இந்த பாடத்தின் முடிவில், மாணவர் அடையும் பயன்கள்:

(1) இயேசுவினுடைய வாழ்க்கையிலும் ஊழியத்திலும் ஜெபத்தின் முக்கியத்துவத்தை அறிந்து கொள்ளுதல்.

(2) இயேசுவினுடைய போதனைகளிலிருந்து ஜெபத்திற்கான கோட்பாடுகளை கற்றுக் கொள்ளுதல்.

(3) இன்று நாம் செய்துவருகிற ஊழியத்தில் ஜெபத்தின் முக்கியத்துவத்தை புரிந்து கொள்ளுதல்.

(4) ஜெபிக்கிற ஒரு நபராக மாறுவதற்கான நடைமுறைப் படிகளை உருவாக்குதல்.

நாம் இயேசுவைப் போலவே ஊழியம் செய்ய விரும்பினால், நாம் இயேசுவைப் போலவே ஜெபிக்கிறவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

ஜெபத்தைப் பற்றிய ஒரு செய்தியில், பேராசிரியர் ஹோவர்ட் ஹென்ட்ரிக்ஸ் பின்வரும் இந்த உறுதியான கருத்தை முன்வைத்தார்:

நீங்கள் ஜெபிக்கவில்லை என்றால், நீங்கள் வேதாகமத்தை வாசித்தாலும், சாத்தான் அதை ஒரு பொருட்டாக கருதுவதில்லை, ஏனென்றால் வேதவசனம் ஒருபோதும் உங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றும்படிக்கு கிரியை செய்யாது. அதற்கு பதிலாக நீங்கள் வேதாகமத்தை நன்கு அறிந்திருக்கிறபடியால், அது உங்களுக்குள் ஒரு ஆழமான ஆவிக்குரிய பெருமையைக் கூட கொண்டுவரலாம்.

நீங்கள் ஜெபிக்கவில்லை என்றால், உங்கள் விசுவாசத்தைப் பிறரோடு பகிர்ந்துகொண்டாலும், சாத்தான் அதை ஒரு பொருட்டாக கருதுவதில்லை, ஏனென்றால் மனிதர்களைக் குறித்து தேவனிடத்தில் பேசுவது, தேவனைக் குறித்து மனிதர்களிடம் பேசுவதைக் காட்டிலும் அதிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை அவன் அறிவான்.

நீங்கள் ஜெபிக்கவில்லை என்றால், ஒரு உள்ளூர் திருச்சபையின் ஊழியத்தில் நீங்கள் ஈடுபட்டாலும், சாத்தான் அதை ஒரு பொருட்டாக கருதுவதில்லை, ஏனென்றால் நீங்கள் ஊழியத்தில் சுறுசுறுப்பாக இருப்பீர்கள், ஆனால் நீங்கள் பெரிய அளவில் எதையும் சாதிக்க மாட்டீர்கள்.[1]

இயேசு இவ்வுலகத்தில் இருந்தபோது செய்த ஊழியத்திற்கு ஜெபம் மையமாக இருந்தது. ஜெபத்தைவிட வேறு எதற்கும் அதிக முன்னுரிமை இருக்கவில்லை. இயேசுவின் ஊழியம் அவருடைய பரமபிதாவுடனான உறவில் வேரூன்றியிருந்தது. அந்த உறவு ஜெபம் மற்றும் தேவனுடனான நெருக்கமான ஐக்கியத்தின் மூலம் நிலைநிறுத்தப்பட்டது.

► இந்த பாடத்தைப் படிப்பதற்கு முன்பாக, உங்கள் வாழ்விலும் ஊழியத்திலும் ஜெபத்தின் பங்கு என்ன என்பது மதிப்பிடுங்கள். உங்களை நீங்களே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்:

• [2]எனது ஜெப வாழ்க்கை சீராக இருக்கிறதா?

• கடைசியாக எப்போது ஜெபத்திற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட பதிலை நான் கண்டேன்?

• எனது ஜெப வாழ்க்கைக்கான பெரிய சவால்கள் என்ன?

• எனது ஜெப வாழ்க்கையில் நான் வளர்கிறேனா?

இயேசுவின் ஊழியக்காலம் முழுவதும், முக்கியமான தருணங்களில் அவர் ஜெபத்தில் தரித்திருந்ததை நாம் காண்கிறோம். இயேசு ஜெபித்த 15 குறிப்பிட்ட சம்பவங்களை சுவிசேஷ புத்தகங்கள் தெரிவிக்கின்றன. ஜெபம் ஒருபோதும் இரண்டாம் பட்சமாக இருக்கவில்லை; அது அவருடைய வாழ்க்கையின் மையமாக இருந்தது.

மற்ற சுவிசேஷ எழுத்தாளர்களைக் காட்டிலும் லூக்கா, இயேசுவின் ஊழியத்தில் ஜெபத்திற்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கிறார். பன்னிரண்டு சீடர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு முன்பு இயேசு இரவு முழுவதும் ஜெபித்தார் என்பதை லூக்கா மட்டுமே நமக்குச் சொல்லுகிறார் (லூக்கா 6:12). பேதுரு, யாக்கோபு மற்றும் யோவான் ஆகியோரை ஜெபிப்பதற்காக இயேசு மலைக்கு அழைத்துச் சென்றபோதுதான் மறுரூபமடைந்தார் என்பதையும் லூக்கா மட்டுமே நமக்குச் சொல்லுகிறார் (லூக்கா 9:28). ஜெபத்திற்கான இந்த முக்கியத்துவம் அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் புத்தகத்திலும் தொடர்கிறது, ஏனெனில் ஆதித்திருச்சபையில் ஜெபத்தின் பங்கு குறித்து லூக்கா 35 முறை எழுதுகிறார்.

இயேசுவின் அனுதின ஊழியத்தில் ஜெபம்

► மாற்கு 1:32-39-ஐ வாசிக்கவும்.

இயேசுவினுடைய ஊழியத்தின் ஆரம்பகாலத்தில் நடந்த இந்தச் சம்பவம், ஜெபமும் ஊழியமும் எவ்வாறு ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை என்பதைக் காட்டுகிறது. இந்த உரைநடை விவரிப்பின் முன்னேற்றத்தைக் கவனியுங்கள். முந்தையநாள் மாலை, இயேசு தங்கியிருந்த வீட்டின் வெளியே மக்கள் கூடினர், அவர் அவர்களில் அநேகரைக் குணப்படுத்தினார்.

இயேசு அதிகாலையில், இருட்டோடே எழுந்து புறப்பட்டு, வனாந்தரமான ஓரிடத்திற்குப்போய், அங்கே ஜெபம்பண்ணினார். சீமோனும் அவனோடே இருந்தவர்களும் அவரைப் பின் தொடர்ந்துபோய், “உம்மை எல்லாரும் தேடுகிறார்கள்” என்று சொன்னார்கள். அதற்கு இயேசு, “அடுத்த ஊர்களிலும் நான் பிரசங்கம் பண்ணவேண்டுமாதலால், அவ்விடங்களுக்குப் போவோம் வாருங்கள்; இதற்காகவே புறப்பட்டு வந்தேன்” என்று பதிலளித்தார். இயேசுவினுடைய ஊழியத்தின் மாதிரி, ஜெபத்துடன் கூடிய சேவையாக இருந்தது.

இதுவே ஊழியத்திற்கான மாதிரியாக இருக்க வேண்டும். ஜெபம் இல்லாமல், நமது ஊழியம் ஆவிக்குரிய ரீதியாக நம்மை சோர்வடையச் செய்யும். ஊழியம் இல்லாமல், நமது ஜெப வாழ்க்கை சுயநலமானதாகிவிடும்; நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் தேவைகளைச் சந்திக்க நாம் எந்த முயற்சியும் செய்ய மாட்டோம். ஜெபமும் ஊழியமும் ஒன்றிணைந்ததாக இருக்கவேண்டும் என்பதை இயேசு காண்பிக்கிறார்.

தீர்மானம் எடுக்கும் காலங்களில் ஜெபம்

► லூக்கா 6:12-16-ஐ வாசிக்கவும்.

இயேசுவின் ஊழியத்தில் மிக முக்கியமான தீர்மானங்களில் ஒன்று பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தது ஆகும். அவர் பிரசங்கிப்பதைக் கேட்ட ஆயிரக்கணக்கானவர்களில், பலர் சீஷர்கள் என்று அழைக்கப்படும் அளவுக்கு அவரோடு நெருக்கமாக இருந்தார்கள் (யோவான் 6:60, 66). அவருடைய 72 சீஷர்கள் ஒரு பிரசங்கப் பயணத்தில் இயேசுவைக் குறித்து பிறருக்கு அறிவிக்கும் அளவுக்கு நெருக்கமாக இருந்தனர் (லூக்கா 10:1). ஆனால் இயேசு பன்னிரண்டு நபர்களை மட்டுமே அப்போஸ்தலர்களாகத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்கள் இயேசுவுடன் அதிக நேரம் செலவிட்டனர். அவருடைய பூமிக்குரிய ஊழியத்தின் முடிவில் அவர்கள் அவருடன் இருந்தார்கள். அவர் பரமேறிச் சென்ற பிறகு, அப்போஸ்தலர்களில் பதினொருவர் ஆதித்திருச்சபையின் தலைவர்களாக மாறினர். பன்னிரண்டு பேரின் தேர்வு ஒரு முக்கியமான தீர்மானமாக இருந்தது. இயேசு எந்தப் புத்தகங்களையும் எழுதவில்லை அல்லது எந்தப் பள்ளிகளையும் நிறுவவில்லை. திருச்சபைக்கான அவருடைய நோக்கம் இந்த மனிதர்களால் நிறைவேற்றப்படும்.

பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு முன்பு இயேசு என்ன செய்தார்? அவர் ஜெபித்தார். தாம் எடுக்கப்போகிற ஒரு முக்கியமான தீர்மானத்தை எதிர்கொண்ட இயேசு, இரவினை ஜெபத்தில் கழித்தார். தேவனுடைய குமாரனே ஒரு முக்கியமான தீர்மானத்தை எடுப்பதற்கு முன் இவ்வளவு உருக்கமாக ஜெபித்தாரென்றால், நாம் தீர்மானங்களை எடுக்கும்போது ஜெபம் நம்மில் எவ்வளவு முக்கியப் பங்கினை வகிக்க வேண்டும்!

பாடுகளுக்கு முன்பாக ஜெபம்

► மத்தேயு 26:36-46-ஐ வாசிக்கவும்.

கைது செய்யப்படுவதற்கு சில மணிநேரங்களுக்கு முன்பாக, இயேசு ஜெபிப்பதற்காக கெத்செமனே தோட்டத்திற்குச் சென்றார். அவர் ஜெபிப்பதன் மூலம் பாடுகளை அனுபவிப்பதற்காகத் தம்மைத் தயார் செய்தார். இயேசு ஒருபோதும் தனது மனித சுபாவத்தின் வேதனைகளில் இருந்து தப்பிக்க தனது தெய்வீக வல்லமையைப் பயன்படுத்தவில்லை. மாறாக, பாடுகளை நேரிடுவதற்கான பலத்திற்காக ஜெபத்தையே சார்ந்திருந்தார்.

கெத்சமனே தோட்டத்தில் இயேசு செய்த ஜெபம் இன்று நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்கிறது. அவரது ஜெபம் செயற்கையானது அல்ல; இயேசு துன்பத்தின் யதார்த்தத்தை எதிர்கொண்டார். இயேசு ஒரு மனிதனாக துன்பத்தை நேரிட்டார் என்பதை உணர்வது உங்களை உற்சாகப்படுத்துகிறதா? துன்பத்தைச் சந்தித்தபோது, இயேசு அதனிலிருந்து மீள்வதற்காக ஜெபித்தார்:

கெத்சமனே தோட்டத்தில் அவர் ஜெபித்தபோது, “ஓ, ஆண்டவரே, உமக்காக பாடுகளை அனுபவிப்பதற்காக என்னை நீர் தேர்ந்தெடுத்ததற்கு நான் மிகவும் நன்றியுள்ளவனாக இருக்கிறேன்” என்று ஜெபிக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவர் துக்கம், பயம், கைவிடப்படுதல், மற்றும் விரக்தி போன்ற உணர்வுகளை அனுபவித்தார். இருந்தபோதிலும், அவர் அதை சகித்துக்கொண்டார், ஏனெனில் இப்பிரபஞ்சத்தின் மத்தியில் அவரது பிதாவானவர் ஜீவிக்கிறார், ஆகவே சூழ்நிலைகள் எப்படி தோன்றினாலும் அவரில் முழுமையான நம்பிக்கையை வைக்குமளவிற்கு ஒரு அன்பான தேவனாக அவர் இருக்கிறார் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார்.[1]

துன்பத்தை சந்திக்கும்போது, நாம் இருக்கும் நிலைக்கு மீறி அதைவிட வலிமையானவர்களாக நம்மை காண்பித்துக் கொள்ளக்கூடாது. யோபுவைப் போல, நாம் நமது காயத்தின் வலியில் இருக்கும்போது அழலாம். இப்பூமியிலே மனிதனாக வந்து வாழ்ந்தபோது, இயேசுவும் அதையே செய்தார்! இருப்பினும், இயேசுவைப் போலவே நாமும் உண்மையுள்ளவர்களாக இருக்க முடியும், ஏனென்றால் நம்முடைய அன்பான பரலோக பிதாவுக்கு எல்லாவற்றின் மேலும் பரிபூரண ஆளுகை உள்ளது என்பதை நாம் அறிவோம்.

நம் பிதாவின் சித்தத்தை நாம் ஜெபத்தில் தான் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். பாடுகளை சந்தித்தபோது இயேசுவினுடைய ஜெபத்தின் திறவுகோலும், பாடுகளை நேரிடும்போது நமது ஜெபத்தின் திறவுகோலும் பிதாவின் சித்தத்திற்கு ஒப்புக்கொடுப்பதேயாகும்: “ஆகிலும் என் சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது.”

இயேசு தனது முன்மாதிரியின் மூலமாக ஜெபத்தின் முக்கியத்துவத்தை மட்டுமல்லாமல், தனது போதனைகளில் பெரும்பகுதியை ஜெபத்திற்கே ஒதுக்கினார். தம்மைப் பின்பற்றுபவர்களின் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையானது, ஜெப வாழ்க்கையின் முக்கியத்துவத்தை உள்ளடக்கியது என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார். இதன் காரணமாக, அவர் தம் சீடர்களுக்கு ஜெபம் பண்ணும்படிக்கு கற்றுக்கொடுத்தார்.

மலைப்பிரசங்கத்தில் இயேசுவின் போதனை

► மத்தேயு 6:1-18-ஐ வாசிக்கவும்.

மலைப்பிரசங்கத்தில் இயேசு, மூன்று ஆவிக்குரியச் செயல்பாடுகளைக் குறித்துப் போதித்தார்: ஏழைகளுக்குக் கொடுத்தல், ஜெபம், மற்றும் உபவாசம். இவை மூன்றும் அவருடைய சீடர்களின் வாழ்க்கையில் பொதுவான செயல்பாடுகளாக காணப்பட வேண்டும் என்பதை இயேசு விரும்பினார் என்பது அவருடைய போதனையிலிருந்து தெளிவாகிறது. இயேசு, "நீங்கள் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்தால்..." அல்லது "நீங்கள் ஜெபித்தால்..." அல்லது "நீங்கள் உபவாசம் செய்தால்..." என்று சொல்லவில்லை. தம்முடைய சீடர்கள் தாராள மனப்பான்மையுள்ளவர்களாகவும், ஜெபிக்கிறவர்களாகவும், சுய ஒழுக்கமுள்ளவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார்.

இந்த நல்ல செயல்பாடுகள் தவறான நோக்கங்களிலிருந்து வந்தால் அவை அர்த்தமற்றதாகிவிடும் என்பதை இயேசு சுட்டிக் காட்டினார். பண்டைய உலகில், மாயக்காரன் என்பவன் ஒரு நாடகத்தில் வெவ்வேறு வேடங்களில் நடிக்க வெவ்வேறு முகமூடிகளை அணிந்த ஒரு நடிகனாவான். மற்றவர்களுக்கு முன்பாக “பக்திமானைப்போல ஒரு வேஷத்தை” போட முடியும்.

• நம்முடைய தாராள மனப்பான்மையைக்கொண்டு மக்களைக் கவர்ந்து இழுக்கும் நோக்கத்தில், ஏழைகளுக்குக் கொடுக்க முடியும். இயேசு, "அவர்கள் தங்கள் பலனை அடைந்து தீர்ந்தாயிற்று" என்று சொன்னார்.

• நம்முடைய அதிக வசனிப்பினால் பார்வையாளர்களைக் கவரும்படியாக ஜெபிக்க முடியும். இயேசு, "அவர்கள் தங்கள் பலனை அடைந்து தீர்ந்தாயிற்று" என்று சொன்னார்.

• நம்முடைய பக்தியையும் சுயக் கட்டுப்பாட்டையும் மற்றவர்களுக்குக் காண்பித்து உபவாசம் இருக்க முடியும். இயேசு, "அவர்கள் தங்கள் பலனை அடைந்து தீர்ந்தாயிற்று" என்று சொன்னார்.

ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும், ஏழைகளுக்குக் கொடுத்த, ஜெபித்த அல்லது உபவாசித்த நபர், மற்றவர்களைக் கவர்ந்திழுக்கும்படிக்கே இவைகளைச் செய்தார். அவரது செய்கையால் மக்கள் கவரப்பட்டனர்; அதுவே அவருடைய பலன். எனவே, அவருக்கு தேவனிடமிருந்து எந்தப் பலனும் கிடைக்காது.

இந்த ஆவிக்குரிய செயல்பாடுகளுக்கான நோக்கம் நம்முடைய பரலோகப் பிதாவைப் பிரியப்படுத்துவதாக இருக்க வேண்டும். ஏழைகளுக்குக் கொடுப்பதாக இருந்தாலும், ஜெபிப்பதாக இருந்தாலும் அல்லது உபவாசிப்பதாக இருந்தாலும், அது நம்முடைய பலன் தேவன் தாமே என்கிற நிலையை அறிவுறுத்துகிறதாய் இருக்கவேண்டும். இந்த ஆவிக்குரியச் செயல்பாடுகளை உலகம் நம்மை புகழ்ந்து கைத்தட்டுதுவதற்காக நாம் செய்யக் கூடாது. அதற்குப் பதிலாக, தேவனுக்காக நம்மில் என்றென்றுமாய் பெருகிவரும் ஆழமான வாஞ்சையின் நிமித்தமாக இந்த காரியங்களைச் செய்கிறோம்.

இயேசு தம்முடைய சீடர்களுக்கு எளிய மற்றும் நேரடியான முறையில் எப்படி ஜெபிக்கவேண்டும் என்பதைக் கற்றுக்கொடுத்தார்:

பரமண்டலங்களிலிருக்கிற எங்கள் பிதாவே, உம்முடைய நாமம் பரிசுத்தப்படுவதாக; உம்முடைய ராஜ்யம் வருவதாக; உம்முடைய சித்தம் பரமண்டலத்திலே செய்யப்படுகிறதுபோல பூமியிலேயும் செய்யப்படுவதாக. எங்களுக்கு வேண்டிய ஆகாரத்தை இன்று எங்களுக்குத் தாரும். எங்கள் கடனாளிகளுக்கு நாங்கள் மன்னிக்கிறதுபோல எங்கள் கடன்களை எங்களுக்கு மன்னியும். எங்களைச் சோதனைக்குட்படப்பண்ணாமல், தீமையினின்று எங்களை இரட்சித்துக்கொள்ளும், ராஜ்யமும், வல்லமையும், மகிமையும் என்றென்றைக்கும் உம்முடையவைகளே, ஆமென், என்பதே. (மத்தேயு 6:9-13).

இது மத்தேயு 6:7-8 ஆகிய வசனங்களில், வீண் வார்த்தைகளை அலப்பாதேயுங்கள் என்று இயேசு கண்டித்தது போல, மனதில் வந்தபடி உச்சரிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு ஜெபம் அல்ல. மாறாக, இந்த ஜெபமானது நம் ஜெபங்கள் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதை வழிநடத்த நமது மனப்பான்மைகளுக்கு ஒரு மாதிரியாக இருக்கிறது:

உறவு

“பரமண்டலங்களிலிருக்கிற எங்கள் பிதாவே” என்பது தேவனுடனான நமது நெருங்கிய உறவைக் காட்டுகிறது. அவர் ஒரு தூரமான இடத்திலுள்ள தெய்வம் என்பதைக் காட்டிலும், தன் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல ஈவுகளைக் கொடுக்க விரும்பும் ஒரு பிதாவாக நாம் நம் தேவனைக் காண்கிறோம் (மத்தேயு 7:11). இந்த சொற்றொடர் நெருக்கம் ("எங்கள் பிதா") மற்றும் அதிகாரம் ("பரமண்டலம்") ஆகிய இரண்டையும் குறிக்கிறது. தேவன் மாட்சிமையும் தனிதத்துவமான நபரும் ஆவார்.

கனம்

"உம்முடைய நாமம் பரிசுத்தப்படுவதாக" என்பது நமக்கும் பரலோகத்திலுள்ள நம் பிதாவுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறது. தேவன் ஒரு அன்பான பிதா என்கிறபோதிலும், அவர் பரிசுத்தமானவர்.[1] பிரசங்கி புத்தகத்தின் ஞானி கற்றுக்கொண்டது போல, நாம் தேவசமுகத்தில் பயபக்தியோடும் பிரமிப்போடும் பிரவேசிக்க வேண்டும் (பிரசங்கி 5:2).

கீழ்ப்படிதல்

"உம்முடைய ராஜ்யம் வருவதாக; உம்முடைய சித்தம் பரமண்டலத்திலே செய்யப்படுகிறதுபோல பூமியிலேயும் செய்யப்படுவதாக" என்பது அவருடைய அதிகாரத்திற்கு நம்முடைய மனப்பூர்வமான கீழ்ப்படிதலைக் குறிக்கிறது. தேவனுடைய சித்தம் பரலோகத்தில் பரிபூரணமாக நிறைவேற்றப்படுகிறதுபோல, அது பூமியிலும் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்பதற்காக நாம் ஜெபிக்க வேண்டும்.

வழங்குதல்

உலகிலுள்ள ஒரு பெரும் சதவீத மக்கள் தங்கள் உணவிற்காக அன்றாடம் உழைக்க வேண்டும். "எங்களுக்கு வேண்டிய ஆகாரத்தை இன்று எங்களுக்குத் தாரும்" என்பது பிதாவின் மீதுள்ள நமது தினசரி நம்பிக்கையைக் குறிக்கிறது. அவருடைய பிள்ளைகளாகிய நாம், நம்முடைய தேவைகளை அவர் பூர்த்தி செய்வார் என்று நம்புகிறோம்.

அறிக்கைப்பண்ணுதல்

"எங்கள் கடனாளிகளுக்கு நாங்கள் மன்னிக்கிறதுபோல எங்கள் கடன்களை எங்களுக்கு மன்னியும்." லூக்கா 11:2-4-ல், இந்த ஜெபம் "எங்கள் பாவங்களை எங்களுக்கு மன்னியும்; நாங்களும் எங்களிடத்தில் கடன்பட்ட எவனுக்கும் மன்னிக்கிறோமே" என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. நம் பாவம் தேவனுக்கு நாம் செலுத்த வேண்டிய கடன் என்பதால் (கொலோசெயர் 2:14), மத்தேயு மற்றும் லூக்கா ஆகிய இரண்டிலும் இதன் பொருள் ஒன்றே.

மற்றவர்களுக்கு நாம் மன்னிப்பதையும் தேவனால் நாம் மன்னிக்கப்படுவதையும் இணைப்பதன் மூலம், நாம் மன்னிப்பை சம்பாதிக்கிறோம் என்று இயேசு போதிக்கவில்லை. மாறாக, மன்னிக்கப்பட்ட நாம், நமக்குத் தீங்கு இழைத்தவர்களுக்கும் மனப்பூர்வமாக மன்னிக்கிறோம். மன்னிக்க மனமற்ற ஊழியக்காரனைக் குறித்த இயேசுவின் உவமை நமது மன்னிப்புக்கும் மற்றவர்களை மன்னிக்க விருப்பம் காட்டுவதற்கும் இடையிலான உறவைக் காட்டுகிறது (மத்தேயு 18:21-35).

ஜெயங்கொள்ளுதல்

“எங்களைச் சோதனைக்குட்படப்பண்ணாமல், தீமையினின்று எங்களை இரட்சித்துக்கொள்ளும்” என்பது சோதனை மற்றும் சோதித்தல் மீதுள்ள வெற்றிக்கான ஜெபம் ஆகும். தேவன் தமது பிள்ளைகளை ஒருபோதும் சோதிப்பதில்லை (யாக்கோபு 1:13), ஆனால் நாம் ஒவ்வொருவரும் சோதனை மற்றும் சோதிக்கப்படுதலின் காலங்களை எதிர்கொள்வோம் (1 பேதுரு 1:6-7). அத்தகைய நேரங்களில், நாம் திராணிக்கு மேலாக சோதிக்கப்படுகிறதற்கு அவர் ஒருபோதும் அனுமதிக்க மாட்டார் (1 கொரிந்தியர் 10:13).

தைரியமான ஜெபம் குறித்த இயேசுவின் போதனை

► லூக்கா 11:1-13-ஐ வாசிக்கவும்.

லூக்கா நற்செய்தியில், கர்த்தருடைய ஜெபத்தைத் தொடர்ந்து, தன் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல ஈவுகளைக் கொடுக்க விரும்புகிற பிதாவிடம் நாம் தைரியமாக ஜெபிக்க வேண்டும் என்று போதிக்கிற ஒரு உவமை வருகிறது. மத்திய கிழக்குப் பகுதிகளில், ஒரு விருந்தினரை உபசரிக்க அண்டை வீட்டாரிடம் கடன் வாங்குவது சாதாரணமாக இருந்தது. ஒருவன் தைரியமாகக் கேட்டால், அவனுடைய அண்டை வீட்டார் தேவையானதைக் கொடுப்பார்கள். அந்தக் கலாச்சாரத்தில், ஒரு கோரிக்கைக்கு "இல்லை" என்று சொல்வது அநாகரிகமாகக் கருதப்பட்டது. அண்டை வீட்டார் தங்கள் குடும்பத்திற்கு இடையூறு செய்ய விரும்பவில்லை என்றாலும், அவர்கள் ஒரு உதவிக்கான அழைப்பை மறுக்க மாட்டார்கள்.

அதைவிட மேலாக, தைரியமாகக் கேட்கும் தன் பிள்ளைகளுக்கு தேவன் அந்த நல்ல ஈவுகளைக் கொடுக்க விரும்புகிறார். இந்த உவமையில் உள்ள மனிதன் தைரியமாகக் கேட்பது போலவே, நாமும் நம்முடைய பரலோகப் பிதாவை நம்பிக்கையுடன் அணுகலாம். ஏன்? நம்முடைய கோரிக்கையை மறுக்க தேவன் வெட்கப்படுவார் என்பதற்காக அல்ல, மாறாக நாம் கேட்கவும், தேடவும், தட்டவும் அனுமதி கொடுக்கப்பட்டிருப்பதாலேயே (லூக்கா 11:9).

லூக்கா 11:1-13-ல், இயேசு ஒரு கதையைக் கூறுகிறார். அதில், ஒரு விருந்தினருக்காக உணவு கடன் வாங்க வேண்டிய தேவை உள்ள தனது அண்டை வீட்டுக்காரருக்கு உதவ படுக்கையில் இருந்து எழுந்திருக்க விரும்பாத ஒரு மனிதனைப் பற்றிச் சொல்கிறார்.

இந்த உவமையைப் புரிந்துகொள்ள, நீங்கள் ஒரு எபிரேய போதனா முறையை—சிறியது முதல் பெரியது வரையிலான வாதத்தை—புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இந்த போதனா முறை, "A (சிறியது) உண்மையானால், B (பெரியது) எவ்வளவு அதிகமாக உண்மையாக இருக்க வேண்டும்" என்று கூறுகிறது. இன்று நாம், "ஒருவன் ஒரு பசியுள்ள அந்நியனுக்கு உணவளிப்பான் என்றால் (A), ஒரு அன்புள்ள தகப்பன் தன் பிள்ளைகளுக்கு எவ்வளவு அதிகமாக உணவளிப்பான் (B)" என்று சொல்லலாம்.

இந்த உவமையை நீங்கள் வாசிக்கும்போது, "தேவன் தயங்காத அண்டை வீட்டுக்காரரைப் போன்றவர். என் ஜெபங்களுக்குப் பதிலளிக்க நான் அவரை வற்புறுத்த வேண்டும்" என்று நினைக்காதீர்கள். மாறாக, இயேசு தயங்காத நண்பனை, மனப்பூர்வமான பரலோக தகப்பனுடன் ஒப்பிடுகிறார். ஒரு பூலோக அண்டை வீட்டுக்காரன் துணிச்சலான வேண்டுகோளுக்குப் பதிலளிப்பான் என்றால், பரலோக தகப்பன் தன் பிள்ளைகளுக்கு எவ்வளவு அதிகமாகப் பதிலளிப்பார்!

தைரியமான ஜெபம் குறித்த இயேசுவின் போதனை (தொடரும்)

[1]ஜெபம் ஒரு உறவு.

தேவன் தம் பிள்ளைகளின் ஜெபங்களுக்குப் பதிலளிக்க விரும்பினால், அவருடைய பதில் சில சமயங்களில் ஏன் தாமதமாகிறது? கேளுங்கள், தேடுங்கள், தட்டுங்கள் என்பவை நிகழ்கால கட்டளைகள். நாம் தொடர்ந்து கேட்க வேண்டும், தேட வேண்டும், மற்றும் தட்ட வேண்டும் என்று அவை குறிக்கின்றன. ஏன்?

ஒரு காரணம் என்னவென்றால், ஜெபம் என்பது நமக்குத் தேவையான கோரிக்கைப் பட்டியலைச் சமர்ப்பிப்பதை விட மேலானது. ஜெபம் என்பது நம் பரலோகத் தந்தையுடனான தொடர்ச்சியான உறவு. "இடைவிடாமல் ஜெபம்பண்ணுங்கள்" (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:17) என்று பவுல் கட்டளையிடுவது போலவே, இயேசுவும் தொடர்ந்து கேட்கவும், தேடவும், மற்றும் தட்டவும் நமக்குக் கட்டளையிடுகிறார். தேவனோடுள்ள இந்தத் தொடர்ச்சியான உரையாடலின் மூலம், நமது உறவு இன்னும் ஆழமாகிறது. ஜெபம் என்பது கோரிக்கைப் பட்டியலை விட மேலானது; ஜெபம் ஒரு உறவு ஆகும்.

தொடர்ச்சியான ஜெபம் பற்றிய ஒரு உவமை

லூக்கா 17-இல், பரிசேயர்கள் இயேசுவிடம் தேவனுடைய ராஜ்யம் எப்போது வரும் என்று கேட்டார்கள். கண்கவர் அடையாளங்களை அவர்கள் எதிர்பார்க்கக் கூடாது என்று அவர் பதிலளித்தார். அதற்கு பதிலாக, அவர் அவர்களிடம், "தேவனுடைய ராஜ்யம் உங்களுக்குள் இருக்கிறதே" (லூக்கா 17:20-21) என்று சொன்னார். தேவனுடைய ராஜ்யம் இயேசுவைப் பின்பற்றுபவர்களிடம் ஏற்கனவே இருந்தது.

பின்னர் இயேசு தம் சீடர்களிடம் திரும்பி, தேவனுடைய ராஜ்யத்தைப் பற்றி அவர்களுக்குப் போதித்தார். இயேசு உடனடியாக ஒரு அரசியல் ராஜ்யத்தை நிறுவுவார் என்று அவர்கள் எதிர்பார்த்தார்கள், ஆனால் இயேசு தாம் மரித்த பின்னரும் காத்திருக்க அவர்களை ஆயத்தப்படுத்தினார். காத்திருக்கும்போது, அவர்கள் ஜெபத்தில் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்க வேண்டும், இருதயம் கலங்கிப்போகக்கூடாது. பின்னர் இயேசு விசுவாசமுள்ள ஜெபம் பற்றிய ஒரு கதையைச் சொன்னார்.

► லூக்கா 18:1-8-ஐ வாசிக்கவும்.

பல பண்டையகால நகரங்களில், நியாயாதிபதிகள் நேர்மையற்றவர்களாக இருந்தனர். லஞ்சம் கொடுத்தாலொழிய யாருக்கும் விசாரணை கிடைக்காது. இந்த விதவைக்கு நியாயாதிபதிக்கு லஞ்சம் கொடுக்க பணம் இல்லை, அதனால் அவர் அவளது வழக்கைக் கேட்க மறுத்துவிட்டார். இருப்பினும், இந்த விடாமுயற்சியுள்ள பெண் நியாயாதிபதியிடம் நீதியைப் பெறும் காரியத்தைக் கைவிட மறுத்துவிட்டாள். இறுதியாக, அநீதியுள்ள நியாயாதிபதி, “இந்த விதவை என்னை எப்பொழுதும் தொந்தரவு செய்கிறபடியினால், இவள் அடிக்கடி வந்து என்னை அலட்டாதபடி இவளுக்கு நியாயஞ்செய்யவேண்டுமென்று தனக்குள்ளே சொல்லிக்கொண்டான்.”

இந்த உவமையானது, துணிச்சலுள்ள அயலகத்தாரைப் பற்றிய உவமையைப் போலவே, குறைவானதிலிருந்து அதிகமானதைக் கற்பிக்கும் பாணியைப் பயன்படுத்துகிறது. இந்த உவமையை நீங்கள் வாசிக்கும்போது, பின்வருபனவற்றைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்:

• [2]தேவன் ஒரு அநீதியுள்ள நியாயாதிபதி அல்ல. நம்முடைய பிதா தம்முடைய தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்களுக்கு நீதியை வழங்க விரும்புகிறார்.

• நாம் அந்த விதவையைப் போல் அல்ல. அவள் ஒரு அந்நியமானவள்; நாமோ தேவனுடைய பிள்ளைகள்.

• அவளால் நியாயாதிபதியை அணுக முடியவில்லை; நாமோ இயேசுவின் மூலமாக தேவனை அணுகலாம்.

இது ஒரு வேற்றுமைகள் கொண்ட உவமை. ஒரு அநீதியுள்ள நியாயாதிபதி எப்பொழுதும் தொந்தரவு செய்கிற ஒரு விதவைக்கு பதிலளிப்பார் என்றால், பரலோகத்திலிருக்கும் நம்முடைய பிதா தம்முடைய பிள்ளைகளின் ஜெபங்களுக்கு எவ்வளவு அதிகமாக பதிலளிப்பார்!

தாழ்மையான ஜெபத்தைக் குறித்த ஒரு உவமை

► லூக்கா 18:9-14 ஐ வாசிக்கவும்.

ஜெபத்தைக் குறித்து இயேசு சொன்ன அடுத்த உவமை, “தங்களை நீதிமான்களென்று நம்பி, மற்றவர்களை அற்பமாயெண்ணின சிலரைக்” குறித்ததாகும். இந்த உவமை ஜெபத்தில் இருக்க வேண்டிய சரியான மனப்பான்மையை கற்றுக்கொடுக்கிறது.

இந்த உவமையின் மையக்கருத்து முடிவில் கூறப்பட்டுள்ளது: “தன்னை உயர்த்துகிறவனெவனும் தாழ்த்தப்படுவான், தன்னைத் தாழ்த்துகிறவன் உயர்த்தப்படுவான்.” பரிசேயர்கள் தங்கள் நீதியினிமித்தமே ஜெபங்களுக்குப் பதில் கிடைத்தது என்று நினைத்தார்கள். தங்களுக்கென்று சுயமாக நீதி இல்லாதவர்களுக்கு தேவன் அளிக்கும் கிருபையினிமித்தமே ஜெபத்திற்குப் பதில் கிடைக்கிறது என்று இயேசு காட்டுகிறார். பதிலளிக்கப்பட்ட ஜெபத்திற்கு எவரும் தகுதியற்றவர்கள்; ஒன்றுக்கும் தகுதியில்லாதவர்களுக்கு தேவன் தமது கிருபையினிமித்தமே ஜெபத்திற்குப் பதிலளிக்கிறார்.

கிறிஸ்துவைப் போன்றவர்கள் ஜெபத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பவர்கள். 19 ஆம் நூற்றாண்டின் லிவர்பூல் ஆயரான ஜே.சி. ரைல், வரலாறு முழுவதும் வாழ்ந்த தலைசிறந்த கிறிஸ்தவர்களின் வாழ்க்கையைப் படித்தார். அவர், சிலர் பணக்காரர்களாகவும், மற்றவர்கள் ஏழைகளாகவும் இருந்தனர் என்று கூறினார். சிலர் கல்வி கற்றவர்களாகவும், மற்றவர்கள் கல்வி கற்காதவர்களாகவும் இருந்தனர். சிலர் கால்வினிஸ்டுகளாகவும், மற்றவர்கள் அர்மினியர்களாகவும் இருந்தனர். சிலர் வழிபாட்டு முறைகளைப் பயன்படுத்தினர்; சிலர் சுயாதீனமாக இருந்தனர். "ஆனால் அவர்களுக்குப் பொதுவான ஒரு விஷயம் இருந்தது. அவர்கள் அனைவரும் ஜெப மனிதர்களாக இருந்தனர்."[1]

சபை வரலாறு முழுவதும், கிறிஸ்துவைப் போன்றவர்கள் ஜெபிக்கிறவர்களாகவே இருந்துள்ளனர். சிறந்த கிறிஸ்தவ தலைவரான இ.எம். பவுண்ட்ஸ், ஒவ்வொரு நாளும் காலை 4:00 முதல் 7:00 மணி வரை ஜெபிப்பார். அவர் எழுதினார், "பரிசுத்த ஆவியானவர் வழிமுறைகள் மூலம் அல்ல, மனிதர்கள் மூலமாகவே பாய்கிறார். அவர் எந்திரங்கள் மீது அல்ல, மனிதர்கள் மீது வருகிறார். அவர் திட்டங்களுக்கு அல்ல, ஜெபிக்கிற மனிதர்களுக்கே அபிஷேகம் செய்கிறார்."[2]

ஜார்ஜ் முல்லர் ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகளுக்காக அனாதை இல்லங்களை நடத்தினார். அவர் ஒருபோதும் வேறு எந்த மனிதரிடமும் உதவி கேட்க மாட்டேன், ஜெபத்தை மட்டுமே நம்புவேன் என்று தீர்மானித்தார். ஜெபத்தின் மூலமாகவே அவர் $7,000,000 க்கும் மேல் பெற்றார். அவர் தனது அனாதை இல்லங்களுக்கு ஆதரவளித்தது மட்டுமல்லாமல், முல்லர் மற்ற ஊழியங்களுக்கும் ஆயிரக்கணக்கான டாலர்களை வழங்கினார். ஜார்ஜ் முல்லர் ஜெபத்தின் வல்லமையை அறிந்திருந்தார்.

நாம் ஏன் ஜெபிக்கிறோம்?

நாம் தேவனைச் சார்ந்திருப்பதால்தான் ஜெபிக்கிறோம்.

மனிதனாக இருந்தபோது, இயேசு தம் பிதாவுடன் தொடர்புகொள்ள ஜெபத்தையே நம்பியிருந்தார். ஜெபம் என்பது தேவன்மீது சார்ந்திருக்கும் ஒரு செயலாகும். நாம் நம்மையே சார்ந்து இருக்காமல், தேவனைச் சார்ந்திருக்கிறோம் என்பதை அது காட்டுகிறது.

[3]► மத்தேயு 26:31-46-ஐ வாசிக்கவும்.

சீமோன் பேதுருவின் வீழ்ச்சி ஜெபத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் காட்டுகிறது. இயேசு சீஷர்களுக்கு, "இந்த இராத்திரியிலே நீங்கள் எல்லாரும் என்னிமித்தம் இடறலடைவீர்கள்" என்று எச்சரித்தார். இன்னும் நேரடியாக, இயேசு பேதுருவிடம், “சீமோனே, சீமோனே, இதோ, கோதுமையைச் சுளகினால் புடைக்கிறதுபோலச் சாத்தான் உங்களைப் புடைக்கிறதற்கு உத்தரவு கேட்டுக்கொண்டான்” (லூக்கா 22:31) என்று எச்சரித்தார். பேதுரு இரண்டு பலவீனங்களினிமித்தம் விழுந்துபோனான்.

1. பேதுரு அதீத நம்பிக்கை கொண்டிருந்தான். “உமதுநிமித்தம் எல்லாரும் இடறலடைந்தாலும், நான் ஒருக்காலும் இடறலடையேன்... நான் உம்மோடே மரிக்கவேண்டியதாயிருந்தாலும் உம்மை மறுதலிக்கமாட்டேன்” (மத்தேயு 26:33, 35) என்று அவன் வலியுறுத்தினான். பெருமையின் நிமித்தம் பேதுரு தன்னுடைய சொந்த பலத்தின்மேல் அதிக நம்பிக்கை வைக்கும்படிக்கு தள்ளப்பட்டான்.

2. பேதுரு ஜெபிக்கத் தவறிப்போனான். தன் சொந்த பலத்தின்மேல் பேதுரு நம்பிக்கை வைத்திருந்ததால், அவன் தேவனைச் சார்ந்து கொள்ளவில்லை. இயேசுவோடு சேர்ந்து ஜெபிப்பதற்குப் பதிலாக, பேதுரு நித்திரைச் செய்துகொண்டிருந்தான். நாம் தேவனை முழுமையாகச் சார்ந்திருக்கிறோம் என்பதை உணரும்போதுதான், மிக ஊக்கமாக ஜெபிக்கிறோம். "ஜெபத்தில் மட்டுந்தான் நாம் நம்முடைய பிரச்சினைகளை முழுமையாக தேவனிடம் ஒப்படைக்கிறோம்" என்று டிக் ஈஸ்ட்மேன் எழுதினார்.[4]

நாம் தேவனை இன்னும் முழுமையாக அறிந்துகொள்ள ஜெபிக்கிறோம்.

[5]இன்றைய நவீன காலத்து திருச்சபையினுடைய பெரும் பலவீனங்களில் ஒன்று, தேவனைப் பற்றிய நமது மேலோட்டமான அறிவாகும். பெரும்பாலும், நமது ஜெப விண்ணப்பங்கள் யாவும் பொருள்சார்ந்த தேவைகளையும் தனிப்பட்ட நிறைவேற்றுதலையும் மட்டுமே கொண்டிருக்கின்றன. "தேவனே, என் பிள்ளைகளை உமது சாயலுக்கு ஒப்பாக மாற்றும்” என்று ஜெபிப்பதைவிட “தேவனே, என் பிள்ளைகளுக்கு நல்ல வேலை கிடைக்க உதவி செய்யும்" என்று ஜெபிப்பதில்தான் நாம் அதிக நேரத்தை செலவிடுகிறோம். சரீரப்பிரகாரமான சுகத்திற்காக நாம் ஊக்கமாக ஜெபிப்பதைவிட, ஆவிக்குரிய சுகத்திற்காக குறைவாகவே ஜெபிக்கிறோம். இது ஜெபத்தைக் குறித்ததான மெய்யான அர்த்தத்தை நாம் எவ்வளவு குறைவாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதைக் காட்டுகிறது.

ஜெபத்தின் முதன்மையான நோக்கங்களில் ஒன்று, தேவனை நாம் இன்னும் முழுமையாக அறிந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதாகும். ஜெபத்தில், நாம் தேவனுடைய இருதயத்துடன் இணைகிறோம். ஜெபம் என்பது தேவனை நாம் விரும்பும் காரியங்களை செய்ய வைப்பது அல்ல. தேவனுடைய விருப்பம் நமது விருப்பமாக மாறும் வரையிலும் அவருடைய இருதயத்தைப் பற்றிய அறிவை ஜெபம் நமக்கு அளிக்கிறது.

இந்த நிலையை நாம் அடையும்போது, “நீங்கள் ஜெபம்பண்ணும்போது எவைகளைக் கேட்டுக்கொள்வீர்களோ, அவைகளைப் பெற்றுக்கொள்வோம் என்று விசுவாசியுங்கள், அப்பொழுது அவைகள் உங்களுக்கு உண்டாகும்” என்று இயேசு சொன்னார் (மாற்கு 11:24). நமது இருதயம் தேவனுடைய இருதயத்துடன் இணைந்திருப்பதால், தவறான நோக்கங்களுக்காகவோ அல்லது தேவனுடைய சித்தத்திற்கு எதிராகவோ நாம் கேட்க மாட்டோம் (யாக்கோபு 4:3 மற்றும் 1 யோவான் 5:14). தேவனுடைய இருதயத்தைப் பற்றிய இந்த அறிவு நமது சீரான ஜெபத்தின் மூலம் வருகிறது.

பியூரிட்டன்கள், “நாம் ஜெபிக்கும் வரையிலும் ஜெபிக்க வேண்டும்” என்று கூறினர். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், வீண் வார்த்தைகளை அலப்பாமல் அவற்றைக் கடந்து தேவனுடைய சமூகத்திற்குள் பிரவேசிக்க நாம் நீண்ட நேரம் தொடர்ச்சியாக பொறுமையுடன் ஜெபிக்க வேண்டும். தேவனில் நாம் மகிழும் வரை நாம் ஜெபிக்க வேண்டும்.

► நீங்கள் ஜெபித்ததன் மூலம் தேவனையும் அவருடைய சித்தத்தையும் ஆழமாக அறிந்துகொண்ட ஒரு தருணத்தைக் கூறுங்கள்.

நாம் எப்படி ஜெபிக்கிறோம்?

இயேசுவின் ஜெப மாதிரியைப் படிப்பதன் மூலம், வல்லமையான ஜெபத்தைப் பற்றிய முக்கியமான பாடங்களை நாம் கற்றுக்கொள்கிறோம்.

நாம் பொறுமையோடு ஜெபிக்கிறோம்.

இயேசு தேவனுடைய குமாரனாக இருந்தார். அவருடைய ஜெப வாழ்க்கையானது, “பிதாவே, நான் என்ன செய்ய வேண்டுமென்று நீர் விரும்புகிறீர்?” என்று கேட்டால், உடனடியாகப் பதில் பெறுவது ஒரு எளிய விஷயமாக இருக்கும் என்று ஒருவர் எதிர்பார்க்கலாம்! ஆனால், பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்கு முன்பு இயேசு இரவு முழுவதும் ஜெபத்தில் செலவிடுவதைக் காண்கிறோம். கெத்செமனே தோட்டத்தில் அவர் ஜெபத்தில் போராடுவதைக் காண்கிறோம். ஜெபத்தைப் பொறுத்தமட்டில், இயேசுவுக்கும்கூட, பொறுமையும் நேரமும் தேவையாயிருந்தது. ஜெபம் என்பது தேவனுக்காகக் காத்திருப்பது.

ஜெபத்தில் காத்திருப்பதன் முக்கியத்துவம் பற்றி கிளென் பேட்டர்சன் எழுதும்போது, “நாம் காத்திருக்கும்போது தேவன் நமக்குச் செய்வதைப்போலவே, நாம் எதற்காகக் காத்திருக்கிறோமோ அதுவும் முக்கியமானது. காத்திருத்தல் என்பது தேவன் நம்மை எப்படியிருக்கவேண்டும் என்று விரும்புகிறாரோ அவ்வாறு நம்மை மாற்றும் செயல்முறையின் ஒரு பகுதி" என்று கூறினார். நாம் தேவனுக்காகக் காத்திருக்கும்போது, அவரை நன்கு அறிந்துகொள்ள கற்றுக்கொள்கிறோம்.

சங்கீதம் 37:1-9 வரையிலுள்ள பகுதியானது ஜெபத்தைப் பற்றிய முக்கியமான பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது. பிவரும் இந்தக் கட்டளைகளைப் பாருங்கள்:

• எரிச்சலடையாதே

• கர்த்தரை நம்பு

• கர்த்தரிடத்தில் மனமகிழ்ச்சியாயிரு

• உன் வழியைக் கர்த்தருக்கு ஒப்புவி

• அவர்மேல் நம்பிக்கையாயிரு

• கர்த்தரை நோக்கி அமர்ந்திரு

• அவருக்குக் காத்திரு

• கோபத்தை அடக்கு

• எரிச்சலாகாதே (மீண்டும்!)

இந்தக் கட்டளைகள், உன்னைக் கருதி, உன் இருதயத்தின் வேண்டுதல்களை உனக்கு அருள்செய்யும் தேவனிடத்தில் (சங்கீதம் 37:4) பொறுமையோடு வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பொறுமையான ஜெபத்தின் மூலம், தேவன் விரும்புகிற விசுவாசமுள்ள ஜனங்களாக நாம் மாறுகிறோம்.

இடைவிடாது ஜெபிக்கும் ஜெபத்திற்கான ஓர் மாதிரி

[6]தனது கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் ஆரம்ப நாட்களில், ஜார்ஜ் முல்லர் தனது நண்பர்கள் ஐவர் மனந்திரும்புவதற்காக ஜெபிக்கத் தொடங்கினார். பல மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர்களில் ஒருவர் கர்த்தரை ஏற்றுக்கொண்டார். பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மேலும் இருவர் மனந்திரும்பி கர்த்தரை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். நான்காவது நபர் இரட்சிக்கப்படுவதற்கு ஏறக்குறைய 25 ஆண்டுகள் ஆனது.

முல்லர் தனது ஐந்தாவது நண்பருக்காக தான் இறக்கும் வரை ஜெபத்தில் நிலைத்திருந்தார். 52 ஆண்டுகளாக, இந்த நண்பர் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்வார் என்று நம்பிக்கையோடு ஜெபிப்பதை அவர் ஒருபோதும் கைவிடவில்லை! முல்லரின் இறுதி சடங்கிற்கு சில நாட்களுக்குப் பிறகு, ஐந்தாவது நண்பரும் இரட்சிக்கப்பட்டார். முல்லர் இடைவிடாது ஜெபிக்கும் ஜெபத்தில் விசுவாசம் கொண்டிருந்தார்.

நாம் தாழ்மையோடு ஜெபிக்கிறோம்.

“என்னுடைய சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது” (லூக்கா 22:42) என்று இயேசு ஜெபம்பண்ணினார். இயேசு தன் பிதாவினுடைய பரிபூரண சித்தத்தில் நம்பிக்கை கொண்டிருக்க முடியும் என்பதை அறிந்திருந்தார்.

ஜெபம் என்பது தாழ்மையின் செயல்பாடு. நாம் மற்றவர்களுக்காக ஜெபிக்கிறோம், ஏனெனில் நம்முடைய ஞானத்தால் அவர்களுக்கு உதவ முடியாது; நாம் தேவனையே சார்ந்திருக்க வேண்டும். நமக்காக நாம் ஜெபிக்கிறோம், ஏனெனில் நம்முடைய சொந்த பலத்தால் நம் வாழ்க்கையை நம்மால் நிர்வகிக்க முடியாது; நாம் தேவனையே சார்ந்திருக்க வேண்டும்.

ஜெபமானது தேவனுடைய உதவிக்கான நமது தேவையை அங்கீகரிக்கிறது. வாழ்க்கையின் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் நமது சொந்த திறமையில் நாம் நம்பிக்கையுடன் இருக்கும்போது, நாம் மெய்யாகவே ஜெபிக்க வாய்ப்பற்றுப் போகிறோம். நம் சொந்த பலத்தால் வாழ்க்கையை நிர்வகிக்க முடியாது என்பதை நாம் உணரும்போதுதான், நாம் தாழ்மையுடன் ஜெபிக்கிறோம்.

நம் ஜெபமானது உறுதியான தாழ்மையுடன் ஏறெடுக்கப்பட வேண்டும். பதிலுக்காக நாம் தேவனுக்காகக் காத்திருக்கும்போது, நாம் உறுதியும் சமாதானமும் கொண்டிருக்கலாம், ஏனெனில் நம்மை நேசிக்கிறவரும், தம் பிள்ளைகளுக்குச் சிறந்ததை கொடுக்க விரும்புபவருமான ஒரு பரலோக பிதாவிடம் நாம் ஜெபிக்கிறோம். ஊழியம் மற்றும் வாழ்க்கையின் அழுத்தங்களில், தாழ்மையான ஜெபம் தேவன்மீதுள்ள அமைதியான நம்பிக்கையை நமக்குத் தருகிறது.

நாம் தனிப்பட்ட முறையில் ஜெபிக்கிறோம்.

இயேசு தமது சீடர்களுக்கு, "எங்கள் பிதாவே" என்று தனிப்பட்ட முறையில் தேவனை அழைத்து தங்கள் ஜெபத்தைத் தொடங்கும்படிக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார். உண்மையான ஜெபம் தனிப்பட்டது. பால் மில்லர் அவர்கள், "எப்படி ஜெபிப்பது என்று கற்றுக்கொள்ள பலர் சிரமப்படுகிறார்கள், ஏனெனில் அவர்களது கவனம் முழுவதும் ஜெபத்தையே மையமாக கொண்டிருக்கிறதேயன்றி தேவன்மேல் அல்ல"[7] என்று எழுதினார். நாம் தேவனுடன் பேசுவதற்குப் பதிலாக, அடிக்கடி "ஜெபங்களைச் சொல்கிறோம்". இது "வீண் வார்த்தைகளை அலப்பாதேயுங்கள்" (மத்தேயு 6:7) என்ற இயேசுவின் எச்சரிக்கையின் முக்கிய அங்கமாகும்.

ஒருவர் தான் மனப்பாடம் செய்த வார்த்தைகளின் ஒரு பேச்சோடு இரவு உணவு மேசைக்கு வருகிறார் என நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அவர், "நான் என் குடும்பத்துடன் உரையாட விரும்புகிறேன், எனவே சில வார்த்தைகளை மனப்பாடம் செய்து வைத்திருக்கிறேன்" என்று கூறுகிறார். இது ஒரு உண்மையான உரையாடல் அல்ல! காரணம் ஒரு நபர் மேசையை சுற்றி அமர்ந்திருக்கிறவர்கள்மேல் கவனம் செலுத்தி அவர்களை மையமாகக் கொள்ள வேண்டும், மாறாக வெறுமனே அவர் பயன்படுத்தப்போகும் வார்த்தைகளை அல்ல என்று நாம் எதிர்பார்க்கிறோம்.

நம்மால் அல்லது மற்றவர்களால் எழுதப்பட்ட ஜெபங்கள், ஜெபத்தில் சேர்க்கப்பட வேண்டிய கருப்பொருள்களை நினைவூட்ட நமக்கு உதவும், ஆனால் ஜெபமானது மனப்பாடம் செய்யப்பட்ட வார்த்தைகளின் தொகுப்பை விட தேவன்மேலேயே முழு கவனத்தையும் செலுத்தி அவரையே மையமாகக் கொண்டிருக்கவேண்டும். ஜெபம் ஒரு அமைப்பு அல்ல; ஜெபம் ஒரு உறவு. ஜெபம் தனிப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

நாம் ஜெபிக்கிற ஜனங்களாக மாறுவது எப்படி?

ஐந்தாம் நூற்றாண்டில், அனிசியா ஃபால்டோனியா ப்ரோபா என்னும் ஒரு ரோம உயர்குலப் பெண், ஜெபம் குறித்து அகஸ்டீனிடம் ஆலோசனை கேட்டார். ஜெபமுள்ள மனிதராக எப்படி மாறுவது என்று ப்ரோபா அறிய விரும்பினார். ஜெபம் குறித்து ஞானமுள்ள ஆலோசனையுடன் ஒரு நீண்ட கடிதத்தை அகஸ்டீன் அவருக்கு எழுதினார்.[8] இந்தப் பிரிவில், ஜெபத்திற்கான அகஸ்டீனின் கோட்பாடுகளை நாம் ஆராய்வோம்.

எந்த வகையான நபர் ஒரு ஜெபமுள்ள நபராக மாற முடியும்?

முதலாவதாக, ஒரு ஜெபிக்கிற நபர் வேறு எந்தஒரு ஆதாரமும் வளமும் இல்லாத ஒருவராக இருக்க வேண்டும் என்று அகஸ்டீன் கூறுகிறார். ஒரு ஜெபிக்கும் மனிதன் ஜெபத்தை மட்டுமே சார்ந்திருப்பவனாக இருப்பான்.

ப்ரோபா ரோமில் மிகவும் சக்திவாய்ந்த மற்றும் பெரும் செல்வந்தர்களில் ஒருவரின் விதவை ஆவாள். அவளது மூன்று மகன்களும் ரோம தேசத்தினுடைய தூதரக பதவிகளில் பணியாற்றினார்கள். "இந்த உலகில் தான் ஒரு தனிமைப்படுத்தப்பட்டவளாக இருப்பதாக எண்ண வேண்டும்" என்று அகஸ்டீன் ப்ரோபாவிடம் கூறினார். நாம் எவ்வளவு பெரிய செல்வந்தர்களாகவோ, சக்திவாய்ந்தவர்களாகவோ, அல்லது வெற்றிகரமானவர்களாகவோ இருந்தாலும், தேவனுக்கு முன்பாக நமது உதவியற்ற தன்மையை நாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும். இல்லையெனில், நமது ஜெபங்கள் ஆயக்காரனின் ஜெபங்களைப் போலல்லாமல், பரிசேயனின் ஜெபங்களைப் போலவே இருக்கும்.

நாம் எதற்காக ஜெபிக்க வேண்டும்?

அகஸ்டீன் ப்ரோபாவுக்கு சுவாரஸ்யமான ஆலோசனையைத் தருகிறார். "மகிழ்ச்சியான ஒரு வாழ்க்கைக்காக ஜெபியுங்கள்" என்று கூறுகிறார். இது சுயநலமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் உண்மையான மகிழ்ச்சி தேவனிடமிருந்து மட்டுமே வருகிறது என்பதை அகஸ்டீன் விளக்குகிறார். "தான் விரும்பும் அனைத்தையும் பெற்றுள்ளவன், மற்றும் தான் விரும்பக்கூடாத எதையும் விரும்பாதவன் உண்மையிலேயே ஒரு மகிழ்ச்சியான மனிதனாவான்."

கிறிஸ்தவன் மகிழ்ச்சியுள்ளவனாக இருக்கிறான், ஏனென்றால் அவனுக்கு தேவன் இருக்கிறார், மேலும் தேவன் அவனுக்கு எதை இருக்கவேண்டாமென்று விரும்புகிறாரோ அதை அவனும் விரும்பமாட்டான். சங்கீதக்காரனைப் போல, நாமும் தேவனுடைய சமூகத்தால் திருப்தி அடைகிறோம்.

கர்த்தரிடத்தில் ஒன்றை நான் கேட்டேன், அதையே நாடுவேன்; நான் கர்த்தருடைய மகிமையைப் பார்க்கும்படியாகவும், அவருடைய ஆலயத்தில் ஆராய்ச்சிசெய்யும்படியாகவும், நான் என் ஜீவனுள்ள நாளெல்லாம் கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் தங்கியிருப்பதையே நாடுவேன் (சங்கீதம் 27:4).

நாம் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தேவனுடைய சமூகம் ஒன்றை மட்டுமே உண்மையாக விரும்பினால், தேவன் நம்முடைய உள்ளத்தின் ஆழத்திலுள்ள விருப்பத்தை தம்மையே தந்து நம்மைத் திருப்திபடுத்துவார் என்பதை அறிந்து நாம் மகிழ்ச்சிக்காக ஜெபிக்கலாம்!

இக்கட்டுக் காலங்களில் நாம் ஜெபிப்பது எப்படி?

"நாம் ஏற்றபடி வேண்டிக்கொள்ளவேண்டியதின்னதென்று அறியாமலிருக்கிறபடியால்" (ரோமர் 8:26) என்று பவுல் அறிந்திருந்தார் என்பதை அகஸ்டின் ப்ரோபாவுக்கு நினைவூட்டுகிறார். நாம் உதவியற்ற நிர்பந்தமான ஒரு நிலையை அடையும்போது ஜெபிப்பது எப்படி?

அகஸ்டின் மூன்று வேதாகம வசனங்களைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். முதலாவதாக, பவுலின் “மாம்சத்திலே ஒரு முள்” கொடுக்கப்பட்டது, அது அவரை விட்டு நீங்கும்படி பவுல் ஜெபித்த உதாரணத்தை அவர் குறிப்பிடுகிறார். பவுலை விடுவிப்பதற்குப் பதிலாக, தேவன், "என் கிருபை உனக்குப்போதும்; பலவீனத்திலே என் பலம் பூரணமாய் விளங்கும்" என்று வாக்களித்தார். "ஆகையால், கிறிஸ்துவின் வல்லமை என்மேல் தங்கும்படி, என் பலவீனங்களைக்குறித்து நான் மிகவும் சந்தோஷமாய் மேன்மைபாராட்டுவேன்... அந்தப்படி நான் பலவீனனாயிருக்கும்போதே பலமுள்ளவனாயிருக்கிறேன்" (2 கொரிந்தியர் 12:8-10) என்று பவுல் சாட்சியளித்தார்.

இரண்டாவதாக, கெத்செமனே தோட்டத்தில் இயேசு ஜெபித்த உதாரணத்தை அகஸ்டின் சுட்டிக்காட்டுகிறார். இயேசு தனது விருப்பங்களை தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுத்தார். இயேசு விடுவிக்கும்படியாக ஜெபித்தார்: "என் பிதாவே, இந்தப் பாத்திரம் என்னைவிட்டு நீங்கக்கூடுமானால் நீங்கும்படி செய்யும்." அத்தோடு நிறுத்திவிடாமல், "ஆகிலும் என் சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது” (மத்தேயு 26:39) என்று தனது ஜெபத்தை நிறைவுசெய்கிறார்.

இறுதியாக, அகஸ்டின் ரோமர் 8:26-ஐ சுட்டிக்காட்டுகிறார். எப்படி ஜெபிக்க வேண்டும் என்று நமக்குத் தெரியாதபோது, பரிசுத்த ஆவியானவர் நம் இருதயங்களை வழிநடத்துகிறார். ஆவியானவர்தாமே வாக்குக்கடங்காத பெருமூச்சுகளோடு நமக்காக வேண்டுதல்செய்கிறார். வார்த்தைகள் ஏதுமின்றி அற்றுப்போகும்போது, அவருடைய தீர்மானத்தின்படி அழைத்த, ஜெபங்களை ஏற்றுக்கொள்ளுகிற மற்றும் சகலவற்றையும் நன்மைக்கு ஏதுவாக முடியப்பண்ணுகிற பிதாவிடம் நமது ஜெபங்களை ஆவியானவர் கொண்டு செல்கிறார் (ரோமர் 8:26-28).

சில சமயங்களில் மௌனமாக இருப்பதே உங்களால் செய்யக்கூடிய மிகச் சிறந்த செயல்.[1] நீங்கள் ஜெபிக்க விரும்புகிறீர்கள், ஆனாலும் எப்படி ஜெபிப்பதென்று உங்களுக்குத் தெரியவில்லை; ஜெபங்களும் வருவதில்லை. நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? அப்படிப்பட்ட தருணங்களில் கையாளவேண்டிய ஒரு இரகசியம் என்னவெனில், நமக்காகப் பரிந்துபேசுகிற நமது பிரதான ஆசாரியர் கிறிஸ்துவே என்பதைப் புரிந்துகொள்வதுதான்.

சுவிசேஷ திருச்சபை கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம், விசுவாசிகள் அனைவரும் ஆசாரியர்கள் என்கிற கோட்பாட்டை நம்புகிறோம். இந்த மகத்தான சீர்திருத்தக் கோட்பாடு, நம் ஒவ்வொருவருக்கும் பிதாவின் சமூகத்தில் பிரவேசிக்கும் உரிமை உண்டு என்று போதிக்கிறது. இருப்பினும், இந்த கோட்பாடு தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட்டால், அது ஆவிக்குரியப் போராட்டத்திற்கு வழிவகுக்கும். "நான் போதுமான அளவு ஜெபித்தேனா? நான் என் பங்கைச் சரியாகச் செய்தேனா?" போன்ற பல்வேறு சந்தேகங்களால் நான் நிரம்பக்கூடும்.

2013 இல் நடந்த ஒரு மாநாட்டில், பேராசிரியர் ஆலன் டொரன்ஸ் அவர்கள் இப்படிப்பட்ட கேள்விகளுடனான தனது போராட்டங்களைப் பற்றி பின்வரும் தனது அனுபவ சாட்சியைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.

2008 ஜனவரியில், என் மனைவி ஜேன் புற்றுநோயால் இறந்து போனாள். அவள் ஒரு அற்புதமான கிறிஸ்தவப் பெண், மனைவி மற்றும் தாயாக இருந்தாள். புற்றுநோய் அவள் உடல் முழுவதும் பரவி, வலியால் அவள் இறப்பதைக் காண்பது எனக்கு கடினமாக இருந்தது, மேலும் எங்கள் குழந்தைகள் அவள் துன்பப்படுவதைக் காண்பது இன்னும் கடினமாக இருந்தது. என் துயரத்தில், எப்படி ஜெபிப்பது மற்றும் எதற்காக ஜெபிப்பது என்று தெரியாமல் நான் போராடிய நேரங்கள் உண்டு. எனக்கு எப்படி ஜெபிப்பதென்றே தெரியவில்லை.

அந்த நேரத்தில், கிறிஸ்துவின் ஆசாரியத்துவம் நான் சொல்ல ஆரம்பிப்பதைக் காட்டிலும் மிகவும் பொருத்தமானதாக மாறியது. நான் ஜேனை என் கைகளில் பிடித்திருந்தபோது, பரமேறிச் சென்ற ஆசாரியர் (இயேசு கிறிஸ்து) எங்கள் சார்பாகப் பரிந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய சமுகத்தில் நாங்கள் இளைப்பாற முடிந்தது.

அந்த தருணத்தில் நான் கர்த்தருடைய ஜெபத்தையே பற்றிக்கொண்டிருந்தேன். நானாகவே என் விருப்பப்படி ஜெபிக்க விடப்படவில்லை. "நான் இருக்கும் இடத்திலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ள—என் பரமண்டலங்களில் இருக்கும் பிதா." அதற்குப் பதிலாக, பரிசுத்த ஆவியின் மூலமாக, "பரமண்டலங்களிலிருக்கிற எங்கள் பிதாவே, உம்முடைய நாமம் பரிசுத்தப்படுவதாக; உம்முடைய ராஜ்யம் வருவதாக; உம்முடைய சித்தம் செய்யப்படுவதாக" என்று ஜெபித்தேன்.

கிறிஸ்துவின் தொடர்ச்சியான ஆசாரியத்துவ ஊழியத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் கண்டறிவது, நம் வாழ்வின் மற்றும் ஆராதனையின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் மாற்றுகிற விதத்தில் சுவிசேஷத்தைக் கண்டறிவதாகும்.

விசுவாசிகள் அனைவரும் ஆசாரியர்களே என்கிற ஆசாரியத்துவத்தைப் பொருத்தமட்டில், நமது சொந்த ஆவிக்குரிய பலத்தில் பிதாவை அணுக வேண்டும் என்று நாம் தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறோம். அது ஒரு தவறான எண்ணமாகும். விசுவாசிகள் அனைவரும் ஆசாரியர்களே என்பது, கிறிஸ்துவைத் தவிர வேறு எந்த மத்தியஸ்தரும் நமக்குத் தேவையில்லை என்பதை வலியுறுத்துகிறது. அவர்தான் நமக்காகப் பரிந்து பேசுகிறவர், ஜெபத்தில் நாம் செய்யும் குறைபாடுள்ள முயற்சிகளை ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றை பிதாவிடம் ஏற்கத்தக்க பலிகளாகப் படைக்கிறவர் அவரே. நமது ஜெபம் ஆவியினாவரால் பெலப்படுத்தப்பட்டு, நமது பிரதான ஆசாரியராகிய இயேசு கிறிஸ்துவால் பரிந்து பேசப்படுகிறது.

எப்படி ஜெபிப்பது என்று உங்களுக்குத் தெரியவில்லையென்றால், மனமுடைந்து போகாதீர்கள். நமக்காக ஜெபிக்கிற ஒருவர் இருக்கிறார், நம் பக்கத்தில் முழங்காலிட்டு, பிதாவிடம் பரிந்து பேசி, நம்மால் சொல்ல முடியாததை அவர் சொல்லுகிறார்.

(1) ஒரு ஒத்தவாக்கிய அகராதி அல்லது வேதாகமத் தேடல் முறையைப் பயன்படுத்தி, வேதாகமத்திலுள்ள ஜெபத்திற்கான மூன்று உதாரணங்களைக் கண்டறியவும். ஒவ்வொரு ஜெபத்தையும் கர்த்தருடைய ஜெபத்துடன் ஒப்பிடுக. கர்த்தருடைய ஜெபத்தின் எந்தெந்த கூறுகள் மற்ற வேதாகம ஜெபங்களில் காணப்படுகின்றன? நீங்கள் காண்பதை பதிவு செய்ய அடுத்த பக்கத்தில் உள்ள அட்டவணையைப் பயன்படுத்தவும்.

அச்சிடக்கூடிய PDF இங்கே உள்ளது.

(2) ஒரு மாதத்திற்கு ஒரு ஜெப நாட்குறிப்பை வைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஜெபத்தில் உங்களுடைய விரக்திகள், ஜெபத்தில் உங்களுடைய வெற்றிகள் மற்றும் ஜெபங்களுக்கு தேவனுடைய பதில்கள் ஆகியவற்றை பதிவு செய்யுங்கள். உங்கள் ஜெப வாழ்க்கையில் வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கும் விதமாக இந்த நாட்குறிப்பைப் பயன்படுத்தவும்.