เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) ทราบถึงผู้เขียน วันที่เขียน และบริบททางประวัติศาสตร์ของพระกิตติคุณยอห์น

(2) สามารถเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างพระกิตติคุณยอห์นกับพระกิตติคุณสัมพันธ์

(3) ตระหนักถึงหัวข้อหลักและวัตถุประสงค์ของพระกิตติคุณยอห์น

(4) เห็นคุณค่าความสำคัญของทั้งสภาพมนุษย์และสภาพพระเจ้าของพระเยซู

(5) เชื่อมโยงข่าวสารของพระกิตติคุณยอห์นเข้ากับความต้องการของโลกในปัจจุบัน

(6) ประยุกต์ใช้เนื้อหาของบทเรียนนี้ในบริบทของพันธกิจที่ทำอยู่ได้

► อ่านพระกิตติคุณยอห์น ในขณะที่อ่าน ให้คุณทำบันทึกการใคร่ครวญส่วนตัวโดยเขียนการตอบสนองของคุณต่อภาพของพระเยซูที่ปรากฏในแต่ละบท (นี่คืองานมอบหมายที่ 1 สำหรับบทเรียนนี้) ตัวอย่างเช่น ในบทที่ 1 คุณอาจจะตอบสนองต่อภาพของพระเยซูในฐานะ “พระวาทะ” ผู้ดำรงอยู่นิรันดร์ ว่าสิ่งนี้มีความหมายต่อคุณอย่างไรในฐานะผู้เชื่อ? สภาพนิรันดร์ของพระองค์ส่งผลต่อความเชื่อและความมั่นใจของคุณในฐานะลูกของพระองค์อย่างไร?

► ท่องจำ ยอห์น 20:30-31

► คริสเตียนถูกเรียกว่า “ผู้เชื่อ” การเชื่อหมายความว่าอย่างไร? และความเชื่อที่แท้จริงจะส่งผลต่อชีวิตของเราอย่างไร?

พระเจ้าทรงรักโลกดังนี้ คือได้ประทานพระบุตรองค์เดียวของพระองค์ เพื่อทุกคนที่วางใจในพระบุตรนั้นจะไม่พินาศ แต่มีชีวิตนิรันดร์ เพราะว่าพระเจ้าทรงให้พระบุตรเข้ามาในโลก ไม่ใช่เพื่อพิพากษาโลก แต่เพื่อช่วยกู้โลกให้รอดโดยพระบุตรนั้น คนที่วางใจในพระบุตรจะไม่ถูกพิพากษา ส่วนคนที่ไม่ได้วางใจก็ถูกพิพากษาอยู่แล้ว เพราะเขาไม่ได้วางใจในพระนามพระบุตรองค์เดียวของพระเจ้า (ยอห์น 3:16-18)

นี่คือถ้อยคำจากพระคัมภีร์ที่หลายคนคุ้นเคยกันดีที่สุด ถ้อยคำเหล่านี้สัญญาว่าใครก็ตามที่เชื่อในพระเยซูจะมีชีวิตนิรันดร์ แต่ในขณะเดียวกัน นี่ก็เป็นถ้อยคำจากพระคัมภีร์ที่มักจะถูกนำไปใช้ในทางที่ผิดบ่อยที่สุดเช่นกัน แนวคิดเรื่องความเชื่อมักถูกตีความผิดไปว่าหมายถึงเพียงการยอมรับทางสติปัญญา (โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงชีวิต) พระกิตติคุณยอห์นแสดงให้เห็นว่าความเชื่อเป็นสิ่งที่มากกว่าการยอมรับทางความคิด คำว่า “ฉันเชื่อ” ที่กล่าวออกมาจากใจจะเปลี่ยนชีวิตของคุณ ความเชื่อที่แท้จริงจะเปลี่ยนแปลงความจำนงและพฤติกรรมของบุคคลนั้น

ผู้เขียน วันที่เขียน และสถานที่

ยอห์น บุตรของเศเบดี คือผู้เขียนพระกิตติคุณเล่มที่สี่ ทั้งอิกเนเชียสแห่งเมืองอันทิโอก จัสติน มาร์เทอร์ โพลีคาร์ป และอิเรเนอัส ต่างก็เป็นพยานยืนยันว่ายอห์นเป็นผู้เขียน คำพยานของโพลีคาร์ปมีความสำคัญเป็นพิเศษเพราะเขาเป็นศิษย์ของยอห์น

ยอห์นพร้อมด้วยยากอบพี่ชายของเขา และซีโมนเปโตร เป็นกลุ่มสาวกที่ใกล้ชิดที่สุดของพระเยซู พวกเขาเป็นสาวกเพียงกลุ่มเดียวที่อยู่ในห้องเมื่อพระองค์ทำให้เด็กหญิงที่ตายแล้วฟื้นคืนสู่ชีวิต (มาระโก 5:37-43) พวกเขาอยู่กับพระเยซูตามลำพังบนภูเขาแห่งการทรงจำแลงพระกาย และในเกทเสมนี (มัทธิว 17:1-9, มาระโก 14:32-36)

ยอห์นเป็นผู้นำที่มีอิทธิพลในคริสตจักร มีเพียงเปาโลเท่านั้นที่เขียนหนังสือในพันธสัญญาใหม่มากกว่ายอห์น ยอห์นเขียนพระกิตติคุณยอห์น จดหมายฝากสามฉบับ และวิวรณ์

ตามประเพณีของคริสตจักรระบุว่า ยอห์นอาศัยอยู่ที่เมืองเอเฟซัส ในช่วงรัชสมัยของจักรพรรดิโดมิเทียน ยอห์นถูกเนรเทศไปยังเกาะปัทมอส ซึ่งเป็นที่ที่เขาเขียนพระธรรมวิวรณ์ หลังจากนั้นเขาได้กลับไปยังเมืองเอเฟซัส และเสียชีวิตที่นั่นขณะที่มีอายุเกือบ 100 ปี พระกิตติคุณยอห์นน่าจะถูกเขียนขึ้นจากเมืองเอเฟซัส โดยปกติจะกำหนดช่วงเวลาการเขียนไว้ที่ประมาณ ค.ศ. 85-95 ทำให้พระกิตติคุณเล่มนี้เป็นพระกิตติคุณเล่มสุดท้ายที่ถูกเขียนขึ้น

วัตถุประสงค์

พระกิตติคุณยอห์นมีความแตกต่างจากพระกิตติคุณสัมพันธ์อย่างเห็นได้ชัด ในยอห์น ไม่มีเรื่องราวที่พระเยซูขับไล่ผี ไม่มีคำอุปมา และต่างจากมาระโกตรงที่ไม่มีเรื่องความลับของพระเมสสิยาห์

แม้ว่าผู้เขียนหลายคนจะสังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างยอห์นกับพระกิตติคุณสัมพันธ์ แต่สิ่งสำคัญคือต้องมองเห็นความคล้ายคลึงกันด้วย ยอห์นนำเสนอมุมมองที่แตกต่างเกี่ยวกับชีวิตของพระเยซู แต่ข่าวสารของเขายังคงเป็นเรื่องเดียวกับผู้ประกาศคนอื่นๆ ยอห์นแสดงให้เห็นว่าพระเยซูเป็นบุตรของพระเจ้าผู้พำนักอยู่ท่ามกลางเรา พระองค์ถูกตรึงที่กางเขนเพื่อบาปของพวกเรา และฟื้นขึ้นจากความตายในวันที่สาม

ในยุคแรกเริ่มมีลัทธิเทียมเท็จสองกลุ่มที่สอนผิดเกี่ยวกับพระเยซู กลุ่มหนึ่งปฏิเสธความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ของพระเยซู โดยอ้างว่าพระองค์เพียงแต่ปรากฏกายเหมือนมนุษย์เท่านั้น ซึ่งลูกาได้โต้แย้งข้อผิดพลาดนี้ด้วยการบรรยายว่าพระเยซูเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์ ส่วนลัทธิเทียมเท็จอีกกลุ่มหนึ่งปฏิเสธความเป็นพระเจ้าของพระเยซู โดยอ้างว่าพระองค์เป็นเพียงอาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แต่ไม่ใช่บุตรของพระเจ้า ยอห์นจึงให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับสภาพพระเจ้าของพระเยซูผ่านทางชุดหมายสำคัญที่เผยให้เห็นว่าพระเยซูเป็นบุตรของพระเจ้า และผ่านทางถ้อยคำที่สำแดงว่าพระเยซูเป็นพระวาทะที่มาบังเกิดเป็นมนุษย์ ยอห์นกล่าวว่าเขาเขียนสิ่งเหล่านี้ด้วยเหตุผลดังนี้ “…ก็เพื่อพวกท่านจะได้เชื่อว่าพระเยซูเป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้า และเมื่อมีความเชื่อแล้วท่านก็จะมีชีวิตโดยพระนามของพระองค์” (ยอห์น 20:31)

บทนำ (ยอห์น 1:1-18)

ในการนำเสนอพระเยซูในฐานะกษัตริย์ต่อผู้อ่านที่เป็นชาวยิว มัทธิวได้ลำดับพงศ์พันธุ์ของพระเยซูผ่านทาง ดาวิดย้อนไปถึงอับราฮัม ส่วนมาระโกนำเสนอพระเยซูในฐานะผู้รับใช้ต่อผู้อ่านที่เป็นชาวโรมัน มาระโกเขาจึงไม่ได้รวมลำดับพงศ์พันธุ์ไว้ ขณะที่ลูกานำเสนอพระเยซูในฐานะบุตรมนุษย์ต่อผู้อ่านที่เป็นชาวกรีก เขาจึงลำดับพงศ์พันธุ์ของพระเยซูย้อนกลับไปถึงอาดัมซึ่งเป็นมนุษย์คนแรก แต่สำหรับการนำเสนอพระเยซูในฐานะบุตรของพระเจ้า ยอห์นเริ่มต้นด้วยสิ่งที่อาจเรียกได้ว่าเป็น “ลำดับพงศ์พันธุ์แห่งสวรรค์”

ในปฐมกาลพระวาทะทรงดำรงอยู่ และพระวาทะทรงอยู่กับพระเจ้า และพระวาทะทรงเป็นพระเจ้า ในปฐมกาลพระองค์ทรงอยู่กับพระเจ้า พระเจ้าทรงสร้างสรรพสิ่งขึ้นมาโดยพระวาทะ ในบรรดาสิ่งที่เป็นอยู่นั้น ไม่มีสักสิ่งเดียวที่เป็นอยู่นอกเหนือพระวาทะ (ยอห์น 1:1-3)

พระกิตติคุณยอห์นเริ่มต้นด้วยการประกาศอย่างทรงพลังว่าพระเยซูทรงเป็นพระวาทะนิรันดร์ของพระเจ้า ยอห์นเขียนว่า “พระวาทะทรงเกิดเป็นมนุษย์และทรงอยู่ท่ามกลางเรา เราเห็นพระสิริของพระองค์ คือ พระสิริที่สมกับพระบุตรองค์เดียวของพระบิดา บริบูรณ์ด้วยพระคุณและความจริง” (ยอห์น 1:14) ส่วนที่เหลือของพระกิตติคุณเล่มนี้จึงเป็นการนำเสนอหลักฐานเพื่อสนับสนุนคำประกาศดังกล่าว

พระธรรมแห่งหมายสำคัญ (ยอห์น 1-12)

การอัศจรรย์เจ็ดประการของพระเยซู

ในครึ่งแรกของพระกิตติคุณนี้ ยอห์นได้บันทึกหมายสำคัญเจ็ดประการ ซึ่งเป็นการอัศจรรย์เจ็ดอย่างของพระเยซูที่สำแดงถึงฤทธานุภาพในความเป็นพระเจ้าของพระองค์

• การเปลี่ยนน้ำเป็นเหล้าองุ่นที่หมู่บ้านคานา (ยอห์น 2:1-11)

• การรักษาบุตรชายของข้าราชการที่เมืองคาเปอรนาอุม (ยอห์น 4:46-54)

• การรักษาคนป่วยที่เบธซาธา (ยอห์น 5:1-18)

• การเลี้ยงอาหารคน 5,000 คน (ยอห์น 6:5-14)[1]

• การเดินบนน้ำ (ยอห์น 6:16-21)

• การรักษาชายที่ตาบอดแต่กำเนิด (ยอห์น 9:1-7)

• การทำให้ลาซารัสฟื้นจากความตาย (ยอห์น 11:1-45)

[2]การอัศจรรย์แต่ละอย่างแสดงให้เห็นว่าพระเยซูเป็นบุตรของพระเจ้า ยอห์นใช้คำว่า หมายสำคัญ เพื่ออธิบายถึงการอัศจรรย์ของพระเยซู เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นหลักฐานยืนยันถึงสภาพพระเจ้าของพระองค์

เมื่อพระเยซูเปลี่ยนน้ำเป็นเหล้าองุ่นในงานสมรส พระองค์สำแดงพระองค์เองแก่พวกสาวก “หมายสำคัญครั้งแรกนี้พระเยซูทรงทำที่หมู่บ้านคานาในแคว้นกาลิลี และทรงแสดงพระสิริของพระองค์ พวกสาวกของพระองค์ก็วางใจพระองค์” (ยอห์น 2:11)

การอัศจรรย์ครั้งสุดท้ายของพระเยซู คือการทำให้ลาซารัสฟื้นจากความตาย มีบันทึกไว้เฉพาะในพระกิตติคุณยอห์นเท่านั้น และเป็นจุดสูงสุดของเนื้อหาในช่วงครึ่งแรกของพระกิตติคุณ การอัศจรรย์ครั้งนี้ส่งผลโดยตรงต่อการเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายระหว่างพระเยซูและพวกผู้นำศาสนา เนื่องจากการอัศจรรย์ที่ไม่อาจปฏิเสธได้นี้จึงส่งผลให้ชาวยิวจำนวนมากหันมาหาพระเยซู ดังนั้น บรรดาผู้นำศาสนาจึงต้องการจะฆ่าทั้งพระเยซูและลาซารัส (ยอห์น 11:45-53, ยอห์น 12:9-11)

คำกล่าวเจ็ดประการของพระเยซูซึ่งเป็นพยานถึงสภาพพระเจ้าของพระองค์

นอกเหนือจากหมายสำคัญทั้งเจ็ดอย่างแล้ว ยอห์นยังบันทึกชุดคำกล่าวเจ็ดประการของพระเยซูซึ่งเป็นพยานถึงสภาพพระเจ้าของพระองค์ด้วย ในขณะที่มาระโก ระบุถึงโอกาสที่พระเยซูห้ามไม่ให้เหล่าสาวกเป็นพยานว่าพระองค์เป็นพระเมสสิยาห์ แต่ยอห์นกลับบันทึกเหตุการณ์ที่พระเยซูทรงเปิดเผยถึงสภาพธรรมชาติของพระองค์แก่ผู้อื่น คำพยานที่บันทึกไว้ในยอห์นได้แก่...

• [3]คำพยานของพระเยซูต่อนิโคเดมัส (ยอห์น 3:1-21)

• คำพยานของพระเยซูต่อหญิงชาวสะมาเรีย (ยอห์น 4:1-42)[4]

• คำพยานของพระเยซูหลังจากการรักษาชายที่สระเบธซาธา (ยอห์น 5:17-18)

• คำพยานของพระเยซูหลังจากทรงเลี้ยงคน 5,000 คน (ยอห์น 6:24-59)

• คำพยานของพระเยซูในเทศกาลอยู่เพิง (ยอห์น 7:14-44)

• คำพยานของพระเยซูที่ว่า “…ก่อนอับราฮัมเกิด เราเป็นอยู่แล้ว” (ยอห์น 8:52-59)

• คำพยานของพระเยซูในเทศกาลฉลองพระวิหาร (ยอห์น 10:22-38)

ผู้ที่สงสัยมักจะโต้แย้งว่าพระเยซูไม่ได้ทรงอ้างว่าพระองค์ทรงเป็นพระเจ้า แต่ยอห์นแสดงให้เห็นว่าพระเยซูทรงยืนยันถึงสภาพพระเจ้าของพระองค์เองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้ฟังของพระเยซูเข้าใจดีว่าพระองค์หมายถึงอะไรเมื่อพระองค์กล่าวว่า “…ก่อนอับราฮัมเกิด เราเป็นอยู่แล้ว” (ยอห์น 8:58) คำเหล่านี้คือถ้อยคำเดียวกับที่พระเจ้าทรงใช้เพื่อเปิดเผยพระองค์เองแก่โมเสสที่ว่า “เราเป็นผู้ซึ่งเราเป็น” (อพยพ 3:14) ผู้ที่ได้ยินพระเยซูต่างรู้ดีว่าพระองค์ทรงหมายถึงอะไร พวกเขาจึงพยายามจะเอาหินขว้างพระองค์ ซึ่งเป็นบทลงโทษสำหรับความผิดฐานหมิ่นประมาทพระเจ้า (ยอห์น 8:59) บรรดาผู้นำชาวยิวไม่ได้พยายามจะประหารพระเยซูเพียงเพราะพระองค์เป็นอาจารย์หรือผู้รักษาโรคที่ยิ่งใหญ่ แต่พวกเขาพยายามจะประหารพระองค์เพราะพระองค์อ้างตนว่าเป็นพระเจ้า ผู้คนอาจจะปฏิเสธคำกล่าวอ้างเรื่องความเป็นพระเจ้าของพระเยซูได้ แต่เป็นเรื่องโง่เขลาหากจะปฏิเสธว่าพระองค์ไม่ได้กล่าวอ้างเช่นนั้น

พระธรรมแห่งพระสิริ (ยอห์น 13-20)

ในพระเยซู เราได้เห็น “…พระสิริที่สมกับพระบุตรองค์เดียวของพระบิดา บริบูรณ์ด้วยพระคุณและความจริง” (ยอห์น 1:14) ในช่วงสัปดาห์สุดท้ายแห่งการทำพันธกิจบนโลกนี้ของพระเยซู พระสิริของพระองค์ได้รับการเปิดเผยในรูปแบบที่แตกต่างจากที่เหล่าสาวกคาดหวังไว้มาก บรรดาสาวกคิดถึงพระสิริของพระเยซูในแง่ของชัยชนะทางการทหาร อำนาจทางการเมือง และพันธกิจท่ามกลางมหาชนที่ได้รับความนิยม แต่พระเยซูกลับสำแดงให้เห็นว่าพระสิริของพระองค์นั้นเกี่ยวข้องกับกางเขนและการเสียสละตนเอง

ในอาหารมื้อสุดท้าย พระเยซูสาธิตให้เห็นถึงความถ่อมใจที่บรรดาผู้ติดตามของพระองค์ควรมีในการรับใช้ซึ่งกันและกัน (ยอห์น 13:1-17) ในบทเทศนาครั้งสุดท้ายของพระองค์ พระเยซูสอนเรื่องพระผู้ช่วยผู้จะสถิตกับพวกเขาตลอดไป (ยอห์น 14:16) พระองค์ทรงใช้การเปรียบเทียบเรื่องเถาองุ่นกับแขนง เพื่อสอนถึงความจำเป็นในการติดสนิทอยู่กับพระองค์อย่างต่อเนื่องว่า “ถ้าใครไม่ได้ติดสนิทอยู่กับเรา คนนั้นก็ต้องถูกตัดทิ้งเสียเหมือนแขนง แล้วก็เหี่ยวแห้งไป และถูกเก็บเอาไปเผาไฟ” (ยอห์น 15:6) ตัวอย่างเหล่านี้ตรงกันข้ามกับอำนาจทางการเมืองและการทหารอย่างสิ้นเชิง ทางเดินของพระเยซูคือเส้นทางแห่งการยอมจำนนตนเองและความถ่อมใจ

ในคำอธิษฐานแบบมหาปุโรหิตของพระเยซู พระองค์อธิษฐานเผื่อเรื่องสำคัญต่าง ๆ ที่พระองค์ห่วงใยมากที่สุด ในขณะที่ต้องเผชิญหน้ากับกางเขน พระเยซูอธิษฐาน...

• เผื่อพระองค์เอง นั่นคือขอให้พระองค์ได้รับพระสิริผ่านทางพระบิดา (ยอห์น 17:1-5)

• เผื่อบรรดาสาวก นั่นคือขอให้พวกเขาได้รับการคุ้มครองรักษาและได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ (ยอห์น 17:6-19)

• เผื่อผู้เชื่อทุกคน นั่นคือขอให้ความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของพวกเขาเป็นพยานต่อโลก (ยอห์น 17:20-26)

ยอห์นบันทึกเหตุการณ์การถูกจับกุม การพิพากษา การตรึงที่กางเขน และการฟื้นคืนสู่ชีวิตของพระเยซู ในช่วงต้นของพระกิตติคุณยอห์น พระเยซูบอกนิโคเดมัสว่า “…โมเสสยกงูขึ้นในถิ่นทุรกันดารอย่างไร บุตรมนุษย์จะต้องถูกยกขึ้นอย่างนั้น เพื่อทุกคนที่วางใจพระองค์จะได้ชีวิตนิรันดร์” (ยอห์น 3:14-15) ต่อมาพระเยซูพูดถึงลักษณะการตายของพระองค์ว่า “เมื่อเราถูกยกขึ้นจากแผ่นดินโลกแล้ว เราจะชักนำทุกคนให้มาหาเรา” (ยอห์น 12:32) บนไม้กางเขนนั้น บุตรมนุษย์ถูกยกขึ้นเพื่อชักนำคนทั้งปวงให้มาหาพระองค์ เพื่อพวกเขาจะไม่พินาศแต่มีชีวิตนิรันดร์ นี่คือเป้าหมายที่ชีวิตทั้งหมดของพระเยซูมุ่งไปถึง แม้แต่การถูกตรึงที่กางเขนของพระองค์ก็ยังถูกเรียกว่าเป็นเวลาแห่งพระสิริของพระองค์ (ยอห์น 12:23) พระสิรินี้เองที่เป็นเหตุผลของการที่พระองค์เข้ามาในโลกนี้

ยอห์นสรุปเนื้อหาส่วนนี้ด้วยคำพยานของโธมัสหลังจากการฟื้นคืนสู่ชีวิตของพระเยซูว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์” (ยอห์น 20:28) พลังแห่งการเปลี่ยนแปลงชีวิตจากการฟื้นคืนสู่ชีวิตของพระเยซูเห็นได้จากชีวิตของโธมัสในเวลาต่อมา เขาถูกฆ่าในฐานะผู้พลีชีพเพื่อความเชื่อในขณะที่กำลังประกาศข่าวประเสริฐอยู่ในประเทศอินเดีย

บทส่งท้าย (ยอห์น 21)

บทสุดท้ายของพระกิตติคุณยอห์น รายงานการปรากฏพระกายของพระเยซูภายหลังการฟื้นคืนสู่ชีวิตต่อกลุ่มสาวกที่ทะเลสาบกาลิลี (ยอห์น 21:1)[5] ยอห์นจบพระกิตติคุณของเขาด้วยการยืนยันถึงความจริงในสิ่งที่เขาได้บันทึกไว้ว่า “สาวกคนนี้แหละที่เป็นพยานถึงเหตุการณ์เหล่านี้ และเป็นคนที่บันทึกสิ่งเหล่านี้ไว้ และเราทราบว่าคำพยานของเขาเป็นความจริง” (ยอห์น 21:24)

สำหรับผู้เชื่อใหม่ ยอห์นได้เปิดเผยถึงสภาพพระเจ้าของพระเยซู เนื่องจากมีการนำเสนอเรื่องราวของพระองค์ที่ชัดเจนและเข้าใจง่าย บรรดาศิษยาภิบาลจึงมักสนับสนุนให้ผู้เชื่อใหม่เริ่มอ่านจากยอห์น ใน ยอห์น เราเห็นพระเยซูผู้เป็นอาหารแห่งชีวิต (ยอห์น 6:35) เป็นความสว่างของโลก (ยอห์น 8:12) เป็นผู้เลี้ยงที่ดี (ยอห์น 10:11) เป็นผู้ฟื้นขึ้นจากความตายและมีชีวิต (ยอห์น 11:25) และเป็นทางนั้น เป็นความจริง และเป็นชีวิต (ยอห์น 14:6)

สำหรับโลกที่เต็มไปด้วยความสงสัย ยอห์นได้นำเสนอภาพของพระเยซูในฐานะบุตรของพระเจ้า การอัศจรรย์ต่าง ๆ ในพระกิตติคุณยอห์น สื่อสารโดยตรงกับผู้ที่มองหาหมายสำคัญอันทรงพลังเพื่อรับรองการกล่าวอ้างของพระเยซูเรื่องสภาพพระเจ้า พระเยซูสำแดงให้เห็นผ่านการอัศจรรย์ว่าคำประกาศ “เราเป็น” ของพระองค์นั้นมีฤทธานุภาพในความเป็นพระเจ้าของพระองค์รองรับอย่างแท้จริง (ยอห์น 8:58)

สำหรับคริสตจักรในปัจจุบันที่ประกาศเรื่องพระคุณราคาถูกโดยไม่มีการเรียกร้องให้เป็นสาวกอย่างแท้จริง[1] พระกิตติคุณยอห์นได้สำแดงให้เห็นความหมายที่แท้จริงของความเชื่อ ความเชื่อที่แท้จริงจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้เชื่อ หลังจากที่พวกเขาได้ฟังพระเยซูอธิบายเรื่องอาหารแห่งชีวิตแล้ว “…สาวกของพระองค์หลายคนถดถอยไม่ติดตามพระองค์ต่อไปอีก” (ยอห์น 6:66) พวกเขาตามพระองค์ไปและเพลิดเพลินกับขนมปังและปลา แต่พวกเขาไม่ได้เชื่ออย่างแท้จริง พวกเขาไม่ได้ดำเนินชีวิตตามความเชื่อที่ประกาศไว้ด้วยการเชื่อฟังข้อกำหนดของพระเยซูอย่างต่อเนื่อง พระกิตติคุณยอห์นจึงสอนให้เราเข้าใจความหมายของความเชื่อที่แท้จริง

พระกิตติคุณยอห์นแสดงให้เห็นว่าความเชื่อที่แท้จริงจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้เชื่อ และอาจถึงขั้นต้องสละชีวิตด้วยซ้ำ ดีทริค บอนเฮอเฟอร์ ได้เปรียบเทียบสิ่งที่เขาเรียกว่า “พระคุณราคาถูก” กับ “พระคุณที่มีราคาสูง" เขาเขียนไว้ว่า "เมื่อพระคริสต์เรียกคนใดคนหนึ่ง พระองค์บัญชาให้เขามาและยอมตาย”[1] ความเชื่อที่แท้จริงประเภทนี้เห็นได้จากชีวิตของโพลีคาร์ป ผู้พลีชีพเพื่อความเชื่อในศตวรรษที่สอง

โพลีคาร์ปซึ่งเป็นศิษย์ของยอห์น เคยฟังยอห์นสอนและเคยได้ยินคำบอกเล่าจากความทรงจำของยอห์นเกี่ยวกับชีวิตของพระเยซู เมื่ออายุ 86 ปี โพลีคาร์ปถูกจับกุม เจ้าหน้าที่ไม่ต้องการประหารชายชราที่ได้รับความเคารพนับถือเช่นนี้ จึงหยิบยื่นโอกาสให้เขาเอาตัวรอดด้วยการละทิ้งความเชื่อและปฏิญาณว่า “ซีซาร์ เป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า" เจ้าเมืองกล่าวว่า "จงกล่าวคำปฏิญาณ แล้วเราจะปล่อยเจ้าไป" คำตอบของโพลีคาร์ปดังก้องผ่านหลายศตวรรษเพื่อเป็นพยานถึงความหมายของความเชื่อที่แท้จริงว่า: "ข้าพเจ้าเป็นผู้รับใช้ของพระองค์มา 86 ปีแล้ว และพระองค์ไม่เคยทำผิดต่อข้าพเจ้าเลย แล้วข้าพเจ้าจะหมิ่นประมาทกษัตริย์ของข้าพเจ้าผู้ทรงช่วยข้าพเจ้าให้รอดได้อย่างไร?”[2] โพลีคาร์ปได้เรียนรู้บทเรียนที่สอนโดยยอห์นผู้เป็นอาจารย์ของเขา เขาทราบดีว่าความเชื่อที่แท้จริงจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้เชื่อ แม้จะต้องเผชิญกับความตายก็ตาม

(1) (กิจกรรมเตรียมความพร้อมสำหรับบทเรียนที่ 3) ในขณะที่คุณอ่านพระกิตติคุณยอห์น ให้คุณจดบันทึกการใคร่ครวญส่วนตัวโดยเขียนการตอบสนองของคุณต่อภาพของพระเยซูที่ปรากฏในแต่ละบท ตัวอย่างเช่น ในบทที่ 1 คุณอาจจะตอบสนองต่อภาพของพระเยซูในฐานะพระวาทะผู้ดำรงอยู่นิรันดร์ ว่าสิ่งนี้มีความหมายต่อคุณอย่างไรในฐานะผู้ติดตามพระคริสต์? สภาพนิรันดร์ของพระองค์ส่งผลต่อความเชื่อและความมั่นใจของคุณในฐานะลูกของพระองค์อย่างไร?

(2) เมื่อเริ่มต้นบทเรียนครั้งหน้า ขอให้ทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ เตรียมพร้อมด้วยการศึกษาคำถามในแบบทดสอบให้ละเอียด

(1) เหตุใดคำพยานของโพลีคาร์ปเกี่ยวกับผู้เขียนพระกิตติคุณยอห์น จึงมีความสำคัญเป็นพิเศษ?

(2) พระกิตติคุณยอห์นเริ่มต้นด้วยการประกาศอย่างทรงพลังว่าอะไร?

(3) ใน ยอห์น 1-12 มีอะไรเป็นหลักฐานยืนยันและจำนวนเท่าไรที่สนับสนุนการประกาศนั้น?

(4) บอกรายการหมายสำคัญที่อธิบายไว้ใน ยอห์น 1-12

(5) ยกตัวอย่างคำพยานของพระเยซูถึงสภาพพระเจ้าของพระองค์มาสามตัวอย่าง (ตัวอย่างใดก็ได้)

(6) บรรดาผู้นำชาวยิวตอบสนองอย่างไรต่อคำพยานของพระเยซูถึงความเป็นพระเจ้าของพระองค์?

(7) ในคำอธิษฐานแบบมหาปุโรหิตของพระเยซู พระองค์อธิษฐานเผื่อสามเรื่องอะไรบ้าง?

(8) เขียน ยอห์น 20:30-31 จากการท่องจำ