เมื่อจบบทเรียนนี้ นักศึกษาควรจะสามารถ...

(1) ทราบถึงวันที่เขียนและวัตถุประสงค์ของพระธรรมโรม

(2) สรุปหลักคำสอนพื้นฐานของพระธรรมโรม

(3) เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างการพิพากษาลงโทษและข่าวประเสริฐ

(4) ประยุกต์ใช้คำสอนของเปาโลเกี่ยวกับเสรีภาพของผู้เชื่อจากการทำบาปโดยเจตนา

(5) เชื่อมโยงข่าวสารของพระธรรมโรมเข้ากับความต้องการของโลกในปัจจุบัน

► อ่าน โรม

► ท่องจำ โรม 1:16-17

ไม่มีพระธรรมใดในพระคัมภีร์ที่จะส่งผลกระทบต่อคริสตจักรได้มากไปกว่าจดหมายฝากของเปาโลที่ถึงชาวโรม การฟื้นฟูครั้งใหญ่สามครั้งในประวัติศาสตร์ล้วนเริ่มต้นขึ้นจากการศึกษาพระธรรมโรม

[1]ในช่วงเวลาอันมืดมนที่ล้อมรอบการล่มสลายของจักรวรรดิโรมัน การฟื้นฟูในคริสตจักรได้ถูกนำโดยออกัสติน เขาระบุว่าการที่เขาได้รับการปลดปล่อยจากการเป็นทาสของบาปนั้นมาจากการอ่านพระธรรมโรม พระธรรมโรมได้สอนออกัสตินเกี่ยวกับฤทธานุภาพของพระเจ้าในการช่วยให้พ้นจากบาป

ในยุคที่นิกายโรมันคาทอลิกยึดเหนี่ยวคริสตจักรไว้กับพิธีกรรมและหลักคำสอนที่ผิดพลาด มาร์ติน ลูเธอร์ ได้เรียนรู้จาก โรม 1:17 ว่า “ความยุติธรรมของพระเจ้าคือความชอบธรรม ซึ่งโดยทางพระคุณและความเมตตา [อันสูงสุด] พระเจ้าทำให้เราเป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อ….”[2] พระธรรมโรมได้สอน มาร์ติน ลูเธอร์ เกี่ยวกับฤทธานุภาพของพระเจ้าในการทำให้เป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อ

ในศตวรรษที่ 18 ณ ประเทศอังกฤษ เป็นเรื่องไม่ปกติที่ผู้ซึ่งประกาศตัวว่าเป็นคริสเตียนจะเชื่อว่ามนุษย์สามารถมีความมั่นใจในความรอดส่วนบุคคลได้ John Wesley ได้รับความมั่นใจในความเชื่อผ่านการศึกษาพระธรรมโรม และได้เริ่มต้นการฟื้นฟูที่ยังคงส่งผลต่อโลกจนถึงทุกวันนี้ พระธรรมโรมได้สอน John Wesley เกี่ยวกับฤทธานุภาพของพระเจ้าในการช่วยให้รอด

วันที่เขียน

โรมถูกเขียนขึ้นในระหว่างการเดินทางเพื่อการประกาศครั้งที่สามของเปาโล ประมาณปี ค.ศ. 57 โดยในขณะนั้นเขาน่าจะอยู่ที่เมืองโครินธ์ แม้ว่าเปาโลจะยังไม่เคยไปเยือนกรุงโรมมาก่อน แต่ส่วนท้ายของจดหมายแสดงให้เห็นว่าเปาโลรู้จักสมาชิกหลายคนในคริสตจักรที่นั่น เขาหวังว่าจะได้ไปเยือนกรุงโรม แต่ก่อนหน้านั้นเขาต้องเดินทางไปยังกรุงเยรูซาเล็มเพื่อส่งมอบเงินบริจาคช่วยเหลือที่คริสตจักรต่าง ๆ ในเอเชียน้อยมอบให้ (โรม 15:23-28) ทว่าในขณะที่อยู่ในกรุงเยรูซาเล็ม เปาโลกลับถูกจับกุมและในที่สุดก็ถูกส่งตัวไปยังกรุงโรมในฐานะนักโทษ

วัตถุประสงค์

เปาโลมีวัตถุประสงค์สามประการในการเขียนพระธรรมโรมดังนี้

1. วัตถุประสงค์เฉพาะหน้าคือ เพื่อตอบสนองต่อข้อกังวลต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับคริสตจักรในกรุงโรม

2. วัตถุประสงค์ส่วนตัวคือ เพื่ออธิบายแผนการในอนาคตของเขาสำหรับการประกาศข่าวประเสริฐ

3. วัตถุประสงค์สูงสุดคือ เพื่อสอนว่าผู้คนจะได้รับการทำให้ถูกต้องต่อหน้าพระเจ้าได้อย่างไร

วัตถุประสงค์เฉพาะหน้าของเปาโลคือการจัดการกับข้อกังวลของคริสตจักรที่มีสมาชิกทั้งคนยิวและคนต่างชาติ คริสตจักรในกรุงโรมก่อตั้งขึ้นโดยชาวยิว ซึ่งอาจจะเป็นผู้ที่กลับใจและเดินทางกลับมาจากกรุงเยรูซาเล็มหลังวันเพนเทคอสต์ ในปี ค.ศ. 49 จักรพรรดิคลาวดิอัสได้ขับไล่ชาวยิวออกจากกรุงโรม (กิจการ 18:2)[1] เมื่อชาวยิวกลับมายังกรุงโรมในอีกไม่กี่ปีต่อมา คริสตจักรจึงประกอบด้วยคนสองกลุ่ม คือ ชาวยิวที่ถือรักษาธรรมบัญญัติของโมเสสกับคนต่างชาติที่คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตอย่างมีอิสระจากข้อจำกัดของธรรมบัญญัติ เปาโลจึงได้ตอบคำถามที่คริสตจักรซึ่งมีทั้งคนยิวและคนต่างชาตินี้สงสัย

• ความรอดมาจากการปฏิบัติตามธรรมบัญญัติหรือไม่?

• อนาคตของอิสราเอลในฐานะประชากรของพระเจ้าจะเป็นอย่างไร?

• ผู้ติดตามพระคริสต์ควรรับมือกับความเชื่อมั่นที่แตกต่างกันในเรื่องต่าง ๆ เช่น กฎระเบียบเรื่องอาหารอย่างไร?

ช่วงท้ายของพระธรรมโรมแสดงให้เห็นถึงแรงจูงใจส่วนตัวของเปาโลในการเขียนจดหมายฉบับนี้ เปาโลมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะนำข่าวประเสริฐไปให้ถึงศูนย์กลางทางยุทธศาสตร์ต่าง ๆ ของโลกโรมัน เนื่องจากประเทศสเปนกำลังกลายเป็นส่วนสำคัญมากขึ้นเรื่อยๆ ของจักรวรรดิโรมัน เปาโลจึงต้องการไปประกาศข่าวประเสริฐที่นั่น จดหมายฉบับนี้จึงนำเสนอแผนการของเขาที่จะใช้กรุงโรมเป็นฐานปฏิบัติการสำหรับพันธกิจการประกาศที่จะขยายเข้าสู่ประเทศสเปน (โรม 15:24)

วัตถุประสงค์สูงสุดของเปาโลคือการสอนว่าเราได้รับการทำให้ถูกต้องต่อหน้าพระเจ้าได้อย่างไร ผู้ติดตามพระคริสต์ชาวยิวได้เรียนรู้ว่าการทำให้เป็นผู้ชอบธรรมนั้นไม่ได้มาจากการเชื่อฟังธรรมบัญญัติ แต่มาโดยพระคุณผ่านทางความเชื่อเพียงอย่างเดียว ส่วนผู้เชื่อชาวต่างชาติก็ได้รับการเตือนสติว่าพระเจ้าเลือกที่จะทำงานผ่านทางชนชาติยิว ดังนั้นพวกเขาจึงควรให้เกียรติพี่น้องชาวยิวของพวกเขา ผู้เชื่อทุกคนไม่ว่าจะเป็นยิวหรือต่างชาติ ต่างถูกต้องต่อหน้าพระเจ้าได้ก็เพราะพระคุณเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

บทนำเรื่องฤทธานุภาพของข่าวประเสริฐเพื่อความรอด (โรม 1:1-17)

บางครั้งผู้อ่านอาจข้ามส่วนบทนำเพื่อไปยังเนื้อหาหลักของหนังสือ แต่ในพระคัมภีร์นั้น แม้แต่บทนำก็มีความสำคัญ เพราะเป็นพระวจนะของพระเจ้าที่ได้รับการดลใจ และ “…เป็นประโยชน์ในการสอน การตักเตือนว่ากล่าว การแก้ไขสิ่งผิด และการอบรมในความชอบธรรม” (2 ทิโมธี 3:16) บทนำของเปาโลมักจะให้ข้อมูลที่เป็นหัวใจสำคัญของวัตถุประสงค์ที่เขาเขียน ในบทนำของพระธรรมโรมนี้ เราได้เรียนรู้ความจริง 4 ประการเกี่ยวกับข่าวประเสริฐ

• ข่าวประเสริฐได้รับการเผยพระวจนะไว้แล้วในพันธสัญญาเดิม
• ข่าวประเสริฐประกาศว่าพระเยซูทรงเป็นพระเมสสิยาห์ โดยพระองค์เป็น...
  • บุตรดาวิด
  • บุตรพระเจ้า
  • ผู้ที่ฟื้นขึ้นจากความตาย
• ข่าวประเสริฐคือฤทธานุภาพของพระเจ้า เพื่อให้ทุกคนที่เชื่อได้รับความรอด ทั้งคนยิวและคนต่างชาติ
• ข่าวประเสริฐสำแดงความชอบธรรมของพระเจ้า

ความชอบธรรมของพระเจ้าที่สำแดงผ่านการพิพากษา (โรม 1:17-3:20)

► เหตุใดข้อเท็จจริงเรื่องการพิพากษาจึงจำเป็นต่อเนื้อหาที่เป็นข่าวดีของข่าวประเสริฐ?

เปาโลเริ่มต้นด้วยข่าวร้ายเรื่องการพิพากษาลงโทษ นั่นคือ มนุษยชาติทั้งปวงล้วนยืนอยู่ภายใต้การพิพากษาต่อหน้าพระเจ้าผู้ทรงชอบธรรม ไม่ว่าจะเป็นคนต่างชาติ ผู้เคร่งศีลธรรม หรือคนยิว

[1]ใน โรม 1:18-32 เปาโลเขียนถึงบาปของคนต่างชาติ โดยเฉพาะกลุ่มคนนอกรีตที่ “…ได้เอาพระสิริของพระเจ้าผู้เป็นอมตะมาแลกกับรูปมนุษย์ที่ต้องตาย…” (โรม 1:23) ในส่วนนี้ เปาโลกล่าวถึงบาปที่ผู้อ่านชาวชาวยิวจะถือว่าเป็นบาปของพวกคนต่างชาติ เช่น การไหว้รูปเคารพ การรักร่วมเพศ การฆาตกรรม และความโหดร้าย เปาโลเตือนว่าผู้ที่กระทำบาปเหล่านี้สมควรแก่ความตาย

ใน โรม 2:1-16 เปาโลจึงได้อภิปรายถึงกลุ่มผู้เคร่งศีลธรรม คนเหล่านี้คือคนที่คิดว่าตนเองเป็นคนดี พวกเขาประณามคนต่างชาติที่หลงใหลในรูปเคารพตามที่กล่าวไว้ในโรม 1 แต่ตัวพวกเขาเองก็มีความผิดบาปด้วยเช่นกัน

[2]ใน โรม 2:17-3:8 เปาโลกล่าวกับกลุ่มผู้ฟังที่เป็นคนยิว ผ่านชุดคำถามเชิงโวหาร เปาโลได้ปกป้องความชอบธรรมของพระเจ้าในการพิพากษาคนยิวผู้ที่ทำบาปภายใต้ธรรมบัญญัติ

ใน โรม 3:9-20 เปาโลสรุปว่า “…ไม่มีผู้ใดเป็นคนชอบธรรมสักคนเดียวไม่มีเลย” (โรม 3:10) มนุษยชาติทั้งปวงล้วนยืนอยู่ภายใต้การพิพากษาลงโทษต่อหน้าพระเจ้าผู้บริสุทธิ์

ความชอบธรรมของพระเจ้าที่สำแดงผ่านความรอด (โรม 3:21-8:39)

หลังจากข่าวร้ายเรื่องการพิพากษาลงโทษ เปาโลเปลี่ยนมากล่าวถึงข่าวดี (ข่าวประเสริฐ) ที่ว่าเราถูกทำให้ถูกต้องต่อหน้าพระเจ้าได้ ไม่ใช่โดยการประพฤติ แต่ผ่านทาง “ความชอบธรรมของพระเจ้า ซึ่งปรากฏโดยความเชื่อในพระเยซูคริสต์…” (โรม 3:22) เปาโลแสดงให้เห็นว่าความชอบธรรมของพระเจ้าสำแดงออกในการช่วยให้รอดและการเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้เชื่ออย่างไร

การทำให้เป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อเพียงอย่างเดียว (โรม 3:21-5:21)

เช่นเดียวกับที่อับราฮัมได้รับการทำให้เป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อเพียงอย่างเดียว เราเองก็ได้รับการทำให้เป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อ ไม่ใช่โดยการประพฤติ เรามีสันติสุขกับพระเจ้าผ่านทางการลบมลทินบาปโดยความตายของพระเยซูคริสต์ โดยผ่านทางพระองค์ เราจึงชื่นชมยินดีในความหวังแห่งพระสิริ และโดยผ่านทางพระองค์ เราจึงมีชีวิต เปาโลชี้ให้เห็นว่าไม่ว่าคนยิวหรือคนต่างชาติก็ไม่มีเหตุผลที่จะอวดตัวได้เลย เว้นแต่จะอวดในพระคุณที่พระเจ้าประทานให้เปล่าๆ ผ่านทางพระเยซูคริสต์ ความชอบธรรมของพระเจ้าสำแดงออกในพระคุณที่ประทานให้แก่มวลมนุษย์โดยไม่คิดมูลค่า

การทำให้เป็นผู้ชอบธรรมและความบาป (โรม 6)

เมื่อได้ฟังคำพยานอันน่าปีติยินดีของเปาโลเกี่ยวกับฤทธานุภาพของพระคุณ ผู้อ่านอาจถามว่า “เราจะอยู่ในบาปต่อไปเพื่อให้พระคุณเพิ่มทวีขึ้นหรือ?” (โรม 6:1) บางคนอาจโจมตีหลักคำสอนของเปาโลเรื่องพระคุณ โดยอ้างว่าสิ่งนี้จะทำให้คนเราใช้ชีวิตอยู่ในบาปโดยเจตนาต่อไป เปาโลตอบโต้ด้วยคำยืนยันหนักแน่นว่า “เปล่าเลย เราที่ตายต่อบาปแล้วจะมีชีวิตในบาปต่อไปได้อย่างไร?” (โรม 6:2) เมื่อเราได้รับบัพติศมาเข้าในพระคริสต์ เราได้ตายต่อบาปแล้ว เพราะพระคุณ เราจึงไม่ต้องอยู่ภายใต้อำนาจของบาปอีกต่อไป ร่างกายของเราไม่ใช่เครื่องมือของความไม่ชอบธรรมอีกต่อไป แต่ด้วยฤทธานุภาพแห่งความรอด ร่างกายของเราจึงถูกถวายแด่พระเจ้าเพื่อเป็นเครื่องมือแห่งความชอบธรรม (โรม 6:18) ความชอบธรรมของพระเจ้าสำแดงออกในฤทธานุภาพของพระองค์ที่ปลดปล่อยเราให้เป็นอิสระจากบาป

บาปและธรรมบัญญัติ (โรม 7)

► อ่าน โรม 7 คุณคิดว่าใครคือบุคคลที่ถูกบรรยายไว้ในบทนี้?

เนื่องจากเราได้รับการทำให้เป็นผู้ชอบธรรมโดยพระคุณของพระเจ้าโดยไม่คิดมูลค่าแล้ว บัดนี้เราจึง “…เป็นทาสแบบใหม่ตามพระวิญญาณ ไม่ใช่แบบเก่าตามตัวอักษร” (โรม 7:6). ผู้อ่านชาวชาวยิวอาจจะถามเปาโลว่า “คุณกำลังจะบอกว่าอะไร? ธรรมบัญญัติคือบาปอย่างนั้นหรือ?” ต่อคำถามนี้ เปาโลตอบว่า “เปล่าเลย” (โรม 7:7) ธรรมบัญญัติเป็นสิ่งที่กำหนดขอบเขตของบาป ในการทำเช่นนั้น มันทำให้เราตระหนักถึงความเป็นจริงของบาป และปลุกความปรารถนาที่จะทำบาปในใจที่ขบถของเรา ธรรมบัญญัติซึ่งพระเจ้าให้ไว้เพื่อประโยชน์ของเรา กลับกลายเป็นเครื่องมือสำหรับความชั่วร้าย

เปาโลได้อธิบายหลักการนี้ในเนื้อหาส่วนที่กลายมาเป็นหนึ่งในส่วนที่มีการถกเถียงกันมากที่สุดของพระธรรมโรม โดยมีการตีความ โรม 7:7-25 แตกต่างกันไป 3 รูปแบบ ดังนี้...

1. เปาโลกำลังบรรยายถึงชีวิตคริสเตียนปกติ นักอธิบายพระคัมภีร์บางคนแย้งว่า เปาโลกำลังวาดภาพชีวิตปกติของผู้เชื่อที่ปรารถนาจะรักษาธรรมบัญญัติของพระเจ้าแต่ไม่สามารถทำได้ อย่างไรก็ตาม เป็นเรื่องยากที่จะประสานภาพอันรุ่งโรจน์ของชีวิตที่ได้รับการทำให้เป็นผู้ชอบธรรมตามที่ปรากฏใน โรม 4-6 (โรม 5:1, โรม 6:18) เข้ากับการเป็นทาสที่บรรยายไว้ใน โรม 7 (โรม 7:24)

2. เปาโลกำลังบรรยายถึงชีวิตของผู้เชื่อที่ยังไม่ได้ยอมจำนนต่อพระวิญญาณบริสุทธิ์อย่างสิ้นเชิง เช่นเดียวกัน การตีความนี้มีความยุ่งยากในการประสานมุมมองเข้ากับภาพลักษณ์ของเปาโลเกี่ยวกับผู้เชื่อที่มีชัยชนะและใช้ชีวิตอย่างมีสันติสุขกับพระเจ้า

3. เปาโลกำลังบรรยายถึงชีวิตของคนบาปที่เพิ่งตระหนักในความผิดบาป บรรดาปิตาจารย์ของคริสตจักรยุคแรกมองว่าบทนี้เป็นสภาวะของเปาโลก่อนที่จะกลับใจ ในตอนที่เขาพยายามจะรักษาธรรมบัญญัติด้วยกำลังของตนเอง เป็นภาพของคนบาปที่ถูกปลุกให้ตระหนักถึงความต้องการความช่วยเหลือ แต่ยังไม่ได้รับการทำให้เป็นผู้ชอบธรรมโดยพระคุณผ่านทางความเชื่อ บุคคลนี้แสวงหาความชอบธรรมด้วยวิธีบางอย่าง แต่ยังไม่ได้สัมผัสกับความยินดีใน โรม 8:1 ที่ว่า “เพราะฉะนั้นไม่มีการลงโทษคนที่อยู่ในพระเยซูคริสต์”

การชำระให้บริสุทธิ์: ชีวิตในพระวิญญาณ (โรม 8:1-17)

คำตอบสำหรับสภาพการต่อสู้ดิ้นรนที่ปรากฏใน โรม 7 คือฤทธานุภาพของพระวิญญาณบริสุทธิ์ “เพราะว่ากฎของพระวิญญาณแห่งชีวิตในพระเยซูคริสต์ได้ทำให้ท่านพ้นจากกฎแห่งบาปและความตาย” (โรม 8:2) แทนที่จะพยายามรักษาธรรมบัญญัติด้วยกำลังของตนเองจนเกิดความท้อแท้ เราได้รับฤทธานุภาพจากพระวิญญาณเพื่อประหารการกระทำของฝ่ายกาย (โรม 8:13) น้ำเสียงแห่งชัยชนะใน โรม 8 นั้นช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับสภาพความดิ้นรนใน โรม 7 เพราะอะไรหรือ? ก็เพราะ “พระวิญญาณนั้นเป็นพยานร่วมกับจิตวิญญาณของเราว่า เราเป็นลูกของพระเจ้า” (โรม 8:16) ชีวิตที่มีชัยชนะนี้ต่างหากที่เป็นแบบอย่างของเปาโลสำหรับประสบการณ์คริสเตียน ไม่ใช่ใน โรม 7

ชีวิตที่มีชัยชนะไม่ได้ดำเนินไปด้วยกำลังของเราเอง แต่ดำเนินไปด้วยฤทธานุภาพของพระวิญญาณบริสุทธิ์ พระวิญญาณบริสุทธิ์ปลดปล่อยเราให้เป็นอิสระจากการเป็นทาสของบาป (โรม 8:2) ให้ความมั่นใจในความรอดแก่เรา (โรม 8:15-16) และช่วยนำทางการอธิษฐานของเรา (โรม 8:26) ชีวิตของผู้เชื่อจึงดำเนินอยู่ภายใต้ฤทธานุภาพของพระวิญญาณบริสุทธิ์อย่างสิ้นเชิง

ความมั่นใจในความหวัง (โรม 8:18-39)

จุดสูงสุดของคำสอนของเปาโลเรื่องความรอด คือการเฉลิมฉลองในศักดิ์ศรีที่รอคอยบรรดาผู้เชื่อทุกคนอยู่ เปาโลเขียนว่า “…ความทุกข์ลำบากแห่งสมัยปัจจุบัน ไม่ควรจะเอาไปเปรียบกับศักดิ์ศรีซึ่งจะเผยให้แก่เราในอนาคต” (โรม 8:18) เขาหนุนใจผู้อ่านด้วยพระสัญญาที่ว่า “เรารู้ว่าเหตุการณ์ทุกอย่างร่วมกันก่อผลดีแก่คนที่รักพระเจ้า คือแก่คนทั้งหลายที่พระองค์ทรงเรียกตามพระประสงค์ของพระองค์” (โรม 8:28) และเขาเตือนสติเราว่าความหวังของเรามาจากพระเจ้าผู้ทำให้ความรอดของเราเป็นไปได้ “…ถ้าพระเจ้าทรงอยู่ฝ่ายเรา ใครจะขัดขวางเราได้?” (โรม 8:31)

พระเจ้าเป็นผู้ทำให้เราเป็นผู้ชอบธรรม และพระเจ้าเป็นผู้รักษาเราไว้ เปาโลเฉลิมฉลองความมั่นใจของเราในฐานะบุตรของพระเจ้าว่า...

เพราะข้าพเจ้าแน่ใจว่า แม้ความตาย หรือชีวิต หรือบรรดาทูตสวรรค์ หรือเทพเจ้า หรือสิ่งซึ่งมีอยู่ในปัจจุบันนี้ หรือสิ่งซึ่งจะมีในภายหน้า หรือฤทธิ์เดชทั้งหลาย หรือซึ่งสูง หรือซึ่งลึก หรือสิ่งใดๆ อื่นที่ได้ทรงสร้างแล้วนั้น จะไม่สามารถทำให้เราขาดจากความรักของพระเจ้า ซึ่งมีอยู่ในพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราได้ (โรม 8:38-39)

ความชอบธรรมของพระเจ้าที่สำแดงผ่านการทรงเลือก (โรม 9-11)

อีกคำถามหนึ่งที่อาจเกิดขึ้นจากผู้ที่ได้ฟังเปาโลสอนคือ “แล้วเรื่องของอิสราเอลล่ะ? พระเจ้าผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับประชากรที่พระองค์ได้เลือกสรรไว้แล้วหรือ?” ใน โรม 9-11 เปาโลอธิบายว่า การเป็นผู้สืบเชื้อสายจากอับราฮัมนั้นตั้งอยู่บนความเชื่อ ไม่ใช่เชื้อชาติ (โรม 9:6-8) พระเจ้าไม่ได้ทอดทิ้งอิสราเอล แต่พระเจ้ากำลังทำงานผ่านอับราฮัม (ปฐมกาล 12:3) และประกาศโดยบรรดาผู้เผยพระวจนะของอิสราเอล[3] ซึ่งในปัจจุบันกำลังสัมฤทธิผลท่ามกลางคนต่างชาติ (โรม 11:11) การที่พระเจ้าอวยพรคนต่างชาตินั้นไม่ใช่การปฏิเสธอิสราเอลอย่างถาวร วัตถุประสงค์ของพระองค์สำหรับอิสราเอลจะสำเร็จลุล่วงอย่างแน่นอน

โรม 9-11 จัดการกับปัญหาเรื่องความไม่เชื่อของอิสราเอลด้วยความจริง 3 ประการ[4]

1. พระสัญญาของพระเจ้ามีไว้สำหรับผู้เชื่อเสมอ พระสัญญาที่ให้แก่อิสราเอลในอดีตนั้นมีไว้สำหรับทุกคนที่เชื่อ ทั้งคนต่างชาติและผู้ที่เหลืออยู่เพียงส่วนน้อยที่สัตย์ซื่อในอิสราเอล (โรม 9:6-29)

2. อิสราเอลถูกปฏิเสธเนื่องจากความไม่เชื่อของพวกเขา ในปัจจุบัน คนต่างชาติได้รับความชอบธรรมซึ่งมาโดยความเชื่อ ในขณะที่อิสราเอลไม่ได้รับความชอบธรรมเพราะพวกเขาแสวงหามันผ่านทางการประพฤติตามธรรมบัญญัติ (โรม 9:30-10:21)

3. การปฏิเสธอิสราเอลนั้นเป็นเพียงชั่วคราว ไม่ใช่การสิ้นสุด พระเจ้าไม่ได้ลืมพระสัญญาของพระองค์ ในอนาคต อิสราเอลจะได้รับความรอดเมื่อพวกเขาหันกลับมาหาพระเจ้าด้วยความเชื่อ (โรม 11)

เปาโลจบเนื้อหาส่วนนี้ของพระธรรมโรมด้วยคำประกาศสรรเสริญโดยยกย่องพระเจ้าสำหรับพระสติปัญญา ความรู้ การพิพากษา และทางของพระองค์ที่เหลือจะหยั่งรู้ได้ (โรม 11:33-36) แม้ว่าเราอาจจะไม่เข้าใจทางของพระเจ้าอย่างครบถ้วน แต่เราสรรเสริญพระองค์เพราะเราไว้วางใจในความดีและความชอบธรรมของพระองค์ ทางของพระองค์สมควรแก่การสรรเสริญของเรา “เพราะสิ่งสารพัดมาจากพระองค์ โดยพระองค์ และเพื่อพระองค์ ขอพระเกียรติจงมีแด่พระองค์ตลอดไปเป็นนิตย์ อาเมน” (โรม 11:36)

ความชอบธรรมของพระเจ้าที่ปรากฏในชีวิตของผู้เชื่อ (โรม 12:1-15:13)

ศาสนศาสตร์ของเปาโลนั้นเน้นภาคปฏิบัติเสมอ จดหมายฝากหลายฉบับของเปาโลมักจะแบ่งออกเป็นสองส่วนใหญ่ ๆ คือ ในส่วนแรก เปาโลจะสอนว่าเราควรเชื่ออย่างไร และในส่วนที่สอง เขาจะสอนว่าเราควรดำเนินชีวิตอย่างไร รูปแบบนี้เห็นได้ชัดเจนในพระธรรมโรม

1. หลักคำสอน เปาโลสอนว่าบุคคลหนึ่งจะถูกทำให้ถูกต้องต่อหน้าพระเจ้าได้อย่างไร (โรม 1-11)

2. การนำไปใช้ เปาโลสอนว่าผู้ชอบธรรมควรดำเนินชีวิตอย่างไร (โรม 12-16)

โรม 12-15 แสดงให้เห็นว่าหลักการจาก โรม 1-11 ถูกนำมาใช้ในชีวิตประจำวันอย่างไร ใน โรม 12 เปาโล เรียกร้องให้ผู้อ่านถวายตัวเป็นเครื่องบูชาที่มีชีวิตและบริสุทธิ์แด่พระเจ้า ความชอบธรรมของพระเจ้าที่เห็นได้ผ่านการทำให้เป็นผู้ชอบธรรมและการชำระให้บริสุทธิ์นั้น จะเปลี่ยนแปลงทุกด้านของชีวิต ผู้ที่ดำเนินตามพระวิญญาณแทนที่จะดำเนินตามเนื้อหนังจะสำแดงความชอบธรรมของพระเจ้าออกมาในชีวิตประจำวัน เปาโลระบุถึงแง่มุมภาคปฏิบัติบางประการของวิถีชีวิตใหม่นี้ดังนี้...

• เราใช้ของประทานฝ่ายจิตวิญญาณเพื่อปรนนิบัติผู้อื่น (โรม 12:3-8)

• เราปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยลักษณะที่เหมือนพระคริสต์ (โรม 12:9-21)

• เรายอมเชื่อฟังผู้ที่มีอำนาจปกครอง (โรม 13:1-7)

• เราทำให้ธรรมบัญญัติสำเร็จถ้วนด้วยความรัก (โรม 13:8-14)

• เราไม่พิพากษาพี่น้องของเรา (โรม 14:1-12)

• เราไม่ใช้เสรีภาพในทางที่ทำให้พี่น้องที่อ่อนแอสะดุด (โรม 14:13-23)

• เราดำเนินตามแบบอย่างของพระคริสต์ (โรม 15:1-13)

บทสรุป (โรม 15:14-16:27)

ในบทสรุป เปาโลได้แบ่งปันแผนการที่จะไปเยือนกรุงโรมในระหว่างการเดินทางไปยังประเทศสเปน เขาหวังว่ากรุงโรมจะกลายเป็นฐานปฏิบัติการสำหรับพันธกิจในประเทศสเปน เขาส่งคำทักทายไปยังเพื่อนร่วมงาน และปิดท้ายด้วยคำประกาศสรรเสริญตามธรรมเนียมในจดหมายฝากของเขา (โรม 16:25-27) เขาสรรเสริญพระเจ้าสำหรับความล้ำลึกที่ได้รับการเปิดเผยแล้ว นั่นคือ ข่าวประเสริฐมีไว้สำหรับทุกคน ความชอบธรรมของพระเจ้าได้รับการสำแดงแล้ว และทุกคนที่เชื่อจะได้รับความรอด (โรม 1:16-17)

พระธรรมโรมสอนคริสตจักรในปัจจุบันเกี่ยวกับความสำคัญของหลักคำสอนที่ชัดเจน โปรดจำไว้ว่าเปาโล เขียนจดหมายฝากฉบับนี้ถึงผู้ติดตามพระเยซูในระดับสามัญชนทั่วไป ในยุคสมัยที่บางครั้งผู้เชื่อถูกปฏิบัติราวกับเป็นทารกฝ่ายวิญญาณที่ไม่สามารถย่อยอาหารแข็งของความจริงในพระคัมภีร์ได้ พระธรรมโรมแสดงให้เห็นว่าผู้เชื่อสามารถรับการสั่งสอนในหลักคำสอนที่ลึกซึ้งได้

นอกจากนี้ พระธรรมโรมยังสอนคริสตจักรในปัจจุบันถึงความสำคัญของการประยุกต์ใช้หลักคำสอนในชีวิตประจำวัน เปาโลไม่ได้แสดงความสนใจที่จะอภิปรายหลักคำสอนเพียงเพื่อการถกเถียงทางสติปัญญาเท่านั้น แต่เขาสอนหลักคำสอนเพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้เชื่อ

หลังจากความจริงอันยิ่งใหญ่ใน โรม 1-11 เปาโลกล่าวต่อไปว่า “...ข้าพเจ้าจึงวิงวอนท่านทั้งหลาย...” (โรม 12:1) คำว่า จึง เชื่อมโยงสิ่งที่เขากำลังจะกล่าว เข้ากับสิ่งที่เขาได้กล่าวไปแล้วก่อนหน้านี้ เราอาจถอดความได้ว่า "เพราะเหตุแห่งความจริงเหล่านี้ (การทำให้เป็นผู้ชอบธรรม, การชำระให้บริสุทธิ์ และ การทรงเลือก) ข้าพเจ้าจึงเรียกร้องให้ท่านทั้งหลายถวายตัวเป็นเครื่องบูชาที่มีชีวิตแด่พระเจ้าผู้ประทานพระพรเหล่านี้แก่ท่าน และนี่คือภาพที่การเปลี่ยนแปลงนี้จะปรากฏออกมาในชีวิตประจำวันของท่าน” จากนั้นเปาโลจึงกล่าวต่อไปถึงการนำการเปลี่ยนแปลงนี้ไปใช้ในภาคปฏิบัติใน โรม 12-15 การมีหลักคำสอนที่ถูกต้องเพียงอย่างเดียวนั้นไม่พอ เราต้องดำเนินชีวิตตามหลักคำสอนนั้นในทุกๆ วันด้วย

ในวันพุธที่ 24 พฤษภาคม ค.ศ. 1738 John Wesley ได้เข้าร่วมการประชุมของกลุ่มโมเรเวียนที่ถนนอัลเดอร์สเกตในกรุงลอนดอน Wesleyได้ดิ้นรนมานานหลายปีเพื่อแสวงหาความมั่นใจในความรอด เช่นเดียวกับหลายคนในสมัยนั้นที่เชื่อว่าการทำให้เป็นผู้ชอบธรรมนั้นขึ้นอยู่กับความสามารถของคนเราในการดำเนินชีวิตที่ชอบธรรม แต่ในขณะที่ฟัง William Holland อ่านจาก “Preface to Romans” ชีวิตของ Wesley ก็ได้เกิดการเปลี่ยนแปลง Wesley ได้เขียนบันทึกในเวลาต่อมาว่า...

ในตอนเย็น ข้าพเจ้าฝืนใจอย่างมากที่จะไป [การประชุม] แห่งหนึ่ง ซึ่งที่นั่นมีคนกำลังอ่านบทนำของลูเธอร์เกี่ยวกับจดหมายฝากถึงชาวโรม เมื่อเวลาประมาณ [20:45 น.] ในขณะที่ผู้นำกำลังบรรยายถึงการเปลี่ยนแปลงซึ่งพระเจ้าทรงกระทำให้เกิดขึ้นในใจผ่านทางความเชื่อในพระคริสต์ ข้าพเจ้ารู้สึกว่าใจของข้าพเจ้ารู้สึกอุ่นอย่างประหลาด ข้าพเจ้ารู้สึกว่าข้าพเจ้าได้วางใจในพระคริสต์เพียงพระองค์เดียวเพื่อความรอด และข้าพเจ้าได้รับความมั่นใจว่าพระองค์ได้แบกรับบาปของข้าพเจ้าไปแล้ว คือบาปของข้าพเจ้านี่เอง และพระองค์ช่วยข้าพเจ้าให้พ้นจากกฎแห่งบาปและความตาย[1]

ในคืนนั้น John Wesley ได้เข้าใจความจริงใน โรม 1:17 ที่ว่า “คนชอบธรรมจะมีชีวิตดำรงอยู่โดยความเชื่อ” ความจริงอันยิ่งใหญ่นี้ได้สร้างแรงบันดาลใจให้เกิดการฟื้นฟูที่แผ่ขยายไปทั่วประเทศอังกฤษ และขยายออกไปสู่ทั่วโลกในที่สุด

(1) เลือกงานมอบหมายต่อไปนี้มาหนึ่งอย่าง

• เตรียมคำเทศนาหรือบทเรียนจากพระคัมภีร์ เรื่องการเป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อจากพระธรรมโรม ส่งเป็นงานเขียน (5-6 หน้า) หรือส่งเป็นเสียงบันทึกการเทศนาหรือการสอนของคุณก็ได้

• เขียนโครงร่างเนื้อหาของพระธรรมโรม ความยาวหนึ่งหน้ากระดาษ ซึ่งแสดงให้เห็นทั้งหลักคำสอนใน โรม 1-11 และการประยุกต์ใช้ในภาคปฏิบัติใน โรม 12-16 โครงร่างนี้ควรเป็นโครงร่างส่วนตัวของคุณเอง ไม่ใช่โครงร่างที่คัดมาจากหนังสืออรรถาธิบายหรือพระคัมภีร์ฉบับศึกษา

(2) เมื่อเริ่มต้นบทเรียนครั้งหน้า ขอให้ทำแบบทดสอบของบทเรียนนี้ เตรียมพร้อมด้วยการศึกษาคำถามในแบบทดสอบให้ละเอียด

(1) บอกวัตถุประสงค์สามประการในการเขียนพระธรรมโรม

(2) บอกความจริงสี่ประการเกี่ยวกับข่าวประเสริฐที่พบในบทนำของพระธรรมโรม

(3) บอกชื่อกลุ่มคนที่ยังคงยืนอยู่ภายใต้การพิพากษา ใน โรม 1-3

(4) ใน โรม 6 อะไรคือคำตอบที่เปาโลให้กับบางคนที่ถามว่าเราจะยังคงใช้ชีวิตอยู่ในบาปต่อไปเพื่อให้พระคุณเพิ่มมากขึ้นได้หรือ?

(5) บอกการตีความที่แตกต่างกัน 3 รูปแบบ ของ โรม 7:7-25

(6) บอกความจริง 3 ประการที่เปาโลตอบสนองต่อปัญหาเรื่องความไม่เชื่อของอิสราเอล

(7) จาก โรม 12-15 บอกถึงแง่มุมภาคปฏิบัติในการดำเนินชีวิตที่สำแดงความชอบธรรมของพระเจ้ามาสามประการ (ประการใดก็ได้)

(8) เขียน โรม 1:16-17 จากการท่องจำ