இந்த பாடத்தின் முடிவில், மாணவர் அடையும் பயன்கள்:

(1) இயேசுவின் வாழ்க்கை மற்றும் ஊழியத்தில் அன்பின் முக்கியத்துவத்தை அங்கீகரித்தல்.

(2) தேவனிடத்தில் அன்பு கூறுவது என்பது தேவனுடனான உறவு, தேவனுடைய வார்த்தையின் அறிவு மற்றும் தேவனுடைய சித்தத்தில் நம்பிக்கை வைப்பதை உள்ளடக்கியது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுதல்.

(3) ஊழியத்தில் மக்களிடம் இயேசு காட்டிய அன்பைப் பின்பற்றுதல்.

(4) தேவனுக்குத் தொடர்ந்து ஒப்புக்கொடுத்தலின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து கொள்ளுதல்.

(5) அன்றாட வாழ்வில் இயேசுவின் குணாதிசயத்தை வெளிப்படுத்துதல்.

கிறிஸ்துவைப் போன்ற ஊழியத்திற்கு, கிறிஸ்துவைப் போன்ற அன்பே உந்துசக்தியாக இருக்கிறது.

இயேசுவின் முழு வாழ்க்கையும் ஊழியமும் அன்பினால் தூண்டப்பட்டதாக இருந்தது. தேவனிடத்தில் அன்பு கூருவதும் மற்றவர்களிடத்தில் அன்பு கூருவதுமே தனது வாழ்க்கை மற்றும் ஊழியத்தின் மையமாக இருந்தது என்பதை அவர் திரும்பத் திரும்பக் காட்டினார். நாம் இயேசுவின் மாதிரியைப் பின்பற்றினால், அன்பு நமது வாழ்க்கை மற்றும் ஊழியத்தின் மையமாக இருக்க வேண்டும். நல்ல சமாரியன் உவமையை விட இது எங்கும் தெளிவாக இல்லை.

► லூக்கா 10:25-37-ஐ வாசிக்கவும்.

இந்த உவமையைச் சொல்வதற்குச் சற்று முன்பு, இயேசு, “பிதாவே... இவைகளை நீர் ஞானிகளுக்கும் கல்விமான்களுக்கும் மறைத்து, பாலகருக்கு வெளிப்படுத்தினபடியால் உம்மை ஸ்தோத்திரிக்கிறேன்” (லூக்கா 10:21) என்று கூறினார். இது ஆவிக்குரிய புரிதலைப் பற்றிய முக்கியமான பாடத்தைப் போதிக்கிறது. ஆவிக்குரிய சத்தியத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு அறிவார்ந்த படிப்பை விட அதிகம் தேவை; அதற்கு ஆவிக்குரிய வெளிப்பாடு தேவை. தேவனுடைய சத்தியம், தேவ ஆவியின் உதவியுடன் ஒரு குழந்தை புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு எளிமையானது, ஆனால் மனத் திறமையை மட்டுமே கொண்டு ஒரு அறிஞர் புரிந்துகொள்வதற்கு அது மிகவும் ஆழமானது.

இது எப்படி இருக்க முடியும்? சத்தியத்தை விரும்புகிறவர்களுக்கு தேவன் அதை மறைக்கிறாரா? இதற்கான பதிலில் இரண்டு கொள்கைகள் அடங்கியுள்ளன.

1. ஆவிக்குரிய சத்தியம் பரிசுத்த ஆவியின் மூலம் மட்டுமே வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. பவுல், “தேவனுடைய ஆவியேயன்றி, ஒருவனும் தேவனுக்குரியவைகளை அறியமாட்டான்” என்று எழுதினார். இதனால்தான், நாம் ஆவியானவரால் போதிக்கப்பட வேண்டும், “ஆவிக்குரியவைகளை ஆவிக்குரியவைகளோடே சம்பந்தப்படுத்திக் காண்பிக்கிறோம்” (1 கொரிந்தியர் 2:11, 13).

2. ஆவிக்குரிய சத்தியம் ஏற்றுக்கொள்ளும் இருதயமுள்ள கேட்பவர்களுக்கு மட்டுமே வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. பவுல் தொடர்ந்து கூறுகிறார், “ஜென்மசுபாவமான மனுஷனோ தேவனுடைய ஆவிக்குரியவைகளை ஏற்றுக்கொள்ளான்; அவைகள் அவனுக்குப் பைத்தியமாகத் தோன்றும்; அவைகள் ஆவிக்கேற்றபிரகாரமாய் ஆராய்ந்து நிதானிக்கப்படுகிறவைகளானதால், அவைகளை அறியவுமாட்டான்” (1 கொரிந்தியர் 2:14).

கேட்பவரின் மனப்பான்மையே விதையின் பலனைத் தீர்மானிக்கிறது என்று விதைக்கிறவனைப் பற்றிய உவமை காட்டுகிறது (மத்தேயு 13:1-23). சத்தியத்தை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனதுள்ளவர்கள் மட்டுமே தாங்கள் கேட்கும் சத்தியத்தைப் புரிந்துகொள்வார்கள்.[1]

லூக்கா 10:25-ல் உள்ள நியாயசாஸ்திரி இந்த இரண்டாவது கொள்கைக்கு ஒரு நிஜ வாழ்க்கை உதாரணம். அந்த நியாயசாஸ்திரியின் கேள்வி சத்தியத்தின் மீதான பசியிலிருந்து வரவில்லை, இயேசுவைச் சிக்கவைக்கும் விருப்பத்திலிருந்தே வந்தது; அவர் இயேசுவைச் சோதிக்க விரும்பினார். இயேசுவின் பதிலைக் கேட்ட பிறகும், நியாயசாஸ்திரியின் பதில் கனி கொடுக்கும் நிலத்தின் பதிலாக இல்லை. மாறாக, தன்னை நீதிமான் என்று காட்டிக்கொள்ள விரும்பி அவர் மற்றொரு கேள்வியைக் கேட்டார் (லூக்கா 10:29).

“நித்திய ஜீவனைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளும்படிக்கு நான் என்ன செய்யவேண்டும்?” என்ற கேள்விக்கு இயேசு பதிலளித்தார். அதற்கான பதில் நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது, “உன் தேவனாகிய கர்த்தரிடத்தில் உன் முழு இருதயத்தோடும் உன் முழு ஆத்துமாவோடும் உன் முழுப் பலத்தோடும் உன் முழுச்சிந்தையோடும் அன்புகூர்ந்து, உன்னிடத்தில் அன்புகூருவதுபோலப் பிறனிடத்திலும் அன்புகூருவாயாக” (லூக்கா 10:27).

இதுவே நமக்கான இயேசுவின் மாதிரியின் இதயமாகும். இயேசு செய்ததைப் போல நாமும் வாழ்வதற்கும் ஊழியம் செய்வதற்கும், இயேசு நேசித்தது போல நாமும் தேவனிடத்திலும் நம் அயலாரிடத்திலும் அன்புகூர வேண்டும். கிறிஸ்துவைப் போன்ற அன்பு இல்லாவிட்டால், இந்தப் பாடத்திட்டத்தில் உள்ள மற்ற பாடங்கள் எதுவும் பெரிதாகப் பொருட்படுத்தப்படாது. ஜெபம், தலைமைத்துவம், போதித்தல் மற்றும் பிரசங்கித்தல்—அன்பு இல்லாவிட்டால், இவை எதுவும் உண்மையில் முக்கியமல்ல.

ஒருவேளை இது மிகவும் எளிமையானதாகத் தோன்றலாம். “நிச்சயமாக, நாம் தேவனிடமும் மக்களிடமும் அன்பு செலுத்த வேண்டும். எனக்கு அது ஏற்கனவே தெரியும்!” என்று நீங்கள் சொல்லலாம். ஆனால் ஊழியத்தின் அன்றாடச் சுமைகளில், நாம் அன்புள்ள இருதயத்தை இழக்க நேரிடும். நம் சபை மக்களை நேசிக்காமலே அவர்களுக்குச் சேவை செய்ய முடியும். நம் குடும்பங்களை நேசிக்காமலே அவர்களுக்குச் சேவை செய்ய முடியும். தேவனை நேசிக்காமலே கிறிஸ்தவப் பணிகளைச் செய்ய முடியும். கிறிஸ்தவ ஊழியத்திற்கான நம் உந்துதல் கிறிஸ்துவைப் போன்ற அன்பாக இருக்க வேண்டும்.

மனிதகுலத்திற்கு இயேசு ஆற்றிய சேவையானது பிதாவின் மீதான அவரது அன்பினால் தூண்டப்பட்டது. ஊழியத்தில் சோர்வு மற்றும் விரக்தியைத் தவிர்க்க, மக்களுக்கான நம் சேவை தேவன் மீதான அன்பால் ஈர்க்கப்பட வேண்டும். தேவன் மீதான அன்பு இல்லாத ஊழியம் விரைவில் வெறுமையாகவும் கனியற்றதாகவும் மாறிவிடும்.

பிதாவின் மீதான இயேசுவின் அன்பின் மூன்று அம்சங்கள் நமக்கு மாதிரியாக இருக்க வேண்டும்: உறவு, அறிவு மற்றும் நம்பிக்கை.

இயேசு தம் பிதாவுடன் ஒரு நெருக்கமான உறவைப் பேணி வந்தார்

திரும்பத் திரும்ப, சுவிசேஷ புத்தகங்கள் இயேசு தம் பிதாவுடன் கொண்டிருந்த நெருக்கமான உறவைக் காட்டுகின்றன. இது பின்வருவனவற்றில் காணப்படுகிறது:

• தம் பெற்றோருக்கு இயேசு கூறியது: “என் பிதாவுக்கடுத்தவைகளில் நான் இருக்கவேண்டியதென்று அறியீர்களா?” (லூக்கா 2:49).

• யோவான் 17-ல் உள்ள இயேசுவின் நெருக்கமான ஜெபம்.

• சிலுவையில் வேதனையில் இயேசுவின் கூக்குரல், “என் தேவனே! என் தேவனே! ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” (மத்தேயு 27:46).

கெத்செமனே தோட்டத்தில், ஒரு குடும்பத்தின் நெருக்கமான மொழியைப் பயன்படுத்தி இயேசு தேவனை, “அப்பா பிதாவே” என்று அழைத்தார் (மாற்கு 14:36). இது தன் பிதாவுடனான உறவில் பாதுகாப்பாக இருந்த ஒரு குமாரனின் மொழியாக இருந்தது.

பாரம்பரிய யூத ஜெபங்கள் தேவனுக்குப் பல பெயர்களைப் பயன்படுத்தின: ஆபிரகாமின் தேவனும் ஈசாக்கின் தேவனும் யாக்கோபின் தேவனும்; எங்கள் பிதாக்களின் தேவன்; ஸ்தோத்திரிக்கப்பட்ட தேவன்; யாக்கோபின் வல்லவர்; இஸ்ரவேலின் மீட்பர். இயேசு அப்பா என்ற நெருக்கமான பெயரைப் பயன்படுத்தினார். இயேசு தம் பிதாவுடன் நெருக்கமான உறவில் வாழ்ந்தார்.

கென்னத் ஈ. பெய்லி மத்திய கிழக்கில் பல ஆண்டுகள் போதித்தார். மத்திய கிழக்கில் குழந்தைகள் முதலில் கற்றுக்கொள்ளும் வார்த்தை அப்பா என்று அவர் எழுதுகிறார். ஒரு குழந்தை தன் தந்தையை அழைக்கப் பயன்படுத்தும் பெயர் அப்பா.

தேவனுடைய பிள்ளைகளாகிய நாமும், “அப்பா பிதாவே!” என்று கூப்பிடும் சிலாக்கியத்தைப் பெற்றிருக்கிறோம் என்று பவுல் நமக்குச் சொல்கிறார் (ரோமர் 8:15, கலாத்தியர் 4:6). தொலைவில் இருக்கும் ஒரு தேவனை நாம் ஆராதிப்பதில்லை. மாறாக, இயேசுவைப் போலவே நாமும் நம் பிதாவின் அன்பில் பாதுகாப்பாகவும் வசதியாகவும் வாழ்கிறோம்.

போதகர்களாக, நமது ஊழியத்தின் வெற்றியைக் கொண்டு நம்மை அளவிட நாம் சோதிக்கப்படலாம். நமது சபையின் அளவு, நமது சபை மக்களின் அங்கீகாரம் அல்லது நமது சகாக்களின் பாராட்டு ஆகியவற்றிலிருந்து நமது மதிப்பு வருமானால், வெற்றிக்காக நேர்மையைத் தியாகம் செய்ய நாம் சோதிக்கப்படுவோம். நமது முயற்சிகள் தோல்வியடையும் போது நாம் சோர்ந்து போவோம். இருப்பினும், நமது வெற்றி எதுவாக இருந்தாலும் நம்முடைய அப்பா நம்மை நேசிக்கிறார் என்பதில் நாம் நம்பிக்கையாக இருந்தால், முடிவுகளை அவரிடம் விட்டுவிடலாம். அவருடைய அன்பு நம் செயல்பாட்டைச் சார்ந்ததல்ல.

இயேசு தன் பிதாவின் சித்தத்தை அறிந்திருந்தார்

அவரது பூமிக்குரிய ஊழியத்தின் முடிவில், இயேசு சாட்சியளித்தார்: “நான் செய்யும்படி நீர் எனக்கு நியமித்த கிரியையைச் செய்து முடித்தேன்” (யோவான் 17:4). தம் பிதா தம்மை எதைச் சாதிக்க அனுப்பினார் என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார், மேலும் அந்தப் பணியைச் செய்துமுடிக்க அவர் தன் வாழ்க்கையை அர்ப்பணித்தார்.

இயேசு தனது மனிதத்தன்மையில், ஜெபத்தின் மூலமாகவும் வார்த்தையின் (வேதத்தின்) மூலமாகவும் பிதாவின் சித்தத்தைக் கற்றுக்கொண்டார். ஜெபத்தின் மூலம், இயேசு பிதாவின் சித்தத்தைக் கண்டறிந்தார்.

இயேசு வார்த்தையின் மூலமாகவும் பிதாவின் சித்தத்தைக் கற்றுக்கொண்டார். கப்பர்நாகூமில், ஏசாயாவின் தீர்க்கதரிசனங்களின் நிறைவேறுதலே தனது ஊழியம் என்று இயேசு சுருக்கமாகக் கூறினார் (லூக்கா 4:18-19). யோவான் ஸ்நானகனிடமிருந்து வந்த தூதர்களுக்கு அவர் பதிலளித்தபோது, இயேசு தனது மேசியாவிற்குரிய ஊழியத்திற்கான ஆதாரமாக ஏசாயாவின் வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினார் (மத்தேயு 11:4-5). இயேசு வார்த்தையை அறிந்திருந்தார்.

புதிய ஏற்பாடு முழுவதும், கஷ்டங்களுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக கிறிஸ்தவர்கள் வேதவசனங்களைக் குறிப்பிடுவதைக் காண்கிறோம். இரத்தசாட்சி மரணத்தை எதிர்நோக்கியபோது, ஸ்தேவானின் இறுதிப் பிரசங்கம் முதன்மையாகப் பழைய ஏற்பாட்டு வசனங்களையும் இயேசு கிறிஸ்துவில் அவற்றின் நிறைவேறுதலையும் கொண்டிருந்தது (அப்போஸ்தலர் 7:1-53). இயேசுவின் செய்தியைப் பிரசங்கிப்பதை நிறுத்துமாறு யூதத் தலைவர்கள் கிறிஸ்தவர்களுக்குக் கட்டளையிட்டபோது, சபை ஜெபத்திற்காகக் கூடிவந்தது. அவர்களின் ஜெபத்தில் சங்கீதம் 2-லிருந்து ஒரு நீண்ட மேற்கோள் உள்ளது (அப்போஸ்தலர் 4:24-30, சங்கீதம் 2:1-2). ஆரம்பகால விசுவாசிகள் வேதவசனங்களை அறிந்திருந்தார்கள். பிரசங்கத்திற்கும் ஜெபத்திற்கும் அது அவர்களின் இயல்பான மொழியாக இருந்தது.

[1]திருச்சபை வரலாறு முழுவதும், உலகத்தை மாற்றிய பிரசங்கியார்கள் வார்த்தையின் (வேதத்தின்) மனிதர்களாக இருந்தனர். மார்ட்டின் லூதர் 'டயட் ஆஃப் வார்ம்ஸ்' (Diet of Worms) ஆலோசனை சங்கத்தில் சாட்சியளித்தார், “நான் வேதவசனங்களால் கட்டுண்டுள்ளேன், என் மனசாட்சி தேவனுடைய வார்த்தைக்கு அடிமைப்பட்டுள்ளது.” ஜான் வெஸ்லி தன்னை “ஒரே புத்தகத்தின் மனிதர்” என்று விவரித்தார். “வேதாகமத்தின் சாராம்சமே உங்களிலிருந்து பாயும்” வரை பிரசங்கியார்கள் வார்த்தையை உட்கொள்ள வேண்டும் என்று சார்லஸ் ஸ்பர்ஜன் கூறினார். ஹட்சன் டெய்லர் வார்த்தையில் அதிக நேரம் செலவிட்டதால், ஒரு எழுத்தாளர், “வேதாகமமே டெய்லர் வாழ்ந்த வளிமண்டலமாக இருந்தது” என்று எழுதினார். இந்த மனிதர்கள் உலகத்தை மாற்றினார்கள், ஏனென்றால் அவர்கள் வார்த்தையை அதிகாரத்துடன் பிரசங்கித்தார்கள்.

நாம் இயேசுவைப் போலவும், ஆதி கிறிஸ்தவர்களைப் போலவும், வரலாற்றின்ச் சிறந்த பிரசங்கியார்ளைப் போலவும் ஊழியம் செய்ய வேண்டுமானால், நாமும் நமது மனப்பான்மைகளையும் சிந்தனையையும் தேவனுடைய வார்த்தையைக் கொண்டு வடிவமைக்க வேண்டும். பவுலின் ஊழியத்திற்கு வேதவசனமே மேலான அதிகாரமாக இருந்தது (2 தீமோத்தேயு 3:16-17). தனது சீஷர்கள் பரிசுத்தமாக்கப்பட வேண்டும், அல்லது சேவைக்காகப் பிரித்தெடுக்கப்பட வேண்டும் என்று இயேசு ஜெபித்தார். இது வார்த்தையின் மூலமாகவே நிறைவேற்றப்படும்: “உம்முடைய சத்தியத்தினாலே அவர்களைப் பரிசுத்தமாக்கும்; உம்முடைய வசனமே சத்தியம்” (யோவான் 17:17). வார்த்தை சீஷர்களை ஊழியத்தில் பயனுள்ளவர்களாக்கியது; வார்த்தை நம்மையும் ஊழியத்தில் பயனுள்ளவர்களாக்குகிறது.

அஜித் பெர்னாண்டோ இலங்கையில் ஊழியம் செய்வதில் தன் வாழ்நாளைச் செலவிட்டவர். பிரசங்கத்தில் வேதாகமத்தை அடிப்படையாகக் கொள்ளாமல் எந்த ஒரு பெரிய கருத்தையும் கூறுவதில்லை என்பதை அவர் ஒரு வழக்கமாகவே கொண்டிருப்பதாக எழுதுகிறார். இது அவரது பிரசங்கத்தை வார்த்தையில் வேரூன்றச் செய்கிறது. கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம், தேவனுடைய வார்த்தையின் மூலம் அவரை அறிகிறோம். ஊழியர்களாகிய நாம், தேவனுடைய வார்த்தையில் வேரூன்றிய ஊழியத்தின் மூலம் பலமான சபைகளைக் கட்டுகிறோம்.

இயேசு தம் பிதாவில் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார்

இயேசுவின் பூமிக்குரிய ஊழியத்தின் போது பிதாவுடனான அவரது உறவை, கெத்செமனே தோட்டத்தில் அவர் செய்த ஜெபத்தின் வார்த்தைகளில் சுருக்கமாகக் கூறலாம்: “ஆகிலும் என் சித்தத்தின்படியல்ல, உம்முடைய சித்தத்தின்படியே ஆகக்கடவது” (மத்தேயு 26:39). இது முழுமையான நம்பிக்கை மற்றும் கீழ்ப்படிதலின் மொழியாகும்.

நாம் நம்பாத ஒருவரின் விருப்பத்திற்கு முழுமையாக இணங்குவது கடினம். வெளிப்புறமாக இணங்க நாம் கட்டாயப்படுத்தப்படலாம், ஆனால் நாம் நம்பாத ஒருவரிடம் கட்டுப்பாட்டை ஒப்படைக்க நம் உள்ளம் எதிர்க்கும். பிதாவின் அன்பு மற்றும் நற்குணத்தின் மீது வைத்திருந்த முழுமையான நம்பிக்கையின் காரணமாக இயேசு பிதாவின் சித்தத்திற்குத் தம்மை ஒப்புக்கொடுத்தார்.

► யோவான் 5:1-47-ஐ வாசிக்கவும்.

இயேசுவின் முழு ஊழியமும் பிதாவை முழுமையாகச் சார்ந்திருக்கும் இந்த மனப்பான்மையைக் காட்டுகிறது. ஓய்வுநாளில் ஒரு முடவனைச் சுகப்படுத்தியதற்காக யூதத் தலைவர்கள் இயேசுவை எதிர்த்தபோது, அவர் பதிலளித்தார்:

மெய்யாகவே மெய்யாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்: பிதாவானவர் செய்யக் குமாரன் காண்கிறதெதுவோ, அதையேயன்றி, வேறொன்றையும் தாமாய்ச் செய்யமாட்டார்; அவர் எவைகளைச் செய்கிறாரோ, அவைகளைக் குமாரனும் அந்தப்படியே செய்கிறார்... நான் என் சுயமாய் ஒன்றுஞ்செய்கிறதில்லை; நான் கேட்கிறபடியே நியாயந்தீர்க்கிறேன்; எனக்குச் சித்தமானதை நான் தேடாமல், என்னை அனுப்பின பிதாவுக்குச் சித்தமானதையே நான் தேடுகிறபடியால் என் தீர்ப்பு நீதியாயிருக்கிறது (யோவான் 5:19, 30).

இயேசு ஏற்கனவே தான் தெய்வீகமானவர் என்று உரிமை கோரியிருந்தார்: “என் பிதா இதுவரைக்கும் கிரியைசெய்து வருகிறார், நானும் கிரியை செய்து வருகிறேன்” (யோவான் 5:17). அவர் முழுமையான தெய்வீகத்தன்மை கொண்டவராக இருந்தாலும், இயேசு தனது பூமிக்குரிய பணியின் கீழ்நிலைப் பாத்திரத்திற்கு மனமுவந்து ஒப்புக்கொடுத்தார். அவரும் பிதாவும் சமம், ஆனாலும் அவர் பிதாவின் சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்தார்.

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு வேதபாரகரும் பரிசேயரும் இயேசுவை எதிர்த்தபோது, அவர் மீண்டும் பிதாவின் அதிகாரத்தைச் சுட்டிக்காட்டித் தனது செயல்களை நியாயப்படுத்தினார்: “நான் என் சுயமாய் ஒன்றும் செய்யாமல், என் பிதா எனக்குப் போதித்தபடியே இவைகளைச் சொன்னேன்” (யோவான் 8:28). அவர் பிதாவை முழுமையாக நம்பியதால், இயேசுவால் பிதாவின் சித்தத்திற்கு மனமுவந்து ஒப்புக்கொடுக்க முடிந்தது.

சபைத் தலைமைத்துவத்திற்கு ஒரு கடினமான சமநிலை தேவைப்படுகிறது. பல போதகர்கள் மற்றும் சபைத்தலைவர்கள் வலுவான தலைமைத்துவத் திறன்களைக் கொண்டுள்ளனர். தலைவர்களாக, அவர்களுக்கு வலுவான கருத்துக்களும் ஆளுமைகளும் உள்ளன. ஒரு தலைவருக்கு இது ஒரு மதிப்புமிக்க பலமாக இருக்கும். இருப்பினும், இந்தப் பலம் தேவனுக்கு மனமுவந்து கீழ்ப்படிதலுடன் சமப்படுத்தப்பட வேண்டும். நாம் நம்பிக்கையுடன் தேவனுக்கு நம்மை ஒப்புக்கொடுக்காவிட்டால், தேவனுடைய வழிக்கு இணங்குவதற்குப் பதிலாக நம்முடைய சொந்த வழியைத் திணிக்க முற்படுவோம்.

வேதாகமத்தில் இதற்குச் சிறந்த உதாரணம் மோசே. “மோசேயானவன் பூமியிலுள்ள சகல மனிதரிலும் மிகுந்த சாந்தகுணமுள்ளவனாயிருந்தான்” (எண்ணாகமம் 12:3). மோசே வலிமையானவர், ஆனால் அவர் சாந்தகுணமுள்ளவராகவும் (meek) இருந்தார். எகிப்தின் மிகவும் சக்திவாய்ந்த மனிதரான பார்வோனை அவர் எதிர்கொண்டார். பிடிவாதமுள்ள இஸ்ரவேல் மக்களை அவர் பாலைவனத்தின் வழியாக வழிநடத்தினார். மோசே ஒரு வலிமையான தலைவர். ஆனால் அதே நேரத்தில், அவர் தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்டிருந்தார். பயனுள்ள சபைத்தலைமைத்துவத்திற்கு, நமது இயற்கையான பலம் தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட வேண்டும். விசுவாசம் மற்றும் நம்பிக்கை நிறைந்த வாழ்க்கையில் நாம் தேவனுடனே நடக்கும்போது மட்டுமே இது சாத்தியமாகும்.

► பிதாவை நேசிப்பதன் இந்த மூன்று அம்சங்களில் (உறவு, அவருடைய வார்த்தையின் அறிவு மற்றும் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் ஒப்புக்கொடுத்தல்) தனிப்பட்ட முறையில் உங்களுக்கு எது பெரிய சவாலாக இருக்கிறது?

மோர்மனிசம் மற்றும் யெகோவா சாட்சிகள் போன்ற கள்ள மார்க்கங்களும், இஸ்லாம் போன்ற கிறிஸ்தவமல்லாத மதங்களும் இயேசு உண்மையிலேயே தேவன் என்பதை மறுக்கின்றன. அவர்கள் இயேசுவை ஒரு சிறந்த போதகராகவோ அல்லது தீர்க்கதரிசியாகவோ, முதலாவது படைக்கப்பட்ட உயிரினமாகவோ, மற்றும் மேசியாவாகக் கூட அங்கீகரிப்பார்கள். ஆனால் அவர் உண்மையிலேயே தேவன் என்பதை அவர்கள் மறுக்கிறார்கள்.[1]

இந்த மதங்களைப் பின்பற்றுபவர்கள் பெரும்பாலும், “இயேசு ஒருபோதும் தான் தேவன் என்று சொல்லிக்கொள்ளவில்லை. நாம் ஒவ்வொருவரும் எப்படித் தேவனுடைய பிள்ளைகளாக இருக்கிறோமோ, அதே விதத்தில்தான் அவரும் தேவனுடைய குமாரன் என்று சொன்னார்” என்று கூறுவார்கள்.

இயேசு தான் தேவன் என்று உரிமை கோரினாரா? ஆம். இயேசுவைக் கேட்ட மக்கள் அவருடைய கூற்றுக்களைப் புரிந்துகொண்டார்கள். இயேசு தேவனை “என் பிதா” என்று குறிப்பிட்டபோது, யூதத் தலைவர்கள் அவரைக் கொல்ல முயன்றார்கள். ஏன்? “அவர் ஓய்வுநாள் கட்டளையை மீறினதுமல்லாமல், தேவனைத் தம்முடைய சொந்தப் பிதா என்றுஞ் சொல்லித் தம்மை தேவனுக்குச் சமமாக்கினபடியினாலே, யூதர்கள் அவரைக் கொலைசெய்யும்படி அதிகமாய் வகைதேடினார்கள்” (யோவான் 5:18).

இயேசு தான் தேவன் என்று மிகத் தெளிவாகக் கூறிய சந்தர்ப்பங்களில் ஒன்றில், அவர் யூதத் தலைவர்களிடம், “ஆபிரகாம் உண்டாகிறதற்கு முன்னமே நான் இருக்கிறேன் என்று மெய்யாகவே மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” (யோவான் 8:58) என்றார். எரியும் முட்செடியில் மோசேக்குத் தன்னை வெளிப்படுத்த தேவன் பயன்படுத்திய வார்த்தைகள் இவைதான்: “இருக்கிறேன் என்பவர் என்னை உங்களிடத்துக்கு அனுப்பினார் என்று இஸ்ரவேல் புத்திரரோடே சொல்வாயாக” (யாத்திராகமம் 3:14). இந்த வார்த்தைகளின் மூலம், மோசேக்குத் தோன்றிய தேவன் தானே என்று இயேசு உரிமை கோரினார். இயேசு தனது வார்த்தைகளால் எதை அர்த்தப்படுத்தினார் என்பதை யூதத் தலைவர்கள் சரியாக அறிந்திருந்தார்கள். அதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, அவர்கள் அவரைக் கொல்லக் கற்களை எடுத்தார்கள். தேவதூஷணத்திற்கான—அதாவது பொய்யாகத் தன்னைத் தேவன் என்று உரிமை கோருவதற்கான—சரியான தண்டனை இதுவே (லேவியராகமம் 24:16).

இயேசுவின் விசாரணையின்போது, காய்பா, “நீ ஸ்தோத்திரிக்கப்பட்ட தேவனுடைய குமாரனாகிய கிறிஸ்துதானா?” என்று கேட்டான். இயேசுவின் பதில் திட்டவட்டமாக இருந்தது: “நான் அவர்தான்; மனுஷகுமாரன் சர்வவல்லவரின் வலதுபாரிசத்தில் வீற்றிருப்பதையும், வானத்தின் மேகங்கள்மேல் வருவதையும் நீங்கள் காண்பீர்கள்.” இந்தப் பதிலின் மூலம், தேவனுடைய வலது பாரிசத்தில் அமர்ந்திருப்பவர் தான்தான் என்றும், உலகத்தை நியாயந்தீர்க்க வரப்போகிறவர் என்று தானியேல் தீர்க்கதரிசனம் உரைத்த அந்த மனுஷகுமாரன் தான்தான் என்றும் இயேசு உரிமை கோரினார் (சங்கீதம் 110:1 மற்றும் தானியேல் 7:13-14). இயேசு தன்னைத் தேவன் என்று உரிமை கோருவதைக் காய்பா அறிந்திருந்தான். அவன் தன் வஸ்திரங்களைக் கிழித்துக்கொண்டு, “தேவதூஷணத்தைக் கேட்டீர்களே” என்றான் (மாற்கு 14:61-64).

இயேசுவின் கூற்றுக்களை நம்ப நீங்கள் மறுக்கலாம், ஆனால் இயேசு தன்னைத் தேவனுடைய குமாரன் என்று உரிமை கோரினார் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளாமல் உங்களால் சுவிசேஷங்களைக் கவனமாக வாசிக்க முடியாது. அவரைக் கேட்டவர்கள் அவருடைய கூற்றுக்களைக் கேட்டார்கள், எனவே அவர்கள் அவரைத் தேவன் என்று ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் அல்லது அவரை ஒரு கள்ளத் தீர்க்கதரிசி மற்றும் தேவதூஷணம் சொல்பவர் என்று கருதிக் கொல்ல வேண்டும் என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்.

இயேசு போதித்துக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் பெரும்பாலும் ஆயக்காரர்கள் மற்றும் பாவிகள் அடங்கிய பார்வையாளர்களை ஈர்த்தார். இயேசு இந்த மக்களுக்குப் போதித்தது மட்டுமல்லாமல், அவர்களுடன் போஜனம்பண்ணினார். இயேசு பாவிகளுடன் மனமுவந்து உண்பதைப் பரிசேயர்கள் பார்த்தபோது, அவர்கள் அவரை விமர்சிக்கத் தொடங்கினார்கள். இயேசு மூன்று கதைகளுடன் பதிலளித்தார். இந்தக் கதைகளை நீங்கள் வாசிக்கும்போது, பின்னணியின் இரண்டு முக்கியமான விஷயங்களை நீங்கள் உணர வேண்டும்.

1. இயேசுவின் காலத்தில், ஒரு நபருடன் சாப்பிடுவது என்பது நீங்கள் அவருடன் உறவை ஏற்படுத்துகிறீர்கள் என்று பொருள்படும்.[1] இயேசு பாவிகளுடன் சாப்பிட்டபோது, அவர் வேண்டுமென்றே அவர்களுடன் ஐக்கியம் கொள்கிறார் என்று அர்த்தம். மக்கள் தன்னிடம் வருவதற்கு தேவன் காத்திருப்பதில்லை; மாறாக, காணாமல் போனவர்களைத் தேவன் மும்முரமாகத் தேடுகிறார் என்பதை இயேசு காட்டினார்.

2. இயேசுவின் காலத்தில் இருந்த யூத மக்கள், ஒரு நீதிமான் பாவமுள்ளவர்களுடனான தொடர்பைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தார்கள். மேசியா வரும்போது, அவர் துன்மார்க்கருடனான எல்லாத் தொடர்பையும் தவிர்ப்பார் என்றும், நீதிமான்களுடன் மட்டுமே போஜனம்பண்ணுவார் என்றும் ரபிமார்கள் போதித்தனர்.

► லூக்கா 15:1-32-ஐ வாசிக்கவும்.

இது மூன்று பகுதிகளைக் கொண்ட ஒரு பெரிய உவமையாகும்: காணாமல் போன ஆடு, காணாமல் போன காசு மற்றும் காணாமல் போன மகன் (கெட்ட குமாரன்). ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும், காணாமல் போனதைக் கண்டுபிடிப்பவர் அடையும் மகிழ்ச்சியே இந்த உவமையின் மையப்பொருளாக உள்ளது. பாவிகள் மனந்திரும்பும்போது பரலோகத்தில் உண்டாகும் மகிழ்ச்சியை இயேசு வெளிப்படுத்துகிறார்.

[2] யூத போதகர்களிடம் (Rabbis) ஒரு பிரபலமான பழமொழி இருந்தது: "ஒரு பாவி தேவனுக்கு முன்பாக அழிக்கப்படும்போது பரலோகத்தில் சந்தோஷம் உண்டாகும்." ஆனால் இயேசு அதைத் தலைகீழாக மாற்றினார்: “மனந்திரும்புகிற ஒரே பாவியினிமித்தம் பரலோகத்தில் மிகுந்த சந்தோஷம் உண்டாயிருக்கும்.” இயேசுவுக்கும் மற்ற போதகர்களுக்கும் என்ன வித்தியாசம்? அன்பு. அன்பான உள்ளத்தோடு ஊழியம் செய்வது என்றால் என்ன என்பதை இயேசு காண்பித்தார்.

நாம் அன்பில்லாமல் ஊழியம் செய்யும்போது, மக்களை விட அந்தஸ்தும் பதவியும் முக்கியமானதாகிவிடும். ஆனால், நாம் அன்பான உள்ளத்தோடு ஊழியம் செய்யும்போது, காணாமல் போனவர்களுக்காக நம் அந்தஸ்தைத் தியாகம் செய்யவும் தயாராக இருப்போம். அன்பே அதிகம் தேவைப்படுபவர்களுக்கு அதை வெளிப்படுத்துவதற்காக, மதத் தலைவர்களின் விமர்சனங்களைச் சகித்துக்கொள்ளவும் இயேசு சித்தமாயிருந்தார்.

► நாம், “கெட்ட குமாரனிடத்தில் நீங்கள் அன்பு காட்டுவீர்களா?” என்று கேட்டால், நாம் அனைவரும் “ஆம்” என்று பதிலளிப்போம். சரியான பதில் நமக்குத் தெரியும்! அதற்குப் பதிலாக, “கடைசியாக என் பாதையில் குறுக்கிட்ட ஊதாரி யார்? அந்த நபரிடம் நான் எப்படி அன்பை வெளிப்படுத்தினேன்?” என்று உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்.

வேதனைப்படுபவர்கள் மீதான மனதுருக்கத்தின் மூலம் இயேசு அன்பை வெளிப்படுத்தினார்

சுவிசேஷ நூல்களை வாசிக்கும்போது, மற்ற மதத் தலைவர்களிடமிருந்து விலகி ஓடிய பாவிகள், இயேசுவை நோக்கி ஓடிவந்ததை கவனித்தீர்களா? இயேசுவின் சமூகத்தைத் தேட பாவிகளைத் தூண்டியது எது?

இயேசு அவர்களின் பாவத்தைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தார் என்பதல்ல; எந்த ஒரு பரிசேயனையும் விட அவர் நீதியின் தரத்தை உயர்வாகவே வைத்தார் (மத்தேயு 5:20). இயேசு மனதுருக்கம் உள்ளவராக இருந்ததாலேயே பாவிகள் அவரிடம் ஓடிவந்தார்கள். அவர் பாவத்திற்குச் சாக்குப்போக்குச் சொல்லவில்லை, ஆனால் பாவத்திற்கு அடிமையான மனிதர் மீது அவர் மனதுருக்கம் கொண்டார்.

விபச்சாரத்தில் பிடிபட்ட பெண்ணிடம் இயேசு கூறிய வார்த்தைகளில் இதை நாம் காண்கிறோம். அவர்மேல் குற்றம் சுமத்தியவர்கள் போனபின்பு, இயேசு: “நானும் உன்னை ஆக்கினைக்குள்ளாகத் தீர்க்கிறதில்லை; நீ போ, இனிப் பாவஞ்செய்யாதே” என்றார் (யோவான் 8:11). இயேசு பாவத்தை நியாயப்படுத்தவில்லை; அந்தப் பெண் தனது பாவ வாழ்க்கையை விட்டுவிட வேண்டும் என்று அவர் கோரினார். ஆனால் அவர் ஆக்கினைத் தீர்ப்பைக் காட்டிலும் மனதுருக்கத்தையே காண்பித்தார்.

லூக்கா சுவிசேஷம் இயேசுவின் மனதுருக்கத்திற்குச் சிறப்புக் கவனம் செலுத்துகிறது. மற்ற மதத் தலைவர்களால் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்ட வரிவசூலிப்பவரான சகேயுவின் கதையை லூக்கா கூறுகிறார். வேடிக்கை பார்த்தவர்கள் அதிர்ச்சியடையும் வகையில், பாவியான ஒரு மனிதனின் வீட்டில் தங்கும்படி இயேசு தாமே அழைப்பு விடுத்தார் (லூக்கா 19:7).

► லூக்கா 5:12-16-ஐ வாசிக்கவும்.

[3]குஷ்டரோகியைச் சுகமாக்கிய சம்பவத்தில், கூட்டத்தை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தக்கூடிய ஒரு விவரத்தை லூக்கா தருகிறார். இயேசு கையை நீட்டி அவனைத் தொட்டார். பண்டைய காலத்தில் யாரும் குஷ்டரோகியைத் தொடமாட்டார்கள்! தொற்றுநோய் பரவும் அபாயம் இருந்ததால் மருத்துவ ரீதியாக அது ஆபத்தானது. யூதர்களைப் பொறுத்தவரை, அது ஒரு நபரைச் சடங்காச்சார முறைப்படி தீட்டுப்படுத்தும்.

இயேசு ஏன் இந்தக் குஷ்டரோகியைத் தொட்டார்? அவர் மனதுருகினார். “இயேசு மனதுருகி, கையை நீட்டி, அவனைத் தொட்டு...” (மாற்கு 1:41). இந்தக் குஷ்டரோகிக்கு சரீர சுகம் தேவைப்பட்டது, ஆனால் அவனுக்கு உணர்வுரீதியான சுகமும் தேவைப்பட்டது. குஷ்டரோகிகள் மற்றவர்களிடமிருந்து விலகி இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது. குஷ்டரோகம் வந்த பிறகு, இம்மனிதன் வேறொரு மனிதனின் தொடுதலை உணர்ந்திருக்கவில்லை. இந்த உருக்குலைந்த மனிதனைத் தொடாமலே இயேசுவால் நோயைக் குணப்படுத்தியிருக்க முடியும், ஆனால் அவனுக்கு மற்றொரு நபரின் தொடுதல் தேவை என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார். இயேசு மனதுருகினார்.

நாம் இயேசுவைப் போல ஊழியம் செய்ய விரும்பினால், இயேசுவைப் போன்ற மனதுருக்கமுள்ள இதயம் நமக்கு இருக்க வேண்டும். பாவிகள் இயேசுவின் கண்களைப் பார்த்தபோது, அவர்கள் அன்பான மனதுருக்கத்தைக் கண்டார்கள். பாவிகள் உங்கள் கண்களைப் பார்க்கும்போது, அவர்கள் எதைக் காண்கிறார்கள்?

ஏழைகளுக்கு ஊழியம் செய்வதன் மூலம் இயேசு அன்பை வெளிப்படுத்தினார்

“எனக்கு ஏழைகள் மீது பரிதாபம் இருக்கிறது” என்று சொல்வது எளிது; ஆனால் அவர்களின் தேவைகளைச் சந்திப்பது கடினம். தம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களின் தேவைகளுக்குப் பணிவிடை செய்வதன் மூலம் இயேசு அன்பை வெளிப்படுத்தினார். இயேசுவின் முழு ஊழியமும் சேவையாற்றுவதாகவே இருந்தது. இயேசு அடிமையின் ரூபமெடுத்து, தம்மைத்தாமே வெறுமையாக்கினார் என்று பவுல் எழுதினார் (பிலிப்பியர் 2:7). இயேசு தம் சீடர்களிடம், “அப்படியே, மனுஷகுமாரனும் ஊழியங்கொள்ளும்படி வராமல், ஊழியஞ்செய்யவும், அநேகரை மீட்கும்பொருளாகத் தம்முடைய ஜீவனைக் கொடுக்கவும் வந்தார்” என்றார் (மாற்கு 10:45).

இயேசுவின் அற்புதங்கள் மற்றவர்களுக்கு அவர் செய்த ஊழியத்தைக் காட்டுகின்றன. அந்த அற்புதங்கள் அவருடைய மேசியானியப் பணியின் அடையாளங்களாக இருந்தன, அதே வேளையில் அவை மனிதத் தேவைகளைச் சந்திக்கும் ஊடகமாகவும் இருந்தன. சில நேரங்களில் அற்புதங்கள் ஒரு சிலருக்காக மட்டுமே செய்யப்பட்டன. சில நேரங்களில் அவை அதிகாரமோ செல்வாக்கோ இல்லாத மக்களுக்குப் பயனளித்தன. சில நேரங்களில் அவருடைய அற்புதங்கள் (ஓய்வுநாளில் செய்தவை) அவருக்கு மேலும் நிராகரிப்பையே கொண்டு வந்தன.

இயேசு அதிகாரம் படைத்தவர்களின் ஆதரவைப் பெறுவதற்காக அற்புதங்களைச் செய்யவில்லை; ஏழைகளுக்குச் சேவை செய்வதற்காகவே அற்புதங்களைச் செய்தார். இயேசு அற்புதங்கள் செய்ய மறுத்த இரண்டு சந்தர்ப்பங்களை வேதம் பதிவு செய்கிறது. பரிசேயர்கள் அவரோடு தர்க்கம்பண்ணி, “அவரைச் சோதிக்கும்படி, வானத்திலிருந்து ஒரு அடையாளத்தைக் காண்பிக்கவேண்டும் என்று கேட்டார்கள்” (மாற்கு 8:11). இயேசு அடையாளம் காட்ட மறுத்துவிட்டார். பின்னர் இயேசுவின் விசாரணையின்போது, ஏரோது அவராலே ஏதாகிலும் ஒரு அடையாளம் செய்யப்படுவதைக் காணலாம் என்று காத்திருந்தான் (லூக்கா 23:8). இயேசு ஏரோதுக்குப் பதிலளிக்கக்கூட மறுத்துவிட்டார். சந்தேகப்படும் பார்வையாளர்களைக் கவர்வதற்காகவோ அல்லது வேண்டுகோளின் அடிப்படையிலோ இயேசு அற்புதங்களைச் செய்யமாட்டார்.

ஏரோது அந்திப்பாவுக்காக ஒரு அற்புதத்தைச் செய்ய இயேசு மறுத்தாலும், அவருக்குப் கைமாறு செய்ய முடியாத ஒரு மீனவனின் மாமியாரையும், குஷ்டரோகிகளையும், பார்வையற்ற பிச்சைக்காரர்களையும், பிசாசு பிடித்தவர்களையும் குணப்படுத்தினார். தம்மைக் கைவிட்டு ஓடிப்போவதன் மூலம் நன்றியின்மையைக் காட்டப்போகும் 5,000 பேருக்கு அவர் உணவளித்தார்; மேலும், தம்மைக் கைது செய்ய வந்த பிரதான ஆசாரியனின் ஊழியக்காரனையும் குணப்படுத்தினார். இயேசு தமது அற்புதங்கள் மூலம் ஏழைகளுக்கு ஊழியம் செய்தார்.

போதகர்களாகவும் சபைத்தலைவர்களாகவும் இருக்கும் நாம், நமக்கு உதவி செய்யக்கூடியவர்களுக்கு மட்டும் நாம் உதவுவதை நியாயப்படுத்துவது எளிது. நாம் ஏழைகளை விட பணக்காரர்களுடன் அதிக நேரம் செலவிடும்போது, “அந்தத் தொழிலதிபரால் சபையின் ஊழியத்தைத் தாங்க முடியும்” என்று சொல்லலாம். செல்வாக்கு மிக்க ஒரு அதிகாரியைச் சந்திப்பதற்காக ஒரு விதவையைச் சந்திப்பதை நாம் ரத்து செய்யும்போது, “அவருக்குச் செல்வாக்கு இருக்கிறது, தேவனுடைய பணிக்கு உதவ முடியும்” என்று சாக்குப்போக்குச் சொல்லலாம். இயேசு ஒருபோதும் அப்படிச் செய்யவில்லை. நாம் இயேசுவைப் போல ஊழியம் செய்ய விரும்பினால், இயேசுவைப் போல ஒரு ஊழியக்காரனாக மாற வேண்டும். அவரைப் போலவே, நாம் ஊழியங்கொள்ளும்படி வராமல், ஊழியம் செய்யவே நாட வேண்டும் (மத்தேயு 20:28). பவுல் எழுதினார், “நாங்கள் எங்களையே பிரசங்கியாமல், கிறிஸ்து இயேசுவைக் கர்த்தரென்றும், எங்களையோ இயேசுவினிமித்தம் உங்கள் ஊழியக்காரரென்றும் பிரசங்கிக்கிறோம்” (2 கொரிந்தியர் 4:5).

சில போதகர்கள், “நான் நன்றாகப் படித்தவன். என் சபையில் உள்ள ஒரு விவசாயிக்கு நான் வேலைக்காரன் அல்ல!” என்று நினைக்கிறார்கள். பவுல் ஒருபோதும் அப்படி உணரவில்லை. பவுல் மிகச் சிறந்த கல்வியைப் பெற்றிருந்தார், ஆனாலும் இயேசுவுக்காக அவர் கொரிந்தியர்களுக்கு அடிமையானார். “என் கல்வியைப் பாருங்கள்; யூத இலக்கியம், கிரேக்கத் தத்துவம் மற்றும் கிறிஸ்தவ இறையியலில் நான் பயிற்சி பெற்றவன். என்னால் ஆலோசனை சங்கம் (Sanhedrin), கிரேக்க அரியோபாகு மற்றும் ரோம செனட் சபையில் பேச முடியும்” என்று அவர் சொல்லியிருக்கலாம். மாறாக, “என் எஜமானாகிய இயேசுவுக்காக, கொரிந்துவிலுள்ள படிப்பறிவற்ற ஒரு மனிதனுக்கும் நான் ஊழியக்காரனாக இருக்கிறேன்” என்றே அவர் கூறினார்.

நாம் இயேசுவைப் போல ஊழியம் செய்ய விரும்பினால், ஒரு ஊழியக்காரனைப் போல வாழ்வதற்கான மனத்தாழ்மை நமக்கு இருக்க வேண்டும். ஊழியக்காரர்களாக, நமது வாழ்க்கை முறை ஒரு ஆளுநரின் ஆடம்பர வாழ்க்கை முறையைப் போன்றது அல்ல. நாம் இயேசுவைப் போல நேசிக்க விரும்பினால், நாம் தாழ்மையுள்ள ஊழியக்காரர்களாக இருக்க வேண்டும்.

சத்துருக்களிடத்தில் இரக்கம் காட்டுவதன் மூலம் இயேசு அன்பை வெளிப்படுத்தினார்

► மத்தேயு 5:43-48-ஐ வாசிக்கவும்.

உங்கள் பரலோகப் பிதா பூரணராக இருக்கிறதுபோல நீங்களும் பூரணராக இருக்க வேண்டும் என்பது, பரலோகப் பிதா அன்பு செலுத்துவது போல நீங்களும் அன்பு செலுத்த வேண்டும் என்பதையே குறிக்கிறது என்று இயேசு தம்மைப் பின்பற்றுபவர்களுக்குப் போதித்தார். அதாவது, உங்கள் சத்துருக்களைச் சிநேகியுங்கள் மற்றும் உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள். அத்தகைய அன்பை நீங்கள் வெளிப்படுத்தும்போது, நீங்கள் பரலோகத்திலிருக்கிற உங்கள் பிதாவுக்குப் புத்திரராயிருக்கிறீர்கள் என்பதை உலகம் அறிந்துகொள்ளும்.

இயேசு மலைப்பிரசங்கத்தைப் பிரசங்கிப்பதற்கு சுமார் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, ஒரு யூத வேதபாரகர் 'சீராக்' (Sirach) என்ற தொகுப்பை எழுதினார். உதவி பெறத் தகுதியற்றவர்களை எப்படி நடத்த வேண்டும் என்று அவர் தனது சீடர்களுக்குப் போதித்ததைக் கேளுங்கள்:[4]

• நீங்கள் ஒரு நற்செயலைச் செய்யும்போது, அதிலிருந்து யார் பயனடைகிறார்கள் என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்; அப்போது நீங்கள் செய்வது வீணாகாது.

• தாழ்மையுள்ளவர்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள், ஆனால் பக்தியற்றவர்களுக்கு எதையும் கொடுக்காதீர்கள்.

• அவர்களுக்கு உணவு கொடுக்காதீர்கள், இல்லையெனில் அவர்கள் உங்கள் கருணையை உங்களுக்கு எதிராகவே பயன்படுத்துவார்கள். அத்தகையவர்களுக்கு நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு நன்மையான காரியத்திற்கும், பதிலாக உங்களுக்கு இரண்டு மடங்கு துன்பமே கிடைக்கும்.

• உன்னதமானவர் தாமே பாவிகளை வெறுக்கிறார், அவர்களைத் தண்டிப்பார்.

• நல்லவர்களுக்குக் கொடுங்கள், ஆனால் பாவிகளுக்கு உதவாதீர்கள்.

பென் சீராவின் (Ben Sira) எழுத்துக்கள் இயேசுவின் காலத்தில் வாழ்ந்த யூதர்களால் வேதவாக்கியமாகக் கருதப்பட்டன. “உனக்கடுத்தவனைச் சிநேகித்து, உன் சத்துருவைப் பகைப்பாயாக என்று சொல்லப்பட்டதைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்கள்” (மத்தேயு 5:43) என்று இயேசு சொன்னபோது, அவர் இந்த எழுத்துக்களைக் குறிப்பிட்டிருக்கலாம். சீராக் சொன்னார்: “நீதிமான்களுக்கு மட்டுமே நன்மை செய்யுங்கள். துன்மார்க்கருக்காக நற்செயல்களை வீணாக்காதீர்கள்.”

► இப்போது மத்தேயு 5:43-48 ஐ மீண்டும் படியுங்கள். இயேசுவின் போதனை ஏன் கேட்பவர்களை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது என்று புரிகிறதா?

பழைய ஏற்பாட்டில், தேவன் தம் மக்களைத் தங்கள் சத்துருக்களையும் நேசிக்கும்படி போதித்தார். இது புதிய விஷயம் அல்ல. ஒரு கல்லூரிப் பேராசிரியர் பழைய ஏற்பாடு பற்றிய வகுப்பில் மாணவர்களுக்குக் கொடுத்த ஒரு கேள்வி இதோ.

உங்கள் அண்டைவீட்டார் சபைக்கு விரோதி. நீங்கள் கடந்து செல்லும்போது, அவர் உங்களைச் சபிக்கிறார். அவர் உங்களை ஏமாற்றவும், உங்கள் கால்நடைகளைத் திருடவும் முயற்சிக்கிறார். ஒரு நாள் மழைக்காலத்தில், உங்கள் அண்டைவீட்டாரின் பசு அவிழ்ந்து ஓடுவதைப் பார்க்கிறீர்கள். உங்கள் அண்டைவீட்டாருக்கு நீங்கள் செய்ய வேண்டிய கடமை என்ன?

1. சாட்டையை எடுத்து அப்பசுவை இன்னும் தூரமாக விரட்டுவீர்களா?

இது சரியான பதில் இல்லை என்பது மாணவர்களுக்குத் தெரியும்!

2. அதைப் புறக்கணித்துவிட்டு, “அது என் பிரச்சனை இல்லை” என்று சொல்வீர்களா?

பல மாணவர்கள் இந்த விருப்பத்தைத் தேர்வு செய்கிறார்கள். “அது அண்டைவீட்டாரின் பசு, என்னுடையது அல்ல. நான் என் வேலையைப் பார்ப்பேன். அதுமட்டுமல்லாமல், அந்த அண்டைவீட்டாருக்கு என்னைப் பிடிக்காது; என் உதவியை அவர் மெச்சப்போவதும் இல்லை” என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

3. யாத்திராகமம் 23:4-க்குக் கீழ்ப்படிவீர்களா? “உன் சத்துருவின் மாடாவது அவனுடைய கழுதையாவது தப்பிப்போகக்கண்டால், அதைத் திரும்ப அவனிடத்தில் கொண்டுபோய் விடுவாயாக.”

பழைய ஏற்பாட்டில்கூட, தேவனுடைய மக்கள் தங்கள் சத்துருவை நேசிக்கும்படி அழைக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் இயேசுவின் காலத்தில், மக்கள் யாத்திராகமம் 23-ஐ மேற்கோள் காட்டுவதை விட சீராக் நூலை மேற்கோள் காட்டுவதையே விரும்பினர். தங்கள் அண்டைவீாரை நேசிக்கவும், சத்துருவை வெறுக்கவும் அனுமதிக்கும் போதனையை அவர்கள் விரும்பினர்! ஆனால் இயேசு, “உங்கள் சத்துருக்களை நேசியுங்கள், ஏனெனில் உங்கள் பரலோகப் பிதா தீயோர்மேலும் நல்லோர்மேலும் அன்பாயிருக்கிறார்” என்றார்.

நிஜ வாழ்க்கையில் இது எப்படி இருக்கும்? உங்கள் ஊழியத்தில் இந்தச் சூழ்நிலையை கற்பனை செய்து பாருங்கள்:

உங்கள் நம்பிக்கைகள் பலவற்றைப் பகிர்ந்துகொள்வது போலத் தோன்றும் ஒரு குழுவினர், பொதுவெளியில் உங்களைத் தொடர்ந்து எதிர்க்கிறார்கள். உங்களைச் சிக்கவைக்கும் நோக்கத்துடன் கேள்விகளைக் கேட்கிறார்கள்; நீங்கள் ஒரு கள்ளப் போதகர் என்று உங்கள் சபை மக்களிடம் சொல்கிறார்கள்; உங்களைப் பின்பற்றுபவர்களிடத்தில் உங்களுக்குப் பிரச்சனையை உண்டாக்கும் எதையாவது நீங்கள் செய்வீர்கள் என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள். அவர்களை நீங்கள் எப்படி நடத்துவீர்கள்?

1. அவர்களை விரட்டிவிட்டு, மீண்டும் வரக்கூடாது என்று சொல்வீர்களா?

2. அவர்கள் உங்களை நடத்துவது போலவே நீங்களும் அவர்களை நடத்துவீர்களா?

3. அவர்களின் தவறுகளைப் பற்றி நேர்மையாக இருந்து, ஆனால் அன்புடன் அவர்களுக்குப் பதிலளிப்பீர்களா?

பரிசேயர்கள் இயேசுவை எதிர்க்க எல்லா வழிகளிலும் முயன்றார்கள். அவர் அவர்களின் தவறுகளைப் பற்றி நேர்மையாக இருந்தார்; அவர்களுக்குச் சத்தியத்தைப் போதிக்க முயன்றார்; ஆனால் அவர் எப்போதும் அவர்களை அன்போடு நடத்தினார்.

நாம் இயேசுவைப் போல ஊழியம் செய்ய விரும்பினால், நம் சத்துருக்களை நேசிக்க வேண்டும். இது இயேசுவின் மிகக் கடினமான போதனைகளில் ஒன்றாகும். நம்மைக் காட்டிக்கொடுப்பவருக்கும், நம் செய்தியைப் புறக்கணிப்பவருக்கும், நம்மைத் துன்புறுத்துபவருக்கும், நாம் இயேசுவின் நிபந்தனையற்ற அன்பைக் காட்ட வேண்டும்.

நாம் தேவனை நேசிப்பது மற்றும் நம் அயலானை நேசிப்பது பற்றி எழுதுவது எளிது. ஆனால் அந்த அன்பை அன்றாட வாழ்வில் வெளிப்படுத்துவது மிகவும் கடினம். நம் சொந்த வாழ்க்கையில் இயேசுவின் சுபாவத்தை நாம் வளர்த்துக் கொள்ளும்போது மட்டுமே, அவரை நம் உலகிற்குப் பகிர்ந்துகொள்ள நாம் ஆயத்தமாகிறோம்.

இயேசுவின் சுபாவத்தை நாம் கொண்டிருக்க முடியுமா? தேவன் தம்முடைய மக்களைத் தம்மைப் போலவே சிந்திக்க வைக்க முடியும் என்று வேதம் போதிக்கிறது. தேவன் விரும்புவதை நாமும் விரும்பவும், அவர் நம்மை வாழ அழைப்பது போல நாம் மனமுவந்து வாழவும் காரணமாயிருக்கிற ஒரு புதிய ஆவியை அவர் தம் மக்களுக்குக் கொடுக்க விரும்புகிறார் (எசேக்கியேல் 36:26-27). தம்முடைய குமாரனின் சுபாவத்தை நமக்குள் உருவாக்க தேவன் விரும்புகிறார்.

அன்றாட சேவையில் உண்மையுள்ளவர்களாய் இருப்பது குறித்து ஆஸ்வால்ட் சேம்பர்ஸ் கூறியதைக் கேளுங்கள்:

“உங்கள் வாழ்க்கையில் தேவனிடமிருந்து எந்த தரிசனமும் இல்லாதபோது, உற்சாகம் இல்லாதபோது, உங்களைக் கவனிப்பதற்கோ அல்லது உற்சாகப்படுத்துவதற்கோ யாரும் இல்லாதபோது, அவரிடத்தில் நீங்கள் கொண்டிருக்கும் பக்தியில் அடுத்த அடியை எடுத்து வைப்பதற்கு சர்வவல்லமையுள்ள தேவனின் கிருபை தேவைப்படுகிறது... சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிப்பதற்குத் தேவைப்படுவதை விட, அந்த அடுத்த அடியை எடுத்து வைப்பதற்கு, அதிகமான தேவ கிருபையும், அவரைச் சார்ந்து இருக்கிறோம் என்ற அதிகப்படியான விழிப்புணர்வும் தேவை.”

நீண்ட கால ஓட்டத்தில் தேவனுக்காகவும், தேவனுடைய மக்களுக்காகவும் உண்மையாகச் சாட்சியிடுவது, மற்றவர்கள் நம் பணியைப் பார்க்காதபோதும் நாம் காட்டும் நிலையான விடாமுயற்சியே ஆகும். தோல்வியற்ற வாழ்க்கையை வாழ்வதற்கான ஒரே வழி, தொடர்ந்து தேவனை நோக்கிப் பார்ப்பதே. உயிர்த்தெழுந்த கிறிஸ்துவை நோக்கி உங்கள் ஆவியின் கண்களைத் திறந்திருக்கும்படி தேவனிடம் கேளுங்கள்...[1]

ஊழியத்தில் இந்த உண்மையுள்ள தன்மையை நாம் எவ்வாறு காத்துக்கொள்வது? வாரத்திற்கு வாரம், வருடத்திற்கு வருடம் தேவனையும் நம் அயலானையும் நாம் எப்படித் தொடர்ந்து நேசிக்க முடியும்? நம் அன்றாட வாழ்வில் இயேசுவின் சுபாவத்தை நாம் வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும். இதற்கு கிறிஸ்துவின் சிந்தை நமக்குத் தேவை.

கிறிஸ்துவின் சிந்தை குறித்த விவரணம்

► பிலிப்பியர் 2:1-16-ஐ வாசிக்கவும்.

பிலிப்பியர் சபைக்கு பவுல் எழுதிய அறிவுரை, இயேசு கிறிஸ்துவின் சுபாவத்தைக் கொண்டிருப்பது என்றால் என்ன என்பதற்கு ஒரு வல்லமையான வழிகாட்டியாகும். தனிப்பட்ட மோதல்களால் பிளவுபட்டிருந்த ஒரு சபைக்கு பவுல் எழுதினார்: “ஒன்றையும் வாதினாலாவது வீண்பெருமையினாலாவது செய்யாமல், மனத்தாழ்மையினாலே ஒருவரையொருவர் தங்களிலும் மேன்மையானவர்களாக எண்ணக்கடவீர்கள். அவனவன் தனக்கானவைகளையல்ல, பிறருக்கானவைகளையும் நோக்குவானாக” (பிலிப்பியர் 2:3-4).

இதை அவர்கள் எப்படி அடைய முடியும்? “கிறிஸ்து இயேசுவிலிருந்த சிந்தையே உங்களிலும் இருக்கக்கடவது” (பிலிப்பியர் 2:5) என்ற பவுலின் அறிவுரைக்குக் கீழ்ப்படிந்தால் மட்டுமே அது சாத்தியம்.

கிறிஸ்தவ வாழ்க்கைக்கு அந்நியமான நான்கு குணாதிசயங்களை பவுல் பட்டியலிட்டார்.[2] இந்தக் குணாதிசயங்கள் கிறிஸ்தவ சாட்சியைச் சேதப்படுத்துவதோடு, ஒரு கிறிஸ்தவ ஊழியரின் செயல்திறனையும் அழிக்கின்றன. பவுல் கூறியது:

(1) சுய ஆதாயத்துக்காக ஒன்றையும் செய்யாதிருங்கள் (பிலிப்பியர் 2:3).

சுய ஆதாயம் என்பது, “இதனால் எனக்கு என்ன கிடைக்கும்? நான் எப்படி பயனடைவேன்?” என்று கேட்கும். ஒரு குஷ்டரோகியைக் குணப்படுத்தும் முன்போ அல்லது சிலுவையைச் சந்திக்கும் முன்போ இயேசு, “நான் எப்படி பயனடைவேன்?” என்று கேட்டிருப்பாரா என்று உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியுமா? நிச்சயமாக இல்லை!

பவுல் கூறுகிறார், “நமக்கு கிறிஸ்துவின் சிந்தை இருந்தால்—அதாவது கிறிஸ்து சிந்தித்தது போல் நாமும் சிந்தித்தால்—சுய ஆதாயத்துக்காக நாம் எதையும் செய்ய மாட்டோம்.” நமது மனப்பான்மை ஒரு ஊழியக்காரனின் மனப்பான்மையாக இருக்கும். நாம், “எப்படி ஊழியம் செய்வது?” என்று கேட்போமே தவிர, “எனக்கு எப்படிப் பணிவிடை பெறலாம்?” என்று கேட்க மாட்டோம்.

(2) வீண்பெருமைக்காக ஒன்றையும் செய்யாதிருங்கள் (பிலிப்பியர் 2:3).

வீண்பெருமை என்பது, “இது என்னைப் பற்றி எப்படிப்பட்ட தோற்றத்தை உருவாக்கும்? மக்கள் என்னைப் பார்த்து மெச்சுவார்களா?” என்று கேட்கும். மீண்டும் கேட்கிறேன், கிணற்றடியில் சமாரியப் பெண்ணைச் சந்திப்பதற்கு முன்பு இயேசு, “மக்கள் என்னைப் பார்த்து மெச்சுவார்களா?” என்று கேட்டிருப்பாரா என்று உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியுமா? நிச்சயமாக இல்லை!

பவுல் கூறுகிறார், “நமக்கு கிறிஸ்துவின் சிந்தை இருந்தால்—அதாவது கிறிஸ்து சிந்தித்தது போல் நாமும் சிந்தித்தால்—வீண்பெருமையினால் நாம் எதையும் செய்ய மாட்டோம்.” அந்தஸ்தைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்புகளைத் தேடாமல், கிறிஸ்துவை வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகளையே நாம் தேடுவோம்.

(3) எல்லாவற்றையும் முறுமுறுப்பில்லாமல் செய்யுங்கள் (பிலிப்பியர் 2:16).

முறுமுறுப்பு என்பது, “இதைவிடச் சிறந்தது எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும்!” என்று சொல்லும். சீடர்களின் கால்களைக் கழுவும்போது இயேசு, “நான் சீடர்களின் கால்களைக் கழுவ வேண்டிய அவசியம் இல்லை. நான் போதகர். எனக்கு இதைவிடச் சிறந்த மரியாதை கிடைக்க வேண்டும்” என்று சொல்லியிருப்பாரா? நிச்சயமாக இல்லை!

பவுல் கூறுகிறார், “நமக்கு கிறிஸ்துவின் சிந்தை இருந்தால்—அதாவது கிறிஸ்து சிந்தித்தது போல் நாமும் சிந்தித்தால்—மிகவும் கடினமான சூழ்நிலைகளிலும் நாம் முறுமுறுக்காமல் ஊழியம் செய்வோம்.” நாம் எதற்கும் தகுதியானவர்கள் அல்ல என்பதை உணர்வோம். நம்மிடம் உள்ள அனைத்தும் தேவனுடைய கிருபையினால் கிடைத்த ஈவு என்பதை நினைவில் கொள்ளும்போது, ஊழியத்தின் சவால்கள் குறித்த நம் பார்வை மாறுகிறது.

ஹெலன் ரோஸ்வியர் இருபதாம் நூற்றாண்டின் சிறந்த மிஷனரிகளில் ஒருவர். அவர் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் பயிற்சி பெற்ற ஒரு மருத்துவர். ஜைர் (Zaire) தேசத்தில் ஒரு மிஷனரி மருத்துவராகப் பணியாற்றியபோது, அவர் ஒரு மருத்துவமனையைக் கட்ட விரும்பினார். கட்டுமானப் பொருட்கள் இல்லாததால், செங்கற்களைத் தயாரிப்பதே முதல் படியாக இருந்தது. டாக்டர் ரோஸ்வியர் ஆப்பிரிக்கத் தொழிலாளர்களுடன் இணைந்து சூளையில் செங்கற்களைத் தயாரிக்கும் வேலையைச் செய்தார்.

அவர் செங்கற்களோடு வேலை செய்தபோது, அவரது மென்மையான கைகளில் இரத்தம் கசியத் தொடங்கியது. அவர் முறுமுறுக்க ஆரம்பித்தார், “தேவனே, நான் ஆப்பிரிக்காவிற்கு அறுவை சிகிச்சை நிபுணராகத் தான் வந்தேன், செங்கல் செய்ய வரவில்லை! நிச்சயமாக இந்தத் தாழ்வான வேலையைச் செய்ய வேறு ஆட்கள் இருக்கிறார்களே.”

சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, ஆப்பிரிக்கத் தொழிலாளர்களில் ஒருவர் அவரிடம், “டாக்டர், நீங்கள் அறுவை சிகிச்சை அறையில் இருக்கும்போது, ஒரு மருத்துவராக எங்களைப் பயமுறுத்துகிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் செங்கற்களோடு வேலை செய்யும்போது, எங்களைப் போலவே உங்கள் விரல்களிலும் இரத்தம் வழிகிறதே, அப்போது நீங்கள் எங்கள் சகோதரி, நாங்கள் உங்களை நேசிக்கிறோம்” என்றார். டாக்டர் ரோஸ்வியர் திடீரென்று உணர்ந்தார், “தேவன் என்னை ஆப்பிரிக்காவிற்கு ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணராக இருக்க மட்டும் அனுப்பவில்லை; கிறிஸ்துவின் அன்பை வெளிப்படுத்தவே என்னை அனுப்பினார்.”

(4) எல்லாவற்றையும் தர்க்கிப்பில்லாமல் செய்யுங்கள் (பிலிப்பியர் 2:16).

தர்க்கித்தல் என்பது, “ஆம் ஆண்டவரே, ஆனால்…. நான் கீழ்ப்படியத் தயார், ஆனால்….” என்று சொல்லும். மீண்டும் கேட்கிறேன், இயேசு, “பிதாவே, நான் உமக்கு ஊழியம் செய்யவே இங்கு இருக்கிறேன்; ஏன் இதை இவ்வளவு கடினமாக்குகிறீர்?” என்று சொல்லியிருப்பாரா? பிதாவிடம் இயேசு தர்க்கிப்பதை நம்மால் கற்பனை செய்து கூட பார்க்க முடியாது.

பவுல் கூறுகிறார், “நமக்கு கிறிஸ்துவின் சிந்தை இருந்தால்—அதாவது கிறிஸ்து சிந்தித்தது போல் நாமும் சிந்தித்தால்—நாம் தர்க்கிக்கவோ அல்லது எளிதான பாதையைத் தேடவோ மாட்டோம்.” எளிதான வழிக்காக பேரம் பேசி, நம் வாழ்வில் தேவனுடைய சித்தத்தை விட்டுக்கொடுக்க மாட்டோம். தேவனுக்கு நம் பதில் “ஆம் ஆண்டவரே” என்பதாகவே இருக்கும். நாம் கிறிஸ்துவின் சிந்தையைப் பெற்றிருப்போம்.

கிறிஸ்துவின் சிந்தையைக் கொண்டிருக்குமாறு பிலிப்பியரை பவுல் அழைத்ததால், அது சாத்தியம் என்று அவர் நிச்சயமாக நம்பினார். இயேசுவின் வாழ்க்கையில் காணப்பட்ட மனத்தாழ்மையான, கீழ்ப்படிதலுள்ள ஆவியை அவர்களும் கொண்டிருக்க முடியும் என்று அவர் அறிந்திருந்தார். இந்த கிறிஸ்துவின் சிந்தையை நாம் எப்படிப் பெறுவது?

வேதவசனங்கள் மூலம் நம் சிந்தை மறுரூபப்படுகிறது

இந்தப் பாடத்தின் ஆரம்பத்தில், வேதம் நமக்கு தேவனுடைய சித்தத்தை எப்படிக் கற்றுக்கொடுக்கிறது என்பதைப் பார்த்தோம். இயேசு தேவனுடைய வார்த்தையை அறிந்திருந்தார். அப்போஸ்தலர்கள் தேவனுடைய வார்த்தையை அறிந்திருந்தார்கள். திருச்சபை வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கும் ஒவ்வொரு எழுப்புதலும் தேவனுடைய வார்த்தையைப் படிப்பதில் இருந்தே தொடங்கியிருக்கிறது.

ஜீவ வசனத்தைப் பிடித்துக்கொண்டவர்களாயிருக்கும்படி பிலிப்பிய விசுவாசிகளை பவுல் சவால் விட்டார் (பிலிப்பியர் 2:16). சுவிசேஷத்தின் மீதான அவர்களின் நம்பிக்கையும் அர்ப்பணிப்பும் அவர்களைத் தங்கள் உலகத்தில் சுடர்களாக மாற்றும்.

தேவனுடைய வார்த்தையை முழுமையாகப் படிப்பதன் மூலமே நாம் இயேசுவைப் போலச் சிந்திக்கவும், கிறிஸ்துவின் சிந்தையைப் பெறவும் ஆரம்பிக்கிறோம். இதற்கு வேதாகமத்தைப் புரிந்துகொள்ள நீங்கள் கிரேக்கம் மற்றும் எபிரெய மொழிகளை அறிந்திருக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல; உங்களிடம் பெரிய அளவிலான வேதாகம விளக்கவுரை நூலகம் இருக்க வேண்டும் என்றும் அர்த்தமல்ல; தேவனுடைய வார்த்தையில் நீங்கள் நேரத்தைச் செலவிட வேண்டும் என்பதே இதன் அர்த்தம். அது உங்கள் அன்றாட உணவின் ஒரு பகுதியாக இருக்க வேண்டும்.

கிறிஸ்தவர்களாகிய நமக்கு, தேவனுடைய வார்த்தை அன்றாட உணவாக இருக்க வேண்டும். அது ஒரு கடமையாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும். ஆரோக்கியமான ஒருவரிடம் யாரும், “இன்று நீங்கள் சாப்பிட்டே ஆக வேண்டும்! சாப்பிடவில்லை என்றால், உங்களுக்கு உடல்நிலை சரியில்லாமல் போகும்” என்று சொல்வதில்லை. நீங்கள் நல்ல உணவை வைத்தாலே போதும், ஆரோக்கியமான நபர் சாப்பிட விரும்புவார்! பசியுள்ள ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனுக்கும் தேவனுடைய வார்த்தையே உணவாக இருக்க வேண்டும்.

நாம் தேவனுடைய வார்த்தையை உட்கொள்ளும்போது, நம் சிந்தை கிறிஸ்துவின் சிந்தையாக மறுரூபப்படுகிறது. பல கிறிஸ்தவர்கள் மறுபடியும் பிறந்திருக்கிறார்கள், ஆனால் அவர்கள் அவிசுவாசிகளாக இருந்தபோது சிந்தித்தது போலவே தொடர்ந்து சிந்திக்கிறார்கள். அவர்களின் சிந்தை கிறிஸ்துவின் சிந்தையாக மாற்றப்படவில்லை. ஏன்?

புதிய விசுவாசிகளாக, கிறிஸ்துவைப் போலச் சிந்திப்பதற்கு நம் மனதை நாம் மாற்றியமைக்க வேண்டும். நீங்கள் கிறிஸ்தவராவதற்கு முன்பு, உங்கள் சொந்தத் தேவைகளைப் பற்றியே முதலில் சிந்தித்தீர்கள். ஒருவேளை நீங்கள் ஒரு ஏழை மனிதரைப் பார்த்திருக்கலாம், ஆனால் நீங்கள், “எனக்கே பணம் தேவைப்படலாம். அந்த மனிதருக்கு என்னால் கொடுக்க முடியாது” என்று நினைத்திருப்பீர்கள். ஒரு கிறிஸ்தவராக, நீங்கள் தேவனுடைய வார்த்தையில் வாசிக்கிறீர்கள்: “தரித்திரருக்குக் கொடுப்பவன் தாழ்ச்சியடையான்” (நீதிமொழிகள் 28:27). “கொடுங்கள், அப்பொழுது உங்களுக்கும் கொடுக்கப்படும்; அமுக்கிக் குலுக்கிச் சரிந்து விழும்படி நன்றாய் அளந்து, உங்கள் மடியிலே போடுவார்கள்; நீங்கள் எந்த அளவினால் அளக்கிறீர்களோ அந்த அளவினால் உங்களுக்கும் அளக்கப்படும்” (லூக்கா 6:38) என்ற இயேசுவின் வார்த்தைகளை நீங்கள் கேட்கிறீர்கள். பணத்தைப் பற்றி கிறிஸ்து சிந்தித்தது போல நீங்களும் சிந்திக்கத் தொடங்குகிறீர்கள். தேவனுடைய வார்த்தையின் மூலம் நீங்கள் கிறிஸ்துவின் சிந்தையைப் பெறுகிறீர்கள்.

நாம் கிறிஸ்தவர்களாக மாறுவதற்கு முன்பு, நம்மைக் காயப்படுத்தியவர்களைத் காயப்படுத்த நினைத்தோம். யாராவது நம்மிடம் கடுமையாக நடந்துகொண்டால், நாம் கோபத்தில் வெடித்தோம். ஆனால் கிறிஸ்தவர்களாகிய நாம், “உருக்கமான இரக்கத்தையும்... தரித்துக்கொண்டு” என்று வாசிக்கிறோம் (கொலோசெயர் 3:12). “தீமைக்குத் தீமையையும், உதாசனத்துக்கு உதாசனத்தையும் சரிக்கட்டாமல், அதற்குப் பதிலாக, நீங்கள் ஆசீர்வாதத்தைச் சுதந்தரித்துக்கொள்ளும்படி அழைக்கப்பட்டிருக்கிறவர்களென்று அறிந்து, ஆசீர்வதியுங்கள்” (1 பேதுரு 3:9) என்று வாசிக்கிறோம். தம்மைக் காயப்படுத்தியவர்களுக்கு கிறிஸ்து பதிலளித்தது போல, நாமும் மற்றவர்களுக்குப் பதிலளிக்கத் தொடங்குகிறோம். தேவனுடைய வார்த்தையின் மூலம் நாம் கிறிஸ்துவின் சிந்தையைப் பெறுகிறோம்.

அன்றாட அர்ப்பணிப்பின் மூலம் நம் சிந்தை மறுரூபப்படுகிறது

கிறிஸ்து இயேசுவிலிருந்த சிந்தையே உங்களிலும் இருக்கக்கடவது என்று பிலிப்பியர்களிடம் பவுல் கூறினார். அவர் இந்தச் சிந்தையை விவரித்தார், பின்னர் இது அவர்களின் வாழ்வில் எப்படி நிகழ முடியும் என்பதையும் கூறினார். அவர்கள் தங்கள் இரட்சிப்பைச் சம்பாதிப்பதற்காக அல்ல—மாறாக, தேவனே “தம்முடைய தயவுள்ள சித்தத்தின்படி விருப்பத்தையும் செய்கையையும்” அவர்களிடத்தில் நடப்பிக்கிறவராயிருப்பதால், அவர்கள் தங்கள் இரட்சிப்பு நிறைவேறப் பிரயாசப்பட வேண்டும் (பிலிப்பியர் 2:12-13). அவர்கள் தாழ்மையுடன் தேவனிடம் சரணடையும்போது, தேவபக்தியுள்ள வாழ்க்கை வாழ்வதற்கான விருப்பத்தையும் (“விருப்பம்”) வல்லமையையும் (“செய்கை”) அவர் அவர்களுக்குக் கொடுப்பார்.

நாம் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை வாழும்போது, இயேசுவின் வாழ்விலும் ஊழியத்திலும் நாம் காணும் அதே குணாதிசயங்களை பரிசுத்த ஆவியானவர் நமக்குள் வளர்க்கிறார். நமது சொந்த முயற்சிகளால் நாம் கிறிஸ்துவின் சிந்தையைக் கண்டடைவதில்லை; அர்ப்பணிப்பின் மூலமே கிறிஸ்துவின் சிந்தையைப் பெறுகிறோம்.

இது ஒரு அன்றாட அர்ப்பணிப்பாக இருக்க வேண்டும். நம்முடைய சரீரங்களை ஜீவபலியாக ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும் என்று பவுல் நம்மை அழைத்த்திருக்கிறார் (ரோமர் 12:1). ஒரு ஜீவபலி என்பது செத்த பலி அல்ல; அது தொடர்ந்து உயிரோடு இருக்கிறது. நம்முடைய சித்தத்தை முற்றிலுமாக தேவனுடைய சித்தத்திற்கு ஒப்புக்கொடுக்கும் ஒரு முழுமையான அர்ப்பணிப்பு இருக்கிறது, அதே வேளையில் நாம் அவருடைய சித்தத்திற்குத் தொடர்ந்து தினமும் கீழ்ப்படியும் பல அர்ப்பணிப்புகளும் உள்ளன.

[3]நான்சி லீ டிமோஸ் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு சித்திரத்தைத் தருகிறார்.[4] இந்த விளக்கங்களை நீங்கள் வாசிக்கும்போது, “நான் இந்தப் பகுதியில் அன்றாட அர்ப்பணிப்பில் வாழ்கிறேனா? இந்தப் பகுதியில் நான் கிறிஸ்துவின் சிந்தையை வெளிப்படுத்துகிறேனா?” என்று உங்களைக் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்”

• குறை சொல்லும் வார்த்தைகளைத் திரும்பச் சொல்ல உங்கள் மாம்சம் விரும்பும்போது, ஆவியானவர், “ஒருவனையும் தூஷியாமலும்” (தீத்து 3:2) என்று சொல்கிறார். சரணடைந்த இதயம், “ஆம்” என்று சொல்கிறது.

• கஷ்டங்களைக் குறித்து முறையிட உங்கள் மாம்சம் விரும்பும்போது, ஆவியானவர், “எல்லாவற்றிலேயும் ஸ்தோத்திரஞ்செய்யுங்கள்” (1 தெசலோனிக்கேயர் 5:18) என்று சொல்கிறார். சரணடைந்த இதயம், “ஆம்” என்று சொல்கிறது.

• ஒரு நியாயமற்ற எஜமானனை (அல்லது அதிகாரியை) எதிர்க்க உங்கள் மாம்சம் விரும்பும்போது, ஆவியானவர், “நீங்கள் மனுஷருடைய கட்டளைகள் யாவற்றிற்கும் கர்த்தர் நிமித்தம் கீழ்ப்படியுங்கள்” (1 பேதுரு 2:13) என்று சொல்கிறார். சரணடைந்த இதயம், “ஆம்” என்று சொல்கிறது.

நாம் சரணடையும்போது, கிறிஸ்துவுக்குள் வாசமாயிருந்த அதே ஆவியானவர் நமக்குள் வாசம்பண்ணுகிறார். நமது சொந்த நல் எண்ணங்களினால் அல்ல, ஆவியானவர் மூலமாகவே, அன்றாட வாழ்வின் விரக்திகளுக்கும், ஊழியத்தின் ஏமாற்றங்களுக்கும், சாத்தானின் சோதனைகளுக்கும் கிறிஸ்துவைப் போல எதிர்வினை ஆற்ற நாம் பெலனடைகிறோம்.

► மாம்ச இச்சைகள் தேவனுடைய சித்தத்திற்கு முரணாக இருந்த சமீபத்திய ஒரு நேரத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள். இந்தச் சோதனையை எதிர்கொண்டபோது அன்றாட அர்ப்பணிப்பில் நீங்கள் எப்படி வாழ்ந்தீர்கள்? தேவனுடைய சித்தத்திற்கு நீங்கள் மீண்டும் சரணடைய வேண்டிய ஒரு சோதனை இப்போது இருக்கிறதா? ஒரு வகுப்பாக, இந்தப் பகுதிகளில் ஒருவருக்காக ஒருவர் ஜெபம் பண்ணுங்கள்.

நாம் ஒரு கலக்கமான உலகில் வாழ்கிறோம். இப்பாடங்களைப் படிக்கும் பலர், அரசாங்கம், தவறான மதங்கள் அல்லது சமூக நெருக்கடிகளால் சபைக்கு அச்சுறுத்தல் உள்ள சூழ்நிலைகளில் வாழ்கிறார்கள். நம் சத்துருவை நேசிப்பதன் மூலம் நம் உலகத்தை உண்மையிலேயே மாற்ற முடியும் என்று நினைப்பது நியாயம்தானா? நம் சத்துரு நம்மைக் கொல்ல முயற்சிக்கும்போது நாம் எப்படி அவரை நேசிக்க முடியும்?

ஒரு நிருபர் பாக்தாத்தில் வசிக்கும் ஒரு ஈராக் கிறிஸ்தவரிடம் பேசினார்.[1] அந்த நிருபர் அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, ஐஎஸ்ஐஎஸ் (ISIS) வீரர்கள் அவரது வீட்டிலிருந்து 40 நிமிடத் தொலைவில் இருந்தார்கள். நிருபர், “உங்கள் சபை ஆராதனைக்காக இன்னும் கூடுகிறதா?” என்று கேட்டார். அதற்கு அந்தக் கிறிஸ்தவர்: “ஆம்! சொல்லப்போனால், எங்கள் சபையில் இரண்டு புதிய ஜெபக் குழுக்களைத் தொடங்கியுள்ளோம்—ஒன்று வடக்கில் துன்புறுத்தப்படும் எங்கள் சகோதரர்களுக்காக ஜெபிக்க, மற்றொன்று எங்கள் சத்துருக்களுக்காக ஜெபிக்க” என்று பதிலளித்தார்.

பாக்தாத்தில் உள்ள செயிண்ட் ஜார்ஜ் சபையின் உறுப்பினர்கள் தங்கள் எதிரிகளுக்காக ஜெபிக்கிறார்கள். அவர்கள் முஸ்லிம் விதவைகளுக்கு உணவுப் பொட்டலங்களைக் கொடுக்கிறார்கள். இயேசுவின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றத் தாங்கள் அழைக்கப்பட்டிருப்பதாக அவர்கள் நம்புவதால் தங்கள் எதிரிகளை நேசிக்கிறார்கள்.

திருச்சபை வரலாறு முழுவதும் காணப்படும் உண்மையை இந்தக் கட்டுரை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. தேவன் கிரியை செய்யும் விதம் எப்போதும் மனிதனின் வழிக்கு முரணாகவே இருக்கிறது. மத்திய காலத்தில் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக மனிதன் இராணுவ சிலுவைப்போர் மூலம் செயல்பட்டான்; ஆனால் தேவன், இஸ்லாமிய உலகிற்குப் பலமுறை மிஷனரி பயணம் மேற்கொண்டு, தனது 82-வது வயதில் தனது கடைசி பயணத்தின்போது மரித்த ரேமண்ட் லல் போன்றோர் மூலம் செயல்படுகிறார். மனிதன் இராணுவ பலத்தின் மூலம் செயல்படுகிறான்; சீன உள்நாட்டில் சுவிசேஷம் அறிவிக்கத் தன் உயிரைக் கொடுத்த ஹட்சன் டெய்லர் மூலம் தேவன் செயல்படுகிறார். மனிதன் வலிமையின் மூலம் செயல்படுகிறான்; தேவன் பெரும்பாலும் பலவீனத்தின் மூலம் செயல்படுகிறார்.

தேவனுடைய வழி ஒருபோதும் மனிதனுடைய வழி அல்ல. ஆனால் முடிவில், தேவனுடைய வழியே ஜெயம் கொள்ளும். கிறிஸ்தவர்கள் இயேசுவைப் போல அன்பு செலுத்தும்போது, நம் உலகம் நித்தியத்திற்காக மாற்றப்படுகிறது. இந்த மாற்றம் மெதுவானதாகவும், பெரும்பாலும் வேதனைக்குரியதாகவும் இருக்கலாம், ஆனால் நம் விழுந்துபோன உலகில் தேவன் தமது கிரியையைச் செய்யும் வழி இதுவே.

இயேசுவைப் போல ஊழியம் செய்வதற்கு, நாம் இயேசுவைப் போல அன்பு செலுத்த வேண்டும். ஒரு வயதான சுவிசேஷகரிடம் அவருடைய ஊழியத்தின் ரகசியம் என்ன என்று கேட்கப்பட்டது. அவர், “தேவன் அவர்கள் மீது எவ்வளவு அன்பு வைத்திருக்கிறார் என்பதை மக்கள் அறிந்துகொள்வதற்கான ஒரே வழி, நீங்கள் அவர்கள் மீது எவ்வளவு அன்பு வைத்திருக்கிறீர்கள் என்பதை அவர்கள் பார்ப்பதே” என்றார். கிறிஸ்துவின் அன்பு நம் மூலம் பிரகாசிக்கும்போது, நாம் உலகத்தை தேவனிடம் ஈர்க்கிறோம் என்பதை அந்த சுவிசேஷகர் புரிந்து வைத்திருந்தார். இயேசுவைப் போல அன்பு செலுத்துவது என்பதன் அர்த்தம் இதுவே.

இந்தப் பாடத்தில், இயேசு எப்படி நேசித்தார் என்பதைப் பார்த்தோம். உங்கள் அயலானை நேசிப்பதில் இயேசுவின் முன்மாதிரியை நீங்கள் பின்பற்றுவதற்கான வழிகளைக் கண்டறிய இந்த வீட்டுப்பாடம் உங்களுக்கு உதவுகிறது. இந்த வீட்டுப்பாடத்தைச் செய்ய அதிக நேரம் எடுக்காது; ஆனால் அதை நடைமுறைப்படுத்த அதிக காலம் ஆகலாம்! அதை நடைமுறைப்படுத்தத் தவறாதீர்கள். இயேசு நேசித்தது போல நேசிக்க நாம் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.

சுவிசேஷ நூல்களிலிருந்து, மக்கள் மீது இயேசு கொண்டிருந்த அன்பிற்கு மூன்று குறிப்பிட்ட உதாரணங்களைக் கொடுங்கள். பிறகு உங்கள் வாழ்க்கைக்கு மூன்று குறிப்பிட்ட பயன்பாடுகளைக் கொடுங்கள். இயேசுவின் முன்மாதிரியை நீங்கள் எவ்வாறு பின்பற்றுவீர்கள்? இந்த ஒப்படைப்பு உங்களுக்கானது; முடிந்தவரைத் தெளிவாக இருங்கள்.