இந்த பாடத்தின் முடிவில், மாணவர் அடையும் பயன்கள்:

(1) பாடுகளின் வாரத்தின்போது இயேசுவின் ஊழியத்திற்கு மக்கள் அளித்த பல்வேறு எதிர்வினைகளை அறிந்துகொள்ளுதல்.

(2) அத்திமரம் சபிக்கப்பட்டதை ஒரு செயல்முறை உவமையாகப் புரிந்துகொள்ளுதல்.

(3) பேதுருவின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமான பலவீனங்களை அறிந்துகொள்ளுதல்.

(4) சிலுவை மற்றும் உயிர்த்தெழுதலைக் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கைக்கும் ஊழியத்திற்கும் அஸ்திபாரமாக மதித்துப்போற்றுதல்.

பயனுள்ள ஊழியம் அனைத்தும் சிலுவை மற்றும் உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமையில்தான் செய்யப்படுகிறது.

சுவிசேஷங்களின் உச்சக்கட்டம் பாடுகளின் வரலாறாகும். சுவிசேஷங்களில் உள்ள 89 அதிகாரங்களில் 30 அதிகாரங்கள், எருசலேமுக்குள் வெற்றியின் பவனியாக நுழைந்ததற்கும் உயிர்த்தெழுதலுக்கும் இடைப்பட்ட அந்த வாரத்திற்காக ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன. யோவான் சுவிசேஷத்தின் ஏறக்குறைய பாதிப் பகுதி இந்த வாரத்திற்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இயேசுவின் முழு வாழ்க்கையும் ஊழியமும் சுட்டிக்காட்டிய உச்சக்கட்டம் இதுவே. இந்தப் பாடத்தில், நம் வாழ்க்கை மற்றும் ஊழியத்திற்கான பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ள, இயேசுவின் பூமிக்குரிய ஊழியத்தின் கடைசி வாரத்தைப் பற்றிப் படிப்போம்.

► பாடத்தைத் தொடரும் முன், இரண்டு கேள்விகளை விவாதிக்கவும்:

• இறையியல் ரீதியாகவும் தனிப்பட்ட முறையிலும் இயேசுவின் சிலுவை மரணம் எனக்கு என்ன அர்த்தம் கொடுக்கிறது?

• இறையியல் ரீதியாகவும் தனிப்பட்ட முறையிலும் உயிர்த்தெழுதல் எனக்கு என்ன அர்த்தம் கொடுக்கிறது?

இயேசுவை சந்தித்தவர்களின் பிரதிபலிப்புகளைப் பதிவுசெய்வது நற்செய்தியாளர்களின் முதன்மை நோக்கங்களில் ஒன்றாகும். உதாரணமாக, இயேசுவின் வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்தில், சாஸ்திரிகள் செய்த ஆராதனையை, அந்தப் புதிய ராஜாவைக் கொல்ல முயன்ற ஏரோதுவின் பிரதிபலிப்போடு மத்தேயு ஒப்பிடுகிறார். யூத ரப்பியாகிய நிக்கொதேமுவின் கேள்விகளை, கிணற்றடியில் சந்தித்த கல்வியறிவற்ற சமாரியப் பெண்ணின் பிரதிபலிப்போடு யோவான் ஒப்பிடுகிறார்.

► மத்தேயு 10:32-39-ஐ வாசிக்கவும்.

இயேசுவின் செய்தியைக் குறித்து யாரும் நடுநிலை வகிக்க முடியாது; நாம் அவருடைய கோரிக்கைகளை ஏற்க வேண்டும் அல்லது அவரை நிராகரிக்க வேண்டும். இயேசு தமது ஊழியத்தை இவ்விரு குழுக்களையும் பிரிக்கும் ஒரு பட்டயமாக விவரித்தார். இயேசுவுக்கு அவர்கள் காட்டிய பிரதிபலிப்பினால் குடும்பங்கள் பிரிந்தன; இயேசுவின் சொந்தக் குடும்பம் கூட இந்தச் சோதனையை எதிர்கொண்டது (யோவான் 7:5, மாற்கு 3:21). யாராலும் நடுநிலை வகிக்க முடியவில்லை.

இயேசுவின் பகிரங்க ஊழியத்தின் கடைசி வாரத்தில், அவருக்குக் கிடைத்த முரண்பாடான பதில்கள் இன்னும் நாடகீயமானதாக மாறின. இந்த முரண்பாடு சிலுவை வரை தொடர்ந்தது; இயேசுவின் இரு பக்கங்களிலும் இருந்த கள்ளர்கள் மிகவும் மாறுபட்ட விதங்களில் இயேசுவுக்குப் பதிலளித்தனர்.

லாசருவை உயிரோடு எழுப்பியதற்கான எதிர்ச்செயல்கள்

► யோவான் 11:1-57-ஐ வாசிக்கவும்.

லாசரு உயிரோடு எழுப்பப்படுவதற்கு முன்பே, மதத் தலைவர்கள் இயேசுவை எதிர்த்தனர். அதற்கு முந்தைய குளிர்காலத்தில் பிரதிஷ்டை பண்டிகையின்போது (Feast of Dedication) இயேசு தேவாலயத்திற்குச் சென்றிருந்தபோது, யூதத் தலைவர்கள் அவர் தேவதூஷணம் சொல்வதாகக் குற்றம் சாட்டி, அவரைக் கல்லெறிய முயன்றனர். அவருடைய பலிக்கான நேரம் இன்னும் வராததால், இயேசு தப்பித்து, எருசலேம் என்னும் மத மையத்தை விட்டு விலகி யோர்தானுக்கு அப்புறம் சென்றார் (யோவான் 10:22-42).

லாசருவின் மரண செய்தி வந்தபோது, இயேசு யூதேயாவுக்குத் திரும்புவது ஆபத்தானது என்பதை சீடர்கள் அறிந்திருந்தனர். வாசகர்கள் பெரும்பாலும் தோமாவின் சந்தேகத்தையும் அவநம்பிக்கையையும் ஏளனம் செய்கிறார்கள், ஆனால் அவர் தனது எஜமானிடம் விசுவாசம் கொண்டிருந்தார். இயேசு யூதேயாவில் கொல்லப்படுவார் என்று அவர் (சரியாகவே) ஊகிக்கிறார், ஆனாலும் தோமா விசுவாசமாக இருக்கிறார். இயேசு யூதேயாவுக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியபோது, தோமா தன் சக சீடர்களிடம், "அவரோடேகூட மரிக்கும்படி நாமும் போவோம் வாருங்கள்" (யோவான் 11:16) என்று கூறுகிறார். தோமாவுக்குப் பிற்காலத்தில் ஏற்பட்ட சந்தேகங்களைப் பொருட்படுத்தாமல், பயந்த சுபாவமுள்ள இந்தச் சீடனின் விசுவாசத்தை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. உயிர்த்தெழுதலுக்குப் பிறகு, தோமா இந்தியாவிற்கு நற்செய்தியை எடுத்துச் சென்று மறைசாட்சியாக மரித்தார் என்பது ஆச்சரியமானதா என்ன?

பெத்தானியா போன்ற ஒரு சிறிய கிராமத்தில், லாசரு உயிரோடு எழுப்பப்பட்டதை மறைக்க முடியவில்லை. இவ்வளவு பெரிய அற்புத நிகழ்வை மதத் தலைவர்களால் மறைக்க வழியில்லை. இந்த அற்புதத்திற்கு கிடைத்த பல்வேறு பிரதிபலிப்புகளை யோவான் நமக்குக் காட்டுகிறார்.

கூட்டத்தினரின் எதிர்ச்செயல்

லாசரு உயிரோடு எழுப்பப்பட்ட செய்தி பரவியதும், இயேசு ரோம அரசை கவிழ்த்துவிட்டு, எருசலேமில் தாவீதின் சிம்மாசனத்தை மீண்டும் நிறுவுவார் என்று பொதுமக்கள் நம்பினர். இயேசுவே வாக்களிக்கப்பட்ட மேசியா என்று அவர்கள் உறுதியாக நம்பினர். "அப்பொழுது மரியாளிடத்தில் வந்திருந்து, இயேசு செய்தவைகளைக் கண்டவர்களாகிய யூதர்களில் அநேகர் அவரிடத்தில் விசுவாசமுள்ளவர்களானார்கள்" (யோவான் 11:45 மற்றும் 12:11). திரளான ஜனங்கள் இயேசுவை விசுவாசித்ததால், பரிசேயர்கள், "இதோ, உலகமே அவனுக்குப் பின்சென்று போயிற்றே" (யோவான் 12:19) என்று சொன்னார்கள். இயேசு கழுதையின் மேல் ஏறி எருசலேமுக்குள் நுழைந்தபோது கூட்டத்தினரிடையே இருந்த உற்சாகத்திற்கு இதுவே காரணமாக அமைந்தது.

மதத் தலைவர்களின் எதிர்ச்செயல்

தானே மேசியா என்ற இயேசுவின் கூற்றை மதத் தலைவர்கள் புறக்கணிப்பதற்கான வாய்ப்பை லாசருவின் உயிர்த்தெழுதல் அழித்துப்போட்டது. கூட்டம் இயேசுவின் பக்கம் திரும்பிய நிலையில், மதத் தலைவர்களுக்கு இரண்டே வழிகள் இருந்தன:

1. இயேசு தாம் யாரென்று சொன்னாரோ, அதை அப்படியே ஒப்புக்கொள்வது. ஆனால், இதற்கு அவர்கள் தங்கள் அதிகார ஆசையைத் துறக்க வேண்டியிருக்கும். இயேசு ஏற்கனவே அவர்களின் மாய்மால நடத்தையைக் கண்டித்திருந்தார். இயேசுவை மேசியாவாக ஒப்புக்கொண்டால், யூத மக்களின் தலைவர்களாகத் தங்கள் பதவிகளை அவர்கள் இழக்க நேரிடும்.

2. இயேசுவைக் கைது செய்து கொல்வது இயேசுவை மேசியாவாக ஏற்க மறுத்தால், அவர்கள் அவரைக் கொல்ல வேண்டும்.

இயேசுவைக் கொல்வதே தேசத்திற்கு நல்லது என்று மதத் தலைவர்கள் தங்கள் முடிவை நியாயப்படுத்தினர். வரலாறு முழுவதும் வரும் பலவீனமான தலைவர்களைப் போலவே, அவர்களும் தங்கள் முடிவுக்கு சாக்குப்போக்கு சொல்ல முயன்றனர். "நாம் என்ன செய்கிறது? இந்த மனுஷன் அநேக அற்புதங்களைச் செய்கிறானே. நாம் இவனை இப்படி விட்டுவிட்டால், எல்லாரும் இவனை விசுவாசிப்பார்கள்; அப்பொழுது ரோமர் வந்து நம்முடைய ஸ்தானத்தையும் ஜனத்தையும் அழித்துப் போடுவார்களே" (யோவான் 11:47-48). இயேசு ரோமாபுரிக்கு எதிராக ஒரு புரட்சியை வழிநடத்துவார் என்று அவர்கள் பயந்தார்கள். அவருடைய ராஜ்யம் ஆவிக்குரியது என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொள்ளவில்லை.

இங்கு "நம்முடைய ஸ்தானத்தையும்" என்பது அநேகமாக தேவாலயத்தையும், "ஜனத்தையும்" என்பது ரோம் யூதர்களுக்கு அனுமதித்திருந்த சுதந்திரங்களையும் குறிக்கிறது (அப்போஸ்தலர் 6:13 மற்றும் அப்போஸ்தலர் 21:28 ஆகியவற்றைக் காண்க). யூதேயா ரோமின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தாலும், யூதர்கள் தேவாலயத்தில் வழிபடவும், மதச் சட்டங்களைக் கடைப்பிடிக்கவும், ஆலோசனை சங்கம் (Sanhedrin) மூலம் சில சிவில் அரசாங்க முறைகளைப் பராமரிக்கவும் அனுமதிக்கப்பட்டனர். ரோம் ஒரு கிளர்ச்சியை அடக்கினால் இவை அனைத்தும் இழக்கப்படும்.

முழு தேசமும் அழிவதை விட ஒரு மனிதன் மரிப்பது நல்லது என்று காய்பா ஆலோசனை சங்கத்திற்கு உறுதியளித்தார் (யோவான் 11:49-50). முரண்நகை என்னவென்றால், இயேசுவைக் கொன்ற பிறகு, ஆலோசனை சங்கத்தின் அச்சம் நிஜமானது. இயேசு கொல்லப்பட்டு நாற்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ரோமானியர்கள் தேவாலயத்தை அழித்து, யூத மக்களின் உரிமைகளைப் பறித்து, காய்பா தவிர்க்க முயன்ற அனைத்தையும் செய்வதன் மூலம் யூத கிளர்ச்சியை நசுக்கினர்.

எல்லா ஆதாரங்களையும் அழிக்காமல் இந்த அற்புதத்தை மறைக்க முடியாது என்பதால், தேசத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக இயேசு மற்றும் லாசரு இருவரையும் கொலை செய்ய ஆலோசனை சங்கம் முடிவு செய்தது (யோவான் 11:53 மற்றும் யோவான் 12:10). அற்புதங்கள் எப்போதும் அவிசுவாசிகளை நம்ப வைப்பதில்லை. "தேவன் ஒரு அற்புதம் மூலம் தன்னை 'நிரூபித்தால்', எல்லோரும் நம்புவார்கள்" என்று நாம் அடிக்கடி நினைக்கிறோம். இருப்பினும், ஒரு அற்புதம் சந்தேகப்படுபவரின் அவிசுவாசத்தை இன்னும் கடினமாக்கக்கூடும்.

ஐசுவரியவான் மற்றும் லாசருவின் கதையில் (இது இயேசு உயிரோடு எழுப்பிய லாசரு அல்ல), ஐசுவரியவான் தன் சகோதரர்களை எச்சரிக்க லாசருவை அனுப்புமாறு ஆபிரகாமிடம் கெஞ்சினான். அதற்கு ஆபிரகாம், "அவர்கள் மோசேக்கும் தீர்க்கதரிசிகளுக்கும் செவிகொடாவிட்டால், மரித்தோரிலிருந்து ஒருவன் எழுந்துபோனாலும், நம்பமாட்டார்கள்" (லூக்கா 16:31) என்றார். சத்தியத்திற்கு வேதமே போதுமான சாட்சி. நாம் வேதத்தை நிராகரித்தால், வேறு எந்த ஆதாரமும் நம்மை நம்ப வைக்காது.

இயேசுவுக்கான எதிர்ச்செயல்கள்: மரியாள்

► மத்தேயு 26:6-13 and யோவான் 12:1-11-ஐ வாசிக்கவும்.

இயேசுவின் பூமிக்குரிய ஊழியம் முழுவதும், லாசரு மற்றும் மார்த்தாளின் சகோதரியான மரியாள் அவருடைய மிகவும் அர்ப்பணிப்புள்ள சீடர்களில் ஒருவராக இருந்தார். முந்தைய ஒரு நிகழ்வில், மார்த்தாள் ஊழியம் செய்து கொண்டிருந்தபோது மரியாள் இயேசுவின் காலடியில் அமர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்ததால் மார்த்தாள் குறை கூறினாள். அந்தக் கதையில், "தன்னை விட்டெடுபடாத நல்ல பங்கைத் தெரிந்துகொண்டாள்" (லூக்கா 10:42) என்று மரியாளையே இயேசு பாராட்டினார்.

இயேசுவின் மரணதிற்கு ஒரு வாரத்திற்கும் குறைவான நாட்களுக்கு முன்பு, இயேசுவும் அவருடைய சீடர்களும் சீமோன் என்ற குஷ்டரோகியின் வீட்டிற்குச் சென்றனர். லாசருவும் அவனது சகோதரிகளும் அந்தக் குழுவில் சேர அழைக்கப்பட்டிருந்தனர். உணவு வேளையில், மரியாள் விலையுயர்ந்த தைலத்தை இயேசுவின் தலையிலும் கால்களிலும் ஊற்றினாள். இந்த தைலத்தின் விலை முந்நூறு பணம், அதாவது சுமார் ஒரு வருடக் கூலியாகும். வங்கிகள் இல்லாத அக்காலத்தில், இது மரியாளின் சேமிப்பாக இருந்திருக்கலாம்.

மரியாள் இவ்வளவு பணத்தை வீணடித்துவிட்டாளே என்று சீடர்கள் கோபப்பட்டார்கள் (மத்தேயு 26:8, மாற்கு 14:5), ஆனால் மரியாள் இயேசு என்ற ஒரு நபரின் கருத்தை மட்டுமே பொருட்படுத்தினாள். மற்ற அனைவரின் கருத்துக்களுக்கும் அவளைக் குருடாக்கிய ஒரு அன்பினால் அவள் செயல்பட்டாள். தைலத்தின் விலை எவ்வளவு என்பதைப் பற்றியோ, மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதைப் பற்றியோ அவள் கவலைப்படவில்லை. அவள் தன் எஜமானை ஆராதித்துக் கொண்டிருந்தாள், மற்ற எதுவும் அவளுக்கு ஒரு பொருட்டாக இருக்கவில்லை.

மரியாளின் செயல்களை சீடர்கள் எதிர்த்தபோது, இயேசு அவர்களைக் கடிந்துகொண்டார்: "அவளை விட்டுவிடுங்கள்… என்னிடத்தில் நற்கிரியையைச் செய்திருக்கிறாள்" (மாற்கு 14:6). சிலுவைப்பாடு இன்னும் சில நாட்களில் வரப்போவதை அறிந்த இயேசு, மரியாளின் செயலின் அடையாளத்தை அங்கீகரித்தார்: "இவள் இந்தத் தைலத்தை என் சரீரத்தின்மேல் ஊற்றினது என்னை அடக்கம்பண்ணுவதற்கு எத்தனமான செய்கையாயிருக்கிறது" (மத்தேயு 26:12). தன்னலமற்ற அன்பின் ஆராதனையாகத் தன் சிறந்ததைக் கொடுத்த இந்தப் பெண்ணை இயேசு கனப்படுத்தினார்.

மரியாள் இயேசுவை அபிஷேகம் செய்த கதையை நாம் வாசிக்கும்போது, "நான் இயேசுவை எவ்வளவு நேசிக்கிறேன்? நான் அவர் மீது அதிக அக்கறை கொள்கிறேனா அல்லது வேடிக்கை பார்ப்பவர்களின் கருத்துக்கா?" என்று நம்மைநாமே கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். மரியாள் உண்மையில் இயேசுவை நேசித்தாள்.

இயேசுவுக்கான எதிர்ச்செயல்கள்: எருசலேமுக்குள் வெற்றி பவனி

► மத்தேயு 21:1-11 and யோவான் 12:12-19-ஐ வாசிக்கவும்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை, இயேசு ஒரு கழுதையின் மேல் எறிக்கொண்டு எருசலேமுக்குள் நுழைந்தார். ஒரு சாதாரண நாளில், இந்த நிகழ்வில் அசாதாரணமானது எதுவுமில்லை; கலிலேயாவைச் சேர்ந்த ஒரு போதகர், பஸ்கா பண்டிகைக்காக எருசலேமுக்குள் ஒரு சிறிய சீடர்கள் குழுவுடன் செல்வது இயல்பானது. ஆனால் இது சாதாரண நேரம் அல்ல. லாசருவை உயிரோடு எழுப்பிய சம்பவம், இந்தப் பஸ்கா யாத்திரையை ஒரு மத மற்றும் அரசியல் அறிக்கையாக மாற்றியது.

இயேசு எருசலேமுக்குள் நுழைந்ததன் மதரீதியான தாக்கங்களை மத்தேயு எடுத்துக்காட்டுகிறார். இயேசுவின் வருகை சகரியாவின் தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றியதாக மத்தேயு காட்டுகிறார். கூட்டத்தினர் கூறிய வார்த்தைகள் சங்கீதம் 118-லிருந்து வந்தவை; இது எருசலேமுக்குள் நடக்கும் வெற்றி பவனியை விவரிக்கும் ஒரு பஸ்கா சங்கீதமாகும் (மத்தேயு 21:4-11, சகரியா 9:9, சங்கீதம் 118:26).

இந்தப் பவனியானது அரசியல் தாக்கங்களால் நிறைந்திருந்தது:

• ஒரு ராஜாவுக்குக் கீழ்ப்படிவதைக் குறிக்கும் வகையில் கூட்டத்தினர் தங்கள் மேலங்கிகளை சாலையில் விரித்தனர் (மத்தேயு 21:8, 2 இராஜாக்கள் 9:13).

• மக்கபேயர் காலம் (Maccabean period) முதல், குருத்தோலைகள் ஒரு இராணுவ எதிரிக்கு எதிரான வெற்றியைக் குறிக்கின்றன (யோவான் 12:13, 1 மக்கபேயர் 13:51).

• "ஓசன்னா!" என்பது "எங்களை இரட்சியும்" என்று பொருள்படும், இது விடுதலைக்கான கூக்குரல்.

• "தாவீதின் குமாரன்" என்பது அரச மற்றும் மேசியாவிற்குரிய பட்டமாகும்.

இயேசு ரோம அரசை கவிழ்த்துத் தன் ராஜ்யத்தை நிறுவவே எருசலேமுக்குள் நுழைகிறார் என்று மக்கள் நம்பினர். தாவீதின் வம்ச ராஜாவுக்கான நீண்ட காத்திருப்பு முடிந்தது. தீர்க்கதரிசிகளால் அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள் விரைவில் நிறைவேறும் என்று அவர்கள் நம்பினர்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, இதே மக்களில் பலர், "அவனைச் சிலுவையில் அறையும்!" என்று கூச்சலிட்டார்கள். ஏன்? ஏனென்றால் அவர்கள் தவறான காரணங்களுக்காக இயேசுவை ஆரவாரம் செய்தார்கள். அவர் ரோம அரசை கவிழ்ப்பார் என்று அவர்கள் நம்பினர், ஆனால் அவருக்கு இராணுவப் புரட்சியை வழிநடத்தும் எண்ணம் இருக்கவில்லை. அவர்கள் ஓர் அரசியல் ராஜ்யத்தைத் தேடினார்கள், ஆனால் அவரோ ஆவிக்குரிய ராஜ்யத்தைக் கொண்டுவந்தார். அவர்களின் ஏமாற்றத்தில், இந்தக் கூட்டம் விரைவில் இயேசுவுக்கு எதிராகத் திரும்பியது.

அரசியல் ரீதியாக அதிகாரம் கொண்டவர்களும், சமூகத்தில் உயர்குடியில் இருந்த ஆலோசனை சங்கத்தினரும் இயேசுவைக் கொல்ல ஏற்கனவே முடிவு செய்திருந்தனர்; இப்போது அதிகாரமற்ற பாமர மக்களும் விரைவில் அவருக்கு எதிராகத் திரும்பவிருந்தனர். நடக்கப்போவதை அறிந்த இயேசு, தன்னை நிராகரிக்கப்போகும் நகரத்தின் தலைவிதியை நினைத்து அழுதார் (லூக்கா 19:41-44). தனது வெற்றிப் பவனி சிலுவைக்கே வழிவகுத்தது என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார். கூட்டத்தினர் சங்கீதம் 118:26-ஐ மேற்கோள் காட்டினர்: "கர்த்தருடைய நாமத்தினாலே வருகிறவர் ஸ்தோத்திரிக்கப்பட்டவர்!" ஆனால் சங்கீதத்தின் அடுத்த வசனம் இயேசுவுக்குத் தெரியும், "பண்டிகைப் பலியைக் கொண்டுபோய்ப் பலிபீடத்தின் கொம்புகளில் கயிறுகளால் கட்டுங்கள்" (சங்கீதம் 118:27). விரைவில் ரோம சிலுவை என்னும் "பலிபீடத்தில்" கட்டப்படப்போகும் ஒரு பலியாகவே இயேசு எருசலேமுக்குள் நுழைந்தார்.

► மாற்கு 11:12-25-ஐ வாசிக்கவும்.

ஒத்த சுவிசேஷங்கள் (Synoptic Gospels) ஒவ்வொன்றும், இயேசு தமது பகிரங்க ஊழியத்தின் கடைசி வாரத்தில் கனியற்ற அத்திமரத்தைச் சபித்த கதையைக் கொண்டுள்ளன. திங்கட்கிழமையன்று பெத்தானியாவில் இரவு தங்கிவிட்டு எருசலேமுக்கு வரும்போது இயேசு அத்திமரத்தைச் சபித்தார். செவ்வாய்க்கிழமையன்று, வெறும் 24 மணி நேரத்திற்குள் அந்த மரம் பட்டுப்போயிருந்ததை சீடர்கள் கண்டார்கள்.

அது அத்திப்பழக்காலம் அல்லாதிருந்தும் (மாற்கு 11:13), அந்த மரத்தில் இலைகள் இருந்ததானது அதில் பிஞ்சுகள் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதைக் குறித்தது. அத்தி மரத்தின் கனி, இலைகள் தோன்றிய சிறிது நேரத்திலேயே தோன்றும். ஆரம்பக்கால பிஞ்சுகள் இல்லாமல் ஒரு மரத்தில் இலைகள் மட்டும் இருந்தால், அந்த மரம் அந்த ஆண்டில் கனிகொடுக்காது என்று அர்த்தம்.

இந்தக் கதை, இஸ்ரவேல் கனி கொடுக்கத் தவறியதைக் குறிக்கும் ஒரு செயல்முறை உவமையாகும்.[1] சகல ஜாதிகளையும் ஆசீர்வதிப்பதற்காக தேவன் இஸ்ரவேலைத் தெரிந்துகொண்டார் (ஆதியாகமம் 12:3). ஆனால் அதற்குப் பதிலாக, இஸ்ரவேல் யெகோவாவின் நாமத்திற்கு அவமானத்தைக் கொண்டுவந்தது.

தேவாலயம் எல்லா ஜனங்களுக்கும் ஜெபவீட்டாய் இருக்க வேண்டியது (ஏசாயா 56:7). ஆனால் அதற்குப் பதிலாக, அதிகாரமிக்க பிரதான ஆசாரியர்கள் ஏழைகளை வஞ்சிக்கும் இடமாகிய கள்ளர் குகையாக தேவாலயம் மாறியிருந்தது.

அத்திமரம் கனியற்றதாக இருந்தது; இஸ்ரவேலும் கனியற்றதாக இருந்தது. அத்திமரம் நிராகரிக்கப்பட்டது; இஸ்ரவேலும் விரைவில் நிராகரிக்கப்படவிருந்தது.

அத்திமரத்தைச் சபித்ததானது, இயேசுவின் பகிரங்க ஊழியத்தின் கடைசி நாட்களில் அவர் கொடுத்த தொடர்ச்சியான நியாயத்தீர்ப்பு செய்திகளில் ஒன்றாகும்:

1. கனியற்ற அத்திமரத்தின் செயல்முறை உவமை (மாற்கு 11:12-14, 20-25).

2. தேவாலயத்தைச் சுத்திகரித்தல் (மாற்கு 11:15-19).

3. துராக்ஷத்துவக்காரர் பற்றிய உவமை (மாற்கு 12:1-12).

4. மதத் தலைவர்களுடனான வாக்குவாதங்கள் (மாற்கு 12:13-40).

5. தேவாலயம் இடிக்கப்படுவதை இயேசு முன்னறிவித்தல் (மாற்கு 13:1-37).

இயேசுவுக்கான எதிர்ச்செயல்கள்: மதத் தலைவர்கள்

► மத்தேயு 21:23-22:46-ஐ வாசிக்கவும்.

லாசருவை உயிரோடு எழுப்பிய பிறகு, மதத் தலைவர்கள் இயேசுவைக் கொல்லத் தீர்மானித்தனர். இருப்பினும், சாமானிய மக்களிடையே அவருக்கிருந்த செல்வாக்கு அதைச் சிரமமாக்கியது. கூட்டத்தினரின் பார்வையில் இயேசுவின் பெயரைக் கெடுக்க அவர்கள் ஏதேனும் ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிக்க விரும்பினர். இயேசு எருசலேமுக்குள் வெற்றி பவனியாக நுழைந்த அடுத்த நாட்களில், மதத் தலைவர்கள் தேவாலயத்தில் தொடர்ச்சியான மோதல்களை உருவாக்கினர். அவர்கள் இயேசுவைச் சிக்கவைக்க முயன்றனர், ஆனால் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோல்வியடைந்தனர். அதற்கு மாறாக, இயேசு தமது ஞானத்தினாலும் புத்திசாலித்தனத்தினாலும் மதத் தலைவர்களை மீண்டும் மீண்டும் வெட்கப்படுத்தியதை மக்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

முதலாவதாக, பிரதான ஆசாரியரும் மூப்பரும் தேவாலயத்தைச் சுத்திகரிக்கவும் பகிரங்கமாகப் போதிக்கவும் அவருக்கு என்ன அதிகாரம் இருக்கிறது என்று சவால் விட்டனர். யோவான் ஸ்நானகனைப் பற்றிய ஒரு கேள்வியைக் கேட்டு அவர்களைச் மடக்குவதன் மூலம் இயேசு பதிலளித்தார்.

பின்னர் இயேசு மதத் தலைவர்களைக் கண்டிக்கும் மூன்று உவமைகளைச் சொன்னார். இரண்டு குமாரர்களைப் பற்றிய உவமை, தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் வெறும் வாய்மொழி அறிக்கை அல்ல, கீழ்ப்படிதலே உறவை நிரூபிக்கும் என்பதைக் காட்டியது. துராக்ஷத்துவக்காரர் பற்றிய உவமை, இயேசுவை மேசியாவாக நிராகரிப்பதன் விளைவுகளை விளக்கியது. கடைசியாக, கல்யாண விருந்து பற்றிய உவமை, விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்த மதத் தலைவர்கள் இப்போது நிராகரிக்கப்பட்டு, அதற்குப் பதிலாக தகுதியற்றவர்களாகத் தோன்றினாலும் அழைப்புக்கு பதிலளித்த மற்றவர்களுக்கு அந்த வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டதை உணர்த்தியது.

இயேசுவின் பெயரைக் கெடுக்கத் தீர்மானித்து, அவரைச் சிக்கவைக்க மதத் தலைவர்கள் தொடர்ச்சியான கேள்விகளைக் கொண்டு வந்தனர். சத்தியத்தைக் கற்றுக்கொள்வது அவர்களின் நோக்கமல்ல; இயேசுவை அழிப்பதே அவர்களின் நோக்கமாக இருந்தது. அவர்கள் சத்தியத்தை விரும்பவில்லை என்பதை இயேசு அறிந்திருந்ததால், அவர்களின் கேள்விகளுக்கு அவர் நேரடி பதில்களை அளிக்கவில்லை.

இயேசுவைச் சிக்கவைக்க முடியாமல் போனதால், தலைவர்கள் தங்கள் முயற்சியைக் கைவிட்டனர். அவர்களின் தோல்வியைச் சுட்டிக்காட்டி மத்தேயு இந்தப் பகுதியை முடிக்கிறார்: "அதற்கு மாறுத்தரமாக ஒருவனும் அவருக்கு ஒரு வார்த்தையும் சொல்லக்கூடாதிருந்தது. அன்றுமுதல் ஒருவனும் அவரிடத்தில் கேள்விகேட்கத் துணியவில்லை" (மத்தேயு 22:46). இந்த மோதல்களைப் பார்த்த சாமானிய மக்களின் மகிழ்ச்சியைக் குறிப்பிட்டு மாற்கு முடிக்கிறார்: "அநேக ஜனங்கள் அவருடைய உபதேசத்தை விருப்பத்தோடே கேட்டார்கள்" (மாற்கு 12:37).

► ஒரு போதகராக அல்லது கிறிஸ்தவத் தலைவராக, நீங்கள் அடிக்கடி கடினமான கேள்விகளை எதிர்கொள்வீர்கள். உண்மையான நோக்கத்துடன் கேள்வி கேட்பவர்களுக்கும், உங்களைச் சிக்கவைக்க விரும்புபவர்களுக்கும் இடையிலான வித்தியாசத்தை நீங்கள் எவ்வாறு பகுத்தறிவீர்கள்? இவ்விரு வகையினருக்கும் நீங்கள் அளிக்கும் பதில்கள் எவ்வாறு மாறுபட வேண்டும்? (இந்த வேறுபாட்டிற்கான உதாரணத்திற்கு நீதிமொழிகள் 26:4-5 ஐப் பார்க்கவும்.)

► 1 கொரிந்தியர் 15:1-8-ஐ வாசிக்கவும்.

இயேசு பரமேறிச் சென்று இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பவுல் கொரிந்துவில் ஒரு சபையை நிறுவினார். இந்தச் சபை பல்வேறு பின்னணியிலிருந்து மனந்திரும்பியவர்களால் ஆனது. எபிரேய வேதங்களை அறிந்திருந்த யூதர்களும், மெய்யான தேவனைப் பற்றி எதுவும் அறியாதிருந்த புறஜாதியினரும் அந்தச் சபையில் இருந்தனர்.

கொரிந்து சபை மோதல்களால் பிளவுபட்டு, தவறான போதனைகளால் அச்சுறுத்தப்பட்டது. இந்தப் பிரச்சினைகளுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, தாம் முதலில் பிரசங்கித்த செய்தியை பவுல் கொரிந்தியர்களுக்கு நினைவூட்டினார். பெருமளவில் புறஜாதியினர் இருந்த நகரத்தில் பவுலின் முதல் செய்திகள் நான்கு வரலாற்று நிகழ்வுகளை மையமாகக் கொண்டிருந்தன:

• கிறிஸ்துவானவர் நமது பாவங்களுக்காக மரித்து.

• அடக்கம்பண்ணப்பட்டு.

• மூன்றாம்நாளில் உயிர்த்தெழுந்து.

• அவர் கேபாவுக்கும், பன்னிருவருக்கும், ஐந்நூறுக்கும் மேற்பட்ட சகோதரர்களுக்கும், யாக்கோபுக்கும், அப்போஸ்தலர் எல்லோருக்கும், கடைசியாக பவுலுக்கும் பகிரங்கமாகத் தரிசனமானார்.

• கொரிந்துவில் பவுல் அறிவித்த செய்தியின் முதல் பகுதி சிலுவையைப் பற்றியது: "கிறிஸ்துவானவர் நமது பாவங்களுக்காக மரித்து." சிலுவையின் செய்தி கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் மையமாக உள்ளது.

பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில், பலிக்காக ஆட்டுக்குட்டியை கொண்டுவரும் நபர், அந்தப் பலி மரணத்தோடு தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள ஆட்டுக்குட்டியின் தலையின் மேல் தன் கையை வைப்பார். ஆட்டுக்குட்டியின் தலையில் கையை வைப்பதன் மூலம், அந்த ஆராதனையாளர், "இந்த ஆட்டுக்குட்டி எனக்குப் பதிலாக மரிக்கிறது. என் பாவத்திற்காக நான் மரணத்திற்குப் பாத்திரன்" என்று சொல்லுவார். அதே வழியில், நம்முடைய பாவத்திற்காக நாம் மரணத்திற்குப் பாத்திரராக இருந்தோம், ஆனால் கிறிஸ்து நமக்குப் பதிலாக மரித்தார். நாம் மரணத்திற்குப் பாத்திரராயிருந்தோம்; ஆனால் நாம் பிழைக்கும்படி அவர் மரித்தார்.

அவர் வாரினால் அடிக்கப்பட்டாரா?

அவருடைய தழும்புகளால் நாம் குணமாகும்படிக்கே அது நடந்தது.

அவர் குற்றமற்றவராயிருந்தும் ஆக்கினைக்குள்ளாக்கப்பட்டாரா?

நாம் குற்றவாளிகளாயிருந்தும் விடுதலையாக்கப்படும்படிக்கே அது நடந்தது.

அவர் முள்முடி அணிந்தாரா?

நாம் மகிமையின் கிரீடத்தை அணியும்படிக்கே அது நடந்தது.

அவர் வஸ்திரங்கள் உரிந்துபோடப்பட்டாரா?

நாம் நித்திய நீதியைத் தரித்துக்கொள்ளும்படிக்கே அது நடந்தது.

அவர் பரியாசமும் நிந்தையும் பண்ணப்பட்டாரா?

நாம் கனமும் ஆசீர்வாதமும் பெறும்படிக்கே அது நடந்தது.

அவர் அக்கிரமக்காரரில் ஒருவராக எண்ணப்பட்டாரா?

நாம் குற்றமற்றவர்களாகவும், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் நீதிமான்களாக்கப்படும்படிக்கே அது நடந்தது.

தன்னைத்தானே இரட்சிக்க கூடாதவராக அவர் அறிவிக்கப்பட்டாரா?

அவர் மற்றவர்களை முற்றுமுடிய இரட்சிக்கும் வல்லமை பெறும்படிக்கே அது நடந்தது.

முடிவில் அவர் மரித்து, மிகவும் வேதனையானதும் அவமானகரமானதுமான மரணத்தை அனுபவித்தாரா?

நாம் என்றென்றும் பிழைத்திருந்து, உன்னத மகிமைக்கு உயர்த்தப்படும்படிக்கே அது நடந்தது.

– ஜே.சி. ரைல்[1]

கைது செய்யப்படுதல்

► மத்தேயு 26:1-5, 14-56-ஐ வாசிக்கவும்.

பாடுகளின் வாரத்தின் புதன்கிழமையன்று, இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு வரவிருக்கும் தனது மரணத்தை இயேசு முன்னறிவித்தார். பஸ்கா பண்டிகைக்கு வந்திருந்த மக்கள் கூட்டமெல்லாம் நகரத்தை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, அதாவது இந்த முன்னறிவிப்புக்குப் பிறகு குறைந்தது ஒன்பது நாட்களாவது கழித்து, இயேசுவைக் கைது செய்ய ஆலோசனை சங்கம் (Sanhedrin) திட்டமிட்டிருந்தது. இருப்பினும், யூதாஸ் தன் எஜமானைக் காட்டிக்கொடுக்க முன்வந்தபோது, அவருடைய சீடர்களில் ஒருவரின் ஒத்துழைப்பு இருக்கும்போதே இயேசுவைக் கைது செய்ய அவர்கள் முடிவு செய்தனர்.

[1]பிரதான ஆசாரியர்களுக்கு யூதாஸ் ஏன் தேவைப்பட்டான்? இயேசு மக்கள்கூட்டத்தை விட்டு விலகி இருக்கும்போது அவர்கள் அவரைக் கைது செய்ய வேண்டியிருந்தது. மக்களிடம் அவருக்கிருந்த செல்வாக்கு காரணமாக, அவர்கள் அவரைப் பகிரங்கமாகக் கைது செய்திருந்தால் கலகம் உண்டாகியிருக்கும்.

தன் சீடர்களுடன் பஸ்கா விருந்தைப் பகிர்ந்துகொண்ட பிறகு, இயேசு ஜெபிப்பதற்காக கெத்செமனே தோட்டத்திற்குச் சென்றார். சிலுவையின் சரீரப் பாடுகளையும், பிதாவை விட்டுப் பிரியும் ஆவிக்குரிய வேதனையையும் எதிர்நோக்கிய இயேசு, "என் பிதாவே, இந்தப் பாத்திரம் என்னைவிட்டு நீங்கக்கூடுமானால் நீங்கும்படி செய்யும்; ஆகிலும் என் சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது" என்று ஜெபித்தார் (மத்தேயு 26:39). இந்த மாபெரும் சோதனையிலும், இயேசு பிதாவின் சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்தார்.

அன்று மாலையில், யூதாஸ் இயேசுவைக் கைது செய்ய ஒரு பெரிய கூட்டத்துடன் வந்தான்.[2] யூதாஸ் ஒரு முத்தத்தினால் இயேசுவை அடையாளம் காட்டிய பிறகு, இயேசு அந்தப் போர்வீரர்களிடம் பேசினார். "நான்தான் என்று அவர் அவர்களிடத்தில் சொன்னவுடனே, அவர்கள் பின்னிட்டுத் தரையிலே விழுந்தார்கள்" (யோவான் 18:6). மரணத்தின் மீது அதிகாரம் கொண்ட ஒரு மனிதரைக் கண்டு அந்தப் பெரிய போர்வீரர் கூட்டம் பயந்தது. இயேசுவின் எதிரிகள் அல்ல, இயேசுவே முழுக் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தார். 19-ம் நூற்றாண்டு போதகரான ஆக்டேவியஸ் வின்ஸ்லோ இவ்வாறு எழுதினார்: "இயேசுவை மரிக்க ஒப்புக்கொடுத்தது யார்? பணத்திற்காக யூதாஸ் அல்ல. பயத்தினால் பிலாத்து அல்ல. பொறாமையினால் யூதர்கள் அல்ல. அன்பினால் பிதாவே ஒப்புக்கொடுத்தார்!”[3]

விசாரணை

► மத்தேயு 26:57-27:26, லூக்கா 22:54-23:25, யோவான் 18:12-19:16-ஐ வாசிக்கவும்.

இயேசுவின் விசாரணையானது யூத முறைப்படியான விசாரணை மற்றும் ரோம முறைப்படியான விசாரணை ஆகிய இரண்டையும் உள்ளடக்கியது. பண்டைய சட்ட அமைப்புகளிலேயே யூதச் சட்டம் மிகவும் மனிதாபிமானமிக்கது; உயிரைப் பாதுகாக்க யூதச் சட்டம் சாத்தியமான அனைத்தையும் செய்தது. ரோமானியச் சட்டம் அதன் கண்டிப்பான விதிகளுக்கும் முழுமையான தன்மைக்கும் பெயர் பெற்றது. இவை பண்டைய உலகின் இரண்டு சிறந்த சட்ட அமைப்புகளாக இருந்தன, ஆனால் அவை பாவமுள்ள மனிதர்கள் தேவனுடைய குமாரனைக் கொல்வதைத் தடுக்கவில்லை.

கைது செய்யப்பட்ட நேரத்திற்கும் சிலுவையில் அறையப்பட்டதற்கும் இடைப்பட்ட நேரத்தில், இயேசு ஆறு சட்டரீதியான விசாரணைகளுக்கு உட்படுத்தப்பட்டார். இதில் யூதர்களின் மத விசாரணைகளும் ரோமானியர்களின் சிவில் விசாரணைகளும் அடங்கும். யூதச் சட்டத்தின்படி யூதர்கள் நடத்திய விசாரணை சட்டவிரோதமானது என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இயேசுவைக் குற்றவாளியாகத் தீர்க்கும் அவசரத்தில், ஆலோசனை சங்கம்:

• இரவில் ஒரு விசாரணையை நடத்தியது (சட்டவிரோதமானது)

• இயேசுவைக் கைது செய்வதற்கு முன் முறையான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைக்கவில்லை (சட்டவிரோதமானது)

• இயேசு தனது பாதுகாப்பிற்காக சாட்சிகளை அழைக்க அனுமதிக்கவில்லை (சட்டவிரோதமானது)

• யூதச் சட்டம் அனுமதித்ததை விட மிக விரைவாக விசாரணையை முடித்தது (சட்டவிரோதமானது)

முரண்நகை என்னவென்றால், பஸ்கா பண்டிகைக்கு முன்னதாகவே இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைந்து, அவரது உடலை அப்புறப்படுத்துவதற்காகவே இவை அனைத்தும் நடந்தன. அவர்கள் பஸ்கா ஆட்டுக்குட்டியை சரியான நேரத்தில் சாப்பிடுவதற்காக, தேவ ஆட்டுக்குட்டியைக் கொன்றார்கள்!

விசாரணைகளின் வரிசைக்கிரமம்

(1) அன்னா முன்பாக நடந்த யூத விசாரணை (யோவான் 18:12-14, 19-23)

அன்னா வாழ்நாள் முழுவதும் பிரதான ஆசாரியராக நியமிக்கப்பட்டிருந்தார். ரோமானியர்கள் அன்னாஸை நீக்கிவிட்டு அவருடைய மருமகன் காய்பாவை நியமித்த பின்னரும், பெரும்பாலான யூத மக்கள் அன்னாஸை "பிரதான ஆசாரியன்" என்ற பட்டப்பெயரால் தொடர்ந்து அழைத்தனர். அன்னாஸ் முன் நடந்த இந்த முதல் விசாரணை அதிகாரப்பூர்வமற்றது. இதில் எந்தக் குற்றச்சாட்டுகளோ சாட்சிகளோ இருக்கவில்லை.

(2) சனகெரிப் ஆலோசனை சங்கம் முன்பாக நடந்த யூத விசாரணை (மத்தேயு 26:57-68)

முழு ஆலோசனை சங்கத்தின் முன்பாக நடந்த முதல் விசாரணை அதிகாலை 2:00 மணி அளவிலேயே நடந்திருக்கலாம். சூரிய உதயத்திற்கு முன் அவர்கள் சட்டரீதியான விசாரணையை நடத்த முடியாது என்றாலும், யூதத் தலைவர்கள் விரைவாகச் செயல்பட விரும்பினர். முறையான இரவு விசாரணை சட்டவிரோதமானது என்றாலும், ஆலோசனை சங்கம் ஒரு முறைசாரா விசாரணையை நடத்தி, இயேசு தேவதூஷணம் சொன்னதாகக் கண்டித்து, அவர் மரண தண்டனைக்கு பாத்திரர் என்று தீர்மானித்தது.

(3) சனகெரிப் ஆலோசனை சங்கம் முன்பாக நடந்த முறையான யூத விசாரணை (லூக்கா 22:66-71)

விடிந்தபோது, ஆலோசனை சங்கம் ஒரு முறையான விசாரணையை நடத்தியது. இந்த விசாரணையில், ஆலோசனை சங்கம் அதிகாரப்பூர்வமாக இயேசுவைத் தேவதூஷணத்திற்காகக் குற்றவாளி என்று தீர்ப்பளித்தது.

(4) பிலாத்து முன்பாக நடந்த முதல் ரோம விசாரணை (லூக்கா 23:1-5, யோவான் 18:28-38)

குற்றவாளிகளுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கும் அதிகாரத்தை ரோம் ஆலோசனை சங்கத்திற்கு வழங்கவில்லை (யோவான் 18:31). பிலாத்துவிடம் மரண தண்டனைத் தீர்ப்பைப் பெறுவதற்காக, யூதத் தலைவர்கள் தங்கள் குற்றச்சாட்டுகளை 'தேவதூஷணம்' என்ற மதக் குற்றச்சாட்டிலிருந்து 'கலகம்' என்ற அரசியல் குற்றச்சாட்டாக மாற்றினர். அவர்கள் இயேசுவைக் குறித்து, “இவன் தன்னைக் கிறிஸ்து என்னப்பட்ட ராஜாவென்றும், ராயருக்கு வரிகொடுக்க வேண்டுவதில்லையென்றும் சொல்லி, ஜனங்களைக் கலகப்படுத்தக் கண்டோம்” (லூக்கா 23:2) என்று குற்றம் சாட்டினர்.

பஸ்கா பண்டிகைக் காலத்தில், யூதர்கள் தீட்டுப்பட்டு பஸ்கா உணவைச் சாப்பிட முடியாமல் போய்விடும் என்ற பயத்தினால் எந்த ரோமானியக் கட்டிடங்களுக்குள்ளும் நுழைய மாட்டார்கள். அவர்கள் அரண்மனைக்குள் நுழைய மாட்டார்கள் என்பதால், பிலாத்து அரண்மனை வாசலுக்கு வெளியே இருந்தத் தளவரிசையில் (pavement) விசாரணையை நடத்தினார்.

(5) ஏரோது அந்திப்பாஸ் முன்பாக நடந்த ரோம விசாரணை (லூக்கா 23:6-12)

இயேசு நிரபராதி என்று பிலாத்து அறிந்திருந்தார், ஆனால் அவர் யூதத் தலைவர்களைக் கோபப்படுத்த விரும்பவில்லை. இயேசு "கலிலேயா நாடுதொடங்கி இவ்விடம்வரைக்கும் யூதேயாதேசமெங்கும் உபதேசம்பண்ணி, ஜனங்களைக் கலகப்படுத்துகிறான்" (லூக்கா 23:5) என்று கேள்விப்பட்டபோது, பிலாத்து தனது இக்கட்டான நிலையிலிருந்து தப்பிக்க ஒரு வழி கிடைத்ததாக நினைத்தார். பஸ்கா வாரத்தில், கலிலேயாவின் அதிபதியான ஏரோது அந்திப்பாஸ் எருசலேமில் இருந்தார்.[4] இயேசு கலிலேயாவைச் சேர்ந்தவர் என்பதால், ஏரோது இந்த வழக்குக்கு நீதிபதியாக இருப்பார் என்று பிலாத்து நம்பினார். பிலாத்து இயேசுவை ஏரோதுவிடம் அனுப்பினார், ஆனால் ஏரோது இதில் தலையிட மறுத்துவிட்டார்.

(6) பிலாத்து முன்பாக நடந்த இறுதி ரோம விசாரணை (மத்தேயு 27:15-26, லூக்கா 23:13-25, யோவான் 18:39-19:16)

இயேசு தனது நீதிமன்றத்திற்குத் திருப்பியனுப்பப்பட்டபோது, பிலாத்து மற்றொரு தீர்வைத் தேடினார். இயேசு நிரபராதி என்று பிலாத்து அறிந்திருந்தார்: "நான் உங்களுக்கு முன்பாக விசாரித்தபோது, இவன்மேல் நீங்கள் சாட்டுகிற குற்றங்களில் ஒன்றையும் நான் இவனிடத்தில் காணவில்லை" (லூக்கா 23:14). ஒரு நிரபராதியான இயேசுவைக் கண்டிக்க பிலாத்து விரும்பவில்லை.

அவர் உண்மையாக இல்லையென்று ராயனிடம் புகார் செய்வோம் என்று தலைவர்கள் மிரட்டியபோது, பிலாத்து அவர்களின் கோரிக்கைகளுக்கு இணங்கினார். பிலாத்து ஒரு பலவீனமான ஆட்சியாளர். முந்தைய ஒரு மோதலில், பேரரசரின் உருவச்சிலைகளை ஏந்தியவாறு எருசலேமுக்குள் நுழைய பிலாத்து வீரர்களை அனுமதித்திருந்தார். பிலாத்துவின் அரண்மனைக்கு வெளியே ஐந்து நாட்களாக யூதக் கும்பல் போராட்டம் நடத்தியது. போராட்டக்காரர்களைக் கொன்றுவிடுவதாக அவர் மிரட்டியபோது, ​​புனித நகரத்தில் ராயரின் உருவச்சிலையை அனுமதிப்பதை விட தாங்கள் சாகத் தயார் என்று அவர்கள் அறிவித்தனர். இதனால் பிலாத்து பின்வாங்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது.

இந்த அனுபவத்தினால், பிலாத்து யூத மக்களைக் கண்டு பயந்தார். மேலும், ரோமில் உள்ள அவரது மேலதிகாரியான செஜானஸ் (Sejanus), யூதேயாவின் மக்களைக் கட்டுப்படுத்தும் பிலாத்துவின் திறனை நம்பவில்லை. பிலாத்து இயேசுவை விடுவித்தால் ராயரிடம் புகார் செய்வோம் என்று தலைவர்கள் மிரட்டியபோது, பிலாத்து அவரைச் சிலுவையில் அறையும்படிக்கு அவர்களிடத்தில் ஒப்புக்கொடுத்தான் (யோவான் 19:16). இயேசு குற்றவாளி என்று நம்பியதால் அல்ல, மாறாக தனது சொந்த பலவீனத்தின் காரணமாகவே பிலாத்து இயேசுவுக்கு மரண தண்டனை விதித்தார்.

விசாரணையின் போது, பேதுரு இயேசுவை மறுதலிக்கிறார்

பஸ்கா விருந்தின் போது, "சேவல் கூவுகிறதற்கு முன்னே நீ என்னை மூன்றுதரம் மறுதலிப்பாயென்று, மெய்யாகவே மெய்யாகவே உனக்குச் சொல்லுகிறேன்" (யோவான் 13:38) என்று இயேசு பேதுருவை எச்சரித்திருந்தார். இப்போது, இயேசுவின் விசாரணையின் போது, பேதுரு இயேசுவை மூன்று முறை மறுதலித்தார்.

பேதுருவின் அவமானகரமான வீழ்ச்சியைப் பற்றி நாம் வாசிக்கும்போது, ​​அன்றிரவு இயேசுவைக் கைவிட்டது பேதுரு மட்டுமல்ல என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். பேதுருவும் யோவானும் மட்டுமே விசாரணையில் கலந்து கொண்டனர். மற்ற சீடர்கள் பயந்து ஓடிவிட்டார்கள்.

பேதுரு இயேசுவை நேசித்தார் என்பது தெளிவாகிறது. அப்படியென்றால் அவர் ஏன் விழுந்துபோனார்? இதற்கு முன், சோதனையை எதிர்கொள்வதற்கான பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ள இயேசுவின் சோதனையைப் பற்றி படித்தோம். நாம் சோதிக்கப்படும்போது நமக்கு உதவும் எச்சரிக்கைகளை பேதுருவின் வீழ்ச்சியிலிருந்து நாம் காணலாம். குறைந்தது இரண்டு குணாதிசயங்கள் பேதுருவின் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமாக இருந்தன:

(1) அதீத நம்பிக்கை

சாத்தானின் தாக்குதலைப் பற்றி இயேசு எச்சரித்தபோது, "நான் உம்மோடே மரிக்கவேண்டியதாயிருந்தாலும் உம்மை மறுதலிக்கமாட்டேன்" (மத்தேயு 26:35) என்று பேதுரு பெருமையாகப் பேசினார். நாம் அதிகப்படியான சுயநம்பிக்கையுடன் இருக்கும்போது, நாம் விழுந்துபோகும் ஆபத்தில் இருக்கிறோம். ஆவியானவரின் வல்லமையால் மட்டுமே நாம் வெற்றிகரமான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையை வாழ முடியும். சுயநம்பிக்கை என்பது ஆவிக்குரியத் தோல்விக்கான முதல் படியாகும்.

(2) ஜெபமின்மை

தோட்டத்தில், இயேசு சீடர்களிடம், "நீங்கள் சோதனைக்குட்படாதபடிக்கு ஜெபம்பண்ணுங்கள்" (லூக்கா 22:40) என்று எச்சரித்தார். வரவிருக்கும் சோதனையை எதிர்கொள்ளும் பலத்துக்காக ஜெபிப்பதற்குப் பதிலாக, பேதுரு தூங்கினார்.

ஜெபமின்மை தவிர்க்க முடியாமல் ஆவிக்குரியத் தோல்விக்கு வழிவகுக்கிறது. துடிப்பான ஜெப வாழ்க்கை இல்லாமல் வெற்றிகரமான கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையைப் பராமரிப்பது சாத்தியமற்றது. ஜெபிக்க நேரமில்லாத அளவுக்கு கிறிஸ்தவ ஊழியர்களைப் பல நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுத்த சாத்தான் முயற்சிக்கிறான். நாம் ஜெபிப்பதற்கு அதிக வேலையாக இருந்தால், விரைவில் விழுந்துவிடுவோம் என்பது அவனுக்குத் தெரியும்.

► உங்கள் கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையையும் ஊழியத்தையும் திரும்பிப் பாருங்கள். நீங்கள் சோதனைக்குள்ளாகி விழுந்த இடங்களை அல்லது விழும் நிலைக்குச் சென்ற இடங்களை யோசித்துப் பாருங்கள். அந்த வீழ்ச்சிக்கு என்ன காரணிகள் பங்களித்தன? அதிகப்படியான சுயநம்பிக்கைக்கு வழிவகுத்த ஊழிய வெற்றியை நீங்கள் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தீர்களா? நீங்கள் வழக்கத்திற்கு மாறாக வேலையாக இருந்ததால், ஜெபத்தில் போதுமான நேரம் செலவிடத் தவறினீர்களா? எதிர்காலத்திற்கான எச்சரிக்கை அறிகுறிகளாகப் பயன்படக்கூடிய வேறு காரணிகள் ஏதேனும் உள்ளனவா?

விசாரணையின் போது, யூதாஸ் தற்கொலை செய்துகொள்கிறான்.

பேதுருவின் மறுதலிப்பு பற்றிய விவரத்திற்குப் பிறகு உடனடியாக, மத்தேயு யூதாஸின் தற்கொலை கதையைச் சொல்கிறார். தான் காட்டிக்கொடுத்ததின் விளைவுகளைக் கண்ட யூதாஸ் மனஸ்தாபப்பட்டு, 30 வெள்ளிக்காசுகளைப் பிரதான ஆசாரியர்களிடமும் மூப்பர்களிடமும் திருப்பிக்கொண்டுவந்து, "குற்றமில்லாத இரத்தத்தை நான் காட்டிக்கொடுத்ததினால் பாவஞ்செய்தேன்" (மத்தேயு 27:3-4) என்றான். யூதாஸ் தான் காட்டிக்கொடுத்ததற்காகப் பெற்ற வெள்ளிக்காசுகளை எறிந்துவிட்டு, புறப்பட்டுப்போய் நான்றுக்கொண்டு (தூக்கிட்டு) செத்தான் (மத்தேயு 27:5). வாழ்நாள் முழுவதும் குற்றவுணர்ச்சியுடன் வாழ்வதை விட யூதாஸ் தற்கொலையைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.

மத்தேயுவின் சுவிசேஷம் பேதுருவின் மனந்திரும்புதலையும் யூதாஸின் மனஸ்தாபத்தையும் அருகருகே வைக்கிறது. பேதுரு மற்றும் யூதாஸ் இருவருமே தங்கள் செயல்களுக்காக வருந்தினர். இருப்பினும், யூதாஸைக் குறித்துச் சொல்லும்போது, உண்மையான மனந்திரும்புதலுக்கான வழக்கமான வார்த்தையைப் பயன்படுத்தாமல், மனதை மாற்றிக்கொள்வது என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்தும் வார்த்தையை மத்தேயு பயன்படுத்துகிறார். பாவத்தைக் குறித்த கண்டிப்பு உணர்வுக்கு மக்களின் பிரதிபலிப்பைப் புரிந்துகொள்ள இந்த வேறுபாடு முக்கியமானது.

மனஸ்தாபம் (பாவத்தின் விளைவுகளுக்கான வருத்தம்) மற்றும் மனந்திரும்புதல் (பாவத்திற்காகவே வருந்துதல் மற்றும் திசை மாறுதல்) ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான வித்தியாசத்தைப் பற்றி பவுல் எழுதினார். அந்த அப்போஸ்தலன் எழுதினார்: "தேவனுக்கேற்ற துக்கம் பின்பு மனஸ்தாபப்படுகிறதற்கு இடமில்லாமல் இரட்சிப்புக்கேதுவான மனந்திரும்புதலை உண்டாக்குகிறது; லெளகிக துக்கமோ மரணத்தை உண்டாக்குகிறது" (2 கொரிந்தியர் 7:10).

தேவனுக்கேற்ற துக்கம் உண்மையான மனந்திரும்புதலைக் கொண்டுவருகிறது, அது இரட்சிப்புக்கும் வாழ்வுக்கும் வழிவகுக்கிறது. லெளகிக துக்கம் மனஸ்தாபத்தை (remorse) மட்டுமே தருகிறது, அது குற்றவுணர்ச்சிக்கும் மரணத்திற்கும் மட்டுமே வழிவகுக்கிறது. பேதுரு மற்றும் யூதாஸ் இருவரும் வருந்தினர், ஆனால் பேதுரு மட்டுமே உண்மையில் மனந்திரும்பினார்.

யூதாஸ் தனது துரோகத்தின் விளைவைக் கண்டு, அவமானம் மற்றும் குற்றவுணர்ச்சியை விட மரணத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான்; அவன் மனஸ்தாபப்பட்டான், ஆனால் மனந்திரும்பவில்லை. பேதுரு தனது தோல்வியின் விளைவைக் கண்டு, உண்மையான மனந்திரும்புதலைத் தேர்ந்தெடுத்தார். யூதாஸின் மனஸ்தாபத்தின் விளைவு மரணம்; பேதுருவின் மனந்திரும்புதலின் விளைவு வாழ்நாள் முழுவதும் கனிநிறைந்த ஊழியம்.

► பாவத்திற்காக மனஸ்தாபப்பட்டும், உண்மையில் மனந்திரும்பாதவர்களை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? அதன் விளைவு என்னவாக இருந்தது? நம்முடைய பிரசங்கத்தில், மக்களை உண்மையான மனந்திரும்புதலுக்கு நேராக நாம் எவ்வாறு வழிநடத்த முடியும்?

சிலுவை மரணம்

► மத்தேயு 27:27-54-ஐ வாசிக்கவும்.

ரோம வீரர்களுக்கு யூதேயா ஒரு மிக மோசமான பணி இடமாக (post) இருந்தது. மக்கள் ரோம வீரர்களை வெறுத்தனர், மேலும் அவர்களைப் படுகொலை செய்ய தீவிரவாதிகள் (Zealots) திட்டம் தீட்டினர். பஸ்கா பண்டிகையின் போது, கலகங்கள் ஏற்படாதவாறு இராணுவம் தொடர்ந்து எச்சரிக்கையுடன் இருக்குமாறு வைக்கப்பட்டது. ஒரு வீரருக்கு இதைவிட மோசமான பணி இருக்க முடியாது. ஒரு யூதக் கைதி மரண தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்படும்போது, வீரர்கள் அந்தக் கைதியின் மீது தங்கள் வெறுப்பைத் தீர்த்துக்கொண்டார்கள்.

அடித்தல், ஏளனம் செய்தல், முள்முடி சூட்டுதல் போன்ற இயேசு நடத்தப்பட்ட விதமானது, தங்கள் பணியையும், தங்களைச் சுற்றியுள்ள மக்களையும் வெறுத்த, எதிர்த்துப் போராட முடியாத ஒருவரை தண்டிப்பதில் மகிழ்ச்சியடைந்த முரட்டு வீரர்களின் கொடூரத்தைக் காட்டுகிறது. இந்த வீரர்களுக்கு எதிராக ஒரு கோப வார்த்தை கூட சொல்லாமல் இயேசு இவை அனைத்தையும் சகித்துக்கொண்டார்.

சிலுவையில் இயேசு மொழிந்த ஏழு வார்த்தைகளை ஆராய்வதன் மூலம் பல எழுத்தாளர்கள் சிலுவைப்பாட்டின் கதையைப் படித்திருக்கிறார்கள். ஒருவரின் கடைசி வார்த்தைகள் அவருக்கு எது முக்கியம் என்பதைக் காட்டுகின்றன. மரணத்தை எதிர்நோக்கியபோது, இயேசு என்ன சொன்னார்?

மன்னிப்பின் வார்த்தைகள்

அவர்கள் அவரைச் சிலுவையில் அறைந்தபோது, "பிதாவே, இவர்களுக்கு மன்னியும், தாங்கள் செய்கிறது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்களே" என்று இயேசு ஜெபித்தார் (லூக்கா 23:34). முடிவு வரை, அவர் அன்பையும் மன்னிப்பையும் வெளிப்படுத்தினார்.

மரணத்திற்குப் பாத்திரமான ஒரு கள்ளனிடம், "இன்றைக்கு நீ என்னுடேனேகூடப் பரதீசிலிருப்பாய் என்று மெய்யாகவே உனக்குச் சொல்லுகிறேன்" என்று இயேசு வாக்களித்தார் (லூக்கா 23:43).

பரிவுணர்வின் வார்த்தைகள்

இயேசு தன் தாயைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பை யோவானிடம் ஒப்படைத்தார்: "ஸ்திரீயே, அதோ, உன் மகன்" என்றும், யோவானைப் பார்த்து, "அதோ, உன் தாய்" என்றும் சொன்னார் (யோவான் 19:26-27). முன்னதாக, மிக ஆழமான குடும்ப உறவுகள் ஆவிக்குரியவை என்று இயேசு போதித்திருந்தார். "இதோ, என் தாயும் என் சகோதரரும் இவர்களே! பரலோகத்திலிருக்கிற என் பிதாவின் சித்தத்தின்படி செய்கிறவன் எவனோ, அவனே எனக்குச் சகோதரனும், சகோதரியும், தாயுமாய் இருக்கிறான்" (மத்தேயு 12:49-50).

அவர் மரிக்கும் நேரத்தில், இயேசுவின் சரீரப்பிரகாரமான சகோதரர்கள் அவிசுவாசிகளாக இருந்தனர்; அவர்கள் அவருடைய ஆவிக்குரிய குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கவில்லை. எனவே, இயேசு தனது தாயை, தனக்கு அன்பானவனாயிருந்த ஆவிக்குரிய சகோதரனான யோவானின் பராமரிப்பில் ஒப்படைத்தார்.

சரீர வேதனையின் வார்த்தைகள்

தேவனுடைய குமாரனாக இருந்தது, சிலுவையின் சரீர வேதனைகளிலிருந்து இயேசுவை விடுவிக்கவில்லை. தண்டிக்கப்பட்ட ஒரு குற்றவாளிக்குரிய அனைத்து உடல் வேதனைகளையும் அவர் அனுபவித்தார். கொடூரமான வெப்பத்தில் தண்ணீர் இல்லாமல் பல மணிநேரம் இருந்த பிறகு, "தாகமாயிருக்கிறேன்" என்று இயேசு கதறினார் (யோவான் 19:28).

ஆவிக்குரிய வேதனையின் வார்த்தைகள்

சிலுவையில் இயேசு உச்சரித்த மிகவும் நெஞ்சுருகப்பண்ணும் வார்த்தைகளை மத்தேயுவும் மாற்குவும் பதிவு செய்துள்ளனர்: "என் தேவனே! என் தேவனே! ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?" (மத்தேயு 27:46 மற்றும் மாற்கு 15:34, சங்கீதம் 22:1-ஐ மேற்கோள் காட்டுகிறார்).

தமது மனித தன்மையில், தாவீது உணர்ந்த அதே கைவிடப்பட்ட உணர்வை இயேசுவும் உணர்ந்தார். மக்கள் தாவீதைப் பரியாசம்பண்ணி, அவர் முன்னாகத் தங்கள் தலைகளைத் துலுக்கினது போல (சங்கீதம் 22:7), அவர்கள் இயேசுவையும் நிந்தித்து, தங்கள் தலைகளைத் துலுக்கினார்கள் (மத்தேயு 27:39). அந்தத் தருணத்தில் தாவீது உணர்வுப்பூர்வமாக தேவனால் கைவிடப்பட்டதாக உணர்ந்தது போலவே, இயேசுவும், "என் தேவனே! என் தேவனே! ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?" என்று கதறினார் (மத்தேயு 27:46).

இருப்பினும், தேவன் தன்னை உண்மையாகவே கைவிடவில்லை என்பதை தாவீது கண்டுகொண்டார். இந்த சங்கீதத்தின் பிற்பகுதியில், "உபத்திரவப்பட்டவனுடைய உபத்திரவத்தை அவர் அற்பமாயெண்ணாமலும் அருவருக்காமலும், தம்முடைய முகத்தை அவனுக்கு மறைக்காமலுமிருந்து, தம்மை நோக்கி அவன் கூப்பிடுகையில் அவனைக் கேட்டருளினார்" என்று தாவீது சாட்சி கூறுகிறார் (சங்கீதம் 22:24).

அதே வழியில், தேவன் தன்னைக் கைவிடவில்லை என்பதை இயேசு கண்டார். சிலுவையிலிருந்து வந்த இயேசுவின் அடுத்த வார்த்தைகள் அவருடைய பிதாவை நோக்கிச் செய்யப்பட்ட கதறலாகும். பிதா தன்னை கைவிடவில்லை என்பதை அறிந்து, "பிதாவே, உம்முடைய கைகளில் என் ஆவியை ஒப்புவிக்கிறேன்" என்று இயேசு ஜெபித்தார் (லூக்கா 23:46).

தேவன் நம் ஜெபங்களைக் கேட்பதில்லை என்று தோன்றும் போது நாம் உணரும் அதே தனிமை உணர்வை, இயேசுவும் தமது மனித தன்மையில் அனுபவித்தார். ஆனால், பரம பிதா ஒருபோதும் தம் பிள்ளைகளைக் கைவிடுவதில்லை என்ற உண்மையையும் இயேசு அனுபவித்தார். அவருடைய பிரசன்னத்தை நாம் உணராதபோதும், அவர் நம்மைக் கேட்கிறார் என்பதை அறிந்து நாம் அவரை நோக்கி கூப்பிடலாம்.

ஒப்புக்கொடுத்தலின் வார்த்தைகள்

"பிதாவே, உம்முடைய கைகளில் என் ஆவியை ஒப்புவிக்கிறேன்" (லூக்கா 23:46). இயேசு தனது வாழ்நாள் முழுவதும் பிதாவுக்கு உண்மையாகக் கீழ்ப்படிந்து வாழ்ந்தார். சிலுவையை எதிர்நோக்கியபோது, "ஆகிலும் என் சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது" என்று அவர் ஜெபித்தார் (மத்தேயு 26:39). இப்போது அவர் பிதாவின் சித்தத்திற்குத் தன் இறுதி ஒப்புக்கொடுத்தலை வெளிப்படுத்தினார்.

வெற்றியின் வார்த்தைகள்

"முடிந்தது" (யோவான் 19:30). இந்த வெற்றிக் குரலின் மூலம், பிதா தன்னை அனுப்பிய நோக்கத்தை நிறைவேற்றிவிட்டதாக இயேசு அறிவித்தார். பாவத்திற்கான தண்டனை செலுத்தப்பட்டது; சாத்தான் தோற்கடிக்கப்பட்டான். பழைய ஏற்பாட்டு ஆட்டுக்குட்டிகளால் முன்னறிவிக்கப்பட்டதும், ஏசாயா 53-ல் வாக்களிக்கப்பட்டதுமான பாவநிவாரணம் நிறைவேறியது.

நாம் அவருக்குள் தேவனுடைய நீதியாகும்படிக்கு, பாவம் அறியாத அவரை தேவன் நமக்காகப் பாவமாக்கினார் (2 கொரிந்தியர் 5:21). ஏசாயா 53-ல், நம்முடைய பாவங்களைச் சுமக்கும் பாடுபடும் ஊழியக்காரனைப் பற்றித் தீர்க்கதரிசி பேசினார் (ஏசாயா 53:4-12). இந்தப் பதிலீடான பாவநிவாரணம் (substitutionary atonement) சிலுவையில் நிறைவேற்றப்பட்டது என்பதை பவுல் காட்டுகிறார்.

நாம் அவருக்குள் தேவனுடைய நீதியாகும்படிக்கு இயேசு நமக்காகப் பாவமானார் (2 கொரிந்தியர் 5:21). நாம் இனியும் பாவத்திற்கு அடிமைப்பட்டு வாழ்வதில்லை; கிறிஸ்துவின் மரணத்தின் மூலம், நாம் நீதிமான்களாக்கப்பட்டிருக்கிறோம். அவருக்குள் நாம் நீதிமான்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறோம் என்று மட்டும் பவுல் சொல்லவில்லை. மாறாக, அவருக்குள் நாம் உண்மையில் தேவனுடைய நீதியாகும்படிக்கு என்கிறார். சிலுவையில் கிறிஸ்துவின் கிரியையின் மூலம், ஒரு உண்மையான மாற்றம் நிகழ்கிறது. நாம் நீதிமான்களாக மாறும்படி கிறிஸ்து பாவமானார்.

ஓ தெய்வீக அன்பே, நீர் என்ன செய்தீர்! அழியாத தேவன் எனக்காக மரித்தார்! பிதாவின் நித்திய குமாரன் என் பாவங்கள் அனைத்தையும் சிலுவை மரத்திலே சுமந்தார். அழியாத தேவன் எனக்காக மரித்தார்:

என் ஆண்டவர், என் அன்பர், சிலுவையில் அறையப்பட்டார்!

எனக்காகவும் உனக்காகவும் அவர் சிலுவையில் அறையப்பட்டார், கலகக்காரர்களாகிய நம்மை தேவனிடம் திருப்பிக்கொண்டுவரவே. விசுவாசியுங்கள், இந்தச் சாட்சியை மெய்யென்று விசுவாசியுங்கள், நீங்கள் அனைவரும் இயேசுவின் இரத்தத்தால் மீட்கப்பட்டீர்கள். மன்னிப்பு அனைத்தும் அவர் விலாவிலிருந்து பாய்கிறது:

என் ஆண்டவர், என் அன்பர், சிலுவையில் அறையப்பட்டார்!

வழியில் கடந்துபோகிறவர்களே, அவரைப் பாருங்கள், இரத்தம் சிந்தும் ஜீவனுக்கும் சமாதானத்துக்கும் அதிபதியை! பாவிகளே, உங்கள் இரட்சகர் மரிப்பதைப் பாருங்கள், 'அவருடைய துக்கத்தைப் போல் ஒரு துக்கம் உண்டா?' என்று சொல்லுங்கள். வாருங்கள், என்னுடனே அவர் இரத்தம் பூசப்பட்டதை உணருங்கள்: என் ஆண்டவர், என் அன்பர், சிலுவையில் அறையப்பட்டார்!

- சார்லஸ் வெஸ்லி

அடக்கம் பண்ணப்படுதல்

► மத்தேயு 27:57-61-ஐ வாசிக்கவும்.

கொரிந்தியர்களுக்கு பவுல் அளித்த செய்தியில், இயேசு நம்முடைய பாவங்களுக்காக மரித்து, அடக்கம் பண்ணப்பட்டார் என்று பிரசங்கித்தார் (1 கொரிந்தியர் 15:3-4). பவுலுக்கும் ஆதிகால திருச்சபைக்கும், அடக்கம் பண்ணப்படுதல் முக்கியமானதாக இருந்தது.

இன்று பல 'பாடுகளின் வார' அனுசரிப்புகள் புனித வெள்ளியிலிருந்து நேரடியாக ஈஸ்டர் ஞாயிறுக்க்குத் தாவுகின்றன. ஆனால் திருச்சபை வரலாற்றின் பெரும்பகுதியில், "புனித சனி" என்பது ஈஸ்டர் விழிப்புணர்வு ஆராதனையின் முக்கிய பகுதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது. அடக்கம் பண்ணப்படுவதன் முக்கியத்துவம் என்ன?[1]

வரலாற்று முக்கியத்துவம்

இயேசு உண்மையில் மரித்தார் என்பதை அடக்கம் பண்ணப்படுதல் காட்டுகிறது. இயேசு மூர்ச்சை அடைந்தார், பின்னர் அதிலிருந்து விழித்துக்கொண்டார் என்ற இஸ்லாமியக் கூற்றுகளுக்கு மாறாக, அவர் உண்மையில் மரித்தார் என்பதை அடக்கம் பண்ணப்படுதல் காட்டுகிறது. மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட கைதியை எப்படிக் கொல்வது என்பது ரோமானியர்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும். அவர் இறப்பதற்கு முன் சிலுவையிலிருந்து அவரை இறக்குவதற்கு வாய்ப்பே இல்லை.

மேலும், பெரிய கல்லும், காவலர்களும் கல்லறையிலிருந்து யாரும் தப்பிக்க முடியாது என்பதை உறுதிப்படுத்தினர். ஒருவேளை ரோம வீரர்கள் தவறுதலாக இயேசு இறப்பதற்கு முன்பே அவரை அடக்கம் செய்திருந்தாலும், சிலுவையில் பல மணிநேர வேதனையை அனுபவித்த ஒரு மனிதன் பிரேதத் துணிகளை அவிழ்த்து, கனமான கல்லைத் தள்ளிவிட்டு, தொழில்முறை காவலர்கள் கூட்டத்தை மீறிச் சென்றிருக்க முடியும் என்பது நினைத்துப்பார்க்க முடியாத ஒன்று. நாசரேத்தாகிய இயேசு மரித்தார் என்ற வரலாற்று உண்மையை அடக்கம் பண்ணப்படுதல் உறுதிப்படுத்துகிறது.

தீர்க்கதரிசன முக்கியத்துவம்

அடிக்கப்படும்படி கொண்டுபோகப்படுகிற ஆட்டுக்குட்டியைப் பற்றி எழுதிய ஏசாயா, "துன்மார்க்கரோடே அவருடைய பிரேதக்குழியை நியமித்தார்கள்; ஆனாலும் அவர் மரித்தபோது ஐசுவரியவானோடே இருந்தார்" என்று தீர்க்கதரிசனம் உரைத்தார் (ஏசாயா 53:9). இயேசுவின் அடக்கம் மேசியாவைக் குறித்த தீர்க்கதரிசனத்தை நிறைவேற்றியது.

இயேசு மரித்த பிறகு, அரிமத்தியா ஊரானாகிய யோசேப்பு பிலாத்துவிடம் சென்று சரீரத்தைக் கேட்டார். யோசேப்பு ஆலோசனை சங்கத்தின் உறுப்பினராக இருந்தார், ஆனால் அவர் இயேசுவைக் குற்றவாளியாகத் தீர்த்ததை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. பெரும்பாலான தலைவர்கள் இயேசுவுக்கு எதிராகத் திரும்பிய பின்னரும், சிலர் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள். யோசேப்பு இந்த அந்தரங்க சீடர்களில் ஒருவர். அவரும் நிக்கொதேமுவும் யோசேப்பின் கல்லறையில் இயேசுவின் உடலை அடக்கம் செய்தனர் (மத்தேயு 27:57-60, மாற்கு 15:42-46, லூக்கா 23:50-54, யோவான் 19:38-42).

இதற்கு எவ்வளவு தைரியம் தேவைப்பட்டிருக்கும் என்று யோசித்துப் பாருங்கள். சீடர்கள் கூட இயேசுவைக் கைவிட்ட பிறகு, மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒரு குற்றவாளியுடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள யோசேப்பு முன்வந்தார். இந்த பகிரங்க நிலைப்பாடு, ஆலோசனை சங்கத்தில் யோசேப்பின் பதவியையும் சமூகத்தில் அவருக்கு இருந்த நிலையையும் ஆபத்துக்குள்ளாக்கியது. மேலும், யோசேப்பு பிலாத்துவின் கோபத்திற்கு ஆளாகும் அபாயமும் இருந்தது. சிலுவையில் அறையப்பட்டவர்களின் சடலங்களை அடக்கம் செய்ய ரோமானிய அதிகாரிகள் அரிதாகவே நண்பர்கள் அல்லது உறவினர்களை அனுமதித்தனர். மற்ற குற்றவாளிகளுக்கு எச்சரிக்கையாக உடல்கள் பொதுப் பார்வையில் விடப்பட்டன. பிலாத்து அனுமதி அளித்தது, இயேசு எந்தக் குற்றமும் செய்யாதவர் என்பதை பிலாத்து அறிந்திருந்தார் என்பதற்கு மற்றொரு சான்றாகும்.

இறையியல் முக்கியத்துவம்

பவுல் நமது ஞானஸ்நானத்தை இயேசுவின் அடக்கத்தோடு ஒப்பிட்டார்:

கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள்ளாக ஞானஸ்நானம் பெற்ற நாமனைவரும் அவருடைய மரணத்துக்குள்ளாக ஞானஸ்நானம் பெற்றதை அறியாமலிருக்கிறீர்களா? மேலும் பிதாவின் மகிமையினாலே கிறிஸ்து மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பப்பட்டதுபோல, நாமும் புதிதான ஜீவனுள்ளவர்களாய் நடந்துகொள்ளும்படிக்கு, அவருடைய மரணத்திற்குள்ளாக்கும் ஞானஸ்நானத்தினாலே கிறிஸ்துவுடனேகூட அடக்கம்பண்ணப்பட்டோம் (ரோமர் 6:3-4).

அடக்கம் பண்ணப்படுதல் என்பது இயேசுவின் மரணத்தை பகிரங்கமாக உறுதிப்படுத்துவதாகும். அதே வழியில், ஞானஸ்நானம் என்பது இயேசுவின் மரணத்தில் நமது பங்களிப்பிற்கான பகிரங்க சாட்சியாகும். ஞானஸ்நானத்தில், நமது பழைய வாழ்க்கை முறைக்கு நாம் மரித்தவர்கள் என்று அறிவிக்கப்படுகிறோம்.

ஒரு நபரின் மரணத்தை அங்கீகரிப்பதில் அடக்கம் பண்ணப்படுதல் இறுதிப் படியாகும். மேற்கத்திய நாடுகளில், இந்த பூமியில் சொல்லப்படும் "பிரியாவிடை" முடிந்துவிட்டது என்பதை அங்கீகரிக்க, துக்கப்படுபவர்கள் சவப்பெட்டியின் மீது மண்ணைப் போடுவார்கள். பாவத்திற்கு நாம் மரித்தோம் என்பது முடிவானது என்பதை பவுல் வலியுறுத்துகிறார். கிறிஸ்து மரித்தது போல, நாமும் பாவத்திற்கு மரித்திருக்கிறோம். கிறிஸ்துவுடன் அடக்கம் பண்ணப்பட்ட பிறகு மீண்டும் பாவத்திற்குத் திரும்புவது, ஒரு பிணத்தைத் தோண்டி எடுப்பதைப் போன்றது.[2] நாம் கிறிஸ்துவுடன் அடக்கம் பண்ணப்பட்டோம்; இனி நாம் பாவத்திற்குப் பிழைத்திருக்கிறவர்கள் அல்ல.

பவுல் கொரிந்துவில் சிலுவையைப் பற்றிப் பிரசங்கித்தார்; கிறிஸ்து நம்முடைய பாவங்களுக்காக மரித்து, அடக்கம் பண்ணப்பட்டார். பின்னர், பவுல் உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிப் பிரசங்கித்தார்; கிறிஸ்து மூன்றாம் நாளில் உயிர்த்தெழுந்து, அநேக சாட்சிகளுக்குத் தரிசனமானார் (1 கொரிந்தியர் 15:3-8). உயிர்த்தெழுதல் கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் மையமாக உள்ளது.

► மத்தேயு 27:62-28:15-ஐ வாசிக்கவும்.

சிலுவையில் எழுதப்பட்டிருந்த வாசகத்தை மாற்றுமாறு மதத் தலைவர்கள் பிலாத்துவிடம் கேட்டபோது, அவர் மறுத்துவிட்டார். "நசரேயனாகிய இயேசு யூதருடைய ராஜா" (யோவான் 19:19) என்ற வாசகம் அடங்கிய பலகைக்குக் கீழே அவர் இயேசுவைச் சிலுவையில் அறைந்தார். மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒரு குற்றவாளிக்கு இந்தப் பட்டத்தைப் பயன்படுத்துவதன் மூலம், தான் வெறுத்த யூதர்களை பிலாத்து ஏளனம் செய்தார்.

சிலுவையில் அறையப்பட்ட பிறகு, மதத் தலைவர்கள் மீண்டும் பிலாத்துவிடம் வந்து, கல்லறையைப் பாதுகாக்க ரோமானியக் காவலைக் கேட்டார்கள்.

ஆண்டவனே, அந்த எத்தன் உயிரோடிருக்கும்போது, மூன்று நாளைக்குப்பின் எழுந்திருப்பேன் என்று சொன்னது எங்களுக்கு ஞாபகமிருக்கிறது. ஆகையால், அவனுடைய சீஷர்கள் இராத்திரியிலே வந்து, அவனைக் களவாய்க் கொண்டுபோய், மரித்தோரிலிருந்து எழுந்தானென்று ஜனங்களுக்குச் சொல்லாதபடிக்கும், முந்தின எத்தைப்பார்க்கிலும் பிந்தின எத்து கொடிதாகாதபடிக்கும், நீர் மூன்றுநாள்வரைக்கும் கல்லறையைப் பத்திரப்படுத்தும்படி கட்டளையிடவேண்டும் என்றார்கள் (மத்தேயு 27:63-64).

பிலாத்துவின் அனுமதியுடன், அவர்கள் கல்லறையை முத்திரை இட்டு, தோட்டத்தில் இயேசுவைக் கைது செய்த அதே படையைச் சேர்ந்த காவலர்களைக் கொண்டு அதைப் பாதுகாத்தனர். ஆனால் திடீரென்று:

அப்பொழுது, பூமி மிகவும் அதிரும்படி, கர்த்தருடைய தூதன் வானத்திலிருந்திறங்கிவந்து, வாசலிலிருந்த கல்லைப் புரட்டித் தள்ளி, அதின்மேல் உட்கார்ந்தான். அவனுடைய ரூபம் மின்னல்போலவும், அவனுடைய வஸ்திரம் உறைந்தமழையைப்போல வெண்மையாகவும் இருந்தது. காவலாளர் அவனுக்குப் பயந்ததினால் திடுக்கிட்டுச் செத்தவர்கள்போலானார்கள் (மத்தேயு 28:2-4).

இயேசு உயிர்த்தெழுந்தார்!

► யோவான் 20:1-29-ஐ வாசிக்கவும்.

சுவிசேஷங்கள் இயேசு உயிர்த்தெழுந்த பிறகு அளித்த பல தரிசனங்களைப் பதிவு செய்கின்றன. அவர் பலவிதமான சூழ்நிலைகளில் பலருக்குத் தோன்றினார்.

சந்தேகவாதிகள் சில நேரங்களில், "கல்லறையில் இருந்த பெண்கள் பிரமை (hallucination) பிடித்த நிலையில் இருந்தார்கள். அவர்கள் எதைப் பார்க்க எதிர்பார்த்தார்களோ அதையே பார்த்தார்கள்" என்று வாதிடுகிறார்கள். இருப்பினும், இந்த சாட்சிகள் இயேசுவை உயிருள்ளவராகப் பார்க்க எதிர்பார்க்கவில்லை; அவர் இறந்துவிட்டார் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும்! அவருடைய உயிர்த்தெழுதலைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசனங்களை அவர்கள் இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லை (யோவான் 20:9). இயேசுவைக் கண்டதாக முதல் சாட்சிகள் சொன்னபோதும், மற்ற சீடர்கள் அதை நம்பவில்லை (மாற்கு 16:13). இயேசு மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுவார் என்று அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

படிப்படியாக, மகதலேனா மரியாள் (யோவான் 20:11-18), எம்மாவு ஊருக்கு நடந்து சென்ற இரண்டு சீடர்கள் (லூக்கா 24:13-32), பதினொரு அப்போஸ்தலர்கள் (யோவான் 20:19-31), மற்றும் 500 பேர் கொண்ட குழுவிற்கும் (1 கொரிந்தியர் 15:6) தரிசனமானதன் மூலம், இயேசு உண்மையில் உயிர்த்தெழுந்தார் என்பதை அவருடைய சீடர்கள் உணர்ந்தனர். ஆதி திருச்சபை, "அவர் உயிர்த்தெழுந்தார். அவர் மெய்யாகவே உயிர்த்தெழுந்தார்!" என்ற வார்த்தைகளுடன் ஆராதனையைத் தொடங்கியது.

பல தாராளவாத இறையியலாளர்கள் உயிர்த்தெழுதலை ஒரு கட்டுக்கதை என்று ஒதுக்கித்தள்ள முயன்றனர். இருப்பினும், அப்போஸ்தலர்களின் விசுவாசம், இயேசுவின் வாழ்க்கை ஏற்படுத்திய நீடித்த தாக்கத்தைப் பற்றிய ஒரு அழகான கதையின் அடிப்படையில் அல்ல, மாறாக அவருடைய மரணம் மற்றும் உயிர்த்தெழுதல் என்ற உறுதியான உண்மைகளின் அடிப்படையில் அமைந்திருந்தது. இயேசு மரித்தார் என்றும், அவர் மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தார் என்றும் அப்போஸ்தலர்கள் அறிந்திருந்தார்கள். இது துன்புறுத்தலையும் மரணத்தையும் கூட எதிர்கொள்ளும் நம்பிக்கையை அவர்களுக்கு அளித்தது. இயேசுவின் மரணமும் உயிர்த்தெழுதலும் இன்றைய ஊழியத்திற்கு எவ்விதம் பேசுகிறது?

சிலுவையின் வல்லமையில் ஊழியம் செய்தல்

► 1 கொரிந்தியர் 1:17-2:5-ஐ வாசிக்கவும்.

தனது இரண்டாவது மிஷனரி பயணத்தின் போது, மார்ஸ் மேடையில் பிரசங்கித்த பிறகு பவுல் அத்தேனே பட்டணத்திலிருந்து கொரிந்துவுக்குப் பயணம் செய்தார். அத்தேனே பட்டணத்தில் பவுல் தனது ஊழியத்தின் மூலம் குறைந்தபட்ச பலன்களையே கண்டார் என்று தோன்றுகிறது (அப்போஸ்தலர் 17:16-34). அவர் அத்தேனேவில் ஒரு சபையை நிறுவவில்லை, மேலும் தத்துவ மனப்பான்மை கொண்ட அத்தேனே பட்டணத்தார் அவருடைய உயிர்த்தெழுதலின் செய்தியைப் பரியாசம் பண்ணினார்கள். அத்தேனேவிலிருந்து, அகாயா மாகாணத்தின் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க நகரமான கொரிந்துவுக்கு மேற்கே 75 கிலோமீட்டர் தூரம் பவுல் பயணம் செய்தார்.

தெசலோனிக்கே, பெரோயா மற்றும் அத்தேனே ஆகிய மூன்று தொடர்ச்சியான நகரங்களில் எதிர்ப்பைச் சந்தித்த பிறகு பவுல் கொரிந்துவுக்கு வந்தார். இதனால்தான் அவர், "அல்லாமலும் நான் பலவீனத்தோடும் பயத்தோடும் மிகுந்த நடுக்கத்தோடும் உங்களிடத்தில் இருந்தேன்" (1 கொரிந்தியர் 2:3) என்று கூறியிருக்கலாம். கிரேக்கப் பார்வையாளர்கள் சொல்லாற்றலையும் (eloquence) அறிவுப்பூர்வமான திறமையையும் எதிர்பார்த்த போதிலும், பவுல் சிலுவையை மட்டுமே பிரசங்கிக்கத் தீர்மானித்தார். அவருடைய செய்தியின் வல்லமை அவருடைய சொல்லாற்றலிலிருந்து வரவில்லை, சிலுவையிலிருந்தே வந்தது. பவுல் "கிறிஸ்துவின் சிலுவை வீணாய்ப் போகாதபடிக்கு, சாதுரிய ஞானமில்லாமல்" பிரசங்கித்தார் (1 கொரிந்தியர் 1:17).

கொரிந்துவில் பவுல், "இயேசுகிறிஸ்துவை, சிலுவையில் அறையப்பட்ட அவரையேயன்றி, வேறொன்றையும் உங்களுக்குள்ளே அறியாதிருக்கத் தீர்மானித்திருந்தேன்" (1 கொரிந்தியர் 2:2) என்று கூறினார். சிலுவையின் செய்தி பலருக்கு இடறலாக இருக்கும் என்பதை பவுல் அறிந்திருந்தார்.

யூதர்கள் அடையாளத்தைக் கேட்கிறார்கள், கிரேக்கர் ஞானத்தைத் தேடுகிறார்கள்; நாங்களோ சிலுவையில் அறையப்பட்ட கிறிஸ்துவைப் பிரசங்கிக்கிறோம்; அவர் யூதருக்கு இடறலாயும் கிரேக்கருக்குப் பைத்தியமாயும் இருக்கிறார் (1 கொரிந்தியர் 1:22-23).

இந்தச் செய்தி யூதர்களுக்கு ஒரு இடறலாக அல்லது அவமானமாக இருந்தது. மேசியாவை உறுதிப்படுத்தும் அடையாளங்களை அவர்கள் எதிர்பார்த்தார்கள். சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒரு மனிதன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மேசியாவாக இருக்க முடியும் என்ற எண்ணம் அவர்கள் பார்வையில் அபத்தமானது. நியாயப்பிரமாணம், "தூக்கிப்போடப்பட்டவன் தேவனால் சபிக்கப்பட்டவன்" (உபாகமம் 21:23) என்று கூறியது. சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசுவே மேசியா என்று கூறுவது யூதப் பார்வையாளர்களுக்கு அவமானகரமானதாக இருந்தது.

சிலுவையின் செய்தி புறஜாதியாருக்குப் பைத்தியக்காரத்தனமாக இருந்தது. கிரேக்கர்கள் ஒரு தியாகியின் உன்னதமான மரணத்தை மதித்தனர். இயேசு ரோமானியர்களுக்கு எதிரான போரில் கொல்லப்பட்டிருந்தால், கிரேக்க சிந்தனையாளர்கள் அவருடைய துணிச்சலுக்காக அவரைக் கௌரவித்திருப்பார்கள். ஆனால் சிலுவையில் அறையப்படுதல் பாதிக்கப்பட்டவரை அவமானப்படுத்தியது; இது ஒரு உன்னதமான மரணம் அல்ல. சிலுவையில் அறையப்பட்டவர்களுக்கு வழக்கமாக முறையான அடக்கம் மறுக்கப்பட்டது. அவர்களின் சரீரம் பறவைகளாலும் எலிகளாலும் தின்னப்பட்டு, எலும்புகள் ஒரு பொதுவான குழியில் வீசப்பட்டன. சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒரு யூதக் குடியானவரை "ஆண்டவர்" என்று உரிமை கோருவது புறஜாதிப் பார்வையாளர்களுக்கு அபத்தமாகத் தோன்றியது.

சிலுவை யூதர்களுக்கு இடறலாகவும், புறஜாதியாருக்குப் பைத்தியமாகவும் இருந்தது, ஆனால் பவுல் சிலுவையின் செய்தியைத் தயக்கமின்றிப் பிரசங்கித்தார். பவுலின் உதாரணம் நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக அமைகிறது. இன்றும், முதல் நூற்றாண்டைப் போலவே, சிலுவை சிலரைப் புண்படுத்தும், மற்றவர்களுக்குப் பைத்தியக்காரத்தனமாகத் தோன்றும், ஆனாலும் நாம் பிரசங்கிக்க வேண்டிய செய்தி அதுவே.

ஊழியர்களாகவும் சபைத்தலைவர்களாகவும் நம்முடைய நம்பிக்கை நம் திறமையிலிருந்து வருவதில்லை; நமது நம்பிக்கை சிலுவையின் செய்தியை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பவுல் ஒரு அற்புதமான கல்வியறிவையும், சிறந்த அறிவாற்றலையும் கொண்டிருந்தார், மேலும் அக்காலத்தின் சிறந்த அறிஞர்களுடன் வாதிடக்கூடியவர். ஆனால் அவரது இறுதி நம்பிக்கை சிலுவையில் இருந்தது. நாம் வாதங்களால் மட்டும் மக்களை வென்றால், அவர்களின் விசுவாசம் மனிதர்களின் ஞானத்தில் தங்கியிருக்கக்கூடும்; ஆனால் நாம் அவர்களைச் சிலுவைக்கு நேராகச் சுட்டிக்காட்டும்போது, ​​அவர்களின் விசுவாசம் தேவனுடைய பலத்தில் நிலைநிற்கும் (1 கொரிந்தியர் 2:5).

உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமையில் ஊழியம் செய்தல்

► அப்போஸ்தலர் 2:22-36-ஐ வாசிக்கவும்.

உயிர்த்தெழுதலே ஆதி கிறிஸ்தவ பிரசங்கத்தின் மையப் பொருளாக இருந்தது என்பதை அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் புத்தகம் காட்டுகிறது. பெந்தெகோஸ்தே நாளில், தீர்க்கதரிசிகளால் செய்யப்பட்ட வாக்குறுதிகளின் நிறைவேறுதல் இயேசுவே என்பதற்கு ஆதாரமாக பேதுரு உயிர்த்தெழுதலைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

அகிரிப்பா ராஜா முன்பாகத் தன்னைத் தற்காத்துப் பேசுகையில் பவுல்: “தேவன் நம்முடைய பிதாக்களுக்கு அருளிச்செய்த வாக்குத்தத்தம் நிறைவேறுமென்கிற நம்பிக்கைக்காகவே நான் இப்பொழுது நியாயத்தீர்ப்படைகிறவனாய் நிற்கிறேன். இரவும் பகலும் இடைவிடாமல் ஆராதனை செய்துவருகிற நம்முடைய பன்னிரண்டு கோத்திரத்தாரும் அந்த வாக்குத்தத்தம் நிறைவேறுமென்று நம்பியிருக்கிறார்கள்” என்று கூறினார். அந்த வாக்குறுதி என்ன? உயிர்த்தெழுதல். “தேவன் மரித்தோரை எழுப்புகிறது நம்பப்படாத காரியமென்று நீங்கள் எண்ணுகிறதென்ன?” (அப்போஸ்தலர் 26:6-8).

► 1 கொரிந்தியர் 15:12-34-ஐ வாசிக்கவும்.

1 கொரிந்தியர் நிருபத்தில், தனது ஊழியம் சிலுவையின் வல்லமையில் மட்டுமல்ல, உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமையிலும் நிலைத்திருக்கிறது என்பதை பவுல் காட்டுகிறார். உயிர்த்தெழுதல் இல்லாவிட்டால், தனது ஊழியம் அர்த்தமற்றது என்று பவுல் வலியுறுத்துகிறார். "கிறிஸ்து எழுந்திருக்கவில்லையென்றால், எங்கள் பிரசங்கமும் விருதா, உங்கள் விசுவாசமும் விருதா" (1 கொரிந்தியர் 15:14). உயிர்த்தெழுதல் இல்லாமல், இயேசு தோல்வியுற்ற மற்றொரு மேசியாவை விட மேலானவர் அல்ல. உயிர்த்தெழுதல் இல்லாவிட்டால், இயேசு ஒரு துன்பியல் தியாகியாக இருக்கலாம், ஆனால் அவர் வாக்களிக்கப்பட்ட மேசியா அல்ல.

உயிர்த்தெழுதலே நமது கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தின் அடிப்படை. "கிறிஸ்து எழுந்திராவிட்டால், உங்கள் விசுவாசம் வீணாயிருக்கும்; நீங்கள் இன்னும் உங்கள் பாவங்களில் இருப்பீர்கள்" (1 கொரிந்தியர் 15:17). சிலுவையில், கிறிஸ்து நம்முடைய பாவங்களுக்காகப் பாவநிவாரணம் செய்தார், ஆனால் உயிர்த்தெழுதலே மரணத்தின் மீதும் பாவத்தின் மீதும் கிறிஸ்துவின் வல்லமையை நிரூபித்தது. உயிர்த்தெழுதல் இல்லையென்றால், உங்கள் விசுவாசம் வீணாயிருக்கும், நீங்கள் இன்னும் உங்கள் பாவங்களுக்கு அடிமைப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்று பவுல் கூறுகிறார்.

உயிர்த்தெழுதலே நமது கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின் அடிப்படை. "மனுஷனால் மரணம் உண்டானபடியால், மனுஷனால் மரித்தோரின் உயிர்த்தெழுதலும் உண்டாயிற்று. ஆதாமுக்குள் எல்லாரும் மரிக்கிறதுபோல, கிறிஸ்துவுக்குள் எல்லாரும் உயிர்ப்பிக்கப்படுவார்கள்" (1 கொரிந்தியர் 15:21-22). கிறிஸ்து மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தபடியால், அவர்களுக்கும் உயிர்த்தெழுதலின் நம்பிக்கை உண்டு என்று பவுல் கொரிந்தியர்களுக்கு உறுதியளித்தார்.

இரண்டாம் நூற்றாண்டில், லூசியன் என்ற கிரேக்க நாவலாசிரியர், உயிர்த்தெழுதலின் மீதான கிறிஸ்தவர்களின் நம்பிக்கையைப் பரியாசம் செய்தார். அவர் சொன்னார், "தாங்கள் என்றென்றும் வாழ்வோம் என்று அந்தப் பரிதாபத்திற்குரியவர்கள் நம்பவைக்கப்பட்டுள்ளனர். அதன் காரணமாக, அவர்கள் மரணத்தை அற்பமாக எண்ணி, தங்கள் விசுவாசத்திற்காகத் தங்கள் உயிரைத் தியாகம் செய்யத் தயாராக இருக்கிறார்கள்." லூசியன் கிறிஸ்தவர்களைப் பரியாசம் செய்தார், ஆனால் அவருடைய வார்த்தைகள் உண்மை. லூசியன் சொன்னது போல், இரண்டாம் நூற்றாண்டு கிறிஸ்தவர்கள் தாங்கள் என்றென்றும் வாழ்வோம் என்று நம்பினார்கள். அந்த நம்பிக்கையின் காரணமாக, அவர்கள் விசுவாசத்திற்காக மரிக்கத் தயாராக இருந்தார்கள்.

இன்றும் இது நமக்கு உண்மையாக இருக்க வேண்டும். கிறிஸ்து மரித்தோரிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்தார் என்று நாம் உண்மையாக நம்பினால், அது துன்புறுத்தல் மற்றும் மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் நம்பிக்கையை நமக்கு அளிக்க வேண்டும். உயிர்த்தெழுதலே நமது கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின் அடிப்படை.

உயிர்த்தெழுதலே நமது கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் அடிப்படை. உயிர்த்தெழுதல் உபதேசத்திலிருந்து ஒரு பிரமிக்க வைக்கும் நடைமுறைப் பயன்பாட்டை பவுல் முன்வைக்கிறார். "மரித்தோர் உயிர்த்தெழாவிட்டால், புசிப்போம் குடிப்போம், நாளைக்குச் சாவோம் என்று சொல்லலாமே? நீங்கள் பாவஞ்செய்யாமல் நீதிக்கேற்க விழித்துக்கொண்டு, தெளிந்தவர்களாயிருங்கள்" (1 கொரிந்தியர் 15:32, 34). பவுலின் கூற்றுப்படி, தேவபக்தியுள்ள வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு உயிர்த்தெழுதல் ஒரு முக்கியமான காரணத்தை அளிக்கிறது. உயிர்த்தெழுதல் இல்லை என்றால், "புசிப்போம், குடிப்போம், ஏனென்றால் விரைவில் சாவோம்" என்று கூறிய எபிக்குரியர்களைப் (Epicureans) போல நாம் வாழலாம். உயிர்த்தெழுதல் இல்லையென்றால் நித்தியத்திற்காக வாழ்வதில் எந்தக் காரணமும் இல்லை. ஆனால், உயிர்த்தெழுதல் இருப்பதால், விழித்துக்கொண்டு பாவமில்லாத வாழ்க்கை வாழுங்கள் என்று பவுல் தொடர்கிறார். பாவத்தின் மீதான நமது வெற்றி, உயிர்த்தெழுதலில் நமக்குள்ள நம்பிக்கையால் தூண்டப்படுகிறது.

ஊழியத்தின் சவால்களை எதிர்கொள்ளும்போது நமக்கிருக்கும் விசுவாசக் குறைவுக்காக உயிர்த்தெழுதலின் கதை நம்மைக் கடிந்துகொள்ள வேண்டும் (convict). எத்தனை முறை ஜெபங்களுக்குப் பதில் கிடைக்காது என்று எதிர்பார்க்கிறோம்? ஏன்? ஏனென்றால் உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமையை நாம் மறந்துவிடுகிறோம்! வெற்றியின் நம்பிக்கை இல்லாமலேயே எத்தனை முறை சோதனையை எதிர்கொள்கிறோம்? ஏன்? ஏனென்றால் பவுலின் வாக்குறுதியை நாம் மறந்துவிடுகிறோம்: "அன்றியும் இயேசுவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினவருடைய ஆவி உங்களில் வாசமாயிருந்தால், கிறிஸ்துவை மரித்தோரிலிருந்து எழுப்பினவர் உங்களில் வாசமாயிருக்கிற தம்முடைய ஆவியினாலே சாவுக்கேதுவான உங்கள் சரீரங்களையும் உயிர்ப்பிப்பார்" (ரோமர் 8:11).

கிறிஸ்து நமக்குள் வாழ்ந்தால், நாம் இனி மாம்சத்தில் வாழவில்லை; நாம் இனி பாவத்திற்கு கைதிகள் அல்ல. இதுவே உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமையில் வாழ்வதாகும். இயேசுவைக் கல்லறையிலிருந்து எழுப்பிய வல்லமை, பாவத்தின் மீது நமக்கு அன்றாட வெற்றியைத் தருகிறது. உயிர்த்தெழுதலின் வல்லமையில் வாழ்வதும் ஊழியம் செய்வதும் இதுவே.

உங்கள் வாழ்க்கை கிறிஸ்துவைப் போல் உள்ளதா?

லூக்கா எழுதினார், “முதல்முதல் அந்தியோகியாவிலே சீஷர்களுக்குக் கிறிஸ்தவர்கள் என்கிற பேர் வழங்கிற்று” (அப்போஸ்தலர் 11:26). அந்தியோகியாவிலுள்ள விசுவாசிகளை மக்கள் கவனித்தபோது, “அந்த மக்கள் கிறிஸ்துவைப் போல நடக்கிறார்கள். நாம் அவர்களை ‘கிறிஸ்தவர்கள்’ என்று அழைக்க வேண்டும்” என்று சொல்லத் தொடங்கினார்கள். இந்த வசனத்தை நீங்கள் வாசிக்கும்போது, உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்: “என் அயலார் என் நடத்தையையும், வார்த்தைகளையும், மனப்பான்மையையும் பார்த்து எனக்கு ‘கிறிஸ்தவன்’ என்ற பெயரைக் கொடுப்பார்களா? நான் கிறிஸ்துவைப் போல் இருக்கிறேனா?” அந்தியோகியாவிலுள்ள விசுவாசிகள் இயேசு கிறிஸ்துவின் குணாதிசயங்களைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் வாழ்ந்தார்கள்; அவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக இருந்தார்கள்.

பல வருடங்கள் போதகராகப் பணியாற்றிய பிறகு, டாக்டர் எச்.பி. லண்டன் இப்போது இளம் போதகர்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக பணியாற்றுகிறார். போதகர்கள் எதிர்கொள்ளும் ஆன்மீக ஆபத்துக்களைக் குறித்து அவர் எச்சரித்தார். “ஒருவர் பரிசுத்தமாக இல்லாமலேயே பரிசுத்தமான காரியங்களுக்கு அருகில் இருக்க முடியும். மன்னிப்பைக் குறித்துப் பிரசங்கித்துவிட்டு, மன்னிக்காமல் இருக்க முடியும். ஊழியர்கள் ஊழியத்திற்காக அதிக முயற்சியை எடுத்து, தங்கள் ஆத்துமாவின் ஆரோக்கியத்தைப் புறக்கணித்துவிடக்கூடும்.”[1] மற்றவர்களுக்குப் பிரசங்கித்துவிட்டு, தானே ஆகாதவனாய்ப் போவது சாத்தியமே (1 கொரிந்தியர் 9:27).

மற்றவர்களை வழிநடத்தும்போது ஆன்மீகத் தோல்வியைத் தவிர்க்க உதவும் சில நடைமுறைக் குறிப்புகளை டாக்டர் லண்டன் பரிந்துரைத்தார். கிறிஸ்துவைப் போன்ற வாழ்க்கையைப் பராமரிக்க உதவும் பகுதிகள் இவை. அவர் எழுதினார்:

• நீங்கள் பிரசங்கிப்பதை வாழ்ந்து காட்டுங்கள். உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையில் முதலில் கடைப்பிடிக்காத எதையும் மற்றவர்களுக்குப் பிரசங்கிக்காதீர்கள்.

• உங்கள் ஆத்துமாவைக் குறித்துக் கரிசனையாயிருங்கள். சில மருத்துவர்கள் ஆரோக்கியமற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மற்றவர்கள் மீது அக்கறை கொள்கிறார்கள், ஆனால் தங்கள் சொந்த ஆரோக்கியத்தைப் புறக்கணிப்பார்கள். சில போதகர்கள் ஆன்மீக ரீதியாக ஆரோக்கியமற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். ஒரு போதகராக, உங்கள் ஆன்மீக நலனைக் கவனித்துக்கொள்ள நேரம் ஒதுக்குங்கள்.

• உங்களைத் தாழ்த்துங்கள். ஒரு போதகர் என்பவர் மேய்ப்பர் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள், அவர் ஒரு வங்கித் தலைவர் (bank president) அல்ல. ஒரு சேவகனாக இருங்கள்.

• ஏமாற்றங்களின் மூலமாக வளருங்கள். ஊழியத்தில் உங்களுக்கு ஏமாற்றம் ஏற்படும். நீங்கள் வழிகாட்டும் ஒருவர் வழிவிலகிப் போவார். நெருங்கிய நண்பர் உங்களுக்கு விரோதமாக மாறுவார். சபை மக்கள் உங்களைப் புறக்கணிப்பார்கள். அந்த ஏமாற்றம் உங்கள் நம்பிக்கையை இழக்கச் செய்ய அனுமதிக்காதீர்கள். யூதாஸ் இயேசுவைக் காட்டிக்கொடுத்தான். தேமா பவுலைக் கைவிட்டான். கண்ணீரின் மத்தியிலும், தொடர்ந்து வளருங்கள், மந்தையைத் தொடர்ந்து மேயுங்கள்.

உங்கள் ஊழியம் கிறிஸ்துவைப் போல் உள்ளதா?

இயேசுவின் வாழ்க்கை மற்றும் ஊழியம் குறித்த இந்தப் பாடங்களில், இயேசுவின் ஊழியத்தின் பல குணாதிசயங்களை நாம் பார்த்தோம். இந்தக் குணாதிசயங்கள் உங்கள் ஊழியத்தில் காணப்படுகின்றனவா?

உங்கள் ஊழியத்தை மதிப்பிடுவதற்கு நீங்கள் கேட்க வேண்டிய சில கேள்விகள் இங்கே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன:

• பாவிகள் இரட்சிக்கப்படுகிறார்களா? இயேசு பிரசங்கித்தபோது, மக்கள் புதிய வாழ்வைப் பெற்றார்கள். நீங்கள் மக்களை மறுபிறப்பிற்குள் வழிநடத்துகிறீர்களா?

• விசுவாசிகள் ஆவியானவரால் நிரப்பப்படுகிறார்களா? இயேசு தம் பிள்ளைகளுக்கு ஆவியானவரை அனுப்புவதாக வாக்களித்தார். நீங்கள் ஊழியம் செய்பவர்களிடத்தில் இந்த வாக்குறுதி நிறைவேறுகிறதா?

• சாத்தான் தோற்கடிக்கப்படுகிறானா? சாத்தானின் அரண்கள் தகர்க்கப்படுகின்றனவா? இயேசுவின் ஊழியம் ஆன்மீக அதிகாரத்தால் அடையாளப்படுத்தப்பட்டது.

• காயப்பட்ட மக்கள் சுகத்தைப் பெற்றுக்கொள்கிறார்களா? உடைந்த குடும்பங்கள் ஒப்புரவாகுதலைக் காண்கிறார்களா? சிதறுண்ட வாழ்க்கை முழுமைபெறுகிறதா? முறிந்துபோன உறவுகள் சீரமைக்கப்படுகின்றனவா? உடல், உள்ளம் மற்றும் ஆவிக்குரிய காயங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களை இயேசு குணப்படுத்தினார்.

• மக்கள் கிருபையையும் சத்தியத்தையும் காண்கிறார்களா? நான் மக்களை இயேசுவிடம் ஈர்க்கிறேனா அல்லது அவர்களை இயேசுவை விட்டு விலக்குகிறேனா? இயேசு சத்தியத்தைக் கண்டிப்புடனும் கிருபையுடனும் பிரசங்கித்தார்.

► இந்தக் கேள்விகளை நீங்கள் விவாதிக்கும்போது, உங்கள் ஊழியம் கிறிஸ்துவைப் போன்று வளர்வதற்கான பகுதிகளைத் தேடுங்கள். ஒவ்வொரு ஊழியக்காரருக்கும் வளர்ச்சிக்கான இடம் உண்டு என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். எனவே, இந்தப் பட்டியலைச் சுய-தண்டனைக்கான கருவியாகக் கொள்ளாமல், வளர்ச்சிக்கான சவாலாக எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

(1) “சிலுவையில் மொழிந்த ஏழு வார்த்தைகள்” என்ற தலைப்பில் ஒரு பிரசங்கம் அல்லது வேதப் பாடத்தைத் தயார் செய்யுங்கள். இயேசுவின் இந்த வார்த்தைகள் இன்றைய கிறிஸ்தவர்களுக்கு அளிக்கும் செய்தியை வலியுறுத்துங்கள்.

(2) அன்றாட கிறிஸ்தவ வாழ்க்கைக்கு உயிர்த்தெழுதலின் அர்த்தம் என்ன என்பதைப் பற்றி ஒரு பிரசங்கம் அல்லது வேதப் பாடத்தைத் தயார் செய்யுங்கள். உங்கள் தயாரிப்பில் சுவிசேஷங்களிலிருந்து உயிர்த்தெழுதல் நிகழ்வையும், 1 கொரிந்தியர் 15:15-17ல் உள்ள பவுலின் வார்த்தைகளையும் பயன்படுத்துங்கள்.