இந்த பாடத்தின் முடிவில், மாணவர் அடையும் பயன்கள்:

(1) இயேசுவை ஒரு சிறந்த தலைவராக்கிய குணங்களை அறிந்துகொள்வது.

(2) அவரது தேவனால் கொடுக்கப்பட்ட ஊழியமும் அழைப்பும் அவரது அன்றாட முன்னுரிமைகளைத் தீர்மானிக்க அனுமதிப்பது.

(3) எதிர்காலத் தலைவர்களுக்கான பயிற்சிக்காகவும், ஒரு ஊழியக் குழுவை உருவாக்குவதற்காகவும் ஒரு செயல்முறையை உருவாக்குவது.

(4) அவர் வழிநடத்தும் மக்களுக்கு அவர் ஒரு ஊழியக்காரன் என்ற அவரது பாத்திரத்தைப் பாராட்டுவது.

தலைவர்கள் மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்யும்போதுதான் இயேசுவைப் போல இருக்கிறார்கள்.

தலைமைத்துவம் என்பது வலுவான உணர்வுகளைத் தூண்டும் ஒரு வார்த்தை. உலகியல் எண்ணம் கொண்டவர்கள் தலைமைத்துவத்தைப் பற்றிக் கருதும் போது, அவர்கள் அதிகாரம் மற்றும் பதவியைப் பற்றி நினைக்கிறார்கள். தலைவர் என்றால் "முதலாளி". லட்சியம் கொண்ட தலைவர்கள் உயர்ந்த பதவிகளைப் பெறவும், மிக உயர்ந்த பட்டத்தைப் பெறவும் விரும்புகிறார்கள். போதகர்கள் கூட இந்த மனநிலையை எடுக்கலாம். அவர்கள் பெரிய திருச்சபைகள், உயர் பதவிகள் மற்றும் அதிக மரியாதையைப் பெறுவதில் தங்கள் கவனத்தைச் செலுத்தலாம்.

இந்த உலகியல் மனநிலைக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, சில கிறிஸ்தவர்கள் தலைமைத்துவம் என்ற வார்த்தைக்கு எதிராக எதிர்வினை ஆற்றுகிறார்கள். ஒரு போதகர் ஒருமுறை, "நான் என் சபையில் தலைவராக இருக்க விரும்பவில்லை. நான் சேவை செய்ய மட்டுமே விரும்புகிறேன்," என்று கூறினார். இருப்பினும், அவரது கூற்று பணிவானது போல் ஒலித்தாலும், அது அவரது சபைக்கு எந்தவொரு திசை அல்லது நோக்கத்தையும் கொடுக்காமல் விட்டுவிட்டது. அனைத்து அமைப்புகளுக்கும், திருச்சபைகளுக்கும் கூட, தலைவர்கள் தேவை.

போதகர்கள், போதகர் என்ற வார்த்தையின் மூலப்பொருள் "இடையர்" (மேய்ப்பன்) என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ஓர் இடையருக்கு மிகவும் ஈர்க்கக்கூடிய வேலை எதுவும் இல்லை! ஓர் இடையர் தன் நாட்களை நாற்றம் பிடித்த ஆடுகளுடன் கழிக்கிறார். அவரது வேலை சலிப்பான கடமைகளை உள்ளடக்கியது: உணவு மற்றும் தண்ணீரைக் கண்டுபிடிப்பது, அலைந்து திரியும் குட்டிகளைத் துரத்துவது, மற்றும் காயமடைந்த ஆடுகளைக் கவனித்துக்கொள்வது.

ஓர் இடையருக்கு முக்கியமான பங்கு உண்டு. ஓர் இடையர் பல தாழ்மையான வேலைகளைச் செய்கிறார், ஆனால் ஓர் இடையர் மந்தையை பாதுகாப்பாக வழிநடத்தும் கனமான பொறுப்பையும் சுமக்கிறார். மந்தை ஒரு தலைவராக இருக்கும் இடையரைச் சார்ந்துள்ளது.

இயேசுவே ஒரு உண்மையான தலைவரின் சிறந்த முன்மாதிரியை வழங்குகிறார். அவர் பணிவுடன் சேவை செய்த, ஆனால் ஆழமான நோக்க உணர்வுடன் இருந்த ஓர் இடையர். அவர் பலமுள்ளவர், ஆனால் இரக்கத்தால் நிறைந்தவர். அவர் பதவியைத் தேடவில்லை, ஆனால் தன் ஊழியத்தில் அவர் நம்பிக்கையுடன் இருந்தார். இயேசுவே ஊழியத் தலைவர்களுக்கான முன்மாதிரியை வழங்குகிறார்.

► நீங்கள் தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்த மிக வெற்றிகரமான தலைவரைப் பற்றி சிந்தியுங்கள். இந்த நபரை ஒரு நல்ல தலைவராக ஆக்கிய மூன்று அல்லது நான்கு பண்புகளைப் பட்டியலிடுங்கள். இந்தப் பண்புகள் இயேசுவின் ஊழியத்தில் காணப்படுகின்றனவா? இந்தப் பண்புகள் உங்கள் ஊழியத்தில் காணப்படுகின்றனவா?

உண்மையான தலைமைத்துவம் பணிவான சேவையை உள்ளடக்கியது என்பதை இயேசு காட்டுகிறார். பணிவு என்பது பலவீனம் அல்லது முடிவெடுக்க இயலாமை என்று பொருள்படவில்லை; இயேசு பலமுள்ளவராக இருந்தார். மீண்டும் மீண்டும், சுவிசேஷங்கள் இயேசுவின் அதிகாரத்தை நிரூபிக்கின்றன.[1] இருப்பினும், இயேசு மரியாதையைக் கோருவதன் மூலம் அல்ல, மாறாகச் சேவை செய்வதன் மூலம் அதிகாரத்தைப் பெற்றார். அவருடைய சீஷர்கள் இராஜ்யத்தில் உள்ள பதவிகளைப் பற்றி வாதிட்டபோது, இயேசு கூறினார்:

புறஜாதியாரின் ராஜாக்கள் அவர்களை ஆளுகிறார்கள்; அவர்கள்மேல் அதிகாரம் செலுத்துகிறவர்களும் உபகாரிகள் என்னப்படுகிறார்கள். உங்களுக்குள்ளே அப்படியிருக்கக்கூடாது; உங்களில் பெரியவன் சிறியவனைப்போலவும், தலைவன் பணிவிடைக்காரனைப்போலவும் இருக்கக்கடவன். பந்தியிருக்கிறவனோ, பணிவிடைசெய்கிறவனோ, எவன் பெரியவன்? பந்தியிருக்கிறவன் அல்லவா? அப்படியிருந்தும், நான் உங்கள் நடுவிலே பணிவிடைக்காரனைப்போல் இருக்கிறேன் (லூக்கா 22:25-27).

இந்த பாடத்தில், இயேசுவை ஒரு சிறந்த தலைவராக ஆக்கிய பண்புகளை நாம் பார்ப்போம். இயேசுவின் உதாரணத்தைப் பின்பற்றுவதன் மூலம் நாம் எவ்வாறு மிகவும் திறமையான தலைவர்களாக இருப்பது என்பதைப் பற்றி அறிந்துகொள்வோம்.

ஒரு சிறந்த தலைவருக்கு ஒரு தெளிவான இலக்கு இருக்கும், அவர் அந்த இலக்கில் ஒரே மனதுடன் தீவிர கவனம் செலுத்துகிறார். இயேசு தனது இலக்கை அறிந்திருந்தார். இயேசுவின் இலக்கு மாற்கு 10:45-இல் சுருக்கமாக உள்ளது: “அப்படியே, மனுஷகுமாரனும் ஊழியங்கொள்ளும்படி வராமல், ஊழியஞ்செய்யவும், அநேகரை மீட்கும்பொருளாகத் தம்முடைய ஜீவனைக் கொடுக்கவும் வந்தார் என்றார்.”

அவர் தம்முடைய முதல் பொதுப் பிரசங்கத்தில், ஏசாயாவினால் முன்னுரைக்கப்பட்ட ஊழியத்தை நிறைவேற்றவே தாம் வந்திருப்பதாக இயேசு தம்மைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர்களிடம் சொன்னார்:

கர்த்தருடைய ஆவியானவர் என்மேலிருக்கிறார்; தரித்திரருக்குச் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கும்படி என்னை அபிஷேகம்பண்ணினார்; இருதயம் நருங்குண்டவர்களைக் குணமாக்கவும், சிறைப்பட்டவர்களுக்கு விடுதலையையும், குருடருக்குப் பார்வையையும் பிரசித்தப்படுத்தவும், நொறுங்குண்டவர்களை விடுதலையாக்கவும், கர்த்தருடைய அநுக்கிரக வருஷத்தைப் பிரசித்தப்படுத்தவும், என்னை அனுப்பினார், என்று எழுதியிருக்கிற இடத்தை அவர் கண்டு (லூக்கா 4:18-19-ல், ஏசாயா 61:1-3 ஐ மேற்கோள் காட்டுகிறார்).

இயேசுவின் பணி அவருடைய அன்றாட முடிவுகளை வழிநடத்தியது. அவர் யூதேயாவிலிருந்து கலிலேயாவிற்குப் பயணம் செய்தபோது, அவருடைய பணி அவருடைய வழியை வழிநடத்தியது. சமாரியர்களால் தீட்டுப்படுவதைத் தவிர்க்க, யூத ரபீக்கள் பெரும்பாலும் யோர்தான் நதியின் கிழக்கு பக்கமாகப் பயணம் செய்தனர். இருப்பினும், இயேசுவின் வழித்தடமானது ஒரு சமாரியப் பெண்ணுடன் தேவனுடைய இரக்கத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வதற்கான அவருடைய பணியால் வழிநடத்தப்பட்டது. இதன் காரணமாக, அவர் சமாரியா வழியாகச் செல்ல வேண்டியிருந்தது (யோவான் 4:4). ஒரு கிறிஸ்தவத் தலைவராக, உங்களுடைய பணி உங்களுடைய அன்றாட முடிவுகளை வழிநடத்த வேண்டும்.

ஒரு தலைவராக, நீங்கள் செய்து முடிக்கக்கூடியதைவிட அதிக காரியங்கள் உள்ளன. உங்களுடைய முன்னுரிமைகளை நீங்கள் எவ்வாறு தீர்மானிக்கிறீர்கள்? நீங்கள் எல்லாவற்றையும் செய்ய முடியாது, எல்லாவற்றையும் செய்யக் கூடாது. உங்களுடைய பணி மூலமாகவே நீங்கள் வாய்ப்புகளை மதிப்பிட வேண்டும். ஒவ்வொரு தலைவரிடமும் இரண்டு பட்டியல்கள் இருக்க வேண்டும்: ஒரு "செய்ய வேண்டியவை" பட்டியல் மற்றும் ஒரு "செய்யக் கூடாதவை" பட்டியல். செய்ய வேண்டியவை பட்டியலில் நீங்கள் செய்து முடிக்க வேண்டிய காரியங்கள் அடங்கும். செய்யக் கூடாதவை பட்டியலில் உங்களுடைய பணியிலிருந்து உங்களைத் திசைதிருப்பும் காரியங்கள் அடங்கும். வேறு யாரோ அந்தக் காரியங்களைச் செய்ய அழைக்கப்படலாம், ஆனால் நீங்கள் அல்ல. உங்களுடைய பணிதான் உங்களுடைய அன்றாட முன்னுரிமைகளை வழிநடத்த வேண்டும்.

தம்முடைய பணியை அறிந்திருந்த ஒரு தலைவருக்கு அப்போஸ்தலன் பவுல் ஓர் உதாரணம். ரோமானியப் பேரரசின் முக்கிய நகரங்களில் சபைகளை நடும்படி பவுல் அழைக்கப்பட்டார். அவர் மற்றொருவர் போட்ட அஸ்திபாரத்தின்மேல் கட்ட விரும்பவில்லை, ஆனால் இன்னும் கேட்காதவர்களுக்கு நற்செய்தியைக் கொண்டு செல்ல விரும்பினார் (ரோமர் 15:20). இந்தப் பணியே பவுல் பயணம் செய்த இடங்கள், ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவர் தங்கியிருந்த காலம் மற்றும் அவர் பிரசங்கித்த செய்தி ஆகியவற்றையும் வழிநடத்தியது. பவுலின் பணி ஒவ்வொரு முடிவையும் வழிநடத்தியது.

► இந்தக் கேள்விகளைப் பற்றிக் கலந்தாலோசிக்கவும்:

• தேவன் உங்களுக்கு அளித்துள்ள பணி என்ன? உங்களுடைய பணியைச் சில வார்த்தைகளில் சுருக்கமாகக் கூறுங்கள்.

• ஊழியத்தில் உங்களுடன் இணையும் நபர்களிடம் உங்களுடைய பணியைத் தெரிவித்துள்ளீர்களா?

• உங்களுடைய பணி உங்களுடைய அன்றாட முடிவுகளை வழிநடத்துகிறதா?

[1]இயேசு தமது ஊழியத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே, தாம் பிதாவிடம் திரும்பிய பிறகு தமது ஊழியத்தைத் தொடர்ந்து செய்யக்கூடிய ஒரு சீடர்கள் குழுவைத் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்துப் பயிற்றுவித்தார். இந்தச் சீடர்கள் அவரிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டார்கள், அவருடன் நேரம் செலவிட்டார்கள், அவருடன் ஊழியம் செய்தார்கள், அவருடைய செய்தியை உலகம் முழுவதும் பரப்பினார்கள். இயேசு தம்முடைய உருவத்தால் இந்தச் சீடர்களை முத்திரையிட்டு, பின்னர் அவர்களைத் தமது சபையைக் கட்டியெழுப்பப் பயன்படுத்தினார்.

லூக்கா ஊழியத்தின் அழுத்தத்தைப் பற்றி எழுதினார். “அத்தருணத்திலே அநேகமாயிரம் ஜனங்கள் ஒருவரையொருவர் மிதிக்கத்தக்கதாகக் கூடிவந்திருக்கையில், அவர் முதலாவது தம்முடைய சீஷரை நோக்கி” (லூக்கா 12:1). ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கு ஊழியம் செய்வது மிகவும் பரவசமூட்டுவதாக இருந்தபோதிலும், சீடர்களுக்கு ஊழியம் செய்வதிலிருந்து இயேசுவின் கவனத்தைத் திசைதிருப்ப முடியவில்லை. ராஜ்யத்தை நிலைநாட்ட, சபையை வழிநடத்துவதற்குத் தம்முடைய சீடர்களைப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். சீடர்களைப் பயிற்றுவிப்பதன் மூலம், அடுத்த தலைமுறைக்கான தலைவர்களை நாம் தயார்படுத்துகிறோம்.

பவுலும் இதே வழிமுறையைப் பின்பற்றினார். அவர் மக்கள் கூட்டங்களுக்குப் பிரசங்கித்தார், ஆனால் ஒவ்வொரு நகரத்திலும் சில தலைவர்களைப் பயிற்றுவிப்பதில் அவர் முழுக் கவனத்தையும் செலுத்தினார். இது இன்றைய தலைவர்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக அமைகிறது. ஊழியத்தின் வேலைக்காகப் பரிசுத்தவான்களைத் தகுதிப்படுத்தும்படி பவுல் போதகர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தார் (எபேசியர் 4:12). சபையின் எல்லா வேலைகளையும் செய்வதற்குப் போதகர் பொறுப்பாளரல்ல; மாறாக, சபையின் பணிகளைச் செய்வதற்கு உறுப்பினர்களைப் பயிற்றுவிப்பதும், அவர்களைத் தகுதிப்படுத்துவதுமே போதகரின் பொறுப்பாகும். திறம்படச் செயல்படும் தலைவர்கள் மற்ற தலைவர்களைப் பயிற்றுவிக்கிறார்கள்.

ஒரு வழிகாட்டி சீடர்களைக் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்[1]

► யோவான் 1:35-51, யோவான் 2:1-11, மத்தேயு 4:18-22, லூக்கா 5:1-11, and லூக்கா 6:12-16-ஐ வாசிக்கவும்.

இந்த வசனங்களை நீங்கள் வாசிக்கும்போது, அந்தச் செயல்முறையை நீங்கள் கவனிக்கிறீர்களா? தமது பொது ஊழியத்தின் முதல் வாரத்தில், தம்மைப் பின்பற்றும்படி இயேசு அந்திரேயாவையும் யோவானையும் அழைத்தார். அந்திரேயா சீமோன் பேதுருவை இயேசுவிடம் அழைத்து வந்தார். இயேசு பிலிப்புவை அழைத்தார், பிலிப்பு நாத்தான்வேலைக் கண்டுபிடித்தார் (யோவான் 1:35-51). இது அவர்களின் அழைப்பின் முதல் படியாக இருந்தது. அவர்கள் இயேசுவை ஏற்றுக்கொண்டார்கள்/அங்கீகரித்தார்கள், ஆனால் இன்னும் நிரந்தரமான சீடர்களாக மாறவில்லை. இது இயேசுவைப் பின்பற்றுவதற்கான ஒரு அழைப்பாக இருந்தது. பின்னர், இயேசு அவர்களை முழுநேர சீடத்துவத்திற்கு அழைப்பார்.

இந்தச் செயல்முறையில் யோவான் 2 ஒரு முக்கியமான படியாகும். கானா ஊர் திருமணத்தில், இயேசு தம்முடைய மகிமையைச் சீடர்களுக்கு வெளிப்படுத்தினார். மற்ற விருந்தினர்கள் அந்த அற்புதத்தைப் பற்றி அறியவில்லை; இந்த அடையாளம் சீடர்களுக்கானது. தம்மைப் பின்பற்றுபவர்கள் தம் மீது நம்பிக்கை வைப்பதற்காக, இயேசு தம்மை அவர்களுக்கு வெளிப்படுத்தினார். அவருடைய சீஷர்கள் அவரிடத்தில் விசுவாசம் வைத்தார்கள் (யோவான் 2:11).

மத்தேயு 4:18-22-ல் உள்ள நிகழ்வுகள், இயேசு நாசரேத்திலிருந்து கப்பர்நாகும் ஊருக்குச் சென்று பிரசங்கிக்கத் தொடங்கிய பிறகு நடைபெறுகிறது (மத்தேயு 4:12-17). கலிலேயா கடலோரமாய் நடந்து செல்லும்போது, இயேசு சீமோன், அந்திரேயா, யாக்கோபு மற்றும் யோவான் ஆகியோரைத் தம்மைப் பின்பற்றும்படி அழைத்தார். “உடனே அவர்கள் வலைகளை விட்டு, அவருக்குப் பின்சென்றார்கள்” (மத்தேயு 4:20). யோவான் 1-ல் விடுக்கப்பட்ட ஆரம்ப அழைப்பிற்குப் பிறகும், இந்தச் சீடர்கள் தங்கள் மீனவர் தொழிலைத் தொடர்ந்து செய்து வந்தார்கள். இப்போது, இயேசு அவர்களைச் சேவைக்கு அழைத்தார்: “இதுமுதல் நீ மனுஷரைப் பிடிக்கிறவனாயிருப்பாய்” (லூக்கா 5:10).

இந்தச் செயல்முறையின் அடுத்த கட்டம், பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களை இயேசு தேர்ந்தெடுத்ததே ஆகும். அவரைப் பின்பற்றிய பலரிலிருந்து (யோவான் 6-ல் இவர்கள் “சீடர்கள்” என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள்), தமக்கு மிக நெருக்கமான சகாக்களாக மாறப்போகும் பன்னிரண்டு பேரை இயேசு தேர்ந்தெடுத்தார்.

பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது இயேசு அவசரப்படவில்லை. இந்தச் செயல்முறை பல மாதங்கள் எடுத்ததாகத் தெரிகிறது. இது அவர்கள் ஒவ்வொருவருடனும் நேரம் செலவிட இயேசுவுக்கு வாய்ப்பளித்தது. பெரும்பாலும், ஒரு தலைவர் ஒரு நபரை முழுமையாக அறிந்துகொள்வதற்கு நேரம் செலவிடாமலேயே, தனக்குப் பின் வரப்போகிறவரை (successor) விரைவாகத் தேர்ந்தெடுத்துவிடுகிறார். ஆனால் ஒரு ஞானமுள்ள தலைவர், ஒரு நபரின் தலைமைத்துவத் திறனை மதிப்பிடுவதற்கான வாய்ப்புகளைத் தரும் பணிகளை அவர்களுக்கு ஒதுக்குகிறார்.

ஒரு வழிகாட்டி தம்முடைய சீடர்களுடன் நேரம் செலவிட வேண்டும்

► பலரைச் சென்றடைவது (ஊழியம் செய்வது) அதிக உற்சாகமூட்டுவதா அல்லது சிலருக்கு வழிகாட்டுவது அதிக உற்சாகமூட்டுவதா? நீண்ட கால நோக்கில் எது அதிக முக்கியமானது? இயேசு ஏன் அந்தப் பன்னிரண்டு பேர் மீது இவ்வளவு அதிக முயற்சிகளை எடுத்தார்?

இயேசு தமது நேரத்தின் பெரும்பகுதியை அந்தப் பன்னிரண்டு அப்போஸ்தலர்களுக்காக அர்ப்பணித்தார். “அப்பொழுது அவர் பன்னிரண்டுபேரைத் தெரிந்துகொண்டு, அவர்கள் தம்மோடுகூட இருக்கவும், பிரசங்கம்பண்ணும்படியாகத் தாம் அவர்களை அனுப்பவும், வியாதிகளைக் குணமாக்கிப் பிசாசுகளைத் துரத்தும்படி அவர்கள் அதிகாரமுடையவர்களாயிருக்கவும், அவர்களை ஏற்படுத்தினார்” (மாற்கு 3:14-15). முதலாவதாக, அவருடைய வழிமுறைகளைக் கற்றுக்கொள்வதற்காக அவர்கள் அவருடன் நேரம் செலவிட வேண்டியிருந்தது. அதன்பிறகுதான், ஊழியத்திற்காக வெளியே அனுப்பப்படுவதற்கு அவர்கள் தயாராக இருந்தார்கள்.

கலிலேயா வழியாக இயேசு மேற்கொண்ட பயணங்களில் ஒன்றைப் பற்றி மாற்கு பதிவு செய்தார்: “அதை ஒருவரும் அறியாதிருக்கவேண்டுமென்று விரும்பினார் [அவர் அங்கே இருப்பதை], அவர் தம்முடைய சீஷர்களுக்குப் போதகம்பண்ணிச் சொல்லியிருந்தார்…” (மாற்கு 9:30-31). திரளான மக்கள் கூட்டத்தைச் சென்றடைவதற்கான ஒரு திட்டத்தை உருவாக்குவது இயேசுவின் முதன்மையான நோக்கமாக இருக்கவில்லை; மாறாக, சபையை வழிநடத்தக்கூடிய மனிதர்களை உருவாக்குவதே அவருடைய நோக்கமாக இருந்தது.

இயேசு ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்குப் பிரசங்கித்தார், ஆனால் எதிர்கால ஊழியத்திற்காகச் சிலரைப் பயிற்றுவிப்பதே அவருடைய மிகச்சிறந்த முன்னுரிமையாக இருந்தது. ஒரு சிறிய குழுவின் மீது கவனம் செலுத்தும்போதுதான் பயிற்சி மிகவும் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார். ராபர்ட் கோல்மன் இவ்வாறு எச்சரிக்கிறார், “உங்கள் ஊழியம் எவ்வளவுக்கு அதிகமாக வளருகிறதோ, தனிநபர்களைச் சீடராக்குவதற்கு நேரம் ஒதுக்குவது அவ்வளவுக்குக் கடினமாகும். ஆனால் உங்கள் ஊழியம் வளர வளர, தனிநபர்களைச் சீடராக்குவதற்கு நேரம் ஒதுக்குவது மிகவும் முக்கியமாகும்.”

நீங்கள் சுவிசேஷ நூல்களை வாசிக்கும்போது, குறைந்தபட்சம் மூன்று சீடர்களாவது அருகில் இல்லாமல் இயேசு ஊழியம் செய்தது அரிது என்பதைக் காண்பீர்கள். இயேசுவும் அவருடைய சீடர்களும் பயிற்சிக்காகப் பல நேரங்களில் வனாந்தரமான இடங்களுக்குத் தனியாகச் சென்றார்கள். இயேசுவின் பூமிக்குரிய ஊழியத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில், அவர் சீடர்களுடன் இன்னும் அதிக நேரத்தைச் செலவிட்டார். எருசலேமில் இருந்த கடைசி வாரத்தில், இயேசு பெரும்பாலான நேரங்களில் சீடர்களைத் தம்முடனே வைத்துக்கொண்டார். இந்த மனிதர்களைப் பயிற்றுவிப்பதே அவருடைய மிக முக்கியமான பணிகளில் ஒன்றாக இருந்தது.

ஒரு யூதப் பழமொழி சொல்லுகிறது, “தன் எஜமானுடைய காலடித் துகள்களை (தூசியை) உண்பவனே சீடன்.” ஒரு சீடன் தன் எஜமானுக்கு மிக அருகில் நடந்து செல்வான், அதனால் எஜமானின் காலடிகளில் இருந்து எழும்பும் தூசியை அவன் சுவாசிக்கிறான் (விழுங்குகிறான்). எஜமான் எதை உண்டாரோ அதையே சீடனும் உண்டான்; எஜமான் எங்கே சென்றாரோ அங்கே சீடனும் சென்றான்; எஜமானுடைய போதனைக்கும் முன்மாதிரிக்கும் சீடன் தன்னை அர்ப்பணித்திருந்தான். இயேசுவைப் பின்பற்றியவர்கள், தங்கள் போதகரின் குணாதிசயங்களைப் பெற்றுக்கொள்ளும் வரை அவருடன் நேரம் செலவிட்டார்கள். பின்னர், அவர்கள் “கிறிஸ்தவர்கள்” என்று அழைக்கப்பட்டார்கள்; அவர்கள் தங்கள் போதகரைப் போலவே மாறிவிட்டார்கள்.

அதேவிதமாக, பவுலும் தீமோத்தேயு, தீத்து, லூக்கா அல்லது தீகிக்கு போன்ற பின்பற்றுபவர்களை எப்போதும் தம்முடனே வைத்திருந்தார். அவர்களுடன் நேரம் செலவிடுவதன் மூலம் பவுல் அவர்களை ஊழியத்திற்குப் பயிற்றுவித்தார்.

மீண்டும் சொல்கிறேன், இது இன்று நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியை அளிக்கிறது. நீங்கள் உங்கள் ஊழியத்தைச் செய்யும்போது, இளைய வயதுடைய குழு உறுப்பினர்களை உங்களைப் பின்பற்றும்படி உற்சாகப்படுத்தலாம், இதன் மூலம் அவர்கள் ஊழியம் செய்யக் கற்றுக்கொள்வார்கள். வெற்றிகரமான ஒரு சபைத் தலைவர் இவ்வாறு கூறினார், “நான் ஒரு இளைய ஊழியரை என்னுடன் அழைத்துச் செல்லாமல் ஒருபோதும் ஊழியப் பயணம் மேற்கொள்வதில்லை. எதிர்கால சபைத் தலைவர்களைப் பயிற்றுவிப்பது, நான் செய்யும் ஊழியத்தைப் போலவே எனக்கு முக்கியமானது.” திறம்படச் செயல்படும் தலைவர்கள் மற்ற தலைவர்களைப் பயிற்றுவிக்கிறார்கள் என்பதை இந்தப் போதகர் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார்.

ஒரு வழிகாட்டி தம்முடைய சீடர்களுக்கு ஊழியத்தை மாதிரியாகக் காண்பிக்க வேண்டும்

சீடர்களின் கால்களைக் கழுவிய பிறகு, இயேசு சொன்னார், “நான் உங்களுக்குச் செய்ததுபோல நீங்களும் செய்யும்படி உங்களுக்கு மாதிரியைக் காண்பித்தேன்” (யோவான் 13:15). இயேசு முன்மாதிரியின் மூலம் போதித்தார். “இதைச் செய்யுங்கள்” என்று சொல்வது மட்டும் போதாது என்பது அவருக்குத் தெரியும். அதை எப்படிச் செய்வது என்று நாம் செய்துகாட்ட வேண்டும். தாம் செய்துகாட்டுவதற்கு முன்பாக, இயேசு தம்முடைய சீடர்களிடம் எதையும் செய்யும்படி கேட்கவில்லை.

சீடர்கள் இயேசு ஜெபிப்பதைப் பார்த்துவிட்டு, “ஆண்டவரே...நீரும் எங்களுக்குப் போதிக்கவேண்டும்” என்று கேட்டார்கள் (லூக்கா 11:1). இயேசு ஜெபத்தைப் பற்றி வெறும் ஒரு பாடத்தை மட்டும் நடத்தவில்லை; அவர் ஜெபித்தார். அவர் ஜெபிப்பதை அவர்கள் பார்த்தபோது, ஜெபத்தைப் பற்றிப் புரிந்துகொள்ள அவர்களுக்குள் ஒரு ஆவல் (பசி) உண்டானது. மாணவர்கள் கற்றுக்கொள்ள ஆவலாக இருக்கும்போது, அவர்கள் சிறப்பாகக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்!

இயேசு தமது பிரசங்கத்தில் வேதவசனங்களைப் பயன்படுத்துவதை சீடர்கள் கேட்டார்கள். இயேசு அடிக்கடி பழைய ஏற்பாட்டை மேற்கோள் காட்டினார். வேதவசனங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட பிரசங்கத்தை அவர் மாதிரியாகக் காண்பித்தார். சீடர்கள் இந்தப் பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டார்களா? நிச்சயமாக! அப்போஸ்தலர் 2-ல் பேதுரு பிரசங்கித்தபோது, அவர் யோவேல், சங்கீதம் 16 மற்றும் சங்கீதம் 110 ஆகியவற்றை மேற்கோள் காட்டினார். வேதவசனத்தின் அடிப்படையில் பிரசங்கத்தை அமைப்பதை பேதுரு இயேசுவிடம் இருந்து கற்றுக்கொண்டார். அப்போஸ்தலர் புத்தகத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு பிரசங்கமும் பழைய ஏற்பாட்டைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறது.

பவுலும் இதே அணுகுமுறையைப் பின்பற்றினார். “நீங்கள் என் முன்மாதிரியைப் பார்த்திருக்கிறீர்கள். என் மாதிரியைப் பின்பற்றுங்கள்”[2] என்று அவர் பலமுறை எழுதினார். பவுல் முன்மாதிரியின் மூலம் போதித்தார். தீத்து மற்றும் தீமோத்தேயு போன்ற சீடர்கள், தங்கள் வழிகாட்டியான பவுலின் முன்மாதிரியைப் பின்பற்றி, சபை ஊழியம் செய்யக் கற்றுக்கொண்டார்கள்.

இன்று, நாம் பயிற்றுவிப்பர்களுக்கு ஊழியத்தை மாதிரியாகக் காண்பிக்க வேண்டும். அவர்கள் நம்முடைய வெற்றிகளையும் தோல்விகளையும் பார்க்கிறார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் தவறுகளை ஒப்புக்கொண்டு கற்றுக்கொள்ளும்போது, அவர்கள் நம்முடைய குணாதிசயத்தைக் கவனிக்கிறார்கள். நம்முடைய முன்மாதிரியைப் பார்ப்பதன் மூலம், சீடர்கள் ஊழியத்தின் எதார்த்தத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

ஒரு வழிகாட்டி தம்முடைய சீடர்களுக்குப் பொறுப்புகளை ஒப்படைக்க வேண்டும்

► மத்தேயு 10:5-11:1-ஐ வாசிக்கவும்.

ஆரம்பத்திலிருந்தே, சீடர்களை ஊழியத்திற்காகத் தயார்படுத்துவதே இயேசுவின் நோக்கமாக இருந்தது. அவர்களை மனுஷரைப் பிடிக்கிறவர்களாக்கும்படிக்கே, தம்மைப் பின்பற்றும்படி அவர்களை அழைத்தார் (மத்தேயு 4:19).

இயேசுவுடன் இருந்த முதலாம் ஆண்டின் பெரும்பகுதி, சீடர்கள் அவருடைய ஊழியத்தைக் கவனித்து வந்தார்கள். அவர்கள் அவருடைய முன்மாதிரியிலிருந்து கற்றுக்கொண்டார்கள். அவர்கள் கவனித்துக் கற்றுக்கொண்ட பிறகு, ஊழியம் செய்யும்படி இயேசு அவர்களை வெளியே அனுப்பினார். இயேசு எவ்வாறு சீடர்களுக்குப் பொறுப்புகளை ஒப்படைத்தார் என்பதை மத்தேயு 10 விவரிக்கிறது.

அவர் அவர்களுக்கு அதிகாரம் அளித்தார் (மத்தேயு 10:1).

அவர்களை வெளியே அனுப்புவதற்கு முன்பு, இயேசு தாம் அவர்களுக்கு நியமித்த பணியைச் செய்வதற்குரிய அதிகாரத்தைச் சீடர்களுக்கு அளித்தார். சில நேரங்களில் தலைவர்கள் தங்கள் உதவியாளர்களிடம் அதிகாரத்தை ஒப்படைக்கப் பயப்படுகிறார்கள். இருப்பினும், அதிகாரம் இல்லாமல் கொடுக்கப்படும் பொறுப்பு, நாம் பயிற்றுவிப்பவர்களைச் செயலற்றவர்களாக்கிவிடும். பொறுப்பை நிறைவேற்றுவதற்குப் போதுமான அதிகாரத்தை அளிக்காமல், உதவியாளர்களுக்குப் பொறுப்பை நாம் வழங்கக் கூடாது.

அவர் அவர்களுக்குத் தெளிவான கட்டளைகளைக் கொடுத்தார் (மத்தேயு 10:5-42).

இயேசு தம்முடைய சீடர்களுக்கு, "ராஜ்யத்தைப் பற்றிப் பிரசங்கியுங்கள்" என்ற ஒரு தெளிவான செய்தியைக் கொடுத்தார். அவர்களுடைய பணி தெளிவாக இருந்தது. இயேசு தங்களிடம் எதை எதிர்பார்க்கிறார் என்பதை அவர்கள் மிகச்சரியாக அறிந்திருந்தார்கள்.

இயேசு தம்முடைய சீடர்கள் எங்கே ஊழியம் செய்ய வேண்டும் என்று சொன்னார்: இஸ்ரவேல் வம்சத்தாராகிய காணாமற்போன ஆடுகளிடத்தில். பின்னர், அப்போஸ்தலர்கள் புறஜாதிகளுக்குப் பிரசங்கிப்பார்கள், ஆனால் அவர்கள் ஊழியம் செய்யக் கற்றுக்கொண்டிருந்ததால், வீட்டிற்கு அருகில் (தங்களுக்குப் பழக்கமானவர்களிடத்தில்) ஆரம்பிக்கும்படி இயேசு அவர்களிடம் சொன்னார். நம்முடைய மாணவர்கள் வெற்றிபெற உதவுவதற்கு நம்மால் முடிந்த அனைத்தையும் நாம் செய்ய வேண்டும். நிறைவேற்றுவதற்கு எளிதான ஒரு பணியைக் கொண்டு ஆரம்பிக்க வேண்டும். இயேசு நியாயமான இலக்குகளை நிர்ணயித்தார்.

துன்புறுத்தல் (உபத்திரவம்) பற்றிய அறிவுரையை இயேசு தம் சீடர்களுக்குக் கொடுத்தார். சீடர்கள் ஊழியத்தில் தவறியதால் துன்புறுத்தல் வராது; மாறாக, இயேசுவுக்குக் கீழ்ப்படியும் அழைப்பு, அவரைப் பின்பற்றுபவர்களுக்கும் அவரை நிராகரிப்பவர்களுக்கும் இடையே பிரிவினையை உண்டாக்கும் என்பதால் அது வரும் என்று விளக்கினார்.

அவர் அவர்களைக் குழுக்களாக அனுப்பினார் (மாற்கு 6:7).

ஊழியத்தில் குழுக்களின் முக்கியத்துவத்தை இயேசு காண்பித்தார். அவர் சீடர்களை இரண்டு இரண்டு பேராக அனுப்பினார். சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, இயேசு தம்மைப் பின்பற்றிய 72 பேரை இரண்டு இரண்டு பேராக அனுப்பினார் (லூக்கா 10:1). இது ஆதிச்சபையில் ஊழியத்திற்கான ஒரு மாதிரியாக மாறியது. பேதுருவும் யோவானும் ஒன்றாக ஊழியம் செய்தார்கள். பர்னபாவும் சவுலும் ஒன்றாகப் பயணம் செய்தார்கள். பவுலும் சீலாவும் ஒன்றாக ஊழியம் செய்தார்கள்.

ஒரு வழிகாட்டி தம்முடைய சீடர்களைக் கண்காணிக்க வேண்டும்

சீடர்கள் ஊழியத்திலிருந்து திரும்பிய பிறகு, அவர்கள் இயேசுவிடம் அறிக்கையிட்டார்கள் (மாற்கு 6:30). பின்தொடர் நடவடிக்கை என்பது இயேசுவின் சீடத்துவப் பயிற்சியின் ஒரு முக்கிய பகுதியாக இருந்தது. பொறுப்பை ஒப்படைப்பது மட்டும் போதாது; ஒரு திறமையான தலைவர் சீடரின் செயல்பாட்டை மதிப்பீடு செய்வார். மதிப்பீடு இல்லாமல் பொறுப்பை ஒப்படைப்பது மோசமான செயல்திறனுக்கே வழிவகுக்கும்.

► மத்தேயு 17:14-21-ஐ வாசிக்கவும்.

தோல்வி என்பது கற்றல் செயல்முறையின் ஒரு முக்கியமான பகுதி என்று ஹோவர்ட் ஹென்ட்ரிக்ஸ் போதித்தார். சீடர்கள், “எங்களால் ஏன் அந்தச் சிறுவனிடமிருந்து பிசாசைத் துரத்த முடியவில்லை?” என்று கேட்டார்கள். அவர்களுக்கு விசுவாசத்தைப் பற்றிக் கற்பிப்பதன் மூலம் இயேசு பதிலளித்தார். இயேசு பரலோகத்திற்குத் திரும்பிய பிறகு தோல்வியடைவதை விட, ஊழியத்தின் இந்த ஆரம்பக்கட்டத்தில் தோல்வியடைவது எவ்வளவோ மேலானது!

ஒரு சீடரைத் திறம்படக் கண்காணிப்பதில் (மேற்பார்வையிடுவதில்) மதிப்பீடு கண்டிப்பாக இருக்க வேண்டும். ஒரு சீடன் ஒரு பணியில் தோல்வியடையும்போது, அவன் குழுவிலிருந்து வெளியேற்றப்படுவதில்லை. மாறாக, தோல்விக்கான காரணத்தை நாம் ஆராய்ந்து, எதிர்கால முன்னேற்றத்திற்காகத் திட்டமிட வேண்டும்.

லூக்கா 9-ல் இயேசு இந்த வழிமுறையைக் காண்பிக்கிறார்:

• 9:1-6 இல், இயேசு பன்னிரண்டு சீடர்களை வெளியே அனுப்பினார்.

• 9:10 இல், அவர்கள் தங்கள் பயணத்தைப் பற்றி அவரிடம் அறிக்கையிட்டார்கள்.

• 9:37-43 இல், ஒரு பிசாசைத் துரத்துவதில் சீடர்கள் தோல்வியடைந்தார்கள்.

• 9:46-48 இல், தேவனுடைய ராஜ்யத்தில் மேலானதை பற்றி இயேசு அவர்களுக்குப் போதித்தார்.

• 9:49-50 இல், ஊழியத்தில் யோவான் எடுத்த ஒரு தவறான முடிவுக்காக இயேசு அவரைக் கடிந்துகொண்டார்.

• 9:52 இல், சமாரியாவிலுள்ள ஒரு கிராமத்திற்குச் செல்வதற்கு ஆயத்தம்பண்ணும்படி இயேசு சீடர்களை அனுப்பினார்.

• 9:54-55 இல், ஊழியத்தில் எடுத்த மற்றொரு தவறான முடிவுக்காக இயேசு யாக்கோபையும் யோவானையும் கடிந்துகொண்டார்.

• 10:1 இல், ஊழியம் செய்வதற்காக ஒரு பெரிய குழுவை இயேசு அனுப்பினார்.

போதித்தல், பொறுப்புகளை ஒப்படைத்தல் மற்றும் மதிப்பீடு செய்தல் ஆகியவற்றை இயேசு மாறி மாறிச் செய்தார். சீடர்கள் தோல்வியடைந்தபோதும், அவர் அவர்களைக் கைவிட்டுவிடவில்லை. மாறாக, அவர் அந்தத் தோல்வியைக் கற்பிப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தினார்.

பின்னர் பவுலும் இதே வழிமுறையைப் பின்பற்றினார். அவர் கிரேத்தா தீவிலுள்ள சபையை வழிநடத்த தீத்துவையும், எபேசுவில் ஊழியம் செய்ய தீமோத்தேயுவையும் நியமித்தார். பின்னர் அவர்களுக்குக் கூடுதல் பயிற்சி அளிப்பதற்காக அவர் கடிதங்களை எழுதினார். முதல் மிஷனரி பயணத்தின்போது சபைகளை ஸ்தாபித்த பிறகு, அச்சபைகளை மேற்பார்வையிடுவதற்காகப் பவுல் இரண்டாம் பயணத்தில் மீண்டும் சென்றார் (அப்போஸ்தலர் 15:36).

பயிற்சிக்கான இந்த வழிமுறை இன்றும் பயனுள்ளதாக இருக்கிறது. பல தலைவர்கள் ஒரு இளம் ஊழியரைத் தொடர்ச்சியான மேற்பார்வையோ அல்லது பொறுப்புக்கூறலோ இல்லாமல் வெளியே அனுப்புகிறார்கள்—பிறகு அந்த ஊழியர் தோல்வியடையும்போது ஆச்சரியப்படுகிறார்கள். “நான் பாடத்தைக் கற்பித்துவிட்டேன், அதனால் அவர்கள் சரியாகச் செய்வார்கள்” என்று நாம் நினைக்கக்கூடாது. மாறாக, மேற்பார்வை என்பது ஒரு தொடர்ச்சியான செயல்முறையாகும். நீங்கள் தலைவர்களைப் பயிற்றுவிக்க விரும்பினால், அவர்களை மேற்பார்வையிடுவதில் நேரத்தைச் செலவிட (முதலீடு செய்ய) வேண்டும்.

புதிய வேலையாட்களைப் பயிற்றுவிப்பதில் ஹோவர்ட் ஹென்ட்ரிக்ஸ் நான்கு கட்டங்களைப் பட்டியலிட்டார்:

1. கூறுதல்: அவர்களுக்கு உள்ளடக்கத்தைப் போதியுங்கள். இயேசு ராஜ்யத்தின் செய்தியைத் தம் சீடர்களுக்குப் பிரசங்கித்தார்.

2. காண்பித்தல்: ஊழியத்திற்கு ஒரு மாதிரியை வழங்குங்கள். இயேசு சீடர்களுக்கு ஊழியத்தைச் செய்துகாட்டினார்.

3. கைக்கொள்ளுதல்: நேரடி மேற்பார்வையின் கீழ் ஊழியம் செய்தல். இயேசு சீடர்களை ஊழியம் செய்ய அனுப்பி, பின்னர் அவர்களின் அனுபவத்தை மதிப்பீடு செய்தார்.

4. செய்தல்: நேரடி மேற்பார்வை இல்லாமல் ஊழியம் செய்தல். பெந்தெகோஸ்தே நாளுக்குப் பிறகு, சீடர்கள் இயேசுவின் மேற்பார்வை இல்லாமல் ஊழியம் செய்தார்கள்.

► தலைமைத்துவத்திற்காகச் சீடர்களைப் பயிற்றுவிக்க நீங்கள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்? நாம் படித்த படிகளில், எதை நீங்கள் திறம்படச் செய்கிறீர்கள்? எந்தப் படிகளில் முன்னேற்றம் தேவை? எதிர்காலத் தலைவர்களுக்கு வழிகாட்டுவதில் நீங்கள் எவ்வாறு இன்னும் திறம்பட செயல்படலாம் என்பதை ஒரு குழுவாக விவாதியுங்கள். உங்கள் ஊழியச் சூழலில் தலைவர்களை உருவாக்குவதற்கான ஒரு திட்டத்தைப் பெறும் வரை இந்த விவாதம் தொடர வேண்டும்.

நம்முடைய சீடர்கள் மற்ற சீடர்களை உருவாக்க வேண்டும்

“நீங்கள் என்னைத் தெரிந்துகொள்ளவில்லை, நான் உங்களைத் தெரிந்துகொண்டேன்...நீங்கள் போய்க் கனிகொடுக்கும்படிக்கும், உங்கள் கனி நிலைத்திருக்கும்படிக்கும், நான் உங்களை ஏற்படுத்தினேன்” என்று இயேசு தம்முடைய சீடர்களிடம் சொன்னார் (யோவான் 15:16). இயேசு தம்முடைய சீடர்களை, இன்னும் அதிக சீடர்களை உருவாக்கும்படி பயிற்றுவித்தார்.

► மத்தேயு 13:31-32-ஐ வாசிக்கவும்.

கடுகு விதை பற்றிய இயேசுவின் உவமையானது, தேவனுடைய ராஜ்யம் அதன் அசல் அளவை விடப் பன்மடங்கு பெரிதாக வளரும் என்பதைக் காட்டியது. ஒரு சிறிய கடுகு விதை எப்படி எதிர்பார்க்கப்பட்ட அளவைத் தாண்டி ஒரு செடியாக வளர முடியுமோ, அதேபோல சபையும் யாரும் எதிர்பார்க்காத அளவுக்குப் பெரிதாக வளரும். பழைய ஏற்பாட்டில், ஒரு மரத்தில் பறவைகள் தங்குவது என்பது பல தேசங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு பெரிய ராஜ்யத்தைக் குறித்தது (தானியேல் 4:12 மற்றும் எசேக்கியேல் 31:6). சீடர்கள் பலுகிப் பெருகும்போது, சபை அதன் ஆரம்ப அளவை விட பன்மடங்கு அதிகமாக வளர்ந்து, எல்லா தேசங்களையும் சென்றடையும் என்று இயேசு வாக்களித்தார்.

டாக்டர் ராபர்ட் கோல்மன், நம்முடைய ஊழியத்தின் மிகச்சிறந்த மதிப்பீடு என்பது பெருக்கத்தில்தான் இருக்கிறது என்று எழுதினார். “இறுதியாக இங்கே நாம் அனைவரும், நம்முடைய வாழ்க்கை எவ்வாறு பெருக்கப்படுகிறது என்பதை மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும். தேவ சித்தத்தினால் நம்மிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டவர்கள் பெரிய கட்டளையின் (Great Commission) தரிசனத்தைப் பெற்றுக்கொள்வார்களா? மேலும் அவர்கள் அதை மற்றவர்களுக்குப் போதிக்கக்கூடிய உண்மையுள்ள ஊழியர்களுக்குப் பகிர்ந்தளிப்பார்களா? நம்முடைய ஊழியம் அவர்கள் கைகளில் இருக்கும் காலம் மிக விரைவில் வரும்.”[3]

இயேசுவின் பிரதான ஆசாரிய ஜெபத்தின் நடுப்பகுதி அவருடைய சீடர்கள் மீது கவனம் செலுத்துகிறது (யோவான் 17:6-19). இயேசு சீடர்களுக்கு வழிகாட்டிய முறை பற்றிய மதிப்புமிக்க பாடங்களை இந்த ஜெபம் நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.[1]

(1) முதலில், நாம் யாருக்கு வழிகாட்டுகிறோமோ அவர்களைப் பாதுகாக்கிறோம்.

“நான் அவர்களுடனேகூட உலகத்திலிருக்கையில் அவர்களை உம்முடைய நாமத்தினாலே காத்துக்கொண்டேன்” என்று இயேசு ஜெபித்தார். சுவிசேஷ நூல்களில் 20 முறை, ஆபத்தைக் குறித்து எச்சரிக்கையாக இருக்கும்படி இயேசு தம்முடைய சீடர்களிடம் சொன்னார். அவர் அவர்களைத் தவறுகளிலிருந்து பாதுகாத்தார். நாம் சீடர்களைப் பயிற்றுவிக்கும்போது, அவர்களின் உலகில் உள்ள ஆபத்துகளிலிருந்து அவர்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும். நம்முடைய பயிற்சி நடைமுறைக்கு ஏற்றதாக இருக்க வேண்டும்.

► உங்கள் கலாச்சாரத்தில் இளம் ஊழியர்கள் எதிர்கொள்ளும் ஆபத்துகள் என்ன? ஒரு வழிகாட்டியாக, இந்த ஆபத்துகளுக்கு நீங்கள் அவர்களை எப்படித் தயார்படுத்துவீர்கள்?

(2) அவர்கள் முதிர்ச்சியடையும்போது, நாம் வழிநடத்துபவர்களை நம்புகிறோம்.

“நீர் அவர்களை உலகத்திலிருந்து எடுத்துக்கொள்ளும்படி நான் வேண்டிக்கொள்ளாமல், நீர் அவர்களைத் தீமையினின்று காக்கும்படி வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்” என்று இயேசு ஜெபித்தார் (யோவான் 17:15). சீடர்கள் சோதனைகளை எதிர்கொள்வார்கள் என்று இயேசு அறிந்திருந்தார், ஆனால் தாம் பயிற்றுவித்தவர்கள் மீது அவர் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். நாம் பயிற்றுவிக்கும் இளம் தலைவர்களை நம்ப நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இதற்கு, அதிகாரத் தோரணையில் செயல்படுவதை விட்டுவிட்டு, முக்கியமான முடிவுகளை எடுப்பதில் மற்றவர்களை நம்புவது அவசியமாகும்.

தலைவர்கள் தங்களைப் பின்பற்றுபவர்களைப் பார்க்கும் இரண்டு வழிகள் இருப்பதாக அஜித் பெர்னாண்டோ எழுதுகிறார்.

• பலவீனமான தலைவர்கள், தங்களைப் பின்பற்றுபவர்களின் பலவீனங்கள் மீதே கவனம் செலுத்துகிறார்கள்.

• திறம்படச் செயல்படும் தலைவர்கள், தங்களைப் பின்பற்றுபவர்களின் பலவீனங்களைச் சரிசெய்யும் அதே வேளையில், அவர்களின் பலங்கள் மீதும் கவனம் செலுத்துகிறார்கள். திறம்படச் செயல்படும் தலைவர்கள் மற்றவர்களை “நம்பிக்கையின் கண்களோடு” பார்க்கிறார்கள்.

(3) அவர்கள் பயிற்சி பெற்ற பிறகு, உலகிற்குச் சேவை செய்ய நாம் நம்முடைய சீடர்களை வெளியே அனுப்புகிறோம்.

“நீர் என்னை உலகத்தில் அனுப்பினதுபோல, நானும் அவர்களை உலகத்தில் அனுப்புகிறேன்” என்று இயேசு ஜெபித்தார் (யோவான் 17:18). பெந்தெகோஸ்தே நாளுக்குப் பிறகு, இயேசு எதற்காக அவர்களைத் தயார் செய்தாரோ அந்தப் பெரும் பணியைச் சீடர்கள் தொடங்கினார்கள். ஒரு தேவையுள்ள உலகத்திற்குச் சுவிசேஷத்தைக் கொண்டுசெல்லும்படிக்கே, நாம் சீடர்களுக்கு வழிகாட்டுகிறோம்.

“அவர்களில் நான் மகிமைப்பட்டிருக்கிறேன்” என்று இயேசு சொன்னார் (யோவான் 17:10). நாம் பயிற்றுவித்தவர்களை வெளியே அனுப்பும்போது, இயேசுவுக்கே மகிமை கிடைப்பதை நாம் உறுதிசெய்ய வேண்டும். நாம் பயிற்றுவித்தவர்களிடமிருந்து வரும் புகழை எடுத்துக்கொள்ள நாம் சோதிக்கப்படலாம். மற்றவர்களைச் சீடராக்கும் நம்முடைய திறமைக்காகப் புகழைப் பெற்றுக்கொள்ள நாம் சோதிக்கப்படலாம். மாறாக, மகிமை தேவனுக்கு மட்டுமே சேருகிறது என்பதை நாம் உறுதிசெய்ய வேண்டும்.

ஊழியத்தில் குழுக்களின் முக்கியத்துவத்தை இயேசுவின் முன்மாதிரி காட்டுகிறது. குழு ஊழியம் என்பது, இளைய உடன் ஊழியர்களுக்கு வழிகாட்டுவதையும், சக போதகர்களுடன் உறவை வளர்த்துக்கொள்வதையும் உள்ளடக்கியது. மற்ற மக்களுடன் உறவு வைத்துக்கொள்வதற்காகவே நாம் படைக்கப்பட்டோம். குழுக்கள் ஏன் இவ்வளவு முக்கியமானவை?

குழுக்கள் சமநிலையை வழங்குகின்றன

இயேசு பல்வேறு விதமான பின்னணிகளிலிருந்து மக்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார். பேதுருவும் யோவானும் நிலையான போட்டியாளர்களாக இருந்தனர். மத்தேயு ரோம அரசாங்கத்திற்காக வேலை செய்தார், ஆனால் தீவிரவாதியான சீமோன் (Simon the Zealot) ரோமர்களை யூதேயாவிலிருந்து விரட்ட விரும்பினார். இந்த மனிதர்கள் நேர் எதிர்மாறானவர்கள். இயேசு தம் சீடர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, பல்வேறு வகையான மக்களைக் கொண்ட ஒரு குழுவைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

ஒரு குழுவில் இப்படிப்பட்ட எதிரெதிரான நபர்கள் இருப்பதால் ஏற்படும் சிரமங்களை நாம் அடிக்கடி பார்த்தாலும், மாறுபட்ட ஆளுமைகள் தரும் நன்மைகளை நாம் புறக்கணிக்கக் கூடாது. பேதுரு போன்ற ஒரு அப்போஸ்தலன் பெரிய அறிவிப்புகளைச் செய்வதில் விரைவானவர். தோமா மற்றும் அந்திரேயா போன்ற எச்சரிக்கையான அப்போஸ்தலர்களால் அவர் சமப்படுத்தப்பட்டார். ஆதிச்சபை, தலைமையில் வெவ்வேறு ஆளுமைகளைக் கொண்டிருந்ததால் பயனடைந்தது.

ஞானமுள்ள தலைவர்கள் வெவ்வேறு பின்னணிகளிலிருந்து குழு உறுப்பினர்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். ஒரு வலுவான குழு, சபையின் தலைமைத்துவத்திற்குப் பல்வேறு பலங்களைக் கொண்டுவருகிறது. ஒரு குழு உறுப்பினர் நிதி விவகாரங்களை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம்; இன்னொருவர் தனிப்பட்ட உறவுகளில் வலுவானவராக இருக்கலாம்; மற்றொருவர் ஆழமான வேதாகம நுண்ணறிவுகளைக் கொண்டிருக்கலாம். சபைக்குச் சமச்சீரான தலைமையை வழங்க அனைவரும் ஒன்றாக இணைகிறார்கள்.

குழுக்கள் ஞானமான ஆலோசனையை வழங்குகின்றன

இயேசு சீடர்களைப் பயிற்றுவிக்கும்போது, அவர் சபைக்கு அஸ்திபாரம் போடுகிறார் என்பதை அறிந்திருந்தார். பெந்தெகோஸ்தே நாளுக்குப் பிறகு, ஆதிச்சபை பல கடினமான முடிவுகளை எதிர்கொள்ளும். இந்த முடிவுகளை எடுக்கும்போது சீடர்களுக்கு ஒருவருக்கொருவர் தேவைப்படுவார்கள் என்பதை இயேசு அறிந்திருந்தார்.

சபை எதிர்கொண்ட ஆரம்பகால முடிவுகளில் ஒன்று, “புறஜாதி விசுவாசிகள் எவ்வாறு சபையின் ஒரு பகுதியாக மாறுவது? யூதச் சட்டத்தின் எல்லா அம்சங்களையும் அவர்கள் பின்பற்ற வேண்டுமா?” என்பதுதான். இது நமக்கு எளிமையானதாகத் தோன்றினாலும், அது ஒரு கடினமான முடிவாக இருந்தது. இது தனிப்பட்ட விருப்பம் சார்ந்த விஷயம் அல்ல; உணவு மற்றும் விருத்தசேதனச் சட்டங்கள் பழைய ஏற்பாட்டின் அடிப்படையிலானவை. இந்த முடிவு நீண்டகால விளைவுகளைக் கொண்டிருந்தது. இன்று, நீங்களும் நானும் இந்த முடிவால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம்; எருசலேம் சங்கம் வேறுவிதமாக முடிவு செய்திருந்தால், இன்று புறஜாதி கிறிஸ்தவர்கள் யூதச் சட்டங்களுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டியிருந்திருக்கும்.

அப்போஸ்தலர் 15, ஆதிச்சபை இந்த முக்கியமான பிரச்சினையை எவ்வாறு தீர்த்தது என்பதைக் காட்டுகிறது. வெவ்வேறு கருத்துக்களைக் கேட்ட பிறகு, அவர்கள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்கள். புறஜாதி சபைக்கு எழுதிய கடிதத்தில், அப்போஸ்தலர்கள் அந்த முடிவை விவரிக்க ஒரு அழகான சொற்றொடரைப் பயன்படுத்தினார்கள்: “பரிசுத்த ஆவிக்கும் எங்களுக்கும் நலமாகக்கண்டது” (அப்போஸ்தலர் 15:29). சபைத்தலைவர்களை ஒன்றிணைத்து, அவர்களின் கருத்துக்களைப் பகிர அனுமதித்து, பின்னர் குழுவைச் சரியான முடிவை நோக்கி வழிநடத்துவதன் மூலம் ஆவியானவர் வழிநடத்தினார்.

ஒரு முடிவை எடுக்கும்போது பலதரப்பட்ட கண்ணோட்டங்கள் அவசியம் என்பதை நீதிமொழிகள் புத்தகத்தின் ஆசிரியர் வலியுறுத்துகிறார்.

• மதியீனனுடைய வழி அவன் பார்வைக்குச் செம்மையாயிருக்கும்; ஆலோசனைக்குச் செவிகொடுக்கிறவனோ ஞானமுள்ளவன் (நீதிமொழிகள் 12:15).

• அநேக ஆலோசனைக்காரர் உண்டானால் சுகம் உண்டாகும் (நீதிமொழிகள் 11:14).

• நல்யோசனைசெய்து யுத்தம்பண்ணு; ஆலோசனைக்காரர் அநேகரால் ஜெயங்கிடைக்கும் (நீதிமொழிகள் 24:6).

சபைத் தலைவர்களுக்கு இது ஒரு முக்கியமான கொள்கையாகும். நீங்கள் மற்றவர்களுக்குச் செவிகொடுக்க விரும்பவில்லை என்றால், நீங்கள் ஞானமுள்ளவர் அல்ல என்று நீதிமொழிகள் கூறுகிறது. ஒரு மூடன் எப்போதும் தான் செய்வது சரி என்று நினைக்கிறான், ஆனால் ஒரு ஞானவான் மற்றவர்களுக்குச் செவிகொடுக்க மனமுள்ளவனாயிருக்கிறான்.

ஒரு குழுவின் நோக்கம் ஞானமான ஆலோசனையை வழங்குவதென்றால், நம்மைப் போலன்றி வித்தியாசமாகச் சிந்திக்கும் மனிதர்கள் நமக்குத் தேவை. ஒரு குழுவைத் தேர்ந்தெடுக்கும்போது, நம்மைப் போலவே இருப்பவர்களை (நம்முடைய நகல்களை) நாம் தேடக்கூடாது என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் நம்முடன் உடனடியாக ஒத்துப்போகும் நபர்கள் நமக்குத் தேவையில்லை.

குழுக்கள் உற்சாகத்தை வழங்குகின்றன

ஒரு குழுவின் நன்மையை பிரசங்கி புத்தகம் விவரிக்கிறது. “ஒண்டியாயிருப்பதிலும் இருவர் கூடியிருப்பது நலம்; அவர்களுடைய பிரயாசத்தினால் அவர்களுக்கு நல்ல பலனுண்டாகும். ஒருவன் விழுந்தால் அவன் உடனாளி அவனைத் தூக்கிவிடுவான்; ஒண்டியாயிருந்து விழுகிறவனுக்கு ஐயோ, அவனைத் தூக்கிவிடத் துணையில்லையே” (பிரசங்கி 4:9-10).

சபை எதிர்ப்பை எதிர்கொண்டபோது, அப்போஸ்தலர்கள் ஒருவரையொருவர் உற்சாகப்படுத்திக்கொண்டார்கள். ஆதிச்சபை உறுப்பினர்களுக்கிடையேயான பரஸ்பர ஆதரவை விவரிக்க லூக்கா, “ஒருமனப்பட்டு” என்ற சொற்றொடரைப் பயன்படுத்தினார்.

சிறந்த மிஷனரியான ஹட்சன் டெய்லர் இந்தக் கொள்கையை விளக்குகிறார். ஊழிய வாஞ்சையுடன் டெய்லர் சீனாவிற்குச் சென்றார், ஆனால் விரைவில் அவர் சோர்வடைந்தார். அவருடைய ஆதரவாளர்கள் சிலர் நிதியுதவி அனுப்புவதை நிறுத்திவிட்டார்கள். ஏற்கனவே அங்கிருந்த மிஷனரிகள் அவரை விமர்சித்தனர். பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் கூட அவருடைய ஊழியத்தை எதிர்த்தது. இங்கிலாந்திலிருந்து அவருடைய வருங்கால மனைவி, ஒரு மிஷனரியைத் திருமணம் செய்துகொள்வதில் தனக்கு நிச்சயமில்லை என்று அவருக்குக் கடிதம் எழுதினாள். டெய்லர் சோர்ந்துபோய், வீடு திரும்பத் தயாரானார்.

அந்த நேரத்தில், வில்லியம் பர்ன்ஸ் என்ற வயது முதிர்ந்த ஸ்காட்டிஷ் மிஷனரி, சீனாவின் உள்நாட்டிற்குச் சென்ற ஒரு சுவிசேஷப் பயணத்தில் ஹட்சன் டெய்லருடன் ஏழு மாதங்கள் செலவிட்டார். அந்த இரண்டு மனிதர்களும் ஒன்றாகப் பயணம் செய்தார்கள், ஒன்றாக ஜெபித்தார்கள், ஒன்றாகப் பிரசங்கித்தார்கள். அந்தப் பயணத்தின்போது, சீனாவுக்கான தனது தரிசனத்தை டெய்லர் மீண்டும் பெற்றுக்கொண்டார். ஜான் பொல்லாக் எழுதும்போது, “வில்லியம் பர்ன்ஸ், ஹட்சன் டெய்லரை அவரிடமிருந்தே காப்பாற்றினார்” என்று குறிப்பிட்டார்.

பின்னர் ஹட்சன் டெய்லர் ‘சீனா உள்நாட்டு மிஷனை’ நிறுவினார், மேலும் நவீன காலத்தின் மிகச்சிறந்த மிஷனரிகளில் ஒருவராக அறியப்படுகிறார்; வில்லியம் பர்ன்ஸ் கிட்டத்தட்ட அறியப்படாதவராகவே இருக்கிறார். இருப்பினும், சீனா உள்நாட்டு மிஷன் மூலம் ஆதாயப்படுத்தப்பட்ட ஆயிரக்கணக்கான மனமாற்றங்களுக்கு வில்லியம் பர்ன்ஸும் ஒரு காரணமாவார். ஒரு இக்கட்டான தருணத்தில் பர்ன்ஸ் ஹட்சன் டெய்லரை உற்சாகப்படுத்தினார். குழுக்கள் உற்சாகத்தை அளிக்கின்றன.

குழுக்கள் பொறுப்புக்கூறலை வழங்குகின்றன

நம் ஒவ்வொருவருக்கும் குருட்டுப் புள்ளிகள்—அதாவது நமக்கேத் தெரியாத குணாதிசயங்கள்—உண்டு. நம்முடைய குடும்பப் பின்னணி, நாம் கிறிஸ்தவர்களாவதற்கு முன்பு வாழ்ந்த வாழ்க்கை மற்றும் நம்முடைய ஆளுமை ஆகியவற்றிலிருந்து வரும் பலவீனங்களை நாம் ஊழியத்திற்குள் கொண்டு வருகிறோம். அந்தக் காரியங்கள் நம் ஊழியத்தைப் பாதிக்கின்றன.

நமக்குள் இருக்கும் இந்தப் பலவீனங்களை நாம் பார்க்காமல் இருக்கலாம், ஆனால் நம்முடைய ஊழியத்தை அழிக்கக்கூடிய இந்தப் பகுதிகளைக் குறித்து மற்ற குழு உறுப்பினர்களால் நம்மை எச்சரிக்க முடியும். எபிரெயர் புத்தகத்தின் ஆசிரியர் கிறிஸ்தவர்களை இவ்வாறு துரிதப்படுத்தினார்: “அன்புக்கும் நற்கிரியைகளுக்கும் நாம் ஏவப்படும்படி ஒருவரையொருவர் கவனித்து” (எபிரெயர் 10:24). “ஏவ” என்பதற்கான மூல கிரேக்க வார்த்தை, ஒருவரைத் தூண்டுவது அல்லது குத்துவது (poking) என்ற கருத்தைக் கொண்டுள்ளது. சில நேரங்களில், இது விரும்பத்தகாததாக இருக்கலாம். நம்மில் யாருமே குத்தப்படுவதை விரும்புவதில்லை, ஆனால் பொறுப்புக்கூறல் மதிப்புமிக்கது. ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவ தலைவருக்கும், “இந்தச் செயல் ஞானமற்றது. நீங்கள் இதை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும்” என்று சொல்லக்கூடிய குறைந்தபட்சம் ஒரு நபராவது தேவை.

இடைக்காலத்து மடாலயங்கள் மற்றும் வெஸ்லியின் வகுப்பு கூட்டங்கள் முதல், ‘வாக்குத்தத்ததை காப்பாற்றுகிறவர்கள்’ போன்ற நவீன குழுக்கள் வரை, கிறிஸ்தவ தலைவர்கள் பொறுப்புக்கூறலில் நீண்ட பாரம்பரியத்தைக் கொண்டுள்ளனர். இன்றைய சபைத் தலைவர்கள் வாராந்திர பொறுப்புக்கூறலினால் பயனடைகிறார்கள். இதை தனிப்பட்ட முறையில் ஒருவருக்கொருவர், சிறுகுழுக்களில் அல்லது தொலைபேசி மூலமாகக்கூடச் செய்யலாம். நாம் வெகுதூரம் விலகிச் செல்வதற்கு முன்பே, ஆவிக்குரிய ஆபத்தைக் குறித்து இந்தப் பொறுப்புக்கூறல் நம்மை எச்சரிக்க முடியும்.

சிறந்த பொறுப்புக்கூறலுக்கு, ஒவ்வொரு கூட்டாளிக்கும் முழுமையான நேர்மையும், கூட்டாளிகளுக்கு இடையே முழுமையான இரகசியக் காப்பும் (confidentiality) தேவை. பொறுப்புக்கூறலுக்கான கேள்விகளுக்கு நீங்கள் பல உதாரணங்களைக் காணலாம். ஒரு பட்டியலில் இந்தக் கேள்விகள் அடங்கும்:

• இந்த வாரம், நீங்கள் தேவனோடு ஒழுங்காக நேரம் செலவிட்டீர்களா?

• இந்த வாரம், உங்கள் உத்தமத்தை எந்த விதத்திலாவது சமரசம் செய்தீர்களா?

• இந்த வாரம், உங்கள் சிந்தனை வாழ்க்கை சுத்தமாக இருந்ததா?

• இந்த வாரம், நீங்கள் ஏதேனும் பாலியல் பாவம் செய்தீர்களா?

• இந்த வாரம், உங்கள் மனைவிக்கு (அல்லது கணவருக்கு) என்ன குறிப்பிடத்தக்க காரியம் செய்தீர்கள்?

• இந்த வாரம், விசுவாசி அல்லாத ஒருவருடன் உங்கள் விசுவாசத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டீர்களா?

• இந்தப் பதில்கள் ஒவ்வொன்றிலும் நீங்கள் உண்மையாக இருந்தீர்களா?

சோதனைக் காலங்களில் ஒரு குழுவின் பொறுப்புக்கூறல் முக்கியமானது. ஒரு இளம் போதகருக்கு எழுதும்போது, நிலையான ஊழியத்தைக் கட்டுவது எப்படி என்று பவுல் ஆலோசனை வழங்கினார். “பாலியத்துக்குரிய இச்சைகளுக்கு நீ விலகியோடி, சுத்த இருதயத்தோடே கர்த்தரைத் தொழுதுகொள்ளுகிறவர்களுடனே, நீதியையும் விசுவாசத்தையும் அன்பையும் சமாதானத்தையும் அடையும்படி நாடு” என்று தீமோத்தேயுவை பவுல் எச்சரிக்கிறார் (2 தீமோத்தேயு 2:22). சுத்த இருதயத்தோடே கர்த்தரைத் தொழுதுகொள்ளுகிற மற்ற தேவ பக்தர்களோடு இணைந்து செயல்படுவது, தீமோத்தேயுவின் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கைக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்பதைப் பவுல் உணர்ந்திருந்தார்.

► நீங்கள் ஒரு ஊழியக் குழுவின் பகுதியாக இருந்தால், உங்கள் குழுவிலிருந்து நீங்கள் பெறும் சில நன்மைகளைப் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள். ஒரு ஊழியக் குழுவின் பகுதியாக இருப்பதில் உள்ள சில சவால்கள் என்ன?

ஒரு குழுவோடு வேலை செய்தல்

மிகவும் வித்தியாசமான ஆளுமைகளைக் கொண்ட ஒரு கூட்டத்தை, ஐக்கியப்பட்ட ஒரு குழுவாக இயேசு உருவாக்கினார். இயேசு அவர்களின் வித்தியாசங்களை எடுத்துக்கொண்டு, ஆதிச்சபையை வழிநடத்தக்கூடிய ஒரு குழுவை உருவாக்கினார். சபைக்குப் பேதுருவின் தைரியமான தலைமைத்துவம் தேவைப்பட்டது, அதேபோல பிலிப்புவின் அமைதியான ஆவியும் தேவைப்பட்டது. பின்பற்றுபவர்களின் ஒரு கூட்டத்தை ஒரு அணியாக (Team) வார்ப்பது ஒரு தலைவருக்கு இருக்கும் மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்றாகும்.

இலங்கையைச் சேர்ந்த சபைத் தலைவரான அஜித் பெர்னாண்டோ, ஒரு குழுவைக் கட்டியெழுப்புவதில் உள்ள சவால்களை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறார். அவர் எழுதுகிறார்:

சுவிசேஷ சபையின் துயரம் என்னவென்றால், நாம் முடிவெடுக்கும் மற்றும் செயல்படும் விதத்தைத் தீர்மானிப்பதில், பெரும்பாலும் உணர்வுகள் இறையியலை (வேத சத்தியத்தை) மேற்கொண்டுவிடுகின்றன. வேதாகமக் கிறிஸ்தவன் சொல்கிறான், 'இந்த நபரைப் பற்றி என் உணர்வுகள் எதுவாக இருந்தாலும், நான் அவரை ஏற்றுக்கொள்வேன், ஏனென்றால் நான் அப்படிச் செய்ய வேண்டுமென்று தேவன் விரும்புகிறார். மேலும் அவருடன் இணக்கமாக வேலை செய்ய எனக்குக் கிருபை தரும்படி நான் தேவனிடம் கேட்பேன்.' நம் உணர்வுகள் வேறு செய்தியைத் தந்தாலும், இந்த நபரோடு வேலை செய்யும் இந்த முயற்சி வெற்றிபெறும் என்று நம் இறையியல் சொல்கிறது. இந்த உறவில் கடினமாக உழைக்க நம் இறையியல் நம்மைத் தூண்டுகிறது. நாம் அந்த நபருக்காகவும் அவருடனான நம் உறவுக்காகவும் ஜெபிக்கிறோம். நாம் அவரைத் தவறாமல் சந்திக்கிறோம். நாம் அவரிடம் கிறிஸ்தவ அன்பைக் காட்டவும், அவருடைய தனிப்பட்ட நலனுக்காக நம்மால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்யவும் நாடுகிறோம். இந்தக் குழுவின் மூலம் இந்த நபர் என்ன சாதிக்க முடியும் என்பதற்கான கனவுகளை நாம் உருவாக்குகிறோம்.[1]

கிறிஸ்துவின் சரீரத்தில், மக்களை நமக்குப் பிடிக்கவில்லை என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அவர்களை நிராகரிக்க நமக்கு உரிமையில்லை என்று 1 கொரிந்தியர் 12:12-25 போதிக்கிறது. நீங்கள் ஒரு சபையைக் கட்டினால், உங்களுக்குப் பிடிக்காத அல்லது ஒத்து வராத உறுப்பினர்கள் அதில் இருப்பார்கள். ஒரு கிறிஸ்தவ தலைவராக, நீங்கள் இவ்வாறு சொல்ல வேண்டும்: “என் தனிப்பட்ட உணர்வுகள் எதுவாக இருந்தாலும், இந்த நபரை நான் ஏற்றுக்கொள்வேன்; ஏனென்றால் தேவன் இவரை என் பராமரிப்பில் வைத்திருக்கிறார். இவரோடு வேலை செய்யக் கிருபை தரும்படியும், இவரை ஆசீர்வதித்து ஊழியத்தில் செழிக்கப்பண்ணும்படியும் நான் தேவனிடம் கேட்பேன்.”

ஒருமுறை ஒருவர், எதிர்காலப் போதகர் ஒருவரிடம், “நீங்கள் ஏன் போதகராக விரும்புகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். அதற்கு அந்த இளைஞன், “விமான நிலையத்தில், ஒருவர் தன் போதகரின் சூட்கேஸை (பயணப்பெட்டியை) தூக்கிச் செல்வதைப் பார்த்தேன். எனக்கும் என்னுடைய சூட்கேஸை யாராவது தூக்கிச் செல்ல வேண்டும்!” என்று பதிலளித்தார்.

இயேசுவின் கண்ணோட்டம் மிகவும் வித்தியாசமானது! இந்த இளைஞன் தனக்கு மற்றவர்கள் ஊழியம் செய்ய வேண்டும் என்று விரும்பினான்; ஆனால் இயேசுவோ மற்றவர்களுக்கு ஊழியம் செய்ய விரும்பினார். “அப்படியே, மனுஷகுமாரனும் ஊழியங்கொள்ளும்படி வராமல், ஊழியஞ்செய்யவும், அநேகரை மீட்கும்பொருளாகத் தம்முடைய ஜீவனைக் கொடுக்கவும் வந்தார் என்றார்” (மாற்கு 10:45). உண்மையான தலைமைத்துவம் என்பது சேவையை உள்ளடக்கியது என்பதை இயேசு நமக்குக் காட்டுகிறார். இயேசு தம்மைத்தாமே தாழ்த்தி, அடிமையின் ரூபமெடுத்தார் (பிலிப்பியர் 2:7)

► யோவான் 13:1-20-ஐ வாசிக்கவும்.

சுவிசேஷங்களில் இயேசுவின் சேவகத் தலைமைத்துவ மாதிரியை நாம் படிக்கக்கூடிய பல இடங்கள் உள்ளன. ஆனால் மிகவும் சக்திவாய்ந்த உதாரணங்களில் ஒன்று, இயேசு சீடர்களின் கால்களைக் கழுவிய கதை. இந்தக் காட்சியில், ஒரு சேவகனாக இருப்பது என்றால் என்ன என்பதை இயேசு காட்டுகிறார்.

கடைசி இராப்போஜனத்தில் இயேசு செய்த செயலை நினைவுகூரும் வகையில் சில சபைகள் கால்களைக் கழுவும் ஆராதனையை நடத்துகின்றன. இது ஒரு அழகான ஆராதனையாக இருக்கலாம், ஆனால் இயேசு ஒரு விசேஷித்த சடங்கைச் செய்யவில்லை என்பதை உணர்வது மிகவும் சக்திவாய்ந்ததாக இருக்கும். மாறாக, செய்யப்பட வேண்டிய ஒரு அவசியமான வேலையை அவர் சாதாரணமாகச் செய்தார்.

எருசலேமின் வீதிகள் புழுதி படிந்தவையாக இருந்ததால், ஒரு முறையான விருந்தில் கலந்துகொள்ளும் விருந்தினர்களின் கால்களைக் கழுவுவது வழக்கம். இது மிகத் தாழ்ந்த வேலைக்காரர்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு பணியாகும். இயேசு தம்முடைய சீடர்களுடன் பஸ்கா பண்டிகைக்காகக் கூடியிருந்தபோது, அந்த அறையில் வேலைக்காரர்கள் யாரும் இல்லை. சீடர்கள் யாரும் இந்தப் பணியைச் செய்ய முன்வரவில்லை; அவர்கள் இயேசுவின் ராஜ்யத்தில் உயர்ந்த பதவிகளை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் இயேசு முழங்கால்படியிட்டு, மிகத் தாழ்ந்த வேலைக்காரன் செய்யும் வேலையைச் செய்யத் தொடங்கினார்.

இந்தக் காட்சி இயேசுவின் தலைமைத்துவப் புரிதலைக் காட்டுகிறது. மற்றவர்கள் பதவிக்காகவும் அதிகாரத்துக்காகவும் தலைமையை நாடினார்கள். ஒரு நிறுவனத்தின் உச்சிக்குச் செல்வதே அவர்களின் குறிக்கோளாக இருந்தது. இயேசு ஏற்கனவே உச்சியில் இருந்தார்; அவரே சீடர்களின் எஜமான். ஆனால் அவர் மனமுவந்து மிகத் தாழ்ந்த இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டார்.

கிறிஸ்துவைப் போன்ற தலைவராக இருப்பது என்பதன் அர்த்தம் இதுவே. கிறிஸ்துவைப் போன்ற தலைவர், யாரும் விரும்பாத வேலைகளைச் செய்கிறார். அவர் சத்தமாகக் கட்டளையிடுவதன் மூலம் அல்ல, தம்முடைய தாழ்மையான சேவையின் முன்மாதிரி மூலமே மற்றவர்களைத் தூண்டுகிறார்.

[1] ஒருமுறை ஒருவர் சொன்னார், “ஒரு சேவக மனப்பான்மைக்கான சோதனை என்னவென்றால், ‘நான் ஒரு வேலைக்காரனைப் போல நடத்தப்படும்போது நான் எப்படி நடந்துகொள்கிறேன்?’ என்பதே.” இயேசுவைப் பின்பற்றும் ஒரு தலைவர், வேலைக்காரனைப் போல நடத்தப்படுவதைக் குறித்துப் புண்படுவதில்லை. இயேசு மற்ற சீடர்களுடன் சேர்த்து யூதாஸின் கால்களையும் கழுவினார் என்பதை மறக்காதீர்கள். உங்களைக் காட்டிக்கொடுக்க ஏற்கனவே முடிவு செய்த ஒரு மனிதனின் கால்களைத் தாழ்மையுடன் கழுவுவதை உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியுமா?

சீடர்களின் கால்களைக் கழுவி முடித்ததும், பதவி தேடும் எண்ணம் கொண்ட அந்த மனிதர்களிடம் இயேசு “நான் உங்களுக்குச் செய்ததுபோல நீங்களும் செய்யும்படி உங்களுக்கு மாதிரியைக் காண்பித்தேன்” (யோவான் 13:15) என்று கூறினார். முப்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, சீமோன் பேதுரு எழுதும்போது இயேசுவின் தாழ்மையை நினைவுகூர்ந்திருக்கலாம்: “நீங்களெல்லாரும் ஒருவருக்கொருவர் கீழ்ப்படிந்து, மனத்தாழ்மையை அணிந்துகொள்ளுங்கள்” (1 பேதுரு 5:5). இயேசு எப்படி சீடர்களுக்கு ஊழியம் செய்யத் துண்டை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டாரோ, அப்படியே நாமும் மற்றவர்களுக்கு ஊழியம் செய்யத் தாழ்மையை அணிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கிறிஸ்தவ தலைவர்களாக, சேவைக்கான வாய்ப்புகளைத் தேடுவதை விட, பதவியை நாட நாம் சோதிக்கப்படலாம். ஆனால் கிறிஸ்தவ தலைமைத்துவம் என்பது சேவை (ஊழியம்) என்பதை இயேசு காண்பித்தார்.

உங்கள் வாழ்வின் இறுதியில், மற்ற கிறிஸ்தவ ஊழியர்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக (Mentor) நீங்கள் ஏற்படுத்திய தாக்கமே உங்கள் ஊழியத்தின் மிகச்சிறந்த மரபாக (legacy) இருக்கக்கூடும். உங்கள் ஊழியக் காலத்தில் வெறும் 12 கிறிஸ்தவ ஊழியர்களுக்கு மட்டும் நீங்கள் வழிகாட்டினால், உங்கள் தாக்கம் அந்த 12 பேர் மூலமாகவும், அவர்கள் வழிகாட்டப்போகும் ஊழியர்கள் மூலமாகவும் பலுகிப்பெருகும்.

வருத்தத்துக்குரிய விஷயம் என்னவென்றால், பெரும்பாலான கிறிஸ்தவ தலைவர்கள் வழிகாட்டுதலின் முக்கியத்துவத்தை அறிந்திருந்தாலும், மற்றவர்களுக்கு வழிகாட்டத் தேவையான நேரத்தைச் சில தலைவர்களே செலவிடுகிறார்கள் (முதலீடு செய்கிறார்கள்). ஊழியத்தின் இந்தப் பகுதியை நாம் ஏன் புறக்கணிக்கிறோம்?

ஒரு காரணம், வழிகாட்டுதலுக்குச் செலுத்த வேண்டிய விலை. வழிகாட்டுதல் மதிப்புமிக்க நேரத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது. இளம் தலைவர்களுக்கு வழிகாட்டச் செலவிடும் நேரத்தை, பெரிய கூட்டங்களுக்கு ஊழியம் செய்வதில் செலவிடுவது சிறந்தது என்று நாம் அடிக்கடி நம்புகிறோம்.

மற்றொரு காரணம், வழிகாட்டுதலோடு வரும் ஏமாற்றம். “நான் அடுத்த தலைமுறைத் தலைவர்களைப் பயிற்றுவிக்கிறேன்” என்று சொல்வது கவர்ச்சிகரமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் எதார்த்தம் பெரும்பாலும் குறைவான உற்சாகத்தைத் தருவதாகவே இருக்கிறது.

பல நேரங்களில், தம்முடைய சீடர்களின் மெதுவான முன்னேற்றத்தைக் கண்டு இயேசு ஏமாற்றம் அடைந்திருக்க வேண்டும். இயேசுவுடன் மூன்று ஆண்டுகள் இருந்த பிறகு, பிலிப்பு, “ஆண்டவரே, பிதாவை எங்களுக்குக் காண்பியும், அது எங்களுக்குப் போதும் என்றான்” (யோவான் 14:8). இயேசு 5,000 பேரைப் போஷித்துச் சில வாரங்களுக்குப் பிறகு, சீடர்கள் 4,000 பேர் கொண்ட கூட்டத்தை எதிர்கொண்டார்கள். அவர்கள், “இந்த வனாந்தரத்திலே ஒருவன் எங்கேயிருந்து அப்பங்களைக் கொண்டுவந்து இத்தனைபேர்களைத் திருப்தியாக்கக்கூடும்” என்று கேட்டார்கள் (மாற்கு 8:4).

அப்போஸ்தலனாகிய பவுலும் இதே போன்ற பல ஏமாற்றங்களை அனுபவித்தார். யோவான் மாற்கு முதல் மிஷனரி பயணத்தின்போது பாதியில் விட்டுச் சென்றார் (அப்போஸ்தலர் 13:13). தேமாவை மாதக்கணக்கில் பயிற்றுவித்த பிறகு, பவுல் ஒரு தனிமையான சிறைச்சாலையிலிருந்து எழுதினார்: “தேமா இப்பிரபஞ்சத்தின்மேல் ஆசைவைத்து, என்னைவிட்டுப் பிரிந்து போனான்” (2 தீமோத்தேயு 4:10).

வழிகாட்டுதல் அதிக விலைக்கிரயமுள்ளது மற்றும் ஏமாற்றமளிக்கக்கூடியது, ஆனால் அது தலைவரின் பணியில் ஒரு முக்கியமான பகுதியாகும். ஒவ்வொரு முதிர்ச்சியுள்ள கிறிஸ்தவ தலைவரும் எதிர்காலத் தலைவர்களுக்கு வழிகாட்ட வேண்டும். அதே நேரத்தில், ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவ தலைவருக்கும் போராட்ட காலங்களில் ஆதரவளிக்க ஒரு வழிகாட்டி தேவை.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தன் வாழ்க்கையில் மூன்று நபர்கள் தேவை என்று ஹோவர்ட் ஹென்ட்ரிக்ஸ் கூறினார்:

1. ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு பவுல் தேவை: அதாவது, தொடர்ந்து வளர்ச்சி அடைய உங்களுக்குச் சவால் விடும் ஒரு வழிகாட்டி.

2. ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு பர்னபா தேவை: அதாவது, உங்கள் பலவீனங்களைக் குறித்து உங்களிடம் உண்மையாக இருக்குமளவிற்கு உங்களை நேசிக்கும் ஒரு நண்பர்.

3. ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒரு தீமோத்தேயு தேவை: அதாவது, ஊழியத்தில் சீடராக்கவும் வழிகாட்டவும் உங்களைவிட இளைய வயதுடைய ஒரு நபர்.

► இந்தக் கேள்விகளைக் கேட்டு இந்தப் பாடத்தை முடியுங்கள்:

• “என்னுடைய பவுல் யார்?”

• “என்னுடைய பர்னபா யார்?”

• “என்னுடைய தீமோத்தேயு யார்?”

(1) கீழே உள்ள அட்டவணையில், சீடர்கள் இயேசுவின் ஊழியத்தைக் கவனித்த நான்கு சந்தர்ப்பங்களைப் பட்டியலிடுங்கள். இயேசுவைக் கவனித்ததின் மூலம் சீடர்கள் என்ன கற்றுக்கொண்டார்கள் என்பதைக் குறித்துக்கொள்ளுங்கள்.

அச்சிடக்கூடிய PDF இங்கே உள்ளது.

(2) எதிர்கால ஊழியத்திற்காக நீங்கள் வழிகாட்டக்கூடிய இரண்டு அல்லது மூன்று நபர்களைப் பட்டியலிடுங்கள். கீழ்க்கண்ட இரண்டு கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக ஒரு சிறிய பத்தியை எழுதுங்கள்:

• நான் வழிகாட்டும் நபரிடம் என்ன தகுதிகளைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்?

• நான் வழிகாட்டும் நபருக்குள் தேவன் எதைச் சாதிக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்? (குறிப்பிட்டுக் கூறுங்கள்.)

நீங்கள் பெயரிட்ட நபர்களுக்கு வழிகாட்ட நடவடிக்கைகளை எடுக்கத் தொடங்குங்கள். ஊழிய வாய்ப்புகளுக்காக அவர்களை நீங்கள் எப்படித் தயார்படுத்தலாம் என்பதை உங்களுக்குக் காண்பிக்கும்படி தேவனிடம் கேளுங்கள்.