เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) มีความรู้เกี่ยวกับภูมิศาสตร์ของปาเลสไตน์และความสำคัญที่มีต่อพันธสัญญาใหม่

(2) เข้าใจบริบททางประวัติศาสตร์ของพันธสัญญาใหม่

(3) ตระหนักถึงอิทธิพลของโรมัน กรีก และยูดาห์ ที่มีต่อพันธสัญญาใหม่

(4) เข้าใจขนบธรรมเนียมโบราณบางประการของโลกในสมัยพันธสัญญาใหม่

(5) สามารถอธิบายเหตุผลที่เราสามารถไว้วางใจในสิทธิอำนาจของพันธสัญญาใหม่ได้

(6) เห็นคุณค่าการที่พระเจ้าทรงจัดเตรียมโลกไว้สำหรับการเสด็จมาของพระคริสต์และการแพร่ขยายของข่าวประเสริฐ

► อ่าน มัทธิว 1:1-7, ลูกา 1:1-5, ลูกา 2:1-5

► ท่องจำ กาลาเทีย 4:4-5

► ความแม่นยำทางประวัติศาสตร์ของพระคัมภีร์มีความสำคัญต่อความเชื่อคริสเตียนหรือไม่? เพราะเหตุใด?

ความเชื่อคริสเตียนตั้งอยู่พื้นฐานของสิ่งที่พระเจ้ากระทำในประวัติศาสตร์ของมนุษย์และในชีวิตของพระเยซูผู้มาเป็นมนุษย์และอาศัยอยู่ท่ามกลางเรา (ยอห์น 1:14) ดังนั้น การมีความรู้เกี่ยวกับบริบททางประวัติศาสตร์ของคริสต์ศาสนาจึงช่วยให้เราเข้าใจพันธสัญญาใหม่ ข้อความที่คัดลอกจาก มัทธิว และ ลูกา ในตอนต้นของบทเรียนนี้แสดงให้เห็นถึงการที่ผู้เขียนกิตติคุณให้ความสำคัญกับบริบททางประวัติศาสตร์ในชีวิตของพระเยซู

คริสต์ศาสนาแตกต่างจากศาสนาอื่นๆ ในโลกเป็นอย่างมาก นักวิชาการด้านศาสนาตะวันออกได้แสดงให้เห็นว่า โดยพื้นฐานแล้วศาสนาพุทธยังคงเดิมได้แม้ไม่มีพระพุทธเจ้า ศาสนาฮินดูส่วนใหญ่ยังคงเดิมได้แม้ไม่มีเทพเจ้าหลายองค์ อย่างไรก็ตาม คริสต์ศาสนาจะว่างเปล่าหากไม่มีชีวิต การตาย และการฟื้นขึ้นจากตายของพระเยซูแห่งนาซาเร็ธ “ถ้าพระคริสต์ไม่ทรงถูกทำให้เป็นขึ้นมา การประกาศของเรานั้นก็ไร้ประโยชน์ และความเชื่อของท่านทั้งหลายก็ไร้ประโยชน์ด้วย” (1 โครินธ์ 15:14)

คริสต์ศาสนาเป็นความเชื่อทางประวัติศาสตร์ พระคัมภีร์เป็นหนังสือทางประวัติศาสตร์ ซึ่งไม่ได้บันทึกตำนานหรือเรื่องปรัมปรา แต่เป็นบันทึกเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ นักวิชาการบางคนอ้างว่าพระคัมภีร์เป็นชุดคำสอนด้านจริยธรรมที่ยอดเยี่ยมซึ่งประกอบด้วยเรื่องปรัมปราในยุคก่อนวิทยาศาสตร์ อย่างไรก็ตาม พระคัมภีร์ไม่ได้ให้ทางเลือกเช่นนั้นแก่เรา พระคัมภีร์ประกาศอย่างชัดเจนว่าเป็นความจริงทางประวัติศาสตร์

พันธสัญญาใหม่มีพื้นฐานอยู่บนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเวลา สถานที่ และวัฒนธรรมเฉพาะเจาะจง เวลาคือคริสต์ศตวรรษที่ 1 สถานที่คือปาเลสไตน์และโลกโรมัน ส่วนวัฒนธรรมคือยูดาห์ กรีก และโรมัน เนื่องจากความสำคัญของบริบททางประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์นี้ เราจะเริ่มการศึกษาด้วยการอธิบายถึงโลกสมัยพระเยซูและคริสตจักรยุคแรก

► โปรดดูแผนที่ของอิสราเอลเพื่อความเข้าใจที่ดีขึ้นในบทเรียนส่วนนี้ (หากท่านใช้แอปพลิเคชันมือถือของ SGC ในการดูหลักสูตรนี้ แผนที่จะอยู่ในภาคผนวก)

ดินแดนปาเลสไตน์มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อประวัติศาสตร์ของอิสราเอลและพันธกิจบนโลกของพระเยซู แม้แต่ชื่อ “เยซูชาวนาซาเร็ธ” ก็บ่งบอกถึงความสำคัญของสถานที่เฉพาะเจาะจงในชีวิตของพระองค์

ปาเลสไตน์มีความกว้างประมาณ 75 กิโลเมตร และยาวประมาณ 235 กิโลเมตร[1] แม้จะมีขนาดเล็ก แต่พื้นที่นี้ตั้งอยู่ในจุดยุทธศาสตร์สำหรับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์โบราณ ที่ตั้งซึ่งอยู่ระหว่างประเทศอียิปต์ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ แคว้นซีเรียทางทิศเหนือ อัสซีเรียทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และเมืองบาบิโลนทางทิศตะวันออก ทำให้ดินแดนนี้เป็นจุดตัดของการค้าและเป็นสถานที่ที่มีความสำคัญทางยุทธศาสตร์การทหาร

ลักษณะภูมิประเทศจากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก

หากเดินทางผ่านปาเลสไตน์จากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก (จากทะเลเมดิเตอร์เรเนียนไปยังแม่น้ำจอร์แดน) ผู้ที่เดินทางผ่านปาเลสไตน์จะพบกับภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ 4 เขต จาก ที่ราบชายฝั่ง ตามแนวทะเลเมดิเตอร์เรเนียน พื้นที่ค่อยๆ สูงขึ้นผ่านพื้นที่สูงตอนกลาง จนถึงจุดสูงสุดที่ประมาณ 800 เมตร[2] เหนือระดับน้ำทะเล กรุงกรุงเยรูซาเล็มเป็นจุดสูงสุดของอิสราเอล ทั้งในด้านจิตวิญญาณและด้านภูมิศาสตร์

ถัดไปทางทิศตะวันออกคือ ถิ่นทุรกันดารยูเดีย ซึ่งเป็นพื้นที่รกร้างว่างเปล่าที่ประกอบด้วยภูเขาและสภาพภูมิประเทศที่ขรุขระ ภูมิภาคนี้เป็นอันตรายต่อผู้เดินทางและเป็นสถานที่ที่ยากลำบากต่อการอยู่อาศัย

ทางทิศตะวันออกของพื้นที่ภูเขานี้ หุบเขาจอร์แดน ลาดต่ำลงจนถึงระดับ 415 เมตร[3] ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล ซึ่งเป็นจุดที่ต่ำที่สุดของพื้นดินบนโลก แม่น้ำจอร์แดนไหลคดเคี้ยวเป็นระยะทาง 100 กิโลเมตร[4] จากภูเขาทางตอนเหนือของทะเลสาบกาลิลีไปจนถึงทะเลตายทางตอนใต้

ตลอดช่วงเวลาส่วนใหญ่ในพันธกิจของพระเยซู แม่น้ำจอร์แดนเป็นพรมแดนทางตะวันออกสุดของการเดินทางของพระองค์ อย่างไรก็ตาม ในบางครั้งพระองค์ข้ามทะเลสาบกาลิลีเพื่อเดินทางไปยังพื้นที่ทางทิศตะวันออกของแม่น้ำจอร์แดน ภูมิภาคนี้รวมถึงแคว้นทศบุรี (“เมืองทั้งสิบ” ซึ่งก่อตั้งขึ้นในช่วงเวลาที่กรีกมีอำนาจปกครอง) และแคว้นเปเรีย พระเยซูเต็มใจที่จะปรนนิบัติคนต่างชาติในภูมิภาคนี้ ซึ่งสร้างความประหลาดใจแก่เหล่าสาวกของพระองค์ พันธกิจนี้ช่วยเตรียมเหล่าสาวกสำหรับการมอบหมายงานในเวลาต่อมาที่จะให้ประกาศข่าวประเสริฐ “…ในกรุงเยรูซาเล็ม ทั่วแคว้นยูเดีย ทั่วแคว้นสะมาเรีย และจนถึงที่สุดปลายแผ่นดินโลก” (กิจการ 1:8)

ลักษณะภูมิประเทศจากทิศเหนือไปทิศใต้

หากเดินทางจากทิศเหนือลงสู่ทิศใต้ ผู้เดินทางจะเริ่มจากแคว้นกาลิลี ผ่านแคว้นสะมาเรีย ไปจนถึงแคว้นยูเดียซึ่งเป็นศูนย์กลางทางศาสนาและการเมืองของปาเลสไตน์ แคว้นกาลิลีเป็นย่านพาณิชย์ที่ล้อมรอบทะเลสาบกาลิลีซึ่งเป็นทะเลสาบน้ำจืด เมืองนาซาเร็ธเป็นหนึ่งในหมู่บ้านเล็กๆ หลายแห่งในพื้นที่ที่สวยงามแห่งนี้ แคว้นกาลิลีมีความอุดมสมบูรณ์ของปลาจากทะเลสาบกาลิลี รวมถึงผลไม้และพืชผักที่ผลิตได้ตลอดทั้งปีบนที่ราบแขวงเยนเนซาเรท ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีอากาศอบอุ่นทางขอบตะวันตกเฉียงเหนือของทะเลสาบกาลิลี

แคว้นสะมาเรียเป็นภูมิภาคที่คั่นกลางระหว่างชาวยิวทางตอนเหนือกับพระวิหารในกรุงเยรูซาเล็ม ชาวสะมาเรียเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากชาวต่างชาติและชาวยิวที่แต่งงานข้ามเชื้อชาติกันภายหลังการรุกรานของอัสซีเรียในปี 722 ก่อนคริสตกาล ชาวสะมาเรีย ปฏิบัติตามธรรมบัญญัติในพันธสัญญาเดิม ถือพิธีเข้าสุหนัต ฉลองเทศกาลต่างๆ และรอคอยการเสด็จมาของพระเมสสิยาห์ อย่างไรก็ตาม ชาวสะมาเรียมีสถานที่นมัสการของตนเองบนภูเขาเกริซิม และชาวยิวถือว่าพวกเขาเป็นมลทิน ชาวยิวส่วนใหญ่ที่เดินทางจากแคว้นกาลิลีไปยังแคว้นยูเดีย จึงจงใจหลีกเลี่ยงแคว้นสะมาเรีย โดยพวกเขาจะข้ามแม่น้ำจอร์แดน และเดินทางตามแนวฝั่งตะวันออกก่อนจะข้ามกลับเข้าสู่แคว้นยูเดีย อย่างไรก็ตาม พระเยซูเดินทางผ่านแคว้นสะมาเรียเพื่อไปทำพันธกิจกับหญิงที่บ่อน้ำ หญิงชาวสะมาเรียผู้นี้เป็นผู้ที่ได้รับฟังการประกาศตัวโดยตรงครั้งแรกของพระเยซูว่าพระองค์คือพระเมสสิยาห์ (ยอห์น 4:25-26)

แคว้นยูเดียและเมืองศูนย์กลางคือเยรูซาเล็ม ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของภูเขาศิโยน (อีกชื่อหนึ่งของเยรูซาเล็ม) ซึ่งสามารถมองเห็นได้จากระยะไกลหลายไมล์ เป็นศูนย์กลางทางศาสนาของความเชื่อยูดาห์ ในแต่ละปีในช่วงเทศกาลปัสกา ครอบครัวชาวยิวจะเดินทางไปที่พระวิหาร ครอบครัวของพระเยซูได้เดินทางเช่นนี้เมื่อครั้งที่พระองค์ยังเป็นเด็ก และที่นั่นเอง ในนิเวศของพระบิดา ที่พระเยซูถูกพบขณะนั่งอยู่ท่ามกลางพวกอาจารย์ (ลูกา 2:41-49)

นับจากกรุงเยรูซาเล็มตกเป็นของบาบิโลน ในปี 586 ก่อนคริสตกาล ประวัติศาสตร์ของปาเลสไตน์ก็กลายเป็นเรื่องราวของความวุ่นวาย ยูดาห์ไม่เคยได้รับความรุ่งโรจน์ดังเช่นในอดีตกลับคืนมาอีกเลย

จักรวรรดิบาบิโลนปกครองปาเลสไตน์จนกระทั่งบาบิโลนพ่ายแพ้แก่จักรพรรดิไซรัส ในปี 539 ก่อนคริสตกาล จากนั้นไซรัสอนุญาตให้ชาวยิวกลับไปยังกรุงเยรูซาเล็ม ในช่วงศตวรรษต่อมา เมืองนี้ถูกสร้างขึ้นใหม่ภายใต้การนำของเอสรา เศรุบบาเบล และเนหะมีย์ อย่างไรก็ตาม กรุงเยรูซาเล็มยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของเปอร์เซีย หลายศตวรรษต่อมา ชาวยิวในสมัยของพระเยซูยังคงพูดภาษาอาราเมคซึ่งเป็นภาษาของจักรวรรดิเปอร์เซีย

ในปี 334 ก่อนคริสตกาล อเล็กซานเดอร์มหาราชได้มีชัยชนะเหนือเปอร์เซีย ทำให้ปาเลสไตน์กลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิกรีซ หลังจากอเล็กซานเดอร์เสียชีวิตในปี 323 ก่อนคริสตกาล จักรวรรดิของเขาถูกแบ่งออกในหมู่แม่ทัพสี่คน ปาเลสไตน์จึงกลายเป็นสมรภูมิระหว่างแม่ทัพสองคนและผู้ติดตามของพวกเขา คือ ราชวงศ์ปโตเลมีและราชวงศ์เซลูซิด ช่วงเวลานี้ถือเป็นหนึ่งในยุคมืดที่สุดของประวัติศาสตร์ของชาวยิว โดยในระหว่างนี้ อันทิโอกัส เอปีฟาเนส (ผู้ปกครองชาวกรีกราชวงศ์เซลูซิด) ได้ทำการลบหลู่พระวิหาร เมื่อเขาได้สร้างแท่นบูชาสำหรับพระซุสซึ่งเป็นเทพเจ้าของกรีกไว้ในพระวิหาร

การกดขี่ของอันทิโอกัส เอปีฟาเนส ได้จุดชนวนให้เกิดการปฏิวัติที่นำโดยตระกูลมัคคาบีซึ่งเป็นครอบครัวชาวยิว ตระกูลมัคคาบีสามารถยึดอำนาจปกครองแคว้นยูเดียกลับคืนมาและสถาปนาราชวงศ์ฮาสโมเนียน ตั้งแต่ปี 166-63 ก่อนคริสตกาล ปาเลสไตน์ถูกปกครองโดยตระกูลมัคคาบี แต่น่าเสียดายที่ช่วงเวลานี้เป็นยุคสมัยแห่งความไม่มั่นคงของชาติอันเนื่องมาจากการแก่งแย่งชิงดีภายในตระกูลและการละทิ้งความเชื่อทางศาสนา จนกระทั่งในปี 67 ก่อนคริสตกาล ตระกูลนี้ได้ตกอยู่ในสภาวะสงครามกลางเมือง

โรมฉวยโอกาสจากความแตกแยกในหมู่ผู้นำยิวอย่างรวดเร็วและเข้าปกครองปาเลสไตน์ ในปี 63 ก่อนคริสตกาล ปอมเปย์ แม่ทัพชาวโรมันได้พิชิตเยรูซาเล็ม ปอมเปย์แต่งตั้งไฮรกานุสที่ 2 ผู้สืบเชื้อสายมาจากตระกูลมัคคาบี ให้ดำรงตำแหน่งมหาปุโรหิตและทำให้เขาเป็นผู้ปกครอง de facto แห่งแคว้นยูเดีย (ผู้ปกครอง de facto คือผู้ที่ถืออำนาจในประเทศ แม้ว่าอีกบุคคลหนึ่งอาจจะมีตำแหน่งเป็นผู้ปกครองก็ตาม ปอมเปย์มีตำแหน่งเป็นผู้ปกครอง แต่ไฮรกานุสที่ 2 เป็นผู้ถืออำนาจทางการเมือง) ในสมัยของพระคริสต์ ปาเลสไตน์ถูกปกครองโดยโรม

ในปี 37 ก่อนคริสตกาล เฮโรดมหาราชได้รับการแต่งตั้งจากสภาซีเนตของโรมันให้เป็นกษัตริย์แห่งแคว้นยูเดีย เฮโรดเป็นชาวอิดูเมียซึ่งเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากคนเอโดม ตระกูลมัคคาบีได้บังคับรวมเอโดมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักร แต่ชาวยิวจำนวนมากไม่ถือว่าเฮโรดเป็นผู้ปกครองที่ชอบธรรม คนเอโดมเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากเอซาว ในขณะที่ชาวยิวเป็นผู้สืบเชื้อสายมาจากยาโคบ เป็นเวลาหลายศตวรรษที่เอโดม เป็นศัตรูของอิสราเอล โดยเอโดมปฏิเสธไม่ให้อิสราเอลผ่านดินแดนของตนเพื่อไปยังคานาอันในช่วงการอพยพ (กันดารวิถี 20:14-21) นอกจากนี้ เอโดมยังสนับสนุนบาบิโลนในการทำลายกรุงเยรูซาเล็ม (โอบาดีห์ 1) ในฐานะชาวเอโดม เฮโรดมหาราชจึงถูกมองด้วยความไม่ไว้วางใจจากคนยิว

ภายในปี 30 ก่อนคริสตกาล เฮโรดได้รับชัยชนะเหนือคู่แข่งและกลายเป็นผู้ปกครองแคว้นยูเดียแต่เพียงผู้เดียวภายใต้อำนาจปกครองสูงสุดของโรม เฮโรดเป็นบุคคลที่มีความซับซ้อน บุคลิกของเขามีทั้งด้านบวกและด้านลบ ในด้านบวกนั้น เฮโรดแสดงความเคารพอย่างมากต่อคนยิว เขาได้สร้างพระวิหารขึ้นใหม่และปฏิบัติตามกฎระเบียบด้านอาหารของยิว อย่างไรก็ตาม ในด้านลบ เฮโรดมีความหวาดระแวงอย่างยิ่งต่อสิ่งใดก็ตามที่เป็นภัยคุกคามต่ออำนาจของเขา เขาประหารชีวิตบุตรชายของตนเองหลายคนเมื่อพวกเขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เพราะเขากลัวว่าบุตรเหล่านั้นจะพยายามขึ้นเป็นกษัตริย์แทนที่เขา ต่อมาเขาได้พยายามฆ่าพระเยซูเมื่อพวกนักปราชญ์ถามว่า “พระกุมารผู้ที่ทรงบังเกิดมาเป็นกษัตริย์ของชนชาติยิวนั้นอยู่ที่ไหน?” (มัทธิว 2:2)

หลังการเสียชีวิตของเฮโรดมหาราชในปีที่ 4 ก่อนคริสตกาล อาณาจักรโรมถูกแบ่งออกให้แก่บุตรชายสามคนของเขา พวกผู้มีอำนาจปกครองเหล่านี้ส่งผลกระทบโดยตรงต่อประวัติศาสตร์พันธสัญญาใหม่และพันธกิจของพระเยซู

เฮโรดอารเคลาอัสได้รับมอบหมายให้ปกครองแคว้นยูเดีย เนื่องจากอารเคลาอัสมีชื่อเสียงด้านความโหดร้าย โยเซฟและมารีย์จึงกลับไปยังเมืองนาซาเร็ธแทนที่จะเป็นบ้านเบธเลเฮม (มัทธิว 2:19-23)[1] ความโหดร้ายของอารเคลาอัสทำให้คณะผู้แทนชาวยิวร้องเรียนต่อโรมเพื่อขอความช่วยเหลือ อารเคลาอัสจึงถูกเนรเทศ และแคว้นยูเดียถูกจัดให้อยู่ภายใต้การปกครองของ procurator (หรือเจ้าเมือง) ที่ส่งมาจากกรุงโรม

ในขณะที่มีการพิจารณาคดีของพระเยซู ปอนทิอัสปีลาตดำรงตำแหน่งเป็น procurator ของโรมัน โดยพำนักอยู่ที่เมืองซีซารียา[2] และเดินทางไปยังกรุงเยรูซาเล็มในช่วงเทศกาลสำคัญต่างๆ[3] ปีลาตต้องบังคับใช้ข้อกำหนดของโรมโดยไม่ทำให้คนยิวก่อจลาจล เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ เขาจึงอนุญาตให้สภายิวมีเสรีภาพอย่างมาก สภานี้ซึ่งประกอบด้วยบรรดารับบีชั้นนำของยิว ได้ประชุมกันเพื่อตัดสินใจด้านศาสนา วัฒนธรรมและกระบวนการยุติธรรมสำหรับชนชาติ คายาฟาสซึ่งเป็นมหาปุโรหิตเกรงว่าเสรีภาพนี้จะถูกยึดคืนไปหากการกระทำของพระเยซูนำมาซึ่งความโกรธเคืองจากโรม (ยอห์น 11:49-50)

เฮโรดฟีลิปเป็นบุตรชายที่มีความผ่อนปรนมากที่สุดของเฮโรด เขาปกครองพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของแคว้นกาลิลี พระเยซูใช้เวลาในภูมิภาคนี้เพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายจากการถูกจับกุมโดยเหล่าผู้นำศาสนายิวในกรุงเยรูซาเล็ม เฮโรดฟีลิป สร้างเมือง Panias ขึ้นใหม่และเปลี่ยนชื่อเป็นเมืองซีซารียาฟีลิปปี ที่นี่คือสถานที่ซึ่งเปโตรได้กล่าวคำสารภาพอันยิ่งใหญ่ว่า “พระองค์เป็นพระคริสต์พระบุตรของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่” (มัทธิว 16:16)

เฮโรดอันทีพาสเป็นผู้ปกครองแคว้นกาลิลี และแคว้นเปเรียตั้งแต่ปี 4 ก่อนคริสตกาล ถึง ค.ศ. 39 อันทีพาสจับขังคุกและสังหารยอห์นผู้ให้บัพติศมา (มาระโก 6:17-29) เนื่องจากเฮโรดอันทีพาส มีอำนาจเหนือแคว้นกาลิลี ปีลาตจึงพยายามหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบต่อชะตากรรมของพระเยซูโดยส่งพระองค์ไปรับการพิจารณาคดีต่อหน้าอันทีพาส (ลูกา 23:6-12) อย่างไรก็ตาม เฮโรดปฏิเสธที่จะตัดสินความและส่งตัวพระเยซูกลับมาให้ปีลาตเพื่อพิพากษาโทษ

บริบททางวัฒนธรรมของพันธสัญญาใหม่มีความสำคัญพอๆ กับบริบททางประวัติศาสตร์ พระเจ้าส่งพระเยซูมายังโลกที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมที่แตกต่างกันสามวัฒนธรรม ซึ่งแต่ละวัฒนธรรมส่งผลกระทบอย่างสำคัญต่อโลกของพันธสัญญาใหม่

บริบทกรีกของพันธสัญญาใหม่

อิทธิพลของอเล็กซานเดอร์มหาราชยังคงดำรงอยู่ยาวนานหลังจากที่เขาเสียชีวิตในปี 323 ก่อนคริสตกาล เขาต้องการให้ทุกคนในจักรวรรดิพูดภาษาเดียวกัน ด้วยเหตุนี้ ภาษากรีกจึงกลายเป็นภาษาของพันธสัญญาใหม่ ชาวยิวส่วนใหญ่พูดทั้งภาษาอาราเมคและภาษากรีก

ภาษากรีกมีส่วนช่วยคริสตจักรยุคแรกในสามทาง ดังนี้

1. การมีภาษาสามัญช่วยให้การแบ่งปันข่าวประเสริฐทำได้ง่ายขึ้น พันธสัญญาใหม่เขียนขึ้นด้วยภาษา Koine Greek ซึ่งเป็นภาษากรีกสามัญที่ใช้พูดกันทั่วไปทั่วโลกแถบเมดิเตอร์เรเนียนในคริสต์ศตวรรษที่ 1 ในขณะที่ภาษาอาราเมค (ภาษาพูดของปาเลสไตน์) และภาษาฮีบรู (ภาษาของพันธสัญญาเดิม) ถูกจำกัดอยู่เฉพาะในหมู่คนยิว แต่ภาษากรีกมีการใช้พูดกันทั่วจักรวรรดิโรมัน ข้อความของบรรดาอัครทูตจึงเป็นที่เข้าใจทั้งในหมู่ชาวยิวและคนต่างชาติในทุกที่ที่พวกเขาไปประกาศ

2. เป็นภาษาที่มีความแม่นยำ เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการสื่อสารแนวคิดทางด้านศาสนศาสตร์ ภาษานี้ช่วยให้เปาโลสามารถเขียนเกี่ยวกับหลักคำสอนอันลึกซึ้งเรื่องการทำให้เป็นผู้ชอบธรรม (justification) และการชำระให้บริสุทธิ์ (sanctification)

3. พระคัมภีร์ฉบับแปลภาษากรีกของพันธสัญญาเดิม (ฉบับ Septuagint) เป็นพระคัมภีร์ของคริสตจักรยุคแรก ฉบับแปลนี้ซึ่งมีมาตั้งแต่ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล ช่วยให้ชาวยิวที่พูดภาษากรีกสามารถอ่านพันธสัญญาเดิมได้ และทำให้คนต่างชาติที่เปลี่ยนความเชื่อเข้าถึงพระคัมภีร์ได้โดยง่าย

บริบทโรมันของพันธสัญญาใหม่

พระกิตติคุณ

อิทธิพลของโรมันที่มีต่อชีวิตของพระเยซูนั้นปรากฏให้เห็นตั้งแต่เมื่อพระองค์มาบังเกิด พระเจ้าใช้การจดทะเบียนสำมะโนประชากรที่ดำเนินการโดยจักรพรรดิที่เป็นคนต่างศาสนาเพื่อให้เป็นไปตามคำเผยพระวจนะของมีคาห์ที่ว่า พระเมสสิยาห์จะถือกำเนิดที่บ้านเบธเลเฮม (มีคาห์ 5:2, ลูกา 2:1-5) เช่นเดียวกับที่ไซรัสผู้ปกครองชาวเปอร์เซียได้กลายเป็นเครื่องมือของพระเจ้าในการนำประชากรของพระองค์กลับจากการเป็นเชลย จักรพรรดิออกัสตัสก็กลายเป็นเครื่องมือของพระเจ้าในการนำโยเซฟและมารีย์จากเมืองนาซาเร็ธไปยังบ้านเบธเลเฮม

มีสองวิธีที่ใช้ในการจดทะเบียนสำมะโนประชากร ชาวโรมันชอบลงทะเบียนแต่ละบุคคลในเมืองที่พวกเขาอาศัยอยู่ในปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม ชาวยิวชอบรักษาบันทึกประจำเผ่าไว้ในหมู่บ้านบรรพบุรุษของแต่ละครอบครัว ดังนั้น โรมจึงอนุญาตให้แคว้นยูเดียดำเนินการจดทะเบียนตามประเพณีดั้งเดิมของพวกเขา สิ่งนี้ทำให้โยเซฟและมารีย์ต้องเดินทางเป็นระยะทาง 100 กิโลเมตร[1] จากเมืองนาซาเร็ธซึ่งเป็นบ้านเกิดของพวกเขา

แม้ว่าพระเยซูจะกล่าวถึงกรุงโรมและการเมืองของโรมเพียงเล็กน้อย แต่เจ้าหน้าที่ของโรมันอย่างเฮโรดอันทีพาส และ ปอนทิอัสปีลาตกลับตีความคำสอนของพระองค์เรื่องแผ่นดินของพระเจ้าว่าเป็นภัยคุกคามต่ออำนาจของพวกเขา ข่าวสารเรื่องแผ่นดินของพระเจ้านั้นถือเป็นคำท้าทายต่ออาณาจักรต่าง ๆ ของโลกนี้

พระธรรมกิจการ

พระธรรมกิจการ แสดงให้เห็นว่าพระเจ้าใช้จักรวรรดิโรมันเพื่อช่วยให้การประกาศข่าวประเสริฐแพร่ขยายออกไปได้อย่างไร คำในภาษาละตินว่า pax Romana (“สันติภาพแห่งโรมัน”) อ้างถึงช่วงเวลาสองศตวรรษแห่งสันติภาพที่เป็นการบังคบใช้ด้วยความรุนแรงภายในจักรวรรดิโรมัน แม้อำนาจของโรมมักถูกใช้ไปในทางที่ไม่ยุติธรรม (เช่นในการตรึงกางเขนพระเยซู) แต่อำนาจของโรมันก็ยังช่วยปกป้องผู้เดินทางจากพวกโจรผู้ร้าย ช่วยรวมจักรวรรดิให้เป็นหนึ่งเดียว และทำให้การเดินทางเพื่อการประกาศของบรรดาอัครทูตเป็นไปได้ โรมสร้างถนนเป็นระยะทาง 85,000 กิโลเมตร[2] ทอดยาวจากแม่น้ำยูเฟรติส ทางทิศตะวันออกไปจนถึงสกอตแลนด์ทางทิศตะวันตก และสถาปนาเส้นทางเดินเรือทั่วทะเลเมดิเตอร์เรเนียน การเดินทางเพื่อการประกาศของเปาโลเป็นไปได้ส่วนใหญ่ก็เพราะถนนและเส้นทางเดินเรือที่โรมสร้างขึ้น

กรวรรดิโรมันแตกต่างจากวัฒนธรรมยิวดั้งเดิมที่เติบโตขึ้นตามเมืองเล็กๆ และเขตชนบท เพราะโรม เป็นจักรวรรดิของเมืองใหญ่ ซึ่งเมืองเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการแพร่ขยายของข่าวประเสริฐ ในแต่ละภูมิภาค เปาโลจะประกาศข่าวประเสริฐในเมืองหลักเพื่อเข้าถึงผู้คนให้ได้มากที่สุด เปาโลประกาศข่าวประเสริฐในเมืองสำคัญต่างๆ ของจักรวรรดิโรมัน และวางแผนที่จะไปประกาศในกรุงโรมเองซึ่งเป็นศูนย์กลางของโลกในคริสต์ศตวรรษที่หนึ่ง (โรม 1:11-15)

เปาโลใช้สิทธิในฐานะพลเมืองโรมันอย่างเต็มที่เพื่อช่วยในการประกาศข่าวประเสริฐ ตัวอย่างเช่น การเรียกร้องสิทธิการคุ้มครองตามกฎหมายที่เมืองฟีลิปปี (กิจการ 16:35-39) และการร้องขอให้มีการพิจารณาคดีต่อหน้าซีซาร์ (กิจการ 25:11)

จดหมายฝากของเปาโล

ในพระธรรมฟีลิปปี เปาโลใช้แนวคิดเรื่องการเป็นพลเมืองเพื่อเตือนสติผู้อ่านว่า การเป็นพลเมืองที่แท้จริงของพวกเขานั้นอยู่ในสวรรค์ (ฟีลิปปี 3:20) นอกจากนี้ เปาโลเขียนจดหมายอุทธรณ์ไปถึงฟีเลโมน ทั้งที่รู้ดีว่ากฎหมายโรมันระบุโทษถึงขั้นประหารชีวิตสำหรับโอเนสิมัส ซึ่งเป็นทาสที่หนีมาและได้เปลี่ยนความเชื่อผ่านการประกาศของเปาโล ในพระธรรมโรม กาลาเทีย และ เอเฟซัส เปาโลยังใช้ภาษากฎหมายของโรมันเพื่ออธิบายแนวคิดทางศาสนศาสตร์เรื่องการทำให้เป็นผู้ชอบธรรมและการยกโทษ

แม้แต่ภาพเปรียบเทียบเรื่องการรับเป็นบุตรบุญธรรมก็เป็นสิ่งที่ชาวโรมันคุ้นเคยมากกว่าชาวยิว (กาลาเทีย 4:5, เอเฟซัส 1:5) การรับบุตรบุญธรรมเป็นเรื่องปกติอย่างมากในสังคมโรมัน ชาวโรมันเข้าใจดีว่าการรับบุตรบุญธรรมนั้นรวมถึงการยกเลิกหนี้สินเดิม การมอบสิทธิในมรดกให้แก่บุตรคนใหม่ และการเริ่มต้นชีวิตใหม่ เปาโลใช้แนวคิดทางกฎหมายของโรมันเหล่านี้เพื่ออธิบายถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเมื่อผู้เชื่อใหม่ถูกรับเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวของพระเจ้า

พระธรรมวิวรณ์

กรุงโรมภูมิใจในความใจกว้างต่อความเชื่อทางศาสนาที่หลากหลาย อย่างไรก็ตาม ทุกคนถูกกำหนดให้ยอมรับในความเป็นพระเจ้าของจักรพรรดิ กรุงโรมอนุญาตให้มีคำสอนของยิวหรือคริสเตียนได้ ตราบเท่าที่ผู้นมัสการกล่าวว่า “ซีซาร์คือองค์พระผู้เป็นเจ้า” แต่ทว่าข่าวสารของคริสเตียนที่ว่า “พระเยซูคริสต์ทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า” นั้น เป็นสิ่งที่รัฐบาลโรมันไม่อาจยอมรับได้ (ฟีลิปปี 2:11)

พระธรรมวิวรณ์เขียนขึ้นในบริบทของการข่มเหงจากโรมัน นิมิตของยอห์นช่วยให้ความมั่นใจแก่ผู้เชื่อที่กำลังทนทุกข์ว่า กรุงโรม (หรืออำนาจใดก็ตามที่ต่อต้านพระเจ้า) จะพ่ายแพ้ไป ผู้ที่ถืออำนาจปกครองสูงสุดเหนือประวัติศาสตร์ของมนุษย์คือพระเจ้า ไม่ใช่ซีซาร์

บริบทของยูดาห์ในพันธสัญญาใหม่

ความคาดหวังเรื่องพระเมสสิยาห์

คำว่า พระคริสต์ ในภาษากรีกมีความหมายตรงกับคำในภาษาฮีบรูว่า พระเมสสิยาห์ ฝูงชนที่ติดตามพระเยซูต่างกำลังมองหาพระเมสสิยาห์ เปาโลได้ประกาศว่า “พระเยซูองค์นี้ที่ข้าพเจ้าประกาศกับท่านทั้งหลายคือพระคริสต์” (กิจการ 17:3) ความคาดหวังถึงพระเมสสิยาห์ที่จะเสด็จมานี้เองที่ทำให้ผู้คนเปิดใจรับฟังคำสอนของพระเยซู

ธรรมศาลา

หลังจากการทำลายพระวิหารในปี 586 ก่อนคริสตกาล ธรรมศาลาได้กลายเป็นสถานที่นมัสการสำหรับคนยิว ชุมชนใดก็ตามที่มีผู้ชายอย่างน้อย 10 คนจะมีธรรมศาลาหนึ่งแห่ง ธรรมศาลาถูกใช้เป็นสถานที่นมัสการ โรงเรียน ศาลทางศาสนาและศาลแพ่ง รวมถึงเป็นศูนย์กลางสำหรับกิจกรรมทางสังคม พระเยซูเริ่มเทศนาในธรรมศาลาเป็นแห่งแรกตามที่มีบันทึกไว้ (ลูกา 4:16-30) พระองค์รักษาโรคในธรรมศาลา (มาระโก 3:1-5) และสอนในธรรมศาลา (ยอห์น 18:20)

แม้หลังจากที่ไซรัสอนุญาตให้คนยิวกลับสู่บ้านเกิดของตนแล้ว แต่ชาวยิวจำนวนมากยังคงอาศัยอยู่ใน เมืองบาบิโลน เมืองอเล็กซานเดรีย ประเทศอียิปต์ และเมืองอื่น ๆ ที่พวกเขาได้หนีไปหลังจากกรุงเยรูซาเล็มแตกพ่ายแพ้ การกระจัดกระจายไปนี้ได้กลายเป็นสิ่งสำคัญต่อการแพร่ขยายของข่าวประเสริฐ ในเกือบทุกเมืองที่บรรดาอัครทูตไปประกาศ พวกเขาจะพบธรรมศาลาสำหรับคนยิวในท้องถิ่นนั้น

เมื่อเปาโล ไปยังเมืองใหม่ เขาจะเริ่มจากการประกาศในธรรมศาลาแก่ผู้นมัสการชาวยิวและผู้ยำเกรงพระเจ้า (คนต่างชาติที่กำลังแสวงหาความจริง)[3] คนต่างชาติเหล่านี้เป็นกลุ่มคนที่เปิดใจรับข่าวสารเรื่องข่าวประเสริฐ

กลุ่มศาสนาต่าง ๆ ของยูดาห์

พวกฟาริสี (“ผู้แยกตัวออก”) เป็นกลุ่มคนที่เคร่งครัดศาสนาซึ่งเป็นที่รู้จักดีที่สุดในสมัยของพระเยซู แม้จะมีจำนวนไม่มากนัก (ประมาณ 6,000 คน) แต่พวกเขาได้รับความนิยมในหมู่ชาวบ้านทั่วไป พวกเขาได้รับความเคารพเนื่องจากการเชื่อฟังธรรมบัญญัติของโมเสสอย่างละเอียดถี่ถ้วน พวกฟาริสี มีความเชื่อเรื่อง การฟื้นขึ้นจากความตายและเรื่องทูตสวรรค์ รวมถึงให้ความเคารพต่อพันธสัญญาเดิมเช่นเดียวกับคริสเตียน อย่างไรก็ตาม พวกเขาได้เพิ่มประเพณีสืบทอดด้วยปากเปล่าเข้าไปในธรรมบัญญัติของโมเสสด้วย และแม้ว่าพวกเขาจะเฝ้ารอคอยพระเมสสิยาห์ที่จะเสด็จมา แต่พวกฟาริสีส่วนใหญ่กลับปฏิเสธคำกล่าวอ้างของพระเยซูว่าพระองค์เป็นพระเมสสิยาห์

พวกสะดูสีเป็นกลุ่มที่ถืออำนาจทางการเมืองในสมัยของพระเยซู ด้วยการให้ความร่วมมือกับกรุงโรม พวกสะดูสีจึงได้เข้าควบคุมตำแหน่งมหาปุโรหิตและสภายิว พวกสะดูสี ยอมรับเพียงแต่ โทราห์เท่านั้นว่าเป็นคัมภีร์ที่มีอำนาจสูงสุด (โทราห์ หมายถึง "ธรรมบัญญัติ" เป็นคำภาษาฮีบรูที่อ้างถึงหนังสือห้าเล่มของโมเสส) พวกเขาปฏิเสธหนังสือพยากรณ์และประเพณีสืบทอดด้วยปากเปล่า ส่งผลให้พวกเขาปฏิเสธความเชื่อเรื่องทูตสวรรค์ วิญญาณ และการฟื้นขึ้นจากความตาย (กิจการ 23:8) และเนื่องจากอำนาจของพวกเขามีรากฐานมาจากตำแหน่งในพระวิหาร พวกสะดูสีจึงหายไปหลังจากพระวิหารได้ถูกทำลายลงในปี ค.ศ. 70

การทำความเข้าใจขนบธรรมเนียมในโลกสมัยพันธสัญญาใหม่สามารถช่วยให้เราเข้าใจข่าวสารของพันธสัญญาใหม่ได้ดียิ่งขึ้น ตัวอย่างสองประการนี้จะแสดงให้เห็นถึงคุณค่าของการศึกษาขนบธรรมเนียมในสมัยนั้น

ตัวอย่างที่ 1

ครอบครัวชาวยิวส่วนใหญ่พักอาศัยอยู่ในบ้านที่มีห้องเดียว บ่อยครั้งที่พวกเขามักจะให้สัตว์เลี้ยงอยู่ในห้องชั้นนอกของตัวบ้าน ซึ่งมีรางหญ้าไว้สำหรับให้อาหารสัตว์ เมื่อมารีย์และโยเซฟมาถึงบ้านเบธเลเฮม พวกเขาอาจได้รับอนุญาตให้พักในห้องชั้นนอกนี้ เนื่องจากห้องรับรองแขกหลัก (inn) เต็มหมดแล้วในช่วงที่มีการจดทะเบียนสำมะโนประชากร สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าพวกเขาได้รับการต้อนรับอย่างดีที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ในช่วงเวลาที่วุ่นวายเช่นนั้น

ตัวอย่างที่ 2

ผู้เลี้ยงแกะในแคว้นยูเดีย มักจะปล่อยให้แกะหลายฝูงออกหากินในทุ่งหญ้าด้วยกัน เมื่อถึงเวลาที่ต้องแยกฝูงแกะออก ผู้เลี้ยงแต่ละคนจะเรียกแกะของตนเอง และแกะเหล่านั้นก็จำเสียงของผู้เลี้ยงได้ พระเยซูกล่าวว่า “…แกะก็ตามไปเพราะรู้จักเสียงของท่าน ส่วนคนอื่นแกะจะไม่ตามเลย แต่จะหนีจากเขา เพราะไม่รู้จักเสียงของคนอื่น” (ยอห์น 10:4-5)

สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมในโลกยุคพันธสัญญาใหม่ คุณสามารถอ่านหนังสือ Manners and Customs of the Bible ซึ่งมีให้อ่านในรูปแบบออนไลน์[1]

เราสามารถไว้วางใจในสิทธิอำนาจของพันธสัญญาใหม่ได้หรือไม่? คำสอนเท็จมากมายมักมาจากผู้ที่ปฏิเสธความถูกต้องสมบูรณ์ของพระคัมภีร์ หรือผู้ที่อ้างว่าค้นพบแหล่งการสำแดงใหม่ๆ นอกเหนือจากพระคัมภีร์ มีประเด็นสำคัญสองประการที่ช่วยให้เราเข้าใจเรื่องสิทธิอำนาจของพันธสัญญาใหม่

1. สารบบ: หนังสือเล่มใดบ้างที่เป็นพระวจนะของพระเจ้าที่ได้รับแรงบันดาลใจจากพระองค์?

2. ความถูกต้องสมบูรณ์ของตัวบท: ตัวบทที่เรามีอยู่นั้นตรงตามต้นฉบับดั้งเดิมหรือไม่?

สารบบ: พระธรรมเล่มใดบ้างที่เป็นพระวจนะของพระเจ้าที่ได้รับแรงบันดาลใจจากพระองค์?

เรื่องสารบบของพระคัมภีร์เป็นประเด็นสำคัญสำหรับผู้เชื่อ สิ่งนี้ตอบคำถามที่ว่า “พระธรรมเล่มใดบ้างที่เป็นพระวจนะของพระเจ้าสำหรับประชากรของพระองค์?” เราจะรู้ได้อย่างไรว่าพระธรรมในพันธสัญญาใหม่นั้นเป็นพระวจนะของพระเจ้าอย่างแท้จริง?

คำว่า สารบบ มาจากคำในภาษากรีกที่หมายถึง “กฎ” หรือ “มาตรฐาน” สารบบของพันธสัญญาใหม่ประกอบด้วยหนังสือที่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานที่คริสตจักรยุคแรกใช้เพื่อพิจารณาว่าข้อเขียนใดเป็นพระวจนะของพระเจ้าอย่างแท้จริง การก่อตัวของสารบบได้รับแรงกระตุ้นจากประเด็นสำคัญสองประการต่อไปนี้

1. หลักคำสอนเท็จ ในคริสตจักรยุคแรกก็เหมือนกับในปัจจุบัน ที่มีผู้สอนผิดซึ่งปฏิเสธการสำแดงบางส่วนในพระคัมภีร์ ตัวอย่างเช่น ในศตวรรษที่สอง มาร์สิออนสอนว่าพระเจ้าในพันธสัญญาเดิมนั้นชั่วร้าย เพื่อสนับสนุนคำสอนของเขา มาร์สิออนจึงปฏิเสธพระธรรมทุกเล่มในพระคัมภีร์ ยกเว้นข้อเขียนของเปาโลและบางส่วนของลูกา การยอมรับสารบบที่เป็นสากลจึงมีความสำคัญเพื่อวางรากฐานอันมั่นคงสำหรับหลักคำสอน เพื่อให้บรรดาผู้สอนมั่นใจได้ว่าหลักคำสอนที่พวกเขาประกาศนั้นตั้งอยู่บนรากฐานคือพระวจนะของพระเจ้า

2. การข่มเหง ในช่วงเวลาของการข่มเหง บรรดาผู้ติดตามพระคริสต์อาจถูกประหารชีวิตหากครอบครองพระคัมภีร์ของคริสเตียน พวกเขาจึงจำเป็นต้องรู้ว่า “พระธรรมเล่มใดบ้างที่คุ้มค่าพอที่จะยอมสละชีวิตให้?”

ภายในคริสต์ศตวรรษที่ 4 คริสตจักรของคริสเตียนได้เห็นพ้องต้องกันเกี่ยวกับรายชื่อตัวบทที่ได้รับการดลใจจากพระเจ้า พวกเขาใช้การทดสอบ 3 ประการกับพระธรรมที่ถูกอ้างว่าเป็นพระคัมภีร์ การที่จะได้รับการพิจารณาให้เป็นส่วนหนึ่งของสารบบพันธสัญญาใหม่ พระธรรมเล่มนั้นจะต้องผ่านเกณฑ์มาตรฐาน 3 ประการ ดังนี้

1. ผู้เขียน ผู้เขียนต้องเป็นอัครทูตหรือมีความใกล้ชิดสนิทสนมกับอัครทูต ในกรณีของพระกิตติคุณมัทธิวและยอห์น ผู้เขียนคือตัวอัครทูตเอง ส่วนมาระโก ผู้เขียนเดินทางไปกับเปโตร และลูกา ผู้เขียนเดินทางไปกับเปาโล

2. ข่าวสาร ข่าวสารของพระธรรมเล่มนั้นจะต้อง...

• ไม่ขัดแย้งกับพันธสัญญาเดิม

• ซื่อตรงต่อข่าวสารของพระเยซู

• เสริมสร้างทางจิตวิญญาณ

3. การยอมรับ พระธรรมเล่มนั้นต้องได้รับการยอมรับว่าเป็นพระคัมภีร์โดยคริสตจักรทั้งหมด พระธรรมเล่มต่างๆ ในพันธสัญญาใหม่ถูกนำไปอ้างถึงอย่างกว้างขวางโดยเหล่าปิตาจารย์ของคริสตจักรยุคแรก

พวกนักวิจารณ์ที่ชอบตั้งข้อสงสัยในยุคปัจจุบันโต้แย้งว่า สารบบถูกสร้างขึ้นโดยผู้มีอำนาจในคริสตจักรเพื่อเป็นเครื่องมือในการแสวงหาอำนาจ ข้อวิจารณ์ดังกล่าวมองข้ามความจริงที่ว่า สารบบเป็นมาตรฐานที่ได้รับการยอมรับร่วมกันอย่างเป็นสากล ไม่ใช่ผลผลิตของบิชอปที่ทะเยอทะยานเพียงไม่กี่คน สารบบของพันธสัญญาใหม่ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการในปี ค.ศ. 397 ณ การประชุมแห่งคาร์เธจ อย่างไรก็ตาม รายชื่อพระธรรมในพันธสัญญาใหม่ได้รับการจัดทำโดยเหล่านักศาสนศาสตร์มาตั้งแต่ 200 ปีก่อนการประชุมครั้งนี้แล้ว

นักศาสนศาสตร์ J. I. Packer เขียนอธิบายเปรียบเทียบไว้ว่า “คริสตจักรไม่ได้เป็นผู้กำหนดให้หนังสือเหล่านี้เป็นสารบบพันธสัญญาใหม่ เช่นเดียวกับที่เซอร์ไอแซก นิวตัน ก็ไม่ได้เป็นผู้สร้างแรงโน้มถ่วงขึ้นมา”[1] นิวตันไม่ได้ประดิษฐ์แรงโน้มถ่วง เขาแค่ค้นพบสิ่งที่พระเจ้าสร้างไว้แล้ว ในทำนองเดียวกัน คริสตจักรไม่ได้เป็นผู้แต่งตั้งหรือสร้างสารบบขึ้นมาเอง แต่คริสตจักรเพียงแค่ค้นพบและยืนยันหนังสือที่พระเจ้าได้ดลใจไว้แล้วเท่านั้น

การประชุมแห่งคาร์เธจเพียงแค่ช่วยยืนยันสารบบที่ได้รับการยอมรับอยู่ก่อนแล้วในหมู่ครอบครัวแห่งความเชื่อ สารบบนี้ประกอบด้วยหนังสือต่างๆ ที่ผู้เชื่อในทุกยุคทุกสมัยต่างเห็นพ้องตรงกันว่าเป็นพระวจนะที่ได้รับการดลใจจากพระเจ้า

หนังสือนอกสารบบ คือหนังสือที่มีผู้อ้างว่าเป็นข้อเขียนของคริสเตียนที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่คริสตจักรยุคแรกไม่ถือว่าเป็นพระคัมภีร์ ในศตวรรษที่สอง นักเขียนอย่างเทอร์ทัลเลียนและไอรีเนียส ได้เขียนคัดค้านคำสอนของลัทธินอกรีตที่อยู่ในหนังสือเทียมเท็จเหล่านี้ นอกจากนี้ Muratorian Canon ซึ่งเป็นรายชื่อพระธรรมในพันธสัญญาใหม่ฉบับจริงในศตวรรษที่สอง ได้ระบุเจาะจงว่าหนังสือเล่มอื่นๆ บางเล่มเป็นลัทธิเทียมเท็จ หรือเป็นการแอบอ้างชื่ออัครทูตมาเขียนอย่างเป็นความเท็จ จดหมายฝากของยูดาส แสดงให้เห็นว่า แม้ในศตวรรษแรกก็มีความจำเป็นต้องต่อสู้เพื่อความเชื่อที่ได้ทรงมอบแก่ธรรมิกชนครั้งเดียวเป็นพอ (ยูดาส 1:3) เพราะมีผู้สอนเท็จได้ “…แอบแฝงเข้ามา…” (ยูดาส 1:4)

หนังสือนอกสารบบบางเล่มเป็นข้อเขียนที่ดีซึ่งอาจมีคุณค่าในการแสดงภาพให้เห็นถึงวิถีปฏิบัติของคริสตจักรยุคแรก หนังสือนอกสารบบที่มีชื่อเสียงดี ได้แก่ I Clement รวมทั้ง Epistle of Barnabas และ Didache กับ Shepherd of Hermas ข้อเขียนเหล่านี้มีคำสอนที่ถูกต้องตามหลักความเชื่อ แต่ไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานของคริสตจักรยุคแรกที่จะนำเข้ามารวมไว้ในสารบบ

หนังสือนอกสารบบที่เป็นคำสอนของลัทธินอกรีต ได้แก่ Gospel of Thomas ซึ่งเป็นตัวบทแบบนอสติกในศตวรรษที่สองที่แอบอ้างชื่ออัครทูตโธมัสอย่างเป็นความเท็จ รวมถึง Epistle to the Laodiceans และ Apocalypse of Peter ข้อเขียนเหล่านี้ไม่ได้รับการยอมรับจากคริสตจักรเนื่องจากมีเนื้อหาขัดแย้งกับความจริงของคริสเตียนที่สถาปนาไว้แล้ว แทนที่จะบอกว่าหนังสือเหล่านี้ถูกปฏิเสธโดยการประชุมแห่งคาร์เธจ แต่ความจริงที่ถูกต้องแม่นยำกว่าคือ หนังสือเหล่านี้ไม่เคยถูกพิจารณาว่าเป็นพระคัมภีร์โดยคริสตจักรส่วนใหญ่เลยตั้งแต่ต้น

หนังสือนอกสารบบไม่ใช่แหล่งความจริงที่เชื่อถือได้สำหรับผู้เชื่อคริสเตียน ความเชื่อของเราวางรากฐานอยู่บน “…หลักความเชื่อที่ได้ทรงมอบให้กับพวกธรรมิกชนครั้งเดียวสำหรับตลอดไป” (ยูดาส 1:3) ความเชื่อนั้นไม่มีวันเปลี่ยนแปลงและจะไม่มีวันเปลี่ยนไป ความเชื่อของเราตั้งอยู่บนรากฐานอันมั่นคงของพระวจนะของพระเจ้า

ความถูกต้องสมบูรณ์ของตัวบท: ตัวบทที่เรามีอยู่นั้นตรงตามต้นฉบับดั้งเดิมหรือไม่?

พวกนักวิจารณ์ที่ชอบตั้งข้อสงสัยมักกล่าวว่าตัวบทของพันธสัญญาใหม่นั้นเชื่อถือไม่ได้ พวกเขาโต้แย้งว่ามีความผิดพลาดเกิดขึ้นในระหว่างที่มีการคัดลอกพระคัมภีร์ต่อๆ กันมา นักวิจารณ์เหล่านี้ยืนกรานว่า ต่อให้ตัวบทดั้งเดิมจะได้รับการดลใจก็ตาม แต่เราก็ไม่มีทางรู้ได้เลยว่าพระคัมภีร์ที่เรามีอยู่ในทุกวันนี้มีความถูกต้องแม่นยำหรือไม่

เราจะสามารถไว้วางใจในความถูกต้องสมบูรณ์ของตัวบทในพระคัมภีร์ของเราได้หรือไม่? คำตอบสำหรับคำถามนี้คือ “ได้!” เป็นความจริงที่หนังสือในพันธสัญญาใหม่ถูกส่งต่อกันมาผ่านการคัดลอกด้วยลายมือ และเป็นเรื่องจริงที่ความผิดพลาดอาจเกิดขึ้นได้เมื่อมีการคัดลอกสำเนาต้นฉบับด้วยมือ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากนี่คือพระวจนะที่ได้รับการดลใจจากพระเจ้า เหล่าผู้คัดลอกจึงทำงานด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง เหล่านักปราชญ์ต่างอุทิศชีวิตเพื่อคัดลอกพันธสัญญาใหม่ให้มีความถูกต้องแม่นยำมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ความสอดคล้องสม่ำเสมอที่เราพบในสำเนาต้นฉบับกว่า 5,000 ฉบับที่มีเนื้อหาทั้งหมดหรือบางส่วนของพันธสัญญาใหม่ คือหลักฐานอันท่วมท้นว่าตัวบทของเราถูกคัดลอกมาอย่างรอบคอบ ไม่มีตัวบทโบราณอื่นใดที่มีสำเนาต้นฉบับสนับสนุนมากเท่ากับพันธสัญญาใหม่

เปาโลเขียนไว้ใน กาลาเทีย 4:4 ว่า “แต่เมื่อครบกำหนดแล้ว พระเจ้าก็ทรงใช้พระบุตรของพระองค์มา ประสูติจากสตรีเพศและทรงถือกำเนิดใต้ธรรมบัญญัติ” วลีที่ว่า “เมื่อครบกำหนดแล้ว” ทำให้ผู้อ่านนึกถึงมารดาที่ตั้งครรภ์และพร้อมจะให้กำเนิดบุตร ในช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดนี้เอง พระเจ้าได้ใช้พระบุตรของพระองค์มายังโลกที่ได้รับการเตรียมพร้อมไว้โดยการจัดเตรียมของพระองค์ โลกในเวลานั้นมีความพร้อมดังนี้

• ในทางภูมิศาสตร์ ปาเลสไตน์เป็นดินแดนเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ตรงจุดตัดของอารยธรรมโบราณพอดี ทำให้ที่นี่กลายเป็น จุดเริ่มต้นสำคัญ ที่ช่วยให้ข่าวประเสริฐกระจายตัวออกไปทั่วโลกได้อย่างรวดเร็ว

• ในทางประวัติศาสตร์ จักรวรรดิโรมันได้จัดเตรียมสภาพแวดล้อมที่พร้อมสรรพสำหรับการเผยแพร่ข่าวประเสริฐ

• ในทางวัฒนธรรม การผสมผสานระหว่างภาษากรีก ระบบการเมืองของโรมัน และประเพณีทางศาสนาของยูดาห์ ได้กลายเป็นบริบทสำหรับการก่อกำเนิดของคริสตจักรคริสเตียน

พระเจ้าทรงเตรียมโลกไว้อย่างถี่ถ้วนเพื่อรับข่าวประเสริฐในศตวรรษแรก ในปัจจุบัน พระองค์ก็ยังคงทำงานในลักษณะเดียวกันเพื่อเตรียมใจผู้คนสำหรับข่าวประเสริฐ

เมื่อคุณเรียนจบในบทเรียนนี้แล้ว ให้คุณอธิษฐานว่า “ข้าแต่พระเจ้า พระองค์กำลังทำสิ่งใดเพื่อเตรียมโลกของข้าพระองค์ให้พร้อมสำหรับพันธกิจที่พระองค์ได้มอบหมายแก่ข้าพระองค์หรือ?”

เมื่อเริ่มต้นบทเรียนครั้งหน้า ขอให้ทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ เตรียมพร้อมด้วยการศึกษาคำถามในแบบทดสอบให้ละเอียด

(1) หากเดินทางผ่านปาเลสไตน์จากทิศตะวันตกไปทิศตะวันออก เขียนรายการภูมิภาคทางภูมิศาสตร์ 4 เขต

(2) เหตุใดการที่พระเยซูเดินทางผ่านแคว้นสะมาเรียเพื่อปรนนิบัติหญิงที่บ่อน้ำจึงมีความสำคัญ?

(3) เขียนว่า ภาษากรีกมีส่วนช่วยคริสตจักรยุคแรกในสามทาง ใดบ้าง

(4) Pax Romana อ้างถึงสิ่งใด?

(5) คนยิวใช้ธรรมศาลาเป็นสถานที่ทำสิ่งใดบ้าง?

(6) พวกฟาริสีและคริสเตียนมีความเชื่ออะไรที่เหมือนกัน?

(7) ส่วนใดของพันธสัญญาเดิมที่พวกสะดูสียอมรับว่ามีอำนาจสูงสุด?

(8) พวกสะดูสี ปฏิเสธที่จะเชื่อเรื่องอะไร?

(9) ประเด็นสำคัญสองประการที่เป็นแรงกระตุ้นให้มีการก่อตัวของสารบบคืออะไร?

(10) บอกเกณฑ์มาตรฐานสามประการที่ใช้ในการสถาปนาสารบบพันธสัญญาใหม่

(11) เมื่อพิจารณาถึงความถูกต้องสมบูรณ์ของตัวบทเราจะถามคำถามว่าอะไร?

(12) เขียน กาลาเทีย 4:4-5 จากการท่องจำ