เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) เข้าใจถึงเหตุผลที่มีพระกิตติคุณสี่เล่ม

(2) ทราบถึงผู้เขียน วันที่เขียนโดยประมาณ และบริบททางประวัติศาสตร์ของพระกิตติคุณสัมพันธ์แต่ละเล่ม

(3) ตระหนักถึงหัวข้อสำคัญในพระกิตติคุณสัมพันธ์แต่ละเล่ม

(4) เชื่อมโยงข่าวสารของพระกิตติคุณสัมพันธ์เข้ากับความต้องการของโลกในปัจจุบัน

► อ่าน มัทธิว มาระโก และ ลูกา

► ท่องจำ มัทธิว 5:48 มาระโก 10:45 ลูกา 19:10.

► ทำไมเราถึงมีบันทึกเรื่องราวชีวิตของพระเยซูมากกว่าหนึ่งฉบับ?

หลังจากที่พระองค์เสด็จขึ้นสู่สวรรค์แล้ว บรรดาอัครทูตได้เขียนบันทึกเรื่องราวชีวิตของพระเยซูขึ้น เพื่อใช้สั่งสอนผู้เชื่อใหม่และเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดบันทึกที่บิดเบือนความจริงเกี่ยวกับชีวิตของพระเยซู เมื่อคริสตจักรแผ่ขยายไปทั่วจักรวรรดิโรมัน บรรดาศิษยาภิบาลและผู้สอนต่างจำเป็นต้องมีบันทึกที่เป็นลายลักษณ์อักษรซึ่งมีสิทธิอำนาจเกี่ยวกับชีวิตและพันธกิจของพระเยซู สิ่งเหล่านี้คือเหตุผลสำคัญในการเขียนพระกิตติคุณ

พระกิตติคุณสามเล่มแรกถูกเรียกว่า พระกิตติคุณสัมพันธ์ เพราะพระกิตติคุณเหล่านี้ให้มุมมองที่แตกต่างกันในเหตุการณ์เดียวกันหลายเหตุการณ์ (คำว่า พระกิตติคุณสัมพันธ์ หมายถึง พระกิตติคุณที่ "มองเห็นร่วมกัน") ในขณะที่พระกิตติคุณของยอห์น มีเนื้อหาเฉพาะตัวจำนวนมากที่หาไม่ได้จากพระกิตติคุณเล่มอื่น แต่มัทธิว มาระโก และ ลูกา กลับมีเนื้อหาร่วมกันอยู่มาก

ผู้เขียนพระกิตติคุณ ซึ่งมักถูกเรียกว่า "ผู้ประกาศข่าวประเสริฐ" ไม่ได้ทำหน้าที่เป็นเพียงเลขานุการที่จดตามคำบอกเท่านั้น แต่พระวิญญาณบริสุทธิ์ได้ทำงานผ่านบุคลิกภาพของผู้ประกาศแต่ละคนอย่างอัศจรรย์ เพื่อสื่อข่าวสารของพระเจ้าออกมาโดยปราศจากข้อผิดพลาด

ตัวอย่างหนึ่งที่แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างพระกิตติคุณแต่ละเล่มคือ มัทธิวให้รายละเอียดเกี่ยวกับคำพยานของเปโตรต่อความเป็นพระเจ้าของพระเยซู การที่พระเยซูอวยพรเปโตร และการที่เปโตรว่ากล่าวพระเยซู (มัทธิว 16:13-23) มาระโกและลูกาให้เรื่องราวฉบับที่สั้นกว่า (มาระโก 8:27-33 ลูกา 9:18-22) โดยมาระโกละเว้นส่วนที่พระเยซูอวยพรเปโตร ในขณะที่ลูกาละเว้นทั้งส่วนการอวยพรและเรื่องราวที่เปโตรว่ากล่าวพระเยซู เรื่องราวเหล่านี้ไม่มีความขัดแย้งกัน แต่เป็นการนำเสนอเหตุการณ์เดียวจากมุมมองที่แตกต่างกันสามมุมมอง

ไม่มีพระกิตติคุณฉบับใดเพียงเล่มเดียวที่เล่าเรื่องราวชีวิตของพระเยซูได้ครบถ้วนทั้งหมด ความจริงแล้วยอห์นกล่าวว่า “พระเยซูยังทรงทำสิ่งอื่นๆ อีกมากมาย ถ้าจะเขียนให้หมดทุกสิ่ง ข้าพเจ้าคิดว่าแม้ที่ทั้งโลกไม่พอใส่หนังสือที่จะเขียนนั้น” (ยอห์น 21:25) พระกิตติคุณไม่ใช่หนังสือชีวประวัติที่รวมทุกรายละเอียดอย่างสมบูรณ์ แต่พระวิญญาณบริสุทธิ์ดลใจให้ผู้เขียนแต่ละคนเน้นย้ำแง่มุมที่แตกต่างกันในพันธกิจของพระเยซู การศึกษาภูมิหลังของพระกิตติคุณแต่ละเล่มจะช่วยให้เราเข้าใจเหตุผลในการเลือกเนื้อหาที่ปรากฏในแต่ละฉบับได้ดียิ่งขึ้น ผู้เขียนแต่ละคนเขียนถึงกลุ่มผู้อ่านที่ต่างกันและเขียนด้วยวัตถุประสงค์ที่แตกต่างกันออกไป

ภูมิหลังของมัทธิว

พระกิตติคุณมัทธิวน่าจะถูกเขียนขึ้นในช่วงระหว่าง ค.ศ. 50 ถึง ค.ศ. 70 หัวข้อสำคัญในมัทธิว คือความสำเร็จตามคำเผยพระวจนะ เนื่องจากมัทธิว ไม่ได้กล่าวถึงความสำเร็จตามคำเผยพระวจนะของพระเยซูที่เกี่ยวกับเรื่องการทำลายพระวิหาร (มัทธิว 24:2) จึงเป็นไปได้ว่าพระกิตติคุณมัทธิวถูกเขียนขึ้นก่อน ค.ศ. 70.[1]

มีลักษณะเฉพาะหลายประการที่บ่งชี้ว่า พระกิตติคุณมัทธิวเขียนขึ้นเพื่อกลุ่มผู้อ่านดั้งเดิมที่เป็นชาวยิว

• มัทธิว ไม่มีการอธิบายธรรมเนียมปฏิบัติของชาวยิว

• มัทธิว อ้างอิงข้อความจากพันธสัญญาเดิมมากกว่าผู้เขียนพระกิตติคุณคนอื่นๆ

• มัทธิว ให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับการที่พระเยซูทำให้คำเผยพระวจนะในพันธสัญญาเดิมสำเร็จเป็นจริง

• มัทธิว ใช้คำว่า “แผ่นดินสวรรค์” เป็นหลัก ในขณะที่มัทธิว มาระโก และ ลูกา ใช้คำว่า“แผ่นดินของพระเจ้า” การเลือกใช้ถ้อยคำของมัทธิวสะท้อนถึงความเกรงใจของชาวยิวที่ไม่กล้าเอ่ยพระนามของพระเจ้าโดยตรง

หัวข้อหลักของมัทธิว

► มัทธิวแสดงให้เห็นว่าพระเยซูทรงเป็นกษัตริย์อย่างไร?

พระเยซูในฐานะกษัตริย์

มัทธิวมักถูกเรียกว่า “พระกิตติคุณที่เน้นความเป็นกษัตริย์” ตลอดทั้งเล่มมัทธิว พระเยซูถูกนำเสนอในฐานะกษัตริย์ของชาวยิว และท้ายที่สุดพระองค์เป็นกษัตริย์ของบรรดาชนชาติทั้งปวง นักปราชญ์เดินทางมาจากทิศตะวันออกเพื่อมายอมรับการประสูติของกษัตริย์องค์ใหม่ ส่วนเฮโรดก็พยายามที่จะทำลายกษัตริย์คู่แข่งองค์นี้ ในมัทธิว เราจึงมองเห็นพระเยซูในฐานะกษัตริย์

มัทธิวใช้คำว่า “บุตรดาวิด” มากกว่าพระกิตติคุณเล่มอื่นๆ ซึ่งเป็นตำแหน่งของกษัตริย์ที่แสดงให้เห็นว่าพระเยซูสืบเชื้อสายมาจากดาวิด ตำแหน่งนี้ถูกนำมาใช้เมื่อพระเยซูทรงลาเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็ม ซึ่งเป็นการเสด็จเข้าเมืองอย่างกษัตริย์ที่เป็นจริงตามคำเผยพระวจนะใน เศคาริยาห์ 9:9 (มัทธิว 21:4-5, 9)

พระเยซูสอนกฎหมายแห่งแผ่นดินของพระเจ้าในคำเทศนาบนภูเขา (มัทธิว 5-7) พระองค์สอนเกี่ยวกับแผ่นดินสวรรค์ผ่านทางอุปมาหลายเรื่อง (มัทธิว 13) และที่ด้านบนกางเขนของพระองค์มีข้อความเขียนไว้ว่า “คนนี้คือเยซู กษัตริย์ของชนชาติยิว” (มัทธิว 27:37) มัทธิวจึงเป็นพระกิตติคุณที่เน้นความเป็นกษัตริย์อย่างแท้จริง

พระเยซูในฐานะผู้ทำให้พันธสัญญาเดิมสำเร็จ

มัทธิวอ้างถึงคำเผยพระวจนะที่สำเร็จในชีวิตของพระเยซูถึง 11 ครั้ง คำเผยพระวจนะต่าง ๆ ที่ถูกกล่าวถึงในมัทธิว ได้แก่...

• การประสูติของพระเยซูจากหญิงพรหมจารี (มัทธิว 1:22-23)

• การเดินทางไปยังประเทศอียิปต์ (มัทธิว 2:15)

• การสังหารทารกโดยเฮโรด (มัทธิว 2:17-18)

• พันธกิจการรักษาโรคของพระเยซู (มัทธิว 8:17)

• การเสด็จเข้าสู่กรุงเยรูซาเล็มอย่างผู้พิชิต (มัทธิว 21:4-5)

• เงิน 30 เหรียญที่เป็นค่าจ้างในการทรยศพระองค์ (มัทธิว 27:9-10)

คำเทศนาของพระเยซู

มัทธิวได้สงวนรักษาคำเทศนาของพระเยซูไว้มากกว่าผู้เขียนพระกิตติคุณคนอื่นๆ ในขณะที่มาระโก เน้นไปที่การกระทำของพระเยซู แต่มัทธิวให้ความสำคัญกับถ้อยคำของพระองค์มากกว่า ในมัทธิว มีคำเทศนาหลักอยู่ 5 บท ซึ่งถือเป็นโครงสร้างหลักให้กับพระกิตติคุณทั้งเล่ม นักอธิบายพระคัมภีร์ในยุคแรกสังเกตว่า เช่นเดียวกับที่หนังสือ 5 เล่มของโมเสสได้วางรากฐานให้กับอิสราเอล คำเทศนาทั้ง 5 บทนี้ก็ได้วางรากฐานให้กับคริสตจักรด้วยเช่นกัน คำเทศนาหลักทั้ง 5 ในมัทธิว ได้แก่...

• คำเทศนาบนภูเขา (มัทธิว 5-7)

• การมอบหมายงานแก่อัครทูตทั้งสิบสองคน (มัทธิว 10)

• อุปมาเรื่องแผ่นดินของพระเจ้า (มัทธิว 13)

• คำสอนเรื่องความสัมพันธ์ในแผ่นดินของพระเจ้า (มัทธิว 18)

• คำสอนบนภูเขามะกอกเทศเกี่ยวกับยุคสุดท้าย (มัทธิว 24-25)

มัทธิวในคริสตจักรปัจจุบัน

คำเทศนาในพระกิตติคุณมัทธิว ยังคงสื่อสารกับคริสตจักรในปัจจุบันอย่างทรงพลัง เฉกเช่นเดียวกับตอนที่พระเยซูทรงเริ่มเทศนาในแคว้นกาลิลีและแคว้นยูเดีย

[2]คำเทศนาบนภูเขาถือเป็นบทสรุปซึ่งเป็นต้นแบบตลอดกาลของการดำเนินชีวิตในแผ่นดินของพระเจ้า พระเยซูสอนให้เราเห็นความแตกต่างระหว่างธรรมเนียมปฏิบัติของพวกฟาริสี กับธรรมบัญญัติแห่งความรัก เพื่อให้เราเข้าใจว่าควรดำเนินชีวิตในฐานะพลเมืองของแผ่นดินสวรรค์อย่างไร ใจความสำคัญของคำเทศนานี้คือ “เพราะฉะนั้นพวกท่านจงเป็นคนดีพร้อม เหมือนอย่างที่พระบิดาของท่าน ผู้สถิตในสวรรค์ทรงดีพร้อม” (มัทธิว 5:48) คำสั่งนี้ปรากฏอยู่ในบริบทที่แสดงให้เห็นว่าพระบิดาของเราเป็นพระเจ้าแห่งความรัก “…พระองค์ทรงให้ดวงอาทิตย์ของพระองค์ขึ้นส่องสว่างแก่คนดีและคนชั่วเสมอกัน และให้ฝนตกแก่คนชอบธรรมและคนอธรรม” (มัทธิว 5:45) การเป็นคนดีพร้อมในแผ่นดินของพระเจ้า หมายถึงการมีหัวใจเหมือนอย่างพระบิดาในสวรรค์ คือหัวใจแห่งความรักที่ไม่เห็นแก่ตัว แม้ว่าการมีหัวใจที่รักอย่างสมบูรณ์นั้นจะเป็นไปไม่ได้ด้วยกำลังของมนุษย์เราเอง แต่พระบิดาในสวรรค์ผู้ทรงสั่งให้เรามีใจที่ดีพร้อม ก็ทรงเป็นพระเจ้าผู้ทำให้สิ่งนั้นเป็นไปได้ผ่านทางพระคุณของพระองค์

คำสอนของพระเยซูเรื่องความสัมพันธ์ในแผ่นดินของพระเจ้าได้มอบแบบอย่างสำหรับความสัมพันธ์ในคริสตจักรปัจจุบัน (มัทธิว 18) มัทธิว 18:15-20 เป็นแนวทางสำหรับวินัยในคริสตจักรตามหลักการพระคัมภีร์ ซึ่งเป็นการจัดการกับความบาปผ่านทางคริสตจักร ไม่ใช่ผ่านการนินทาและข่าวลือ วินัยนี้เกิดขึ้นภายใต้บริบทที่เปิดโอกาสสำหรับการให้อภัยและการฟื้นฟู ซึ่งเป็นหลักการที่เห็นได้จากการที่พระเยซูตอบคำถามของเปโตรเรื่องการให้อภัย (มัทธิว 18:21-35)

มหาบัญชาเรียกให้เราไปสร้างชนทุกชาติให้เป็นสาวก (มัทธิว 28:18-20) เช่นเดียวกับที่พระเยซูเรียกให้เราเป็นคนดีพร้อม เราไม่ได้ทำให้การทรงเรียกนี้สำเร็จด้วยกำลังของเราเอง แต่โดยฤทธานุภาพของพระองค์ผู้มอบมหาบัญชานี้ พระองค์ผู้ที่เรียกเราก็คือพระองค์ผู้ที่สัญญาว่า “…เราจะอยู่กับท่านทั้งหลายเสมอไป จนกว่าจะสิ้นยุค” (มัทธิว 28:20)

[1]ภูมิหลังของมาระโก

ยอห์นมาระโกเป็นลูกพี่ลูกน้องกับบารนาบัส เขาได้ร่วมเดินทางไปกับเปาโลและบารนาบัส ในการเดินทางประกาศครั้งแรก (โคโลสี 4:10 และ กิจการ 12:25) แม้ความล้มเหลวของเขาในการเดินทางครั้งนั้นจะทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างเปาโลกับบารนาบัส แต่ภายหลังยอห์นมาระโกก็ได้รับความไว้วางใจจากเปาโลกลับคืนมา และกลายเป็นคนที่ทำคุณประโยชน์ในพันธกิจของเขา (กิจการ 15:36-40 และ 2 ทิโมธี 4:11)

บรรดาบรรพบุรุษของคริสตจักรยุคแรกระบุว่า ซีโมนเปโตร คืออัครทูตที่เป็นแหล่งข้อมูลของมาระโก พวกเขากล่าวว่า มาระโกเขียนบันทึกความทรงจำของเปโตรหลังจากที่เปโตรเสียชีวิตในฐานะผู้พลีชีพเพื่อความเชื่อได้ไม่นาน หากเป็นเช่นนั้น หมายความว่าพระกิตติคุณมาระโกถูกเขียนขึ้นในช่วงกลางหรือปลายทศวรรษที่ 60 แม้ในพระกิตติคุณจะไม่ได้ระบุโดยตรงว่าเปโตรเป็นแหล่งข้อมูล แต่เรารู้ว่ายอห์นมาระโก ทำงานอย่างใกล้ชิดกับเปโตร จนเปโตรเรียกเขาว่า “บุตรของข้าพเจ้า” (1 เปโตร 5:13) พระกิตติคุณมาระโกจึงบันทึกความทรงจำโดยตรงของเปโตรที่มีต่อพันธกิจของพระเยซู

เหตุการณ์ในมาระโกไม่ได้เรียงลำดับตามมัทธิวและลูกา เสมอไป ข้อมูลที่เป็นประโยชน์คือ บิชอปพาเพียส ซึ่งเป็นบรรพบุรุษของคริสตจักรยุคแรก ได้อ้างคำพูดของอัครทูตยอห์นที่ระบุว่า มาระโกบันทึกสิ่งที่เปโตร จำได้เกี่ยวกับสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้ากล่าวและทำไว้อย่างถูกต้องครบถ้วน แต่การบันทึกนั้นไม่ได้เรียงตามลำดับเหตุการณ์ก่อนหลัง[2] บันทึกของมาระโกมีความถูกต้องแม่นยำ แต่เขาไม่ได้พยายามที่จะเรียงลำดับเหตุการณ์ตามเวลาอย่างเคร่งครัด

พระกิตติคุณมาระโก น่าจะถูกเขียนขึ้นจากกรุงโรม และมีผู้อ่านที่เป็นกลุ่มเป้าหมายหลักคือคนต่างชาติ มาระโกมักจะอธิบายถ้อยคำภาษาอารเมคที่พระเยซูใช้[3] นอกจากนี้ มาระโก ยังอธิบายคำศัพท์เฉพาะของชาวยิวให้ผู้อ่านชาวโรมันเข้าใจด้วย ตัวอย่างเช่น ใน มาระโก 12:42 เขาอธิบายว่าเหรียญทองแดงเล็กๆ สองอัน (เงินเหรียญของยิว) มีค่าเท่ากับหนึ่งเพนนี (เงินเหรียญของโรมัน)

มาระโกเป็นพระกิตติคุณที่สั้นที่สุดและมีรายละเอียดน้อยกว่าพระกิตติคุณเล่มอื่นอย่างมาก มาระโกเป็นพระกิตติคุณแห่งการกระทำ ซึ่งเป็นลักษณะที่อาจสะท้อนถึงอิทธิพลของซีโมนเปโตร นี่คือบันทึกที่ตรงไปตรงมาเกี่ยวกับชีวิตและพันธกิจของ “…พระเยซูคริสต์พระบุตรของพระเจ้า” (มาระโก 1:1)

หัวข้อหลักของมาระโก

► พระกิตติคุณมาระโกแตกต่างจากมัทธิวอย่างไร?

พระเยซูในฐานะผู้รับใช้

มาระโก มักถูกเรียกว่า “พระกิตติคุณที่เน้นความเป็นผู้รับใช้”” มาระโกเน้นการกระทำของพระเยซูมากกว่าถ้อยคำของพระองค์ เมื่อเทียบกับมัทธิวที่มีคำเทศนาหลักถึง 5 บท มาระโกกลับรวมคำเทศนาไว้เพียงบทเดียวเท่านั้น (มาระโก 13) พระกิตติคุณมาระโกให้ความสำคัญกับเรื่องการอัศจรรย์อย่างมาก โดยมาระโก บันทึกการอัศจรรย์ไว้ถึง 19 เรื่องในหนังสือสั้นๆ ที่มีเพียง 16 บท

ข้อพระคัมภีร์หลักของพระกิตติคุณมาระโกที่แสดงให้เห็นถึงสองแง่มุมของพันธกิจบนโลกของพระเยซูคือ “เพราะว่าบุตรมนุษย์ไม่ได้มาเพื่อรับการปรนนิบัติ แต่มาเพื่อจะปรนนิบัติคนอื่น และให้ชีวิตของท่านเป็นค่าไถ่คนจำนวนมาก” (มาระโก 10:45) พระเยซูมาเพื่อรับใช้และเพื่อสละชีวิตของพระองค์เป็นเครื่องบูชา

พระเยซูบุตรของพระเจ้า

มาระโกเริ่มต้นด้วยการประกาศถึงความเป็นพระเจ้าของพระเยซูว่า “ข่าวประเสริฐเรื่องพระเยซูคริสต์พระบุตรของพระเจ้าเริ่มต้นตรงนี้” (มาระโก 1:1) และที่กางเขน นายร้อยโรมันคนหนึ่งก็ได้สารภาพว่า “ท่านผู้นี้เป็นพระบุตรของพระเจ้าจริงๆ” (มาระโก 15:39)

มาระโกมาระโกแสดงให้เห็นว่าพระเยซูเป็นผู้รับใช้ แต่ในขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นสิทธิอำนาจของพระองค์ในฐานะพระบุตรของพระเจ้าด้วย ผู้อ่านชาวโรมันย่อมคาดหวังว่าผู้มีอำนาจปกครองที่มาจากพระเจ้าจะต้องแสดงอำนาจเหนือโลกนี้ ซึ่งมาระโกได้แสดงให้เห็นอำนาจนั้นในหลายด้าน ตลอดทั้งพระกิตติคุณนี้ มาระโกได้รวมคำพยานถึงความเป็นพระเจ้าของพระเยซูไว้ดังนี้

• เมื่อรับบัพติศมา พระบิดาเป็นพยานว่า “ท่านเป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านมาก” (มาระโก 1:11)

• เมื่อมีการทรงจำแลงพระกาย พระบิดาประกาศว่า “ท่านผู้นี้เป็นบุตรที่รักของเรา จงเชื่อฟังท่านเถิด” (มาระโก 9:7)

• พวกผีจำได้ว่าพระเยซูคือ “…องค์บริสุทธิ์ของพระเจ้า” (มาระโก 1:24) และ “…พระบุตรของพระเจ้า” (มาระโก 3:11 และ มาระโก 5:7)

• พระเยซูใช้สิทธิอำนาจที่เป็นของพระเจ้า เมื่อพระองค์ให้อภัยบาป (มาระโก 2:5) และอ้างสิทธิอำนาจเหนือวันสะบาโต (มาระโก 2:28)

• การอัศจรรย์ของพระเยซูพิสูจน์ถึงสิทธิอำนาจของพระองค์ ที่มีเหนือธรรมชาติ (มาระโก 4:39 และ มาระโก 6:47-48) เหนือโรคภัยไข้เจ็บ (มาระโก 5:27-30 และ มาระโก 7:32-37) และแม้กระทั่งเหนือความตาย (มาระโก 5:38-42)

ความลับของพระเมสสิยาห์

มาระโกบันทึกเหตุการณ์หลายครั้งที่พระเยซูสั่งให้ผู้คนหรือวิญญาณชั่วเงียบเสียง และไม่ให้บอกสิ่งที่พวกเขารู้ว่าพระเยซูคือใครหรือพระองค์ได้ทำสิ่งใด สิ่งนี้เป็นที่รู้จักกันในชื่อ ความลับของพระเมสสิยาห์

1. ผีโสโครก ซึ่งรู้ว่าพระเยซูคือพระบุตรของพระเจ้า ไม่ได้รับอนุญาตให้พูด (มาระโก 1:34, มาระโก 3:11-12) เพราะพระเยซูไม่ต้องการมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับพวกผี

2. พระเยซูบอกกับ คนที่ได้รับการรักษาโรค ไม่ให้พูดถึงสิ่งที่พระองค์ทำให้พวกเขา (มาระโก 1:44, มาระโก 5:43, มาระโก 7:36) เนื่องจากการรักษาโรคทางกายไม่ใช่จุดเน้นหลักในพันธกิจบนโลกของพระองค์ แต่พระเยซูมุ่งเน้นไปที่การฝึกอบรมพวกสาวกให้เผยแพร่ข่าวประเสริฐและสร้างคริสตจักร เมื่อคนโรคเรื้อนคนหนึ่งไม่ฟังคำสั่งและไปบอกต่อเรื่องฤทธานุภาพในการรักษา ผู้คนจำนวนมากก็หลั่งไหลมาหา “จนพระองค์ไม่สามารถเสด็จเข้าไปในเมืองอย่างเปิดเผยได้อีกต่อไป แต่ต้องประทับนอกเมือง” (มาระโก 1:45)

3. แม้ว่า พวกสาวก จะรู้ว่าพระเยซูคือใคร แต่พระองค์ก็ไม่อนุญาตให้พวกเขาไปบอกคนอื่น (มาระโก 8:29-30) แม้หลังจากที่เปโตรเป็นพยานว่าพระเยซูคือพระเมสสิยาห์ เหล่าสาวกก็ยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าพระเยซูมาเพื่ออะไร (มาระโก 9:31-32) เมื่อสาวกบางคนเห็นสง่าราศีของพระเยซู พระองค์จึงสั่งไม่ให้บอกประสบการณ์นั้นแก่ใครจนกว่าจะหลังจากที่พระองค์ฟื้นคืนสู่ชีวิตแล้ว (มาระโก 9:9-10)

มาระโกในคริสตจักรปัจจุบัน

การให้ความสำคัญกับการปรนนิบัติในพันธกิจของพระเยซู ย้ำเตือนเราว่าเมื่อเราตอบสนองต่อความต้องการด้านร่างกายและอารมณ์ของผู้คนในโลกนี้ เราย่อมได้รับโอกาสที่จะปรนนิบัติพวกเขาในด้านจิตวิญญาณด้วย บรรดาผู้ติดตามพระคริสต์ในจักรวรรดิโรมันเคยเสี่ยงชีวิตเพื่อดูแลผู้ที่กำลังจะตายในเมืองที่เกิดโรคระบาด ผู้เชื่อในยุคกลางได้สร้างโรงพยาบาลเพื่อปรนนิบัติคนโรคเรื้อนและคนยากจน และในปัจจุบัน องค์กรคริสเตียนต่างๆ ก็ยังคงทำหน้าที่จัดหาเสื้อผ้าให้เด็กกำพร้า เยี่ยมเยียนนักโทษ เลี้ยงอาหารผู้หิวโหย และดูแลผู้เจ็บป่วย การปรนนิบัติต่อผู้ที่ขัดสนที่สุดในสังคมของเราต้องเป็นส่วนหนึ่งของพันธกิจของคริสตจักรเสมอ “เพราะว่าบุตรมนุษย์ไม่ได้มาเพื่อรับการปรนนิบัติ แต่มาเพื่อจะปรนนิบัติคนอื่น…” (มาระโก 10:45).

ภูมิหลังของลูกา

สิทธิอำนาจของลูกาในฐานะผู้เขียนพันธสัญญาใหม่มาจากความสัมพันธ์ของเขากับอัครทูตเปาโล ลูกาเป็นคนต่างชาติที่มีการศึกษาสูง เขาเป็นนายแพทย์ที่ร่วมเดินทางไปกับเปาโล และอยู่กับเปาโลจนถึงช่วงวาระสุดท้ายของชีวิตเปาโล เนื้อหาบางส่วนในพระธรรมกิจการ แสดงให้เห็นถึงการปรากฏตัวของลูกา โดยลูกาเปลี่ยนการใช้สรรพนามจากคำว่า “พวกเขา” มาเป็น “เรา” เมื่อเขียนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในขณะที่เขาอยู่กับเปาโล[1]

การระบุช่วงเวลาที่เขียนพระกิตติคุณลูกานั้น ส่วนใหญ่พิจารณาจากความสัมพันธ์กับพระธรรมกิจการ โดยพระกิตติคุณลูกาเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ดำเนินต่อไปในพระธรรมกิจการ เมื่อดูจากบทสรุปของพระธรรมกิจการ จึงสันนิษฐานได้ว่าพระธรรมกิจการถูกเขียนขึ้นก่อนที่การข่มเหงคริสเตียนโดยจักรพรรดิเนโรจะเริ่มต้นในปี ค.ศ [2] สิ่งนี้บ่งชี้ว่าพระกิตติคุณลูกาน่าจะถูกเขียนขึ้นในช่วงปลายทศวรรษที่ 50 หรือต้นทศวรรษที่ 60

ลูการะบุกลุ่มผู้อ่านและวัตถุประสงค์ของการเขียนไว้ในบทนำ (ลูกา 1:1-4) ลูกาเขียนถึงท่านเธโอฟีลัส ซึ่งน่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ชาวโรมัน ในลูกา 1:4 บ่งชี้ว่า ท่านเธโอฟีลัสเป็นผู้เชื่อใหม่ที่ได้รับการสอนเกี่ยวกับชีวิตของพระเยซูมาแล้ว ผู้ที่เพิ่งเปลี่ยนความเชื่อโดยเฉพาะชาวต่างชาติจะได้รับคำสอนเป็นเวลาหลายเดือนเกี่ยวกับชีวิตของพระเยซู การดำเนินชีวิตใหม่ของผู้เชื่อ และหลักคำสอนของคริสตจักรคริสเตียน ลูกา จึงเขียนขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นถึงฐานข้อมูลทางประวัติศาสตร์ของสิ่งที่ท่านเธโอฟีลัสได้รับการสอนมา

หัวข้อหลักของลูกา

► ลูกาเน้นรายละเอียดใดบ้างเพื่อแสดงให้เห็นถึงความเป็นมนุษย์ของพระเยซู?

พระเยซูบุตรมนุษย์

Chalcedonian Creed (หลักข้อเชื่อแห่งแคลซีดอน)ถูกเขียนขึ้นในปี ค.ศ. 451 เพื่อชี้แจงหลักคำสอนของคริสตจักรเกี่ยวกับสภาพของพระคริสต์ว่า พระเยซูเป็นพระเจ้าแท้และเป็นมนุษย์แท้ พระคริสต์ทรงมีสองสภาพ (สภาพพระเจ้าและสภาพมนุษย์) รวมเป็นบุคคลเดียว พระองค์ “ทรงสมบูรณ์แบบในความเป็นพระเจ้าและสมบูรณ์แบบในความเป็นมนุษย์ ทรงเป็นพระเจ้าแท้และมนุษย์แท้”[3] ลูกาให้ภาพความเป็นมนุษย์ของพระเยซูที่ชัดเจนว่าพระองค์ “สมบูรณ์ในสภาพมนุษย์”

ลูกาแสดงให้เห็นว่าพระเยซูเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์ เขาให้รายละเอียดเรื่องการประสูติของพระเยซูอย่างถี่ถ้วน (ลูกา 2:1-39) แม้ว่าการปฏิสนธิจะเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ แต่พระเยซูประสูติมาเป็นทารกปกติ พระองค์เป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์

ลำดับพงศ์พันธุ์ของมัทธิวซึ่งเขียนถึงชาวยิวเป็นหลัก ได้ลำดับเชื้อสายของพระเยซูย้อนกลับไปถึงอับราฮัม ส่วนลำดับพงศ์พันธุ์ของลูกาซึ่งเขียนถึงผู้รับชาวกรีกและแสดงให้เห็นว่าพระเยซูทรงเป็นบุตรมนุษย์ ได้ลำดับเชื้อสายของพระเยซูย้อนกลับไปจนถึงอาดัม (ลูกา 3:23-38)

ลำดับเหตุการณ์ในบทแรกๆ ของลูกาสะท้อนถึงความตั้งใจของเขาที่จะแสดงให้เห็นว่าพระเยซูคือ อาดัมคนที่สอง แทนที่จะเริ่มต้นด้วยลำดับพงศ์เหมือนมัทธิว ลูกากลับวางลำดับพงศ์ไว้หลังจากเหตุการณ์การรับบัพติศมา โดยลำดับพงศ์นี้จบลงด้วยคำว่า “…บุตรของอาดัม อาดัมเป็นบุตรของพระเจ้า” (ลูกา 3:38) หลังจากนั้นก็เข้าสู่เรื่องราวการถูกทดลองของพระเยซูโดยทันที อาดัมคนแรก (ผู้อาศัยอยู่ในสวนที่สวยงามและอุดมสมบูรณ์) พ่ายแพ้ต่อการทดลอง แต่อาดัมคนที่สอง (ผู้ที่ร่างกายอ่อนแอลงจากการอดอาหาร 40 วันและอยู่โดดเดี่ยวในถิ่นทุรกันดาร) กลับสามารถต้านทานการทดลองนั้นได้ ในฐานะมนุษย์ พระเยซูเป็นแบบอย่างให้กับผู้เชื่อทุกคนที่ต้องเผชิญกับการทดลอง พระองค์แสดงให้เห็นว่าเราควรเผชิญหน้ากับการโจมตีของซาตานด้วยฤทธิ์เดชของพระวิญญาณบริสุทธิ์ (ซึ่งได้รับผ่านการอธิษฐาน) และด้วยพระคัมภีร์ (ลูกา 4:1-13)

ตลอดทั้งพระกิตติคุณนี้ ลูกาแสดงให้เห็นถึงแง่มุมทางกายภาพในการดำเนินชีวิตบนโลกของพระเยซู เช่น ความหิว (ลูกา 4:2) การนอนหลับ (ลูกา 8:23) และความเจ็บปวดรวดร้าวของพระองค์ในสวนเกทเสมนี (ลูกา 22:44) สิ่งเหล่านี้ยืนยันว่าพระเยซูทรงเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์

พระเยซูพระผู้ช่วยให้รอดของโลก

พระกิตติคุณลูกาแสดงให้เห็นว่าพระเยซูเสด็จมาในฐานะพระผู้ช่วยให้รอดของมวลมนุษย์ สิเมโอนกล่าวถึงพระเยซูว่าเป็น “ความสว่างที่ส่องแก่คนต่างชาติ…” (ลูกา 2:32)

ความปรารถนาของลูกาที่ต้องการแสดงให้เห็นว่าพระเยซูเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของคนทั้งโลก เห็นได้จากการที่เขาให้ความสำคัญกับผู้ที่ไม่มีสถานะทางสังคม มัทธิวแสดงภาพนักปราชญ์ (ผู้ทรงความรู้ที่ได้รับความเคารพจากตะวันออก) มาถวายเกียรติในการประสูติของพระเยซู แต่ลูกาชี้ไปที่คนเลี้ยงแกะ (ลูกา 2:15-20) ในสมัยนั้นคนเลี้ยงแกะไม่มีความน่าเชื่อถือในฐานะพยาน คำให้การของพวกเขาไม่ได้รับการยอมรับในศาลยิว ลูกาจึงชี้ให้เห็นว่าการที่ทูตสวรรค์ประกาศข่าวแก่คนเลี้ยงแกะเป็นคำพยานว่าพระเยซูเสด็จมาเพื่อคนทุกกลุ่ม

ผู้หญิง ซึ่งเป็นอีกกลุ่มที่มีสถานะทางสังคมน้อยมากในสมัยของพระเยซู ก็มีบทบาทสำคัญในพระกิตติคุณลูกา อันนาที่เป็นผู้เผยพระวจนะหญิง ยืนอยู่เคียงข้างสิเมโอนในพิธีถวายบุตรที่พระวิหาร (ลูกา 2:36-38) พระเยซูอนุญาตให้มารีย์นั่งที่แทบพระบาทของพระองค์เคียงข้างเหล่าสาวกที่เป็นชาย (ลูกา 10:39) และที่น่าประหลาดใจคือ ผู้หญิงยังเป็นผู้สนับสนุนด้านการเงินในพันธกิจของพระองค์ด้วย (ลูกา 8:1-3)

ยังมีกลุ่มคนที่มีสถานะทางสังคมต่ำอีกหลายกลุ่มที่ปรากฏในพระกิตติคุณลูกา พระเยซูเสด็จไปเยี่ยมบ้านของศักเคียส ซึ่งเป็นคนเก็บภาษี (ลูกา 19:1-10) คนเก็บภาษีเป็นกลุ่มที่ได้รับความเคารพน้อยที่สุดกลุ่มหนึ่งในปาเลสไตน์ศตวรรษแรก พระองค์กล่าวอุปมาที่ให้ชาวสะมาเรียเป็นวีรบุรุษ (ลูกา 10:25-37) และต่อมาพระองค์ได้รักษาคนโรคเรื้อนที่เป็นชาวสะมาเรีย (ลูกา 17:11-16) บนกางเขน พระเยซูแสดงความเมตตาต่อโจรที่สมควรได้รับเพียงการพิพากษาเท่านั้น (ลูกา 23:39-43)

ความสำคัญของการอธิษฐาน

ลูกาแสดงให้เห็นว่าการอธิษฐานเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตของพระเยซู จากการอ้างถึงการอธิษฐานของพระองค์ 15 ครั้งในพระกิตติคุณทั้งหมด มีถึง 11 ครั้งที่พบได้ในลูกา เมื่อต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่สำคัญ พระเยซูมอบเวลาทั้งคืนให้กับการอธิษฐาน (ลูกา 6:12) นอกจากนี้ อุปมาที่สำคัญสองเรื่องของพระองค์เกี่ยวกับการอธิษฐานยังถูกบันทึกไว้ในลูกา 18 ซึ่งอุปมาเหล่านี้สอนเรื่องความเพียรพยายามและความถ่อมใจในการอธิษฐาน (ลูกา 18:1-8, ลูกา 18:9-14) การอธิษฐานจึงเป็นหัวข้อสำคัญในลูกา

บทบาทของพระวิญญาณบริสุทธิ์

พระกิตติคุณลูกาให้ความสำคัญอย่างมากกับบทบาทของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในชีวิตของพระเยซูและผู้อื่น หัวข้อนี้ยังดำเนินต่อไปในพระธรรมกิจการ ซึ่งลูกาแสดงให้เห็นบทบาทของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในคริสตจักรยุคแรกด้วย

ลูการะบุถึงการมีส่วนร่วมของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในชีวิตของพระเยซูในเหตุการณ์เหล่านี้โดยเฉพาะ...

• พระเยซูได้รับการปฏิสนธิโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ (ลูกา 1:35)

• พระวิญญาณบริสุทธิ์เสด็จลงมาเหนือพระเยซูเมื่อพระองค์รับบัพติศมา (ลูกา 3:21-22)

• พระวิญญาณบริสุทธิ์นำพระเยซูเข้าไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อเผชิญการทดลอง (ลูกา 4:1-2)[4]

• พระวิญญาณบริสุทธิ์เสริมกำลังพระเยซูเมื่อพระองค์เสด็จกลับไปยังแคว้นกาลิลี (ลูกา 4:14)

• พระเยซูเปรมปรีดิ์ในพระวิญญาณบริสุทธิ์ (ลูกา 10:21)

นอกจากนี้ ลูกายังกล่าวถึงพระวิญญาณบริสุทธิ์ในบริบทเหล่านี้ด้วย

• ยอห์นผู้ให้บัพติศมา เอลีซาเบธ และ เศคาริยาห์ ต่างก็เต็มเปี่ยมด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ (ลูกา 1:15, 41, 67)

• พระวิญญาณบริสุทธิ์สถิตอยู่กับสิเมโอน ผู้ซึ่งรอคอยที่จะได้เห็นพระคริสต์ขององค์พระผู้เป็นเจ้า (ลูกา 2:25-27)

• ยอห์นผู้ให้บัพติศมาสัญญาว่าพระเยซูจะเป็นผู้ให้บัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ (ลูกา 3:16)

• พระเยซูกล่าวว่า พระบิดาในสวรรค์จะประทานพระวิญญาณบริสุทธิ์แก่ผู้ที่ขอจากพระองค์ (ลูกา 11:13)

ลูกาในคริสตจักรปัจจุบัน

สำหรับโลกที่เต็มไปด้วยความสงสัยในปัจจุบัน ความใส่ใจในรายละเอียดอย่างถี่ถ้วนของลูกาเป็นคำพยานที่ทรงพลังต่อความจริงของพระคัมภีร์ ลูกาวางจุดเริ่มต้นพันธกิจของพระเยซูท่ามกลางฝูงชนไว้ในบริบทที่แสดงถึงความละเอียดรอบคอบในบันทึกของเขา

ในปีที่สิบห้าแห่งรัชกาลของจักรพรรดิทิเบริอัส ปอนทิอัสปีลาตเป็นเจ้าเมืองยูเดีย เฮโรดเป็นเจ้าเมืองกาลิลี ฟีลิปน้องชายของเฮโรดเป็นเจ้าเมืองอิทูเรียกับเมืองตราโคนิติส ลีซาเนียสเป็นเจ้าเมืองอาบีเลน และอันนาสกับคายาฟาสเป็นมหาปุโรหิต… (ลูกา 3:1-2)

ในขณะที่เรานำเสนอพระคริสต์ต่อโลกที่เต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ เราสามารถประกาศด้วยความมั่นใจได้ว่า ความเชื่อของเราไม่ใช่หลับหูหลับตาเชื่อในตัวละครทางศาสนาที่เป็นตำนาน แต่ความเชื่อของเราตั้งมั่นอยู่บนบุคคลที่มีตัวตนจริงในประวัติศาสตร์ คือพระบุตรของพระเจ้าผู้มาบังเกิดเป็นมนุษย์ ผู้ดำเนินชีวิตอยู่ท่ามกลางเรา ยอมตายเพื่อบาปของเรา ฟื้นคืนสู่ชีวิตในวันที่สาม และถูกรับขึ้นสู่สวรรค์เพื่อประทับอยู่เบื้องขวาพระหัตถ์ของพระบิดา

บทบาทของการอธิษฐานในชีวิตของพระเยซูเป็นแบบอย่างสำหรับผู้ติดตามพระองค์ทุกคน หากพระเยซูผู้ไม่รู้จักบาปและเป็นผู้ที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพระบิดา ยังเห็นความสำคัญของการอธิษฐาน เรายิ่งควรเห็นว่าการอธิษฐานเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกในชีวิตของเรามากเพียงใด? Leonard Ravenhill นักประกาศเขียนไว้ว่า “ไม่มีใครยิ่งใหญ่ไปกว่าชีวิตแห่งการอธิษฐานของเขา ศิษยาภิบาลที่ไม่โหยหาการอธิษฐานก็เหมือนคนที่กำลังเล่นสนุกไปวันๆ เท่านั้น...”[5]

สุดท้ายนี้ เช่นเดียวกับที่พระวิญญาณบริสุทธิ์มีความสำคัญอย่างยิ่งในพันธกิจของพระเยซู พระวิญญาณบริสุทธิ์ก็ต้องเป็นศูนย์กลางในชีวิตของคริสตจักรในปัจจุบันด้วย ประวัติศาสตร์คริสตจักรแสดงให้เห็นถึงอันตรายสองประการที่เกี่ยวข้องกับพระวิญญาณบริสุทธิ์ อันตรายประการแรกคือการเน้นบทบาทของพระวิญญาณบริสุทธิ์มากเกินไปจนละเลยพระภาคอื่นในตรีเอกานุภาพ

ในทางตรงกันข้าม อันตรายอีกประการหนึ่งคือการลดความสำคัญของบทบาทของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในคริสตจักร A. W. Tozer เคยเตือนไว้ว่า คริสตจักรอาจเผลอปล่อยให้ “อำนาจจอมปลอมที่ไร้ค่าเข้ามาแทนที่ฤทธานุภาพของพระวิญญาณบริสุทธิ์”[6] เมื่อไม่นานมานี้ Francis Chan ได้เตือนว่า “คริสตจักรจะกลายเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญ เมื่อคริสตจักรนั้นกลายเป็นเพียงสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น เราย่อมไม่ได้เป็นทุกอย่างตามที่ถูกสร้างมาให้เป็น หากทุกสิ่งในชีวิตและในคริสตจักรของเราสามารถอธิบายได้โดยปราศจากการทำงานและการสถิตอยู่ของพระวิญญาณของพระเจ้า”[7]

พระธรรมกิจการแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในคริสตจักร ส่วนพระกิตติคุณลูกา แสดงให้เห็นถึงความสำคัญของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในชีวิตของแต่ละบุคคล พระเยซูพึ่งพาการนำทางและฤทธานุภาพของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในพันธกิจของพระองค์บนโลกนี้ ดังนั้นเราต้องไม่ปล่อยให้อำนาจจอมปลอมที่ไร้ค่าเข้ามาเป็นสิ่งทดแทนฤทธานุภาพของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในคริสตจักรปัจจุบันนี้

Thomas Linacre ศาสตราจารย์แห่งมหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ดและแพทย์ประจำพระองค์ของกษัตริย์เฮนรีที่ 8 หลังจากที่เขาได้อ่านพระกิตติคุณเป็นครั้งแรก เขาได้เขียนไว้ในบันทึกส่วนตัวว่า “ถ้าหากสิ่งที่บันทึกในพระกิตติคุณนี้ถูกต้อง แสดงว่าพวกเราก็ไม่ใช่คริสเตียนที่แท้จริง” Linacre ตระหนักได้ว่าชีวิตของผู้เชื่อที่แท้จริงจะถูกเปลี่ยนแปลงโดยพระเยซูคริสต์ เมื่อเขาเปรียบเทียบชีวิตของตนเองและชีวิตของผู้ที่อ้างตัวว่าเป็นผู้ติดตามพระคริสต์ กับภาพของพระเยซูที่ปรากฏในพระกิตติคุณ Linacre ก็พบความจริงว่า “เราประกาศตัวว่าเป็นคริสเตียน แต่เรากลับไม่แสดงให้เห็นถึงภาพของพระเยซูคริสต์ในชีวิตเราเลย”

ตั้งแต่คำเทศนาเรื่องแผ่นดินของพระเจ้าในมัทธิว ไปจนถึงภาพการปรนนิบัติผู้ขัดสนของพระเยซูในมาระโก และการเน้นย้ำเรื่องพระวิญญาณบริสุทธิ์ในลูกา พระกิตติคุณเหล่านี้ได้มอบภาพวาดแห่งพันธกิจของพระเยซูคริสต์ไว้ให้เรา และผ่านทางเรื่องราวเหล่านี้ พระกิตติคุณได้แสดงให้เห็นว่าการเป็นคริสเตียนนั้นหมายถึงอะไร เมื่อเราอ่านพระกิตติคุณ เราควรถามตัวเองว่า “ฉันกำลังดำเนินชีวิตที่สะท้อนถึงพระคุณของพระเยซูคริสต์ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตแล้วหรือยัง?”

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาสองอย่าง

• เตรียมคำเทศนาหรือบทเรียนจากพระคัมภีร์ จากคำอุปมาของพระเยซูเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ส่งเป็นงานเขียน (5-6 หน้า) หรือส่งเป็นเสียงบันทึกการเทศนาหรือการสอนของคุณก็ได้

• เตรียมคำเทศนาหรือบทเรียนจากพระคัมภีร์ เรื่องความสำคัญของการที่พระเยซูถูกตรึงบนกางเขน หรือการฟื้นคืนสู่ชีวิตของพระองค์ต่อชีวิตของคริสเตียน ส่งเป็นงานเขียน (5-6 หน้า) หรือส่งเป็นเสียงบันทึกการเทศนาหรือการสอนของคุณก็ได้

• จัดทำลำดับเหตุการณ์สำคัญต่างๆ ในช่วงสัปดาห์สุดท้ายของชีวิตพระเยซูบนโลกนี้ ซึ่งมีบันทึกไว้ใน มัทธิว 21-28, มาระโก 11-16, ลูกา 19-24, และ ยอห์น 12-21 คุณสามารถส่งลำดับเหตุการณ์นี้ในรูปแบบกระดาษหรือรูปแบบดิจิทัลก็ได้

• วาดแผนที่ปาเลสไตน์ที่แสดงตำแหน่งของแต่ละภูมิภาคและเมืองดังต่อไปนี้ แคว้นยูเดีย แคว้นกาลิลี แคว้นสะมาเรีย แคว้นทศบุรี กรุงกรุงเยรูซาเล็ม เมืองนาซาเร็ธ และเมืองซีซารียาฟีลิปปี

(2) เมื่อเริ่มต้นบทเรียนครั้งหน้า ขอให้ทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ เตรียมพร้อมด้วยการศึกษาคำถามในแบบทดสอบให้ละเอียด

(1) ทำไมพระกิตติคุณสามเล่มแรกจึงถูกเรียกว่า พระกิตติคุณสัมพันธ์?

(2) ลักษณะเฉพาะประการใดที่บ่งชี้ว่าพระกิตติคุณมัทธิวเขียนขึ้นเพื่อกลุ่มผู้อ่านดั้งเดิมที่เป็นชาวยิว?

(3) บอกหัวข้อหลักสามหัวข้อของมัทธิว

(4) บอกหัวข้อหลักสามหัวข้อของมาระโก

(5) ใครคือสามกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับความลับของพระเมสสิยาห์? เพราะเหตุใดพระเยซูจึงสั่งแต่ละกลุ่มให้เงียบเสียง?

(6) ลูกาคือใคร?

(7) ลูกา 1:4 บ่งชี้เกี่ยวกับท่านเธโอฟีลัสว่าอย่างไร?

(8) บอกหัวข้อหลักสี่หัวข้อของลูกา

(9) หลักข้อเชื่อแห่งแคลซีดอน สอนอะไรเกี่ยวกับสภาพของพระเยซู?

(10) ลูกาเขียนเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับผู้คนที่เล็กน้อยหรือไม่มีสถานะทางสังคม บอกชื่อสามคนหรือกลุ่มที่ถูกกล่าวถึงในเนื้อหาบทเรียน (ชื่อใครก็ได้)

(11) จากพระกิตติคุณลูกา บอกตัวอย่างสามข้อเกี่ยวกับการมีส่วนร่วมของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในชีวิตของพระเยซู (ข้อใดก็ได้)

(12) เขียน มัทธิว 5:48, มาระโก 10:45, และ ลูกา 19:10 จากการท่องจำ