนดทางแห่งความรอด พระเจ้ามีอำนาจปกครองสูงสุด จะไม่มีใครรอดได้นอกจากผ่านทางความเชื่อในพระเยซูคริสต์ ซึ่งเป็นเส้นทางที่พระเจ้าได้กฤษฎีกาไว้ชั่วนิรันดร์ว่าเป็นทางเดียวแห่งความรอด

ใน เอเฟซัส 1 เปาโลแสดงให้เห็นว่า ความรอดเป็นของแต่ละบุคคลเนื่องจากฐานะของเราในพระคริสต์ ก่อนการวางรากฐานของโลก พระคริสต์ทรงได้รับการเลือกสรรให้เป็นผู้ซึ่งความรอดจะมาถึงผ่านทางพระองค์ ทุกคนที่เชื่อจึงได้รับการทรงเลือกในพระองค์ และเนื่องจากความรักสากลของพระเจ้า ทางแห่งความรอดจึงเปิดกว้างสำหรับทุกคนที่เชื่อ

เราจะเห็นความสมดุลแบบเดียวกันนี้ในพันธสัญญาเดิม อิสราเอลเป็นชนชาติที่ได้รับการทรงเลือก เป็นประชากรที่พระเจ้าเลือกสรร อย่างไรก็ตาม ไม่ใช่ทุกคนที่สืบเชื้อสายมาจากอิสราเอลจะถือว่าเป็นอิสราเอล (โรม 9:6) การทรงเลือกของพระเจ้าต่ออิสราเอลในฐานะชนชาติไม่ได้หมายความว่าคนอิสราเอลทุกคนจะรอด เพราะการไม่เชื่อฟัง บางคน (เช่น อาคาน ใน โยชูวา 7) จึงสูญเสียพระสัญญาไป ในขณะที่คนอื่นๆ ที่ไม่ได้เกิดในอิสราเอล (เช่น ราหับ ใน โยชูวา 2 และ โยชูวา 6) กลับเชื่อในพระสัญญาของพระเจ้า และได้รับมรดกตามพระสัญญาที่ประทานแก่อิสราเอล ความรอดจึงเรียกร้องให้แต่ละบุคคลต้องเชื่อและมีส่วนในพระสัญญาของพระเจ้า

ในทำนองเดียวกัน พระคริสต์ได้รับการเลือกสรรไว้ตั้งแต่ก่อนวางรากฐานของโลก ให้เป็นผู้เดียวที่ความรอดจะถูกประทานมาให้ผ่านทางพระองค์ เมื่อเราอยู่ในพระคริสต์โดยความเชื่อ เราก็ได้รับพระพรแห่งความรอดซึ่งเป็นของพระองค์ เราจึงได้รับการทรงเลือกในพระคริสต์

การทรงเลือกคือการตัดสินใจด้วยอำนาจปกครองสูงสุดของพระเจ้า ที่กำหนดให้ความเชื่อในพระคริสต์เป็นหนทางเดียวแห่งความรอด กิจการ 4:12 กล่าวว่า “ในผู้อื่นความรอดไม่มีเลย เพราะว่านามอื่นซึ่งให้เราทั้งหลายรอดได้นั้น ไม่โปรดให้มีท่ามกลางมนุษย์ทั่วใต้ฟ้า” แนวคิดเดียวกันนี้ปรากฏใน 1 เปโตร 1:18-20 เราได้รับการไถ่ไม่ใช่ด้วยสิ่งที่เสื่อมสลายได้ แต่ด้วยพระโลหิตอันล้ำค่าของพระคริสต์ เปโตรกล่าวว่าพระคริสต์ได้ถูกกำหนดไว้ก่อนการวางรากฐานของโลก ดังนั้น การทรงเลือกจึงอยู่ในพระคริสต์ผู้เดียวและผ่านทางพระคริสต์ผู้เดียวเท่านั้น

เนื้อหาของเอเฟซัส (ต่อ)

หลักคำสอน: สิ่งที่พระเจ้าได้ทำเพื่อคริสตจักร (เอเฟซัส 1-3) (ต่อ)

ความเป็นหนึ่งเดียวกันของคริสตจักร (เอเฟซัส 2:11-3:21)

► อะไรคือความล้ำลึกของข่าวประเสริฐที่เปาโลกล่าวถึงใน เอเฟซัส 3:3-9?

ใน เอเฟซัส 1 เปาโลร่วมยินดีในความรอดของบรรดาผู้เชื่อ แต่ใน เอเฟซัส 2-3 เขาร่วมยินดีในการทรงสร้างของพระเจ้า นั่นคือ คริสตจักร หัวข้อสำคัญของพระธรรมเอเฟซัสคือ ความเป็นหนึ่งเดียวกันของคริสตจักร กายเดียวที่ประกอบขึ้นจากทั้งชาวยิวและคนต่างชาติ คนต่างชาติซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นคนนอกในเรื่องพันธสัญญาทั้งหลายที่พระเจ้าสัญญาไว้ บัดนี้ได้เข้ามาใกล้แล้วโดยพระโลหิตของพระคริสต์ (เอเฟซัส 2:12-13) แผนการของพระเจ้าตั้งแต่แรกเริ่มคือการรวมคนต่างชาติเข้าไว้ในครอบครัวของพระองค์ด้วย สำหรับพี่น้องชาวยิวของเปาโลแล้ว นี่คือแง่มุมของข่าวประเสริฐที่น่าตกตะลึงอย่างยิ่ง นั่นคือ คริสตจักรประกอบขึ้นจากทั้งชาวยิวและคนต่างชาติในพระคริสต์ นี่เองคือความล้ำลึกของข่าวประเสริฐที่เปาโลกำลังอ้างถึง

ในพระคัมภีร์ ความล้ำลึกไม่ได้หมายถึงสิ่งที่ไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่หมายถึงสิ่งที่เคยไม่เป็นที่รู้จักมาก่อนแต่บัดนี้ได้รับการเปิดเผยแล้ว ใน เอเฟซัส 3 เปาโลอธิบายถึงความล้ำลึกนี้ว่า “…คนต่างชาติได้เป็นผู้ร่วมรับมรดก เป็นอวัยวะของกายเดียวกัน และเป็นผู้มีส่วนร่วมในพระสัญญาในพระเยซูคริสต์โดยทางข่าวประเสริฐ” (เอเฟซัส 3:6) เพื่อเป็นเครื่องหมายแห่งฤทธานุภาพของพระคุณของพระเจ้า เปาโลจึงได้รับการเลือกสรร “เพื่อประกาศแก่คนต่างชาติถึงความบริบูรณ์ของพระคริสต์ที่สุดจะหยั่งถึงได้” (เอเฟซัส 3:8) เปาโลผู้ซึ่งพิจารณาว่าตนเองเป็น “คนเล็กน้อยยิ่งกว่าคนเล็กน้อยที่สุดในพวกธรรมิกชนทั้งหมด” และผู้ที่เคยข่มเหงพระคริสต์และคริสตจักรของพระองค์มาก่อน เปาโลจบส่วนที่เป็นหลักคำสอนนี้ด้วยคำอธิษฐาน เพื่อให้ผู้เชื่อชาวเอเฟซัสผู้ซึ่งเป็นธรรมิกชนและผู้ที่สัตย์ซื่อในพระเยซูคริสต์อยู่แล้ว ได้รับความบริบูรณ์ทั้งสิ้นของพระเจ้าอย่างเต็มเปี่ยม

การประยุกต์ใช้: สิ่งที่พระเจ้ากำลังทำในคริสตจักร (เอเฟซัส 4-6)

ในครึ่งหลังของจดหมายฉบับนี้ เปาโลได้ท้าทายบรรดาผู้เชื่อว่า “…ดำเนินชีวิตสมกับการทรงเรียกที่ท่านได้รับการทรงเรียกมานั้น” (เอเฟซัส 4:1) การดำเนินชีวิตที่สมกับการทรงเรียกประกอบด้วย...

• สร้างความเป็นหนึ่งเดียวกันในคริสตจักร (เอเฟซัส 4:1-16)

• นำไปสู่ความประพฤติที่มีจริยธรรม (เอเฟซัส 4:17-5:21)

• ส่งผลต่อความสัมพันธ์ในครอบครัวและการทำงาน (เอเฟซัส 5:21-6:9)

• ดำเนินชีวิตโดยพึ่งพาพละกำลังจากฤทธานุภาพขององค์พระผู้เป็นเจ้าเท่านั้น (เอเฟซัส 6:10-18)

หลักคำสอนของคริสเตียนไม่สามารถแยกออกจากการดำเนินชีวิตคริสเตียนได้ หลักคำสอนเรื่องคริสตจักรจะต้องปรากฏให้เห็นในชีวิตของคริสตจักรที่แต่ละส่วนทำงานอย่างเหมาะสม เป็นคริสตจักรที่เสริมสร้างตัวเองขึ้นด้วยความรัก (เอเฟซัส 4:16) หลักคำสอนเรื่องความรอดโดยพระคุณนั้นเห็นได้จากพฤติกรรมของ“สภาพใหม่ซึ่งได้รับการสร้างขึ้นตามแบบของพระเจ้าในความชอบธรรมและความบริสุทธิ์อย่างแท้จริง” (เอเฟซัส 4:24)

เปาโลจบจดหมายฉบับนี้ด้วยการหนุนใจว่า คริสตจักรสามารถบรรลุพันธกิจและมีชัยชนะเหนืออำนาจแห่งความมืดได้ เขาปิดท้ายด้วยการขอให้ช่วยอธิษฐานเผื่อการประกาศข่าวประเสริฐที่ดำเนินอยู่ของเขา และกล่าวคำอำพร

ภูมิหลังของฟีลิปปี

บริบททางประวัติศาสตร์

คริสตจักรที่เมืองฟีลิปปี ได้รับการก่อตั้งขึ้นระหว่างการเดินทางเพื่อการประกาศครั้งที่สองของเปาโล (กิจการ 16:9-40) และถือเป็นคริสตจักรแห่งแรกที่ถูกตั้งขึ้นในยุโรป เปาโลและสิลาสเดินทางไปยังเมืองฟีลิปปีหลังจากเปาโลเห็นนิมิตว่ามีชายชาวมาซิโดเนียมาเรียกให้ไปช่วย แม้ว่าเมืองฟีลิปปีจะเป็นเมืองสำคัญของภูมิภาคมาซิโดเนียส่วนนั้น แต่ที่นี่ไม่มีประชากรยิวมากนัก สังเกตได้จากกลุ่มผู้หญิงที่ต้องไปรวมตัวกันอธิษฐานที่ริมฝั่งแม่น้ำเนื่องจากไม่มีธรรมศาลา (กิจการ 16:13)[1]

หนึ่งในผู้เชื่อกลุ่มแรกๆ ที่เมืองฟีลิปปีคือ ลิเดีย หญิงผู้มั่งคั่ง หลังจากเธอรับบัพติศมาแล้ว บ้านของเธอก็กลายเป็นสถานที่รวมตัวของบรรดาผู้เชื่อ ในเมืองที่มีประชากรยิวจำนวนมาก การคัดค้านข่าวประเสริฐมักมาจากผู้นำศาสนายิว แต่ในเมืองฟีลิปปี การคัดค้านเกิดขึ้นหลังจากเปาโลและสิลาสเข้าไปขัดขวางรายได้ของพวกผู้ชายที่ควบคุมทาสสาวผู้ถูกผีเข้า เปาโลและสิลาสถูกจับกุม ถูกโบยตี และถูกโยนเข้าคุก ในคืนนั้นเอง เกิดแผ่นดินไหวทำให้ประตูคุกเปิดออกและเครื่องจำจองของเหล่านักโทษหลุดออก แต่ไม่มีนักโทษคนใดหนีไปเลย ทำให้เปาโลและสิลาสมีโอกาสประกาศข่าวประเสริฐแก่พัศดี

ในกิจการ ลูกาได้ระบุรายละเอียดไว้ว่า เมืองฟีลิปปีเป็นอาณานิคมของโรม (กิจการ 16:12) ข้อความสั้นๆ นี้มีความหมายอย่างยิ่งสำหรับผู้อ่านกิจการในยุคแรก เพราะเมืองฟีลิปปีถูกสถาปนาให้เป็นอาณานิคมของโรมเมื่อ 42 ปีก่อนคริสตกาล โดยแม่ทัพโรมันนามว่าแอนโทนี ทหารจำนวนมากเกษียณอายุที่เมืองนี้ และพลเมืองได้รับสิทธิยกเว้นภาษีของโรมหลายประเภท สถานะการเป็นเมืองอาณานิคมจึงเป็นความภาคภูมิใจของพลเมืองที่นั่น เมื่อเปาโลเขียนจดหมายถึงผู้เชื่อในเมืองฟีลิปปี เขาจึงตั้งใจใช้คำภาษากรีกสองคำที่สื่อถึงความเป็นพลเมือง

แต่เราเป็นพลเมือง (politeuma) แห่งสวรรค์ และเรารอคอยผู้ช่วยให้รอดจากสวรรค์คือพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า (ฟีลิปปี 3:20)

ขอเพียงให้พวกท่านดำเนินชีวิต (politeuomai) สมกับข่าวประเสริฐของพระคริสต์… (ฟีลิปปี 1:27)

ด้วยการใช้ภาษาในลักษณะนี้ เปาโลเรียกร้องให้ชาวฟีลิปปีดำเนินชีวิตในฐานะพลเมืองแห่งสวรรค์

วัตถุประสงค์

ฟีลิปปีเป็นหนึ่งในจดหมายของเปาโลที่มีเนื้อหาในเชิงบวกมากที่สุด โดยปรากฏปัญหาเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับปัญหาที่เขาต้องจัดการในจดหมายที่เขียนถึงคริสตจักรที่เมืองโครินธ์และแคว้นกาลาเทีย วัตถุประสงค์ของจดหมายฉบับนี้มี 2 ประการคือ

1. วัตถุประสงค์ส่วนตัว เพื่อแจ้งข่าวเรื่องการจำจองของเปาโล และเพื่อแสดงความขอบคุณสำหรับการสนับสนุนด้านการเงินของคริสตจักรต่อพันธกิจของเขา (ฟีลิปปี 4:14-18) เปาโลชื่นชมยินดีในความสัตย์ซื่อของพวกเขา และหนุนใจให้พวกเขาดำเนินชีวิตอย่างมีความสุข

2. วัตถุประสงค์ด้านการสอน เพื่อจัดการกับอันตราย 2 ประการที่คริสตจักรฟีลิปปีกำลังเผชิญ

• อันตรายจากภายนอก คือ คำสอนเท็จของ Judaizers [2]

• อันตรายจากภายใน คือ ความแตกแยกกันระหว่างสมาชิกในคริสตจักร

เนื้อหาของฟีลิปปี

ความยินดีท่ามกลางสถานการณ์ที่ยากลำบาก (ฟีลิปปี 1)

แม้ว่าเปาโลจะติดคุก แต่เขาก็มั่นใจว่าพระเจ้ากำลังทำให้พระประสงค์ของพระองค์สำเร็จ (ฟีลิปปี 1:12) เนื่องจากการถูกจับกุมของเปาโลทำให้เขามีโอกาสประกาศข่าวประเสริฐแก่ทหารรักษาพระราชวัง (ฟีลิปปี 1:13) เปาโลไม่รู้ว่าการจำจองของเขาจะจบลงด้วยการถูกปล่อยตัวหรือความตาย (ฟีลิปปี 1:19-20) แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร เขาก็ชื่นชมยินดี เพราะสำหรับเขาแล้ว การมีชีวิตอยู่ก็เพื่อพระคริสต์ และการตายก็ได้กำไร (ฟีลิปปี 1:21)

อีกสถานการณ์หนึ่งที่อาจสั่นคลอนความยินดีของเปาโลได้ คือความอิจฉาริษยาจากเพื่อนผู้เชื่อด้วยกันเอง (ฟีลิปปี 1:15) มีคนกลุ่มหนึ่งในกรุงโรมที่เทศนาเรื่องพระคริสต์ด้วยการชิงดีชิงเด่น ซึ่งเป็นการซ้ำเติมความทุกข์ยากของเปาโล (ฟีลิปปี 1:17) อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าแรงจูงใจของพวกเขาจะเป็นอย่างไร เปาโลก็ยังชื่นชมยินดีเพราะข่าวประเสริฐกำลังถูกประกาศออกไป (ฟีลิปปี 1:18) เปาโลเชื่อมั่นว่าสิ่งดีจะเกิดขึ้นจากข่าวประเสริฐที่ถูกประกาศนั้น โดยไม่คำนึงว่าแรงจูงใจของคนเหล่านั้นจะผิดเพี้ยนไปเพียงใดก็ตาม สถานการณ์ส่วนตัวของเปาโลนั้นสำคัญน้อยกว่าแผ่นดินของพระเจ้า

ความถ่อมใจเป็นดั่งหัวใจสำคัญของความเป็นหนึ่งเดียวกัน (ฟีลิปปี 2)

ในตอนท้ายของจดหมาย เปาโลจะกล่าวถึงความขัดแย้งระหว่างสตรีสองท่านในคริสตจักรฟีลิปปี (ฟีลิปปี 4:2-3) พวกเธอต่างเป็นผู้ติดตามพระคริสต์ที่สัตย์ซื่อและได้ตรากตรำทำงานร่วมกับเปาโลเพื่อเห็นแก่ข่าวประเสริฐ แต่น่าเสียดายที่ความขัดแย้งส่วนตัวระหว่างพี่น้องสตรีในพระคริสต์คู่นี้กำลังคุกคามความเป็นหนึ่งเดียวกันของคริสตจักร ก่อนที่จะพูดถึงการแบ่งแยกนี้ เปาโลได้ชี้ไปที่แบบอย่างของพระคริสต์เพื่อเป็นต้นแบบสำหรับความเป็นหนึ่งเดียวกันของคริสเตียน

ความขัดแย้งมากมายเป็นผลมาจากความปรารถนาของเราที่จะปกป้องสิทธิของตนเอง ใน ฟีลิปปี 2:5-11 เปาโลชี้ให้เห็นถึงแบบอย่างของพระคริสต์ ผู้สละสิทธิพิเศษที่พระองค์มีในฐานะพระเจ้าเพื่อมาปรนนิบัติมนุษยชาติ พระเยซูไม่ได้ยึดติดกับสิทธิพิเศษแห่งสภาพของพระเจ้า แต่ยอมเชื่อฟังจนถึงความมรณา กระทั่งความมรณาบนกางเขน พระองค์ยอมทนต่อความอัปยศทุกประการ แม้กระทั่งความตายอันน่าอับอายโดยการถูกตรึงบนกางเขน เพื่อประทานความรอดให้แก่เรา ผลที่ตามมาคือ พระเจ้าได้ยกชูพระเยซูขึ้นสู่ฐานะอันชอบธรรมซึ่งมีอำนาจปกครองสูงสุดเหนือจักรวาล

ผู้ติดตามพระคริสต์ทุกคนควรมีท่าทีแห่งความถ่อมใจแบบเดียวกันนี้ โดยคำนึงถึงความต้องการของเพื่อนผู้เชื่อด้วยกัน “อย่าให้ต่างคนต่างเห็นแก่ประโยชน์ของตนเอง แต่จงเห็นแก่ประโยชน์ของคนอื่นๆ ด้วย” (ฟีลิปปี 2:4)

คำเตือนให้ระวังศัตรูของข่าวประเสริฐ (ฟีลิปปี 3)

แม้ว่าจดหมายฝากถึงคริสตจักรในฟีลิปปีส่วนใหญ่จะมีเนื้อหาเชิงบวก แต่เปาโลก็ได้เขียนคำเตือนที่รุนแรงต่อกลุ่มผู้ก่อปัญหาที่คุกคามคริสตจักร คนเหล่านี้คือ Judaizers ซึ่งเราได้เห็นมาก่อนแล้วในจดหมายถึงคริสตจักรในแคว้นกาลาเทีย พวกเขายืนกรานว่าผู้เชื่อต้องเข้าสุหนัตและปฏิบัติตามธรรมบัญญัติของยิว เปาโลเรียกพวกเขาว่า “พวกสุนัข” “พวกที่ทำชั่ว” และ “พวกเชือดเนื้อเถือหนัง” (ฟีลิปปี 3:2)

ใน ฟีลิปปี 3:4-6 เปาโลตอบโต้การยืนกรานของ Judaizers เรื่องการรักษาพิธีกรรมตามธรรมบัญญัติ โดยชี้ให้เห็นถึงชีวิตของเขาเองเป็นตัวอย่าง หากการรักษาธรรมบัญญัติสามารถนำมาซึ่งความรอดได้ เปาโล ย่อมมีความมั่นใจในเนื้อหนังยิ่งกว่าใคร เขาเข้าสุหนัตตามธรรมบัญญัติ เป็นคนในเผ่าเบนยามินที่ได้รับสิทธิพิเศษ เป็นชาวฮีบรูในหมู่ชาวฮีบรู เป็นฟาริสีผู้ปฏิบัติตามธรรมบัญญัติอย่างเคร่งครัด มีความกระตือรือร้นในความเชื่อยิวถึงขั้นข่มเหงผู้ติดตามพระคริสต์ และในแง่ของธรรมบัญญัตินั้น เปาโลไม่มีที่ติเลย อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดถือว่าเป็นขยะ เมื่อเทียบกับความรู้เรื่องพระคริสต์ที่มีค่าสูงสุด (ฟีลิปปี 3:8) เปาโลได้รับความรอด ชาวฟีลิปปีได้รับความรอด และเราได้รับความรอด ไม่ใช่ด้วยการรักษาธรรมบัญญัติ แต่ด้วยการรู้จักพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราผ่านประสบการณ์ตรง (ฟีลิปปี 3:8-9)

คำกำชับปิดท้าย (ฟีลิปปี 4)

ใน ฟีลิปปี 4:2 เปาโลกำชับนางยูโอเดียและนางสินทิเค ให้สำแดงความเป็นหนึ่งเดียวกันตามที่เขาได้สอนไว้ใน ฟีลิปปี 2 หากสตรีทั้งสองท่านนี้มีจิตใจเหมือนอย่างพระคริสต์ พวกเธอก็จะคลี่คลายความขัดแย้งได้ เขากำชับให้คริสตจักรชื่นชมยินดีในองค์พระผู้เป็นเจ้าในทุกสถานการณ์ และรักษาสันติสุขของพระเจ้าไว้ในจิตใจและพากเพียรนึกถึงสิ่งที่ดีงาม (ฟีลิปปี 4:4-9) เขาปิดท้ายด้วยการขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของคริสตจักรที่มีต่อพันธกิจของเขา (ฟีลิปปี 4:10-19)

ภูมิหลังของโคโลสี

บริบททางประวัติศาสตร์

พระธรรมโคโลสีถูกเขียนขึ้นระหว่างที่เปาโลถูกจำจองอยู่ในกรุงโรม โดยมีชื่อของทิโมธีระบุว่าเป็นผู้เขียนร่วมด้วย (โคโลสี 1:1) ซึ่งอาจทำหน้าที่เป็นเลขานุการให้กับเปาโล

ไม่มีหลักฐานปรากฏว่าเปาโลเคยไปเยือนคริสตจักรในเมืองโคโลสีมาก่อน ความเชื่อมโยงที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดระหว่างเปาโลและคริสตจักรแห่งนี้คือ เอปาฟรัส (โคโลสี 1:7, โคโลสี 4:12) โดยเอปาฟรัสซึ่งเป็นชาวเมืองโคโลสีโดยกำเนิด อาจได้กลับใจใหม่ระหว่างที่เปาโลทำพันธกิจอยู่ที่เมืองเอเฟซัสซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณ 160 กิโลเมตร[1] จากนั้นเอปาฟรัสได้กลับไปก่อตั้งคริสตจักรที่เมืองโคโลสี รวมถึงในเมืองใกล้เคียงอย่างเมืองเลาดีเซียและเมืองฮีเอราบุรี เปาโลได้เขียนจดหมายถึงคริสตจักรทั้งในเมืองเลาดีเซีย และในเมืองโคโลสี โดยกำชับให้ผู้เชื่อในแต่ละเมืองอ่านจดหมายทั้งสองฉบับร่วมกัน (โคโลสี 4:16)

วัตถุประสงค์

ระหว่างที่เปาโลถูกจำจอง เอปาฟรัสได้รายงานเรื่องลัทธิเทียมเท็จที่กำลังคุกคามคริสตจักรในเมืองโคโลสี เปาโลจึงเขียนพระธรรมโคโลสีเพื่อจัดการกับคำสอนที่อันตรายนี้ นอกจากนี้ เปาโลยังเขียนเพื่อหนุนใจให้ผู้เชื่อชาวโคโลสีมุ่งมั่นไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่ในพระคริสต์ พระธรรมนี้จึงประกอบด้วยทั้งคำเตือนให้ระวังหลักคำสอนเท็จ และคำกำชับให้ติดตามความเติบโตฝ่ายจิตวิญญาณ

เนื้อหาของโคโลสี

พระธรรมโคโลสีมีหัวข้อหลักหลายประการที่คล้ายคลึงกับเอเฟซัส เช่น ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของคริสตจักร, ความจริงเรื่องสงครามฝ่ายจิตวิญญาณ และความจำเป็นในการดำเนินชีวิตให้สมกับการทรงเรียกในฐานะผู้ติดตามพระคริสต์ ความคล้ายคลึงนี้ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ เพราะเปาโลเขียนจดหมายทั้งสองฉบับในช่วงเวลาไล่เลี่ยกันและเพื่อตอบสนองต่อความต้องการที่คล้ายคลึงกัน

แม้รายละเอียดของลัทธิเทียมเท็จที่สอนในเมืองโคโลสีอาจจะแตกต่างจากคำสอนเท็จที่คุกคามคริสตจักรในปัจจุบัน แต่ข่าวสารของเปาโลยังคงมีความสำคัญอย่างยิ่ง นั่นคือ

• พระคริสต์เป็นใหญ่เหนือสรรพสิ่งที่ทรงสร้าง

• พระคริสต์เป็นศีรษะของคริสตจักร

• เราต้องดำเนินชีวิตให้สมกับการทรงเรียกในฐานะบุตรของพระเจ้า

ความยิ่งใหญ่สูงสุดของพระคริสต์ (โคโลสี 1)

หัวข้อหลักที่เป็นหัวใจสำคัญของโคโลสีคือ ความยิ่งใหญ่สูงสุดของพระคริสต์ผู้ฟื้นคืนสู่ชีวิต ในข้อเขียนอันงดงามใน โคโลสี 1:15-23 เปาโลแสดงให้เห็นถึงความล้ำเลิศของพระคริสต์เหนือสรรพสิ่งที่ทรงสร้าง พระองค์มีอำนาจปกครองเหนือคริสตจักร และบทบาทของพระองค์ในการไถ่บาป พระคริสต์เป็นพระผู้สร้าง (สรรพสิ่งถูกสร้างขึ้นโดยทางพระองค์) และสรรพสิ่งทั้งปวงล้วนเป็นของพระองค์ (สรรพสิ่งถูกสร้างขึ้นเพื่อพระองค์) พระคริสต์เป็นศีรษะของกาย คือคริสตจักร โดยทางพระคริสต์และพระโลหิตที่หลั่งบนกางเขนของพระองค์ เราทั้งหลายซึ่งแต่ก่อนเคยถูกตัดขาดและเป็นศัตรูในจิตใจด้วยการประพฤติชั่ว บัดนี้ได้รับการทำให้คืนดีกับพระเจ้าแล้ว พระคริสต์เป็นศูนย์กลางแห่งการสร้าง เป็นศีรษะของคริสตจักร และเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ไถ่บาป

ลัทธิเทียมเท็จในโคโลสี (โคโลสี 2)

หลังจากที่ได้กล่าวถึงสภาวะอันยิ่งใหญ่ของพระคริสต์ในเชิงบวกแล้ว เปาโลก็ได้เปลี่ยนมาเป็นการเตือนในเชิงลบต่อคำสอนเท็จที่คุกคามคริสตจักรในเมืองโคโลสี แม้ลักษณะที่แน่นอนของลัทธิเทียมเท็จในโคโลสีจะไม่ชัดเจนนัก แต่คำตอบของเปาโลก็ได้เผยให้เห็นลักษณะบางประการของลัทธินี้ ลัทธิเทียมเท็จในโคโลสีประกอบด้วยการผสมผสานแนวคิดที่ผิดเพี้ยนจากอิทธิพล 3 ด้าน ดังนี้

• ยิวออร์โธดอกซ์: ชาวยิวกลุ่มนี้เร่งเร้าให้ผู้เชื่อชาวโคโลสีปฏิบัติตามเทศกาลของยิว กฎระเบียบเรื่องอาหาร และการเข้าสุหนัต (โคโลสี 2:16, โคโลสี 3:11)

• ลัทธิลึกลับของชาวยิว: กลุ่มผู้นิยมความลี้ลับชาวยิวเรียกร้องให้ผู้เชื่อชาวโคโลสีถืออดอาหาร เพื่อที่จะได้เข้าร่วมในการนมัสการพระเจ้าอันสูงส่งร่วมกับบรรดาทูตสวรรค์ (โคโลสี 2:18)[2]

• ลัทธินอกรีต: พวกนอกรีตหนุนใจให้ผู้เชื่อชาวโคโลสีประกอบพิธีกรรมเพื่อป้องกันตัวจากวิญญาณชั่ว เปาโลไม่ได้ปฏิเสธเรื่องอำนาจของวิญญาณชั่ว แต่เขาชี้ให้เห็นชัดเจนว่าคำตอบนั้นไม่ได้อยู่ที่พิธีกรรมของพวกนอกรีต แต่อยู่ในชัยชนะที่พระคริสต์ทรงมีเหนือเหล่าอำนาจแห่งความมืดเรียบร้อยแล้ว (โคโลสี 2:15)

► ลัทธิเทียมเท็จในโคโลสีเกี่ยวข้องกับเราในปัจจุบันอย่างไร?

Syncretism หมายถึงการนำศาสนามากกว่าหนึ่งศาสนามาผสมผสานกัน ในเมืองโคโลสี syncretism ได้ผสมผสานองค์ประกอบของศาสนายิว ลัทธิลึกลับของชาวยิว ลัทธินอกรีต และคริสต์ศาสนาเข้าด้วยกัน ในปัจจุบัน คริสตจักรในวัฒนธรรมนอกรีตบางครั้งต้องเผชิญกับการทดลองให้นำหลักคำสอนคริสเตียนไปผสมผสานกับแนวทางปฏิบัติของวัฒนธรรมรอบข้าง (ตัวอย่างเช่น การกราบไหว้บรรพบุรุษ การฉลองวันศักดิ์สิทธิ์ของพวกนอกรีต และการมีส่วนร่วมในพิธีกรรมเพื่อไล่ผีและวิญญาณ) ทั้งในศตวรรษที่ 1 และศตวรรษที่ 21 คำตอบสำหรับคำสอนประเภทนี้ยังคงเหมือนเดิมคือ พระเยซูคือองค์พระผู้เป็นเจ้า พระองค์มีชัยเหนืออำนาจแห่งความมืดแล้ว และเรามีชัยชนะผ่านทางพระคริสต์ผู้เดียวเท่านั้น ไม่มีพิธีกรรมหรือแนวทางปฏิบัติอื่นใดที่มีที่ยืนในแนวทางปฏิบัติของคริสเตียน

การเติบโตสู่ความเป็นผู้ใหญ่ในพระคริสต์ (โคโลสี 3-4)

เช่นเดียวกับในเอเฟซัส เปาโลเปลี่ยนจากเรื่องหลักคำสอนมาสู่ภาคปฏิบัติ เนื่องจากพระคริสต์ประทับอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระเจ้า เราผู้ที่ได้รับชีวิตใหม่และเป็นขึ้นร่วมกับพระคริสต์จึงควรจดจ่อความคิดของเราไว้กับสิ่งเบื้องบน แทนที่จะไปให้ความสนใจกับคำสอนเท็จอย่างไม่เหมาะสม เราควรระลึกว่าเราได้ตายจากสิ่งเหล่านั้นแล้ว และบัดนี้ชีวิตของเราซ่อนไว้กับพระคริสต์ในพระเจ้า (โคโลสี 3:1-3)

ชีวิตที่ซ่อนไว้กับพระคริสต์ในพระเจ้ามีลักษณะอย่างไร? เปาโลได้อธิบายถึงชีวิตใหม่นี้ในเชิงปฏิบัติ ซึ่งประกอบด้วยสองแง่มุมที่สำคัญคือ

1. เราต้องถอดทิ้งตัวเก่าและการประพฤติแบบเดิม (โคโลสี 3:5-9) เราต้องประหารสิ่งที่มาจากฝ่ายโลก ได้แก่ การล่วงประเวณี ความโลภ ความโกรธ การพูดคำหยาบโลน การพูดมุสา และอื่นๆ การกระทำเหล่านี้สมควรได้รับพระพิโรธของพระเจ้า

2. เราต้องสวมสภาพใหม่ ซึ่งเป็นตามแบบพระฉายของพระคริสต์ (โคโลสี 3:12-17) ลักษณะของสภาพใหม่คือ ความเมตตา ความใจดี ความถ่อมใจ ความอ่อนสุภาพ ความอดทน การให้อภัย และที่สำคัญที่สุดคือ ความรัก เมื่อเราพัฒนาคุณลักษณะเหล่านี้ สันติสุขของพระเจ้าจะครอบครองในใจของเรา และพระวจนะของพระคริสต์จะดำรงอยู่ในเรา ชีวิตใหม่นี้จะเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ในครอบครัวและการทำงาน (โคโลสี 3:18-4:1) และทำให้ข่าวประเสริฐดึงดูดใจคนที่ไม่เชื่อด้วย (โคโลสี 4:5-6)

ภูมิหลังของฟีเลโมน

บริบททางประวัติศาสตร์

จดหมายฉบับที่สั้นที่สุดของเปาโล เขียนถึงฟีเลโมน ผู้เชื่อที่มั่งคั่งจากเมืองโคโลสี ดูเหมือนว่าฟีเลโมนจะกลับใจใหม่ในช่วงที่เปาโลทำพันธกิจที่เมืองเอเฟซัส และบ้านของเขาก็ได้กลายเป็นสถานที่ร่วมนมัสการของคริสตจักรในเมืองโคโลสี

ตามธรรมเนียมปฏิบัติทั่วไปในศตวรรษที่ 1 ฟีเลโมนเป็นเจ้าของทาส โอเนสิมัสซึ่งเป็นทาสของฟีเลโมนได้หลบหนีไปยังกรุงโรม กรุงโรมในขณะนั้นเป็นเมืองที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดในจักรวรรดิ และเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับผู้หลบหนีที่จะซ่อนตัว (เปรียบเหมือนคนในปัจจุบันที่อาจหนีไปยังนิวยอร์กซิตี้ เม็กซิโกซิตี้ เลกอส หรือเมืองใหญ่หลักๆ แห่งอื่นเพื่อหายตัวไป)

อย่างไรก็ตาม โอเนสิมัสไม่สามารถซ่อนตัวจากพระเจ้าได้! ในเมืองที่ใหญ่โตมโหฬารนี้ พระเจ้าได้นำให้เปาโลและทาสที่หลบหนีคนนี้มาพบกัน โอเนสิมัสได้กลับใจใหม่และเริ่มต้นช่วยเหลือเปาโล

ถึงจุดหนึ่ง ผู้เชื่อใหม่คนนี้จำเป็นต้องเผชิญหน้ากับอดีตของเขา เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะขโมยเงินจากนายก่อนที่จะหนีมา (ฟีเลโมน 1:18) โอเนสิมัสต้องเผชิญกับความเป็นไปได้ที่จะได้รับโทษอย่างรุนแรง เพราะทาสที่หลบหนีอาจถูกประทับตราที่หน้าผากในฐานะผู้หลบหนี หรือแม้กระทั่งถูกประหารชีวิต เมื่อทราบดังนี้ เปาโลจึงเขียนจดหมายอ้อนวอนแทนโอเนสิมัส เพื่อให้เขาถือติดตัวไปเมื่อต้องกลับไปเผชิญหน้ากับฟีเลโมน

วัตถุประสงค์

วัตถุประสงค์ของเปาโลในการเขียนจดหมายฉบับนี้คือ เพื่อวิงวอนขอให้เกิดการคืนดีกัน โอเนสิมัสได้คืนดีกับพระเจ้าแล้ว บัดนี้เปาโลจึงขอให้ฟีเลโมนคืนดีกับทาสที่หลบหนีของเขา

[1]เนื้อหาของฟีเลโมน

เปาโลเริ่มต้นด้วยการขอบคุณฟีเลโมนสำหรับความใจกว้างที่เขามีต่อเพื่อนผู้เชื่อในอดีต ความรักที่ฟีเลโมนมีต่อพี่น้องในความเชื่อจะเป็นพื้นฐานในการอ้อนวอนของเปาโลในนามของโอเนสิมัส ผู้ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นหนึ่งในพี่น้องเหล่านั้นด้วย

เปาโลไม่ได้ใช้อำนาจในฐานะอัครทูตในการอ้อนวอน (เหมือนที่ทำในกาลาเทีย) แต่ใช้ความรักเป็นพื้นฐาน เขาเขียนจดหมายไปเกือบครึ่งฉบับก่อนจะระบุเหตุผลในการเขียนว่า “ข้าพเจ้าขอร้องท่านเรื่องโอเนสิมัสลูกของข้าพเจ้า…” (ฟีเลโมน 1:10) หากฟีเลโมนเป็นลูกในความเชื่อของเปาโล บัดนี้เปาโลก็มีลูกอีกคนหนึ่ง นั่นคือทาสที่หลบหนีของฟีเลโมนนั่นเอง

ชื่อ โอเนสิมัสมีความหมายว่า “มีประโยชน์” หรือ “ได้กำไร” ซึ่งเป็นชื่อที่นิยมใช้เรียกทาสในสมัยนั้น เปาโลเขียนว่า “(เมื่อก่อนนั้นเขาไม่เป็นประโยชน์ต่อท่าน แต่เดี๋ยวนี้เขาเป็นประโยชน์ทั้งต่อท่านและข้าพเจ้า)” (ฟีเลโมน 1:11) บัดนี้โอเนสิมัสจะดำเนินชีวิตให้สมกับชื่อของเขา โดยฤทธิ์เดชของพระคริสต์ เขาได้กลายเป็นผู้ที่มีประโยชน์แล้ว

เปาโลบอกเป็นนัยว่า ฟีเลโมนอาจจะปลดปล่อยโอเนสิมัสให้เป็นอิสระได้ แต่เขาไม่ได้ออกคำสั่ง (ฟีเลโมน 1:13) เขาขอให้ฟีเลโมนรับโอเนสิมัสไว้ด้วยจิตวิญญาณเดียวกับที่ฟีเลโมนจะปฏิบัติต่อเปาโล (ฟีเลโมน 1:17)

เปาโลปิดท้ายด้วยการขอให้ฟีเลโมนอธิษฐานเผื่อการได้รับการปล่อยตัวของเขา โดยเขียนว่าเขาหวังจะได้ไปเยี่ยมฟีเลโมนเมื่อได้รับอิสรภาพจากคุก คุณลองคิดดูไหมว่า นี่อาจเป็นคำเตือนสติอย่างสุภาพว่าในไม่ช้าเปาโลจะได้เห็นกับตาว่าฟีเลโมนปฏิบัติต่อโอเนสิมัสอย่างไร?

หลายคนอาจบ่นว่าทำไมเปาโลถึงไม่ประณามระบบทาส อย่างไรก็ตาม คำกำชับของเปาโลที่ส่งถึงเหล่านายทาสนั้นได้สร้างสภาพแวดล้อมที่ระบบทาสไม่สามารถดำรงอยู่ได้[2] เพราะมันเป็นไปไม่ได้เลยที่คุณจะกักขังใครสักคนเป็นทาส ในเมื่อคุณมองว่าเขาเป็นพี่น้องในพระคริสต์อย่างแท้จริง

บทส่งท้ายทางประวัติศาสตร์

พระคัมภีร์ไม่ได้ระบุว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่โอเนสิมัสกลับไปหาฟีเลโมน อย่างไรก็ตาม ประวัติศาสตร์ได้ให้คำใบ้สองประการที่บ่งชี้ว่าฟีเลโมนได้ปล่อยโอเนสิมัสให้เป็นอิสระ

• จารึกโบราณที่เมืองเลาดีเซีย (ซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับเมืองโคโลสี) เป็นจารึกที่ทาสคนหนึ่งอุทิศให้แก่นายผู้ที่มอบอิสรภาพให้แก่เขา โดยชื่อของนายผู้นั้นคือ Marcus Sestius Philemon (มาร์คัส เซสทิอัส ฟีเลโมน)

• ไม่กี่ปีหลังจากจดหมายฉบับนี้ มีชายชื่อ โอเนสิมัส ได้กลายเป็นบิชอปของคริสตจักรที่เมืองเอเฟซัส

เป็นไปได้ว่า ฟีเลโมนได้ปล่อยโอเนสิมัสให้กลับไปหาเปาโล จากนั้นเปาโลก็ได้ฝึกฝนโอเนสิมัสให้เป็นศิษยาภิบาล หากเป็นเช่นนั้น พันธกิจของเปาโลที่เมืองเอเฟซัสก็อาจได้ดำเนินต่อไปผ่านการเทศนาของโอเนสิมัส อดีตทาสของฟีเลโมน ผู้ซึ่งได้กลับใจใหม่เป็นครั้งแรกผ่านการเทศนาของเปาโลที่เมืองเอเฟซัสนั่นเอง พระประสงค์ของพระเจ้านั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เราจะมองเห็นได้จริงๆ!

จดหมายฝากจากคุกสอนเราว่า...

1. หลักคำสอนต้องถูกนำมาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน ในจดหมายฝากเหล่านี้ เปาโลท้าทายผู้อ่านให้ดำเนินชีวิตให้สมกับการทรงเรียกในฐานะผู้เชื่อ การเพียงแค่ประกาศยอมรับหลักคำสอนที่ถูกต้องนั้นยังไม่เพียงพอ แต่ความเชื่อของเราต้องแสดงออกผ่านการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน

2. สงครามฝ่ายจิตวิญญาณเป็นเรื่องจริง แต่พระคริสต์ได้รับชัยชนะขั้นเด็ดขาดแล้ว “เพราะเราไม่ได้ต่อสู้กับเนื้อหนังและเลือด แต่ต่อสู้กับพวกภูตผีที่ครอบครอง พวกภูตผีที่มีอำนาจ พวกภูตผีที่ครองพิภพในยุคมืดนี้ ต่อสู้กับพวกวิญญาณชั่วในสวรรคสถาน” (เอเฟซัส 6:12)

เราต่อสู้ด้วยความมั่นใจเพราะพระคริสต์ชนะศึกนี้แล้ว เราต้องจดจ่ออยู่ที่พระองค์เป็นหลัก ไม่ใช่อยู่ที่ศัตรูซึ่งกำลังต่อสู้ในสงครามที่พวกมันพ่ายแพ้ไปแล้ว

3. ข่าวประเสริฐแห่งการคืนดีต้องถูกนำมาใช้จริงในโลก เปาโลไม่พอใจกับข่าวสารที่ใช้การไม่ได้จริงในชีวิต เขายืนกรานว่าข่าวประเสริฐเดียวกันกับที่ทำให้พระเจ้าและคนบาปที่หนีเตลิดไปได้คืนดีกันนั้น ก็สามารถทำให้ฟีเลโมนและทาสที่หลบหนีคืนดีกันได้ด้วย ในโลกที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและความสัมพันธ์ที่แตกสลาย เราต้องสำแดงฤทธานุภาพของข่าวประเสริฐในการสร้างการคืนดี

บรรดาผู้เชื่อในจักรวรรดิโรมันได้เรียนรู้ว่าการดำเนินชีวิตตามข่าวประเสริฐในโลกที่เสื่อมทรามนั้นหมายถึงอะไร เปาโลเขียนว่าผู้เชื่อควรดำเนินชีวิตในฐานะบุตรของพระเจ้าที่ปราศจากตำหนิท่ามกลางพงศ์พันธุ์ที่คดโกงและวิปลาส และเมื่อเราทำเช่นนั้น เราจะส่องสว่างดุจดวงสว่างในโลก (ฟีลิปปี 2:15) เปาโลรู้ดีว่าความสว่างของคริสตจักรจะยิ่งส่องประกายเจิดจ้าขึ้นเมื่อโลกมืดมิดลง

ในวันอันมืดมนของจักรวรรดิโรมัน ผู้ติดตามพระคริสต์บางคนกลายเป็นที่รู้จักในนาม “Gamblers for Christ” (“ผู้กล้าเดิมพันชีวิตเพื่อพระคริสต์”) เพราะพวกเขายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยผู้อื่น เปาโลใช้คำนี้เมื่อพูดถึงอาควิลลาและปริสสิลลาใน โรม 16:3-4 “ขอทักทายมายังนางปริสคาและอาควิลลา ผู้ร่วมงานกับข้าพเจ้าในพระราชกิจของพระเยซูคริสต์ ซึ่งได้เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยชีวิตของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอขอบคุณเขาทั้งสอง ไม่เพียงข้าพเจ้าคนเดียว แต่คริสตจักรทุกแห่งของคนต่างชาติด้วย”

ในศตวรรษที่ 1 ผู้เชื่อชาวโรมันยอมเสี่ยงต่อความโกรธแค้นของชุมชนเพื่อไปช่วยชีวิตทารกที่ไม่เป็นที่ต้องการซึ่งถูกนำไปทิ้งไว้ที่กองขยะของเมือง ในศตวรรษที่ 3 บิชอปแห่งคาร์เธจได้เรียกที่ประชุมคริสตจักรมาพบกันในช่วงเกิดโรคระบาด เพื่อขอให้พวกเขาช่วยดูแลคนที่กำลังจะตายและฝังศพผู้เสียชีวิต โดยยอมเดิมพันชีวิตของพวกเขาเพื่อช่วยเมืองนี้ไว้

คริสตจักรในยุคแรกเริ่มรู้ดีว่าการถอดทิ้งตัวเก่าและสวมสภาพใหม่นั้นมีความหมายมากกว่าเพียงแค่การเข้าร่วมนมัสการ นี่หมายถึงการดำเนินชีวิตใหม่ที่เป็นของพระเจ้าและเพื่อพระประสงค์ของพระองค์ ซึ่งอาจหมายถึงการเต็มใจสละชีวิตของเราในขณะที่เราส่องสว่างดุจดวงสว่างในโลกนี้

(1) เตรียมคำเทศนาหรือบทเรียนจากพระคัมภีร์ โดยเลือกหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งจากรายการด้านล่างนี้ ส่งเป็นงานเขียน (5-6 หน้า) หรือส่งเป็นเสียงบันทึกการเทศนาหรือการสอนของคุณก็ได้

เลือกมาหนึ่งหัวข้อ

• เอเฟซัส – ครอบครัว

• เอเฟซัส – คริสตจักร

• ฟีลิปปี – ความชื่นชมยินดีในชีวิตคริสเตียน

• โคโลสี – ชีวิตใหม่ในพระคริสต์ของเรา

(2) เมื่อเริ่มต้นบทเรียนครั้งหน้า ขอให้ทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ เตรียมพร้อมด้วยการศึกษาคำถามในแบบทดสอบให้ละเอียด

(1) จดหมายฝากจากคุกเขียนขึ้นเมื่อใดและเขียนที่เมืองไหน?

(2) เหตุใดจึงไม่มีการระบุชื่อบุคคลเพื่อฝากความคิดถึงในเอเฟซัส?

(3) บอกถึงภาพรวมสองส่วนใหญ่ๆ ของพระธรรมเอเฟซัส

(4) จาก เอเฟซัส 1 พระบิดา พระบุตร และพระวิญญาณมีบทบาทอะไรที่เกี่ยวข้องกับความรอดของเรา?

(5) บอกคำนิยามของคำว่า การทรงเลือก

(6) ตามเนื้อหาใน เอเฟซัส 3 อะไรคือความล้ำลึกของข่าวประเสริฐ?

(7) บอกอันตราย 2 ประการที่คริสตจักรฟีลิปปีกำลังเผชิญ

(8) ใน ฟีลิปปี 2 การที่พระเยซูคริสต์ "ถ่อมพระองค์ลง" หมายความว่าอย่างไร?

(9) ลัทธิเทียมเท็จในโคโลสีประกอบด้วยการผสมผสานแนวคิดที่ผิดเพี้ยนจากอิทธิพล 3 ด้าน ใดบ้าง?

(10) Syncretism หมายถึงอะไร?

(11) เขียนสิ่งที่จดหมายฝากจากคุกสอนคริสตจักรในปัจจุบันทั้งสามประการ

(12) เขียน เอเฟซัส 4:11-16 และ โคโลสี 3:1-4 จากการท่องจำ